Główny / Ankieta

Urządzenie i funkcje ludzkich gruczołów wydzielniczych

Gruczoły dokrewne są również określane jako gruczoły dokrewne lub endokrynne. Gruczoły wydzielania wewnętrznego wydzielają hormony. Gruczoły zawdzięczają swoją nazwę nieobecności przewodów wydalniczych. Substancje czynne, które wytwarzają, zaczynają być uwalniane do krwi.

Informacje ogólne

Do ludzkich gruczołów dokrewnych powinno należeć:

Krótki opis

Poniższa tabela zawiera ogólny opis gruczołów dokrewnych.

Cechy podwzgórza

Ze względu na swój anatomiczny charakter podwzgórze nie należy do gruczołów dokrewnych. Obejmuje komórki nerwowe, które syntetyzują hormony do krwi.

Formacje jądrowe regionu podwzgórza są zaangażowane w utrzymywanie prawidłowej temperatury ciała. W strefie przedwzrokowej znajdują się neurony odpowiedzialne za monitorowanie temperatury krwi.

Należy również wymienić pozostałe funkcje podwzgórza:

  • regulacja układu sercowego;
  • regulacja układu naczyniowego;
  • regulacja bilansu wodnego;
  • regulacja czynności skurczowej macicy;
  • regulacja aktywności behawioralnej;
  • powstawanie głodu i sytości.

Najczęstszym uszkodzeniem podwzgórza jest prolaktynoma. Najczęściej występuje u kobiet. Kiedy ten hormon-aktywny guz zaczyna wytwarzać prolaktynę. Inną groźną patologią jest zespół podwzgórza, rozpoznawany u osób obu płci.

Cechy przysadki mózgowej

Mały gruczoł, którego masa zmienia się od 0,5 do 0,7 grama, nazywa się przysadką mózgową. Znajduje się w otworze przysadki tureckiego siodła z kością klinową. Hormon ten składa się z płatów przednich, pośrednich i tylnych.

Przedni płat wydziela następujące substancje:

Najważniejszy jest hormon somatotropowy, który kontroluje procesy metaboliczne, a także kontroluje wzrost mięśni i kości. Substancja tarczycy ma kontrolować tarczycę. Substancja adrenokortykotropowa kontroluje pracę kory nadnerczy.

Niedobór przysadki prowadzi do moczówki prostej. Lekarze uważają, że taka choroba jest nie mniej groźna niż cukrzyca. Nadmiar hormonów przysadkowych prowadzi do zaburzeń menstruacji u kobiet i impotencji u mężczyzn.

Funkcje endokrynnego narządu tarczycy

Ogromną rolę w ludzkim ciele odgrywa narząd endokrynny tarczycy, który przyczynia się do wydzielania następujących narządów zawierających jod:

  • tyroksyna;
  • terokalcytonina;
  • trijodotyronina.

Substancje produkowane przez niego kontrolują metabolizm fosforowy, wapniowy, a także poziom kosztów energii, z których większość jest niezbędna dla organizmu. Gruczoł przytarczyczny wydziela hormony, które pomagają zwiększyć zawartość wapnia i fosforu we krwi.

Normalne funkcjonowanie tarczycy, a także jej produktywność, wynika z regularnego przyjmowania 200 μg jodu do organizmu. Jego ludzie żywią się pokarmem, płynem, powietrzem. Nieodpowiednia funkcja gruczołów może prowadzić do niedoczynności tarczycy. U młodych kobiet z niewystarczającą czynnością tarczycy często pojawiają się nerwice stanów obsesyjnych. Wiele dziewcząt na tym tle rozwija depresję.

Niedobór hormonów tarczycy wpływa niekorzystnie na stan układu naczyniowego i sercowego. Normalne funkcjonowanie serca jest zaburzone i na tym tle rozwija się niewydolność serca. 30 procent pacjentów ma niskie ciśnienie krwi.

Funkcje nadnerczy

Hormony w nadnerczach wytwarzają korę i rdzeń. W korowej substancji znajduje się synteza kortykosteroidów. Ponadto hormony produkują następujące strefy:

W strefie kłębuszkowej kontrolowane jest nie tylko wytwarzanie mineralokortykoidów, aldosteronu i deoksykortykosteronu, ale także ich metabolizm mineralny. W strefie wiązki wytwarzane są glukokortykoidy, kortyzol i kortykosteron. Istnieje również kontrola metabolizmu tłuszczów, węglowodanów i białek.

Androgeny i hormony płciowe są wytwarzane w strefie siatkowej. Cerebral jest dostawcą adrenaliny i norepinefryny. Adrenalina jest odpowiedzialna za pozytywne emocje. Norepinefryna monitoruje procesy nerwowe.

Cechy trzustki

Lekarze obejmują trzustkę wśród mieszanych gruczołów. Znajduje się w jamie brzusznej, na poziomie ciał jednego lub dwóch kręgów lędźwiowych za żołądkiem.

Z żołądka żelazo zamyka dławnicę. Średnia waga gruczołu dorosłego waha się od osiemdziesięciu do stu gramów. Długość waha się od czternastu do osiemnastu, grubość wynosi od dwóch do trzech, szerokość wynosi od trzech do dziewięciu centymetrów.

Ten gruczoł pełni niejednoznaczną funkcję. Jego pewne komórki wytwarzają sok trawienny. Wchodzi on do jelita za pośrednictwem przewodów wydalniczych. Inne komórki biorą udział w wytwarzaniu insuliny, która jest odpowiedzialna za przekształcenie glukozy w nadmiar glikogenu. Pomaga obniżyć poziom cukru we krwi. Niedobór insuliny może prowadzić do rozwoju cukrzycy.

Wydziela również hormon glukagon, antagonista insuliny. Produkcja somatostatyny prowadzi do supresji glukagonu, insuliny i syntezy hormonu wzrostu.

Cechy gruczołów płciowych

Mieszane gruczoły powinny również obejmować jądra i jajniki. Należą do gruczołów płciowych, które posiadają funkcje egzokrynne i wewnątrzsekrecyjne. Zakłada się powstawanie i uwalnianie plemników i jaj, a także odpowiedzialność za produkcję hormonów płciowych.

Jajniki są odpowiedzialne za procesy endokrynologiczne i generatywne. Znajdują się one w strefie miednicy. Ich długość waha się od dwóch do pięciu centymetrów. Masa jajników waha się od pięciu do ośmiu gramów. Szerokość jajników wynosi od dwóch do dwóch i pół centymetra.

Ponadto jajniki są odpowiedzialne za dojrzewanie jaj i produkcję:

Występuje zmiękczenie szyjki macicy, co przyczynia się do skutecznego usunięcia ciężaru.

Jądra znajdujące się w worku mosznowym odpowiadają za funkcje endokrynologiczne i generatywne. Są odpowiedzialne za powstawanie i dojrzewanie plemników. Biorą również udział w tworzeniu testosteronu.

Serce, nerki i centralny układ nerwowy

Najważniejszą częścią układu hormonalnego są nerki. Ważną rolę odgrywa "silnik" człowieka, serce, a także centralny układ nerwowy. Nerki pełnią funkcje wydzielnicze i hormonalne. Syntezę reniny prowadzi się za pomocą aparatu przykłębuszkowego. Renin odpowiada za regulację napięcia naczyniowego. Ponadto nerki są odpowiedzialne za syntezę erytroetyny. Odpowiada za krwinek czerwonych szpiku kostnego.

W atrium wytwarzany jest hormon natriuretyczny. Serce wpływa również na produkcję sodu przez nerki.

Najważniejszymi hormonami układu nerwowego i hormonalnego są endorfiny i enkefaliny. Ich synteza odbywa się w ośrodkowym układzie nerwowym. Ich główną funkcją jest pozbycie się bólu. Z tego powodu są one również nazywane endogennymi opiatami. Działanie neurohormonów jest podobne do działania morfiny.

Cechy zewnętrznych gruczołów wydzielania

Ważną rolę odgrywają gruczoły zewnątrzwydzielnicze. To zewnętrzne gruczoły wydzielnicze wydzielają różne substancje na powierzchni ciała, a także do wewnętrznego środowiska ludzkiego ciała. Są odpowiedzialne za tworzenie specyficznego i indywidualnego smaku. Kolejną z ich najważniejszych funkcji jest ochrona ciała przed przenikaniem szkodliwych mikroorganizmów. Ich sekret ma działanie bakteriobójcze i mykostatyczne.

Cztery gruczoły

Do gruczołów wydzielania należy:

Są bezpośrednio zaangażowani w regulację stosunków międzygatunkowych i wewnątrzgatunkowych.

Za co oni są odpowiedzialni

Gruczoły ślinowe są małe i duże. Znajdują się one w ustach danej osoby. Małe gruczoły znajdują się w podśluzówce. Przez duże gruczoły ślinowe są połączone organy poza jamą ustną.

Przepływ procesów wydzielniczych zwykle odbywa się w okresie aktywności procesów hormonalnych. Głównym wyzwalaczem jest dostosowanie na tle hormonalnym. Największą intensywność procesów sekrecyjnych obserwuje się bliżej dorastania.

Gruczoły sutkowe są przedstawione w postaci przekształconych gruczołów potowych. Ich układanie odbywa się po 6-7 tygodniach. Na początku są jak pieczęcie epidermy. Następnie powstają punkty mleczne. Przed okresem dojrzewania gruczoły sutkowe są nieaktywne. U chłopców i dziewcząt rozwijają się one inaczej.

Gruczoły potowe zaangażowane w proces termoregulacji są odpowiedzialne za wytwarzanie potu. Są one reprezentowane przez najprostsze rury, których końce są złożone.

Wniosek

Radykalna nieobecność któregokolwiek z gruczołów może prowadzić do zakłóceń w funkcjonowaniu pozostałych. Czasami osoba umiera. Dzisiaj, używając silnych leków, możesz tylko zastąpić hormony tarczycy.

Gruczoły dokrewne

Gruczoły dokrewne

Dane ogólne Gruczoły dokrewne lub narządy endokrynologiczne (z greckiego endoinolu, krino-ekskrety) są gruczołami, których główną funkcją jest tworzenie i uwalnianie do krwi określonych substancji czynnych - hormonów. Hormony (z greckiej hormony - pobudzam) mają regulujący wpływ na funkcjonowanie całego organizmu lub poszczególnych narządów, głównie na różne strony metabolizmu. Doktryna gruczołów dokrewnych - endokrynologia. Do gruczołów dokrewnych należą: r i p około f i z, E p i p i z, y i t oraz wn, zhelez i przytarczyce, grasica, trzustka, nadnercza, hormonalne część gruczołów płciowych (jajniki u kobiet, jądra u mężczyzn) Funkcja układu dokrewnego jest nieodłączna w niektórych innych narządach (różnych częściach przewodu pokarmowego, nerkach itp.), ale w tych narządach nie jest najważniejsza. Gruczoły dokrewne różnią się budową i rozwojem, składem chemicznym i działaniem wydzielanych przez nie hormonów, ale wszystkie mają wspólne cechy anatomiczne i fizjologiczne. Przede wszystkim wszystkie narządy endokrynologiczne są gruczołami, które nie mają żadnych kanałów wydzielniczych. Główną tkanką prawie wszystkich gruczołów dokrewnych, które determinują ich funkcję, jest nabłonek gruczołowy. Istnieje bogactwo dopływu krwi do gruczołów. W porównaniu z innymi narządami o tej samej wadze (masie), otrzymują znacznie więcej krwi, co jest związane z intensywnością metabolizmu w gruczołach. Wewnątrz każdego gruczołu znajduje się obfita sieć naczyń krwionośnych, a komórki gruczołowe sąsiadują z naczyniami krwionośnymi krwi, których średnica może osiągnąć 20-30 μm lub więcej (takie naczynia włosowate nazywane są sinusoidami). Gruczoły dokrewne zaopatrywane są w dużą liczbę włókien nerwowych, głównie z autonomicznego (autonomicznego) układu nerwowego. Gruczoły dokrewne nie działają w izolacji, ale są połączone w swojej aktywności w jeden układ narządów dokrewnych. Regulacja funkcji organizmu przez krew przez aktywne związki chemiczne nazywa się humoralną regulacją. Wiodąca rola w tej regulacji należy do hormonów. Regulacja humoralna jest ściśle związana z nerwową regulacją aktywności różnych układów narządów, dlatego w warunkach całego organizmu mówimy o pojedynczej regulacji neurohormonalnej. Upośledzona funkcja gruczołów dokrewnych jest przyczyną chorób zwanych endokrynami. W niektórych przypadkach choroby te są oparte na nadmiernym wytwarzaniu hormonów (nadczynność gruczołu), w innych - na niewydolności tworzenia się hormonów (niedoczynność gruczołu). Przysadka (przysadka) Przysadka mózgowa lub dolny wypust mózgu to mały owalny gruczoł ważący 0,7 g masy. Znajduje się na podstawie czaszki w dole tureckiego siodła kości klinowej, jest pokryty w procesie twardej opony (przepony tureckiego siodła). Za pomocą tak zwanego przysadki mózgowej przysadka mózgowa jest połączona z lejkiem, który odchodzi od szarego wzgórza podwzgórza (podwzgórze). W przysadce mózgowej znajdują się dwa płaty - przedni i tylny. Płat przedni rozwinął się poprzez wysunięcie zarodka z pierwotnej jamy ustnej, składa się z gruczołowych komórek nabłonka i nazywany jest adenohophagią. W przednim płacie znajduje się kilka części. Część sąsiadująca z tylnym płatem przysadki nazywana jest częścią pośrednią.

Komórki gruczołowe przedniej przysadki różnią się w swej strukturze i ich wydzielanych hormonów somatotropotsity somatropny wydzielają laktotpropotsity hormon - lakotropny hormon luteinizujący (proklatin)

Komórki kortykotropowe - hormon adrenokortykotropowy (ACTH), komórki tyreotropowe - hormon tyropotropowy, komórki gonadotropowe stymulujące pęcherzyki i luteinizujące - hormony gonadotropowe. Hormon wzrostu ma wpływ na całe ciało - wpływa na jego wzrost (hormon wzrostu). Hormon laktotropowy (prolaktyna) stymuluje wydzielanie mleka w gruczołach mlecznych i wpływa na funkcję ciałka żółtego w jajnikach. Hormon adrenokortykotropowy (ACTH) reguluje funkcję kory nadnerczy, aktywując w niej tworzenie glukokortykoidów i hormonów płciowych. Hormon stymulujący pracę hormonów stymuluje produkcję hormonów przez tarczycy. Gonadotropinę, hormony przedniego płata przysadki mieć wpływ na płeć gruczołów (gonad) nie wpływa na rozwój pęcherzyków, owulacji rozwój ciałka żółtego w funkcji jajników, spermatogenezy, rozwój i gormonoobrazovatelnuyu komórek śródmiąższowych w jądrach (jąder). Pośrednia część przedniego płata przysadki zawiera komórki nabłonka wytwarzające intermedynę (hormon stymulujący melanocyty). Hormon ten wpływa na metabolizm pigmentu w organizmie, w szczególności na odkładanie pigmentu w nabłonku skóry. Tylny płat przysadki mózgowej rozwinął się poprzez wysunięcie lejka z międzymózgowia z procesu lejka), składa się z komórek neuroglia: i jest również nazywany neurohypofizy. Wydziela hormon antydiuretyczny i oksytocynę. Hormony te wytwarzane są przez komórki nerwowo-szpikowe podwzgórza i wzdłuż włókien nerwowych pochodzących z nich jako część lejka, wchodzą do płata tylnego przysadki, gdzie gromadzą się (są zdeponowane). Z tyłu płata w razie potrzeby wchodzą do krwi. BRAIN EPIPHYSIS (epiphysis cerebri)

Epifiza mózgu, czyli szyszynki, wydaje się niewielkim gruczołem ważącym (masą) do 0,25 g w kształcie przypominającym jodłowy stożek. Znajduje się we wnęce czaszki nad blaszką dachu śródmózgowia, w rowku pomiędzy dwoma górnymi pagórkami, a przy pomocy wiśniowych smyczy łączy się z niemotą międzymózgowia (żelazo rozwinięte z tego mózgu). Epifizę mózgu pokrywa pochewka tkanki łącznej, z której wnikają beleczki (przegrody), dzieląc substancję gruczołu na małe płaty, tak zwane erytrocyty i komórki neurogli. Uważa się, że pinealocyty mają funkcję sekrecyjną i wytwarzają różne substancje, w tym melatoninę. Ustalono funkcjonalne połączenie między epifizą a innymi gruczołami dokrewnymi, w szczególności z gruczołami płciowymi (u dziewczynek epifizo hamuje rozwój jajników do pewnego wieku).

Tarczycy (glandula thyreoidea)

Tarczyca jest największym gruczołem wydzielania wewnętrznego. Jego waga (masa) wynosi 30-50 g. W gruczole znajdują się prawe i lewe płaty w łączniku, które je łączy. Gruczoł znajduje się w przedniej szyi i jest pokryty powięzi. Prawy i lewy płat gruczołu sąsiadują z chrząstką tarczycy krtani i chrząstki tchawicy: przesmyk znajduje się przed drugim - czwartym pierścieniem tchawicy. Na zewnątrz żelazo ma włóknistą (włóknistą) kapsułkę, z której przegrody wchodzą do środka, dzieląc substancję gruczołu na płaty. W lobules między warstwami tkanki łącznej, a następnie naczynia i nerwy, są pęcherzyki (pęcherzyki). Ściana mieszków włosowych składa się z pojedynczej warstwy komórek gruczołowych - tyreocytów. Wielkość (wysokość) tyreocytów zmienia się ze względu na ich stan funkcjonalny. Przy umiarkowanej aktywności mają kształt sześcienny, a przy zwiększonej aktywności wydzielniczej pęcznieją i przyjmują postać komórek pryzmatycznych. Jama pęcherzyka wykonana jest z gęstej substancji zawierającej jod, koloidu, który jest wydzielany przez tyrocyty i składa się głównie z tyreoglobuliny. Hormony tarczycy - tyroksyna i trijodotyronina - wpływają na różne rodzaje metabolizmu, w szczególności na zwiększenie syntezy białek w organizmie. Wpływają również na rozwój i aktywność układu nerwowego. Choroby wywołane dysfunkcją tarczycy obejmują tyreotoksykozę lub chorobę Baseta (obserwowaną w przypadku hiperfunkcji gruczołu) i niedoczynność tarczycy - obrzęk śluzowaty u dorosłych i wrodzoną obrzęk ślinowy lub kretynizm w dzieciństwie. Gruczoł tarczycy, gruczoły przytarczyczne i grasica rozwijają się z drobnoustrojów kieszonek blaszkowatych (endodermalne pochodzenie) i razem tworzą oskrzelową grupę gruczołów.

PARASCHIOVIDNYE raka (glandulae parathyreoideae) przytarczyc - dwa górne i dolne - są to małe ciałka owalny lub okrągły masy (masa), każdy do 0,09, są na tylnej powierzchni lewej i prawej płaty tarczycy w trakcie jego tętniczych naczyń. Kapsułka tkanki łącznej każdego gruczołu przesyła procesy do środka. Pomiędzy warstwami tkanki łącznej znajdują się komórki gruczołowe - paracytocyty. Parathormon, parathormon, reguluje wymianę wapnia i fosforu w organizmie. Brak parathormonu prowadzi do hipokalcemii (zmniejszenie zawartości wapnia we krwi) i wzrostu zawartości fosforu, w tym przypadku obserwuje się pobudliwość zmian w układzie nerwowym i drgawki. Przy nadmiernym wydzielaniu parathormonu występuje hiperkalcemia i zmniejszenie zawartości fosforu, któremu może towarzyszyć złagodzenie kości, degeneracja szpiku kostnego i inne zmiany patologiczne. ŻELAZNA WIDELEC (grasica)

Grasica składa się z dwóch płatów - prawego i lewego, połączonych luźną tkanką łączną. Znajduje się w górnej części przedniej śródpiersia za uchwytem mostka. U dzieci żelazo z górnym końcem może wystawać przez górny otwór piersiowy do szyi. Masa (masa) i rozmiar gruczołu zmieniają się wraz z wiekiem. U noworodka waży około 12 g, szybko rośnie w ciągu pierwszych 2 lat życia dziecka, największa waga (waga do 40 g) osiąga w wieku 11-15 lat. Od 25 roku życia rozpoczyna się zależna od wieku inwazja gruczołu - stopniowe zmniejszanie się tkanki gruczołowej w jej zastępstwie tłuszczową tkanką. Grasica jest pokryta torebką tkanki łącznej, z której procesy oddzielają substancję dławicową na segmenty. W każdym płatku znajduje się kora i rdzeń kręgowy.

Podstawą zrazików są komórki nabłonkowe zlokalizowane w postaci sieci, pomiędzy którymi znajdują się limfocyty. Substancja korowa w porównaniu z substancją mózgową płatków gruczołu zawiera znacznie więcej limfocytów i jest ciemniejsza. Wewnątrz rdzenia znajdują się koncentryczne małe ciała lub małe ciałka Gassala, składające się z komórek nabłonka ułożonych w okrągłe warstwy. Gruczoł grasicy odgrywa ważną rolę w reakcjach ochronnych (odpornościowych) organizmu. Wytwarza hormon, tymozynę, która wpływa na rozwój węzłów chłonnych i stymuluje reprodukcję i dojrzewanie limfocytów oraz produkcję przeciwciał w organizmie. Limfocyty T powstają w grasicy - jednym z dwóch rodzajów limfocytów krążących we krwi. Hormon tymozyna reguluje metabolizm węglowodanów i wymianę wapnia we krwi.

Wysepki trzustkowe są zaokrąglonymi formacjami o różnych rozmiarach. Czasami składają się z kilku komórek. Ich średnica może osiągnąć 0,3 mm rzadko 1 mm. Wysepki trzustkowe znajdują się w parenchymie całej trzustki, ale głównie w jej części ogonowej. Wyspy mają dwa główne typy komórek gruczołowych: komórki B i komórki A. Większość komórek wysepek to komórki B lub komórki bazofili. Mają formę sześcienną lub pryzmatyczną i produkują hormon insuliny. Komórki A lub komórki kwasochłonne są zawarte w mniejszej ilości, są zaokrąglone i wydzielają hormon glukagon.

Oba hormony wpływają na metabolizm węglowodanów: insulinę, zwiększając przepuszczalność błon komórkowych do glukozy, przyspieszając przenoszenie glukozy z krwi do mięśni i komórek nerwowych: glukagon zwiększa rozkład glikogenu w wątrobie do poziomu glukozy, co prowadzi do zwiększenia jego zawartości we krwi. Niewystarczająca produkcja insuliny jest przyczyną cukrzycy.

Nadnercza lub prawy i lewy nadnercze znajdują się w przestrzeni zaotrzewnowej nad górnym końcem odpowiedniej nerki. Prawy nadnercze ma charakter trójkątny, lewy pół-księżycowy: masa (masa) każdego gruczołu wynosi 20 g.

Nadnercza ma dwie warstwy: zewnętrzna żółta warstwa jest korową substancją, a wewnętrzna brązowa warstwa jest rdzeniem. Te dwie substancje różnią się strukturą i pochodzeniem, a także wydzielanymi przez nie hormonami i są połączone w jednym gruczole w procesie rozwoju.

Substancja kory mózgowej (kora) pochodzi z mezodermy, rozwija się z tego samego anagenu co gruczoły płciowe, składa się z komórek nabłonkowych, pomiędzy którymi znajdują się cienkie warstwy luźnej tkanki łącznej z naczyniami i włóknami nerwowymi. W zależności od struktury i umiejscowienia w nim komórek nabłonkowych wyróżnia się trzy strefy: zewnętrzną - kłębuszkową, środkową - pęczek i wewnętrzną siatkę. W strefie kłębuszkowej małe komórki nabłonkowe tworzą pasma w postaci splotów. Strefa wiązki zawiera większe komórki leżące równolegle pasma (wiązki). W strefie siatkowej znajdują się małe komórki gruczołowe zlokalizowane w formie sieci.

Hormony kory nadnerczy produkowane są w trzech strefach, a ze względu na swój charakter dzielą się na trzy grupy - mineralokortykoidy, glukokortykoidy i hormony płciowe.

Minerokortykosteroidy (aldosteron) są wydzielane w strefie kłębuszkowej i mają wpływ na metabolizm wody i soli, w szczególności na wymianę sodu, a także wzmacniają procesy zapalne w organizmie. Glikokortykoidy (hydrokortyzon, kortykosteron, itp.) Są produkowane w strefie puchkovy, uczestniczą w regulacji metabolizmu węglowodanów, białek i tłuszczów, zwiększają odporność organizmu i osłabiają procesy zapalne. Hormony płciowe (androgeny, estrogeny, progesteryna) są wytwarzane w strefie siatkowej i mają efekt podobny do gruczołów płciowych.

Upośledzona funkcja kory nadnerczy prowadzi do patologicznych zmian w różnych typach metabolizmu i zmian w okolicy narządów płciowych. W przypadku niedostatecznej funkcji (niedoczynności), osłabiona jest odporność organizmu na różne szkodliwe działania (infekcje, uraz, zimno), gwałtowny spadek funkcji wydzielania kory nadnerczy następuje w przypadku choroby brązowej (choroba Addisona).

Usunięcie części kory nadnerczy w badaniach na zwierzętach prowadzi do śmierci.

Nadczynność nadnerczy powoduje nieprawidłowości w różnych narządach. Tak więc z hiperneferią (guzem korowym) gwałtownie wzrasta wytwarzanie hormonów płciowych, co powoduje wcześniejsze dojrzewanie u dzieci, manifestację brody, wąsy i męski głos u kobiet itp. Rdzeń gruczołów nadnerczy pochodzi z ektodermy, rozwija się z tego samego pączka co węzły współczulnego tułowia, składa się z komórek gruczołowych, zwanych komórkami chromatyny (barwionych solami chromu w kolorze brązowym). Hormony rdzenia adrenaliny i norepinefryny wpływają na różne funkcje organizmu, podobnie jak wpływ na współczulny odcinek autonomicznego (autonomicznego) układu nerwowego. W szczególności. adrenalina pobudza serce. zwęża naczynia skórne. rozluźnia jelitową błonę mięśniową (redukuje perystaltykę), ale powoduje zmniejszenie liczby osób, które rozwijają oskrzela, rozszerza oskrzela itp.

PŁASZCZE GENDEROWE (CZĘŚĆ ENDOCYNA)

Jajniki wytwarzają dwa rodzaje żeńskich hormonów płciowych - estradiol i progesteron. Estradiol wytwarza komórki ziarnistej warstwy rozwiniętych pęcherzyków (poprzednia nazwa tego hormonu to pęcherzyk). Progesteron wydziela ciałko żółte jajnika, które powstaje w miejscu pękającego pęcherzyka. Jak zauważono, ciałko żółte jako narząd endokrynny działa przez długi czas u kobiety w ciąży.

W obszarze bramy jajnika znajdują się specjalne komórki wytwarzające niewielkie ilości męskich hormonów płciowych.

W jądrach lub jądrach wytwarzane są męskie hormony płciowe - testosteron. Tworzenie tych hormonów obejmuje tak zwane śródmiąższowe (pośrednie) komórki znajdujące się między pętlami zawiłych kanalików nasiennych w płatach jąder. Może być zaangażowana produkcja testosteronu, a same komórki są zawiłymi kanalikami.

W jądrach normalne kobiece hormony płciowe, estrogeny, są zwykle produkowane w niewielkich ilościach.

Hormony płciowe są niezbędne w okresie dojrzewania i normalnej aktywności seksualnej. W okresie dojrzewania należy rozumieć rozwój narządów płciowych (podstawowe cechy płciowe) i drugorzędne cechy płciowe. Wtórne cechy płciowe obejmują wszystkie cechy, z wyjątkiem genitaliów, w których ciała żeńskie i męskie różnią się od siebie. Takie objawy to różnice w szkielecie (różna grubość kości, szerokość miednicy i ramion, kształt klatki piersiowej itp.), Rodzaj rozmieszczenia włosów na żelu (pojawienie się brody, wąsów, włosów na klatce piersiowej i brzucha u mężczyzn). stopień rozwoju krtani i związana z tym różnica w barwie głosu, itp.) Proces dojrzewania ma miejsce u chłopców w wieku 10-14 lat, dziewcząt w wieku 9-12 lat i nadal u chłopców w wieku 14-18 lat iu dziewcząt w wieku 13-16 lat. W wyniku tego procesu genitalia i całe ciało osiągają taki rozwój, że staje się możliwa zdolność do rodzenia dzieci. Hormony płciowe wpływają również na metabolizm organizmu (wzrost podstawowej przemiany materii) i aktywność układu nerwowego.

Naruszenie funkcji endokrynnej gonad może powodować zmiany w okolicy narządów płciowych, a także w całym ciele. Związane z wiekiem zmiany funkcji hormonalnej gruczołów płciowych obserwuje się w okresie menopauzy. W procesie starzenia się organizmu zmniejsza się produkcja hormonów w gonadach.

Rola gruczołów dokrewnych w ludzkim ciele

Pełne funkcjonowanie ludzkiego ciała zależy bezpośrednio od pracy różnych systemów wewnętrznych. Jednym z najważniejszych jest układ hormonalny. Jej normalna praca opiera się na zachowaniu ludzkich gruczołów dokrewnych. Gruczoły dokrewne i gruczoł dokrewny wytwarzają hormony, które następnie rozprzestrzeniają się w wewnętrznym środowisku ludzkiego organizmu i organizują właściwe oddziaływanie wszystkich narządów.

Rodzaje gruczołów

Ludzkie gruczoły dokrewne wytwarzają i wydzielają substancje hormonalne bezpośrednio do krwioobiegu. Nie mają przewodów wydalniczych, za które otrzymali nazwę sowy.

Gruczoły dokrewne obejmują: tarczycę, gruczoły przytarczyczne, przysadkę mózgową, nadnercza.

Wiele innych narządów jest obecnych w ludzkim ciele, które uwalniają również substancje hormonalne nie tylko do krwi, ale także do jamy jelitowej, tym samym prowadząc zewnątrzwydzielnicze i endokrynologiczne procesy. Prace wewnątrzsekowe i zewnątrzwydzielnicze tych narządów powierza się trzustce (soki trawienne) i gruczołom układu rozrodczego (jaja i plemniki). Te narządy typu mieszanego należą do układu hormonalnego organizmu zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami.

Przysadka i podwzgórze

Prawie wszystkie funkcje gruczołów dokrewnych są bezpośrednio zależne od pełnej pracy przysadki mózgowej (składa się z 2 części), która zajmuje dominujące miejsce w systemie hormonalnym. Organ ten znajduje się w okolicy czaszki (kości klinowej) i ma przywiązanie do mózgu od dołu. Przysadka reguluje normalne funkcjonowanie tarczycy, gruczołu przytarczycznego, całego układu rozrodczego, nadnerczy.

Mózg podzielony jest na sekcje, z których jedną jest podwzgórze. To całkowicie kontroluje przysadkę mózgową, a układ nerwowy zależy od jej normalnego funkcjonowania. Podwzgórze wykrywa i interpretuje wszystkie sygnały narządów wewnętrznych ludzkiego ciała, na podstawie tych informacji, reguluje pracę narządów wytwarzających hormony.

Ludzki gruczoł dokrewny wytwarza przednią część przysadki mózgowej pod kontrolą poleceń podwzgórza. Wpływ hormonów na układ hormonalny przedstawiono w formie tabelarycznej:

Oprócz powyższych substancji, przednia część przysadki wydziela kilka innych hormonów, a mianowicie:

  1. Somatotropowy (przyspiesza wytwarzanie białka w komórce, wpływa na syntezę prostych cukrów, rozszczepianie komórek tłuszczowych, zapewnia pełne funkcjonowanie organizmu);
  2. Prolaktyna (syntetyzuje mleko w kanale mlecznym, a także tępi działanie hormonów płciowych w okresie laktacji).

Prolaktyna wpływa bezpośrednio na procesy metaboliczne organizmu, wzrost i rozwój komórek. Wpływa na instynktowne zachowanie osoby w zakresie ochrony, opieki nad swoim potomstwem.

Neurohypophysis

Neurohophofya jest drugą częścią przysadki mózgowej, która służy jako repozytorium pewnych substancji biologicznych wytwarzanych przez podwzgórze. Gruczoły wydzielania wewnętrznego wytwarzają hormony wazopresyny, oksytocyny, akumulują się w neurohypofizie i po pewnym czasie są uwalniane do krwioobiegu.

Wazopresyna wpływa bezpośrednio na pracę nerek, usuwając z nich wodę, zapobiegając odwodnieniu. Hormon ten obkurcza naczynia krwionośne, zatrzymując krwawienie, pomaga zwiększyć ciśnienie krwi w tętnicach i utrzymuje ton gładkich mięśni otaczających narządy wewnętrzne. Wazopresyna wpływa na pamięć ludzką, kontroluje stan agresywny.

Gruczoły dokrewne wydzielają hormon oksytocyny, stymulując pęcherzyk żółciowy, układ jelitowy i moczowy. W przypadku kobiecego ciała oksytocyna ma znaczący wpływ na kurczenie się mięśni macicy, reguluje procesy syntezy płynów w gruczołach mlecznych i ich dostarczanie do karmienia niemowląt po urodzeniu.

Tarczyca i gruczoł przytarczyczny

Te narządy należą do gruczołów dokrewnych. Tarczyca jest unieruchomiona tchawicą w górnej części przy pomocy tkanki łącznej. Składa się z dwóch płatków i przesmyku. Wizualnie tarczyca ma kształt odwróconego motyla i waży około 19 gramów.

Układ hormonalny z gruczołem tarczycy wytwarza hormonalne substancje tyroksyny i trijodotyroniny należące do grupy hormonów tarczycy. Są zaangażowani w komórkową wymianę składników odżywczych i wymianę energii.

Główne funkcje tarczycy to:

  • wsparcie dla określonych odczytów temperatury ciała ludzkiego;
  • utrzymywanie narządów ciała podczas stresu lub wysiłku fizycznego;
  • transport płynu do komórek, wymiana składników odżywczych i aktywny udział w tworzeniu zaktualizowanego środowiska komórkowego.

Gruczoł przytarczyczny znajduje się z tyłu gruczołu tarczycy w postaci małych przedmiotów, o masie około 5 gramów. Te procesy mogą być sparowane lub w jednym egzemplarzu, który nie jest patologią. Dzięki tym procesom układ hormonalny syntetyzuje substancje hormonalne - paratyny, równoważąc stężenie wapnia we krwi organizmu. Ich działanie równoważy hormon kalcytoniny wydzielany przez tarczycę. Próbuje obniżyć zawartość wapnia w przeciwieństwie do parathyn.

Epifiza

Ten organ w kształcie stożka znajduje się w centralnej części mózgu. Waży tylko ćwierć gramu. Układ nerwowy zależy od prawidłowego funkcjonowania. Epifiza jest przymocowana do oczu za pomocą nerwów wzrokowych i działa w zależności od zewnętrznego oświetlenia przestrzeni przed oczami. W nocy syntetyzuje melatoninę, aw świetle - serotoninę.

Serotonina ma pozytywny wpływ na samopoczucie, aktywność mięśni, przytępia ból, przyspiesza krzepnięcie krwi w ranach. Melatonina jest odpowiedzialna za ciśnienie krwi, dobry sen i odporność, i bierze udział w okresie dojrzewania i utrzymaniu seksualnego libido.

Inną substancją wydzielaną przez epifizę jest adrenoglomerulotropina. Jego znaczenie w systemie hormonalnym nie jest w pełni zrozumiałe.

Grasica

Ten narząd (grasica) należy do całkowitej liczby gruczołów typu mieszanego. Główną funkcją grasicy jest synteza tymozyny, substancji hormonalnej zaangażowanej w procesy immunologiczne i wzrostowe. Za pomocą tego hormonu utrzymuje się niezbędna ilość limfy i przeciwciał.

Nadnercza

Te narządy znajdują się w górnej części nerek. Angażują się w rozwój adrenaliny i norepinefryny, zapewniając reakcję narządów wewnętrznych na stresującą sytuację. System nerwowy powoduje, że ciało ostrzega w przypadku niebezpiecznej sytuacji.

Nadnercza składają się z trójwarstwowej korowej substancji, która wytwarza następujące enzymy:

Gruczoły dokrewne wydzielają

Gruczoły dokrewne

Gruczoły dokrewne (endokrynne, inkrety- cyjne) są powszechną nazwą dla gruczołów, które wytwarzają substancje czynne (hormony) i uwalniają je bezpośrednio do wewnętrznego środowiska organizmu. Ze względu na brak przewodów wydalniczych, gruczoły wydzielania wewnętrznego mają swoją nazwę, więc hormony, które tworzą, są wydzielane bezpośrednio do krwi. Gruczoły dokrewne obejmują przysadkę, tarczycy, gruczoły przytarczyczne, nadnercza.

Zewnętrzne gruczoły wydzielnicze wydzielają substancje utworzone w nich przez kanały wydzielnicze. Należą do nich ślina, żołądek, pot, gruczoły łojowe.

Ponadto, istnieją gruczoły, które jednocześnie uwalniają substancje do wewnętrznego środowiska ciała (krwi) i do jamy ciała (jelita) lub na zewnątrz, tj. wykonywanie funkcji wewnątrzwydzielniczych i zewnątrzwydzielniczych. Takie gruczoły, które jednocześnie pełnią funkcje zarówno wydalnicze, jak i wewnątrzsekwencyjne, obejmują trzustkę (hormony i sok trzustkowy uczestniczące w trawieniu), gruczoły płciowe (hormony i materiał rozmnożeniowy - plemnik i komórkę jajową). Jednakże, zgodnie z ustaloną tradycją, te mieszane gruczoły są również określane jako gruczoły dokrewne, połączone razem w układzie endokrynnym organizmu. Mieszane gruczoły wydzielnicze obejmują także grasicę i łożysko, które łączą produkcję hormonów z funkcjami nieheksokwinicznymi.

Przy pomocy hormonów wytwarzanych przez gruczoły dokrewne, ciało pełni funkcję humoralną (poprzez płynne media - krew, limfa), regulując funkcje fizjologiczne, a ponieważ wszystkie gruczoły dokrewne są unerwione przez nerwy i ich aktywność jest kontrolowana przez centralny układ nerwowy, regulacja humoralna jest podrzędna regulacja nerwowa, z którą stanowi jednolity system regulacji neurohumoralnej.

Hormony są wysoce aktywnymi substancjami. Ich niewielkie ilości mają ogromny wpływ na działanie niektórych narządów i ich systemów. Osobliwością hormonów jest specyficzny wpływ na ściśle określony rodzaj procesów metabolicznych lub na pewną grupę komórek.

W niektórych przypadkach ta sama komórka może być wystawiona na działanie wielu hormonów, więc ostateczny wynik biologiczny będzie zależał nie od jednego, ale od wielu wpływów hormonalnych. Z drugiej strony, hormony mogą wpływać na każdy proces fizjologiczny bezpośrednio przeciwny sobie. Tak więc, jeśli insulina obniża poziom cukru we krwi, wówczas poziom adrenaliny podnosi ten poziom. Biologiczne działanie niektórych hormonów, w szczególności kortykosteroidów, polega na tym, że tworzą one warunki do manifestacji działania innego hormonu.

Chemicznie hormony są podzielone na trzy duże grupy:

  1. białka i peptydy - insulina, hormony przedniego płata przysadki mózgowej
  2. pochodne aminokwasów - hormon tarczycy - tyroksyna i hormon rdzenia nadnerczy - adrenalina
  3. substancje tłuszczopodobne - sterydy - hormony gruczołów płciowych i kory nadnerczy

Hormony mogą zmieniać intensywność metabolizmu, wpływać na wzrost i różnicowanie tkanek, określać początek dojrzewania. Wpływ hormonów na komórki odbywa się na różne sposoby. Niektóre z nich działają na komórki poprzez wiązanie się z białkami receptora na ich powierzchni, inne penetrują komórkę i aktywują pewne geny. Synteza informacyjnego RNA i następująca synteza enzymów zmieniają intensywność lub kierunek procesów metabolicznych.

Zatem regulacja endokrynowa życiowej aktywności organizmu jest złożona i ściśle zrównoważona. Zmiany w reakcjach fizjologicznych i biochemicznych pod wpływem działania hormonów przyczyniają się do adaptacji organizmu do stale zmieniających się warunków środowiskowych.

Wszystkie gruczoły wewnątrzwydzielnicze są ze sobą połączone: hormony wytwarzane przez niektóre gruczoły, wpływają na aktywność innych gruczołów, co zapewnia jeden system koordynacji między nimi, który jest realizowany zgodnie z zasadą sprzężenia zwrotnego [show].

Dominująca rola w tym systemie należy do podwzgórza, uwalniając hormony, które stymulują aktywność głównego gruczołu dokrewnego - przysadki mózgowej. Hormony przysadkowe z kolei regulują aktywność innych gruczołów dokrewnych.

Centralne formy regulacyjne układu hormonalnego

Podwzgórze jest obszarem międzymózgowia, w jego anatomicznej naturze nie jest gruczoł dokrewny. Jest reprezentowana przez komórki nerwowe (neurony) - jądra podwzgórza, które syntetyzują i wydzielają hormony bezpośrednio do krwioobiegu układu podwzgórze-przysadka-portal.

Ustalono, że podwzgórze jest wiodącą postacią regulującą funkcję przysadki przy pomocy hormonów przysadkowych, które nazywane są hormonami uwalniającymi. Hormony uwalniające są syntetyzowane i wydzielane przez neurony podwzgórzowe. Ponadto okazało się, że hormony wazopresyny i oksytocyny, produkty przysadki wcześniej pod uwagę, faktycznie zsyntetyzowany w podwzgórzu neuronów i wydzielana przez nie do przysadki mózgowej (płata tylnego płata przysadki), z której są następnie wydzielane do krwi w wymagany okres okresy organizmu.

Istnieje idea podwójnego mechanizmu podwzgórzowej regulacji funkcji zwrotnej przysadki - stymulacji i blokowania. Jednak do tej pory nie było możliwe wykazanie obecności neurohormonu, który hamuje na przykład wydzielanie gonadotropin. Jednakże istnieją dowody na hamujące działanie melatoniny (hormonu szyszynki), dopaminy i serotoniny na syntezę w przysadce mózgowej hormonów gonadotropowych FSH i LH.

Żywą ilustracją podwójnego mechanizmu podwzgórzowej regulacji funkcji tropicznych jest kontrola wydzielania prolaktyny. Nie było możliwe wyizolowanie i ustalenie struktury chemicznej hormonu uwalniającego prolaktynę. Główna rola w regulacji wydzielania prolaktyny należy do struktur dopaminergicznych w okolicy tuberoinfundibularnej podwzgórza (tuberohypophyseal dopamine system). Wiadomo, że sekrecja prolaktyny stymuluje thyroliberynę, której główną funkcją jest aktywacja produkcji hormonu tarczycy (TSH). Inhibitorem sekrecji prolaktyny jest dopamina - katecholamina, prekursor syntezy epinefryny i norepinefryny.

Dopamina hamuje wydzielanie prolaktyny z laktotrofów przysadki mózgowej. Antagoniści dopaminy - rezerpiny, aminazyny, metylodopy i innych substancji z tej grupy, zmniejszają rezerwy dopaminy w strukturach mózgu, powodują zwiększenie wydzielania prolaktyny. Zdolność dopaminy do hamowania sekrecji prolaktyny jest szeroko stosowana w klinice. Bromkriptin agonisty dopaminy (lumina doraźna, karbegolina, dostinex) został z powodzeniem zastosowany w leczeniu czynnościowej hiperprolaktynemii i gruczolaka przysadkowego wydzielającego prolaktynę.

Należy zauważyć, że dopamina nie tylko reguluje wydzielanie prolaktyny, ale także jest jednym z neuroprzekaźników ośrodkowego układu nerwowego.

Epifiza (szyszynka)

Szyszynki, mózgu lub górny płat ssakiem jest miąższowe narządów pochodzących od części ogonowej dachu międzymózgowie bez kontaktowania się z komory III, ale w połączeniu z pośrednim pnia mózgu, których długość jest różna. U ludzi trzon ciała epifizmu jest krótki, położony bezpośrednio nad dnem śródmózgowia.

Ciało szyszynki obejmuje trzy główne komponenty komórkowe: szyszki sosny, zakończenia glejowe i nerwowe, które są zlokalizowane głównie w przestrzeni okołonaczyniowej w pobliżu procesów pinealocytes.

Intensywne badanie regulacji nerwowej funkcji szyszynki wykazało, że głównymi bodźcami regulatorowymi są lekkie i endogenne mechanizmy generowania rytmu. Informacje świetlne są przesyłane do jądra nadjądrowego wzdłuż odcinka retina-podwzgórza. Z jądra nadskrzyżowaniowe są aksony neuronów w jądrze przykomorowym, a drugi - do górnej sieci komórkowej skrzynia intermediolateralnoy który dostarcza najwyższej zwoju szyjnego. Jest to domniemany sposób regulacji funkcji szyszynki. Uważa się, że szlak retyno-podniebowy wyzwala mechanizm generujący rytm, który działa na resztę ścieżki.

Opinie na temat roli szyszynki u ludzi są sprzeczne. Bezsporne jest, że nie jest on organem szczątkowym, powodującym czasami nowotwory. Uważa się, że szyszynka wykazuje aktywność metaboliczną przez długi okres życia i wydziela melatoninę zgodnie z codziennym rytmem; Ponadto szyszynka wydziela inne substancje, które mają działanie przeciw gonadotropowe, przeciw tarczycy i przeciw sterydowi.

Melatonina hamuje powstawanie hormon uwalniający tyreotropinę, tirotropnogo (TSH), hormonów uwalniających gonadotropinę (LH, FSH), oksytocynę, hormony tarczycy, thyrocalcitonin, insulina i syntezy prostaglandyny; zmniejsza pobudliwość płciową i rozjaśnia skórę poprzez wpływanie na melanofory.

Przysadka mózgowa lub dolny dodatek mózgowy, umiejscowiona w środku podstawy mózgu, w pogłębieniu tureckiego siodła i łączeniu nogi z rdzeniem (z podwzgórzem). Jest to gruczoł o masie 0,5 g. Wyróżnia się dwie główne sekcje: przedni płat - adenohypofizy i tylny płat - neurohypofizy.

Adenohypophysis syntetyzuje i wydziela następujące hormony:

  • Gonadotropowe hormony - gonadotropiny (gonady - gruczoły płciowe, "tropos" - miejsce)
    • hormon folikulotropowy (FSH)
    • hormon luteinizujący (LH)

    Gonadotropiny stymulują aktywność męskich i żeńskich gonad i ich produkcję hormonów.

  • Hormon adrenokortykotropowy (ACTH) - kortykotropina - reguluje aktywność kory nadnerczy i produkcję hormonów
  • Hormon tyreotropowy (TSH) - tyreotropina - reguluje funkcję tarczycy i produkcję jej hormonów
  • Hormon wzrostu (STG) - somatotropina - stymuluje wzrost ciała.

    Nadprodukcja hormonu wzrostu u dziecka może prowadzić do gigantyzmu: wzrost takich osób jest 1,5 razy wyższy niż wzrost normalny człowiek i może osiągnąć 2,5 m Jeśli hormon wzrostu zwiększa dorosły, kiedy wzrost i tworzenie ciała jest już zakończona, to rozwija. Acrohemalia, w której zwiększa się rozmiar ramion, nóg, twarzy. W tym samym czasie rosną miękkie tkanki: wargi i policzki gęstnieją, język staje się tak duży, że nie pasuje do ust.

    Przy niedostatecznej produkcji we wczesnym wieku rozwój dziecka zostaje zahamowany i rozwija się choroba karłowatości przysadki (wysokość dorosłego człowieka nie przekracza 130 cm). Przysadka mózgowa różni się od kretyna karła (w przypadku choroby tarczycy) prawidłowymi proporcjami ciała i prawidłowym rozwojem umysłowym.

    Czy można przewidzieć wysokość osoby?

  • Prolaktyna - regulator płodności i laktacji u kobiet

Neurohypophysis gromadzi hormony syntezowane w jądrach nerwowych podwzgórza

  • Wazopresyna - kontroluje reabsorpcję wody w kanalikach nerkowych na pewnym poziomie i jest jednym z czynników determinujących stałość metabolizmu wody w organizmie. Wazopresyna zmniejsza oddawanie moczu, a także obkurcza naczynia krwionośne, co powoduje wzrost ciśnienia krwi.

Obniżenie funkcji tylnego płata przysadki powoduje moczówki prostej, podczas gdy pacjent wydala do 15 litrów moczu dziennie. Tak duża utrata wody wymaga wymiany, więc pacjenci cierpią z powodu pragnienia i piją duże ilości wody.

  • Oksytocyna - powoduje skurcz mięśni gładkich macicy, jelit, żółci i pęcherza.
  • Obwodowe gruczoły dokrewne

    Gruczoł tarczowy znajduje się na przedniej części szyi, na chrząstce tarczycy. Jego masa wynosi 16-23 g. Tarczyca produkuje hormony, w tym jod:

    • Tyroksyna (T.4) - główny hormon gruczołu tarczowego - bierze udział w regulacji metabolizmu energetycznego, syntezy białek, wzrostu i rozwoju. Wzrost wydzielania tego hormonu obserwuje się w leczeniu wola, gdy temperatura ciała wzrasta, osoba traci na wadze, mimo że spożywa duże ilości pożywienia. Jego ciśnienie krwi wzrasta, tachykardia (zwiększona częstość akcji serca), drżenie mięśni, pojawiają się osłabienia i zwiększa się drażliwość nerwowa. W tym przypadku tarczycy może zwiększyć objętość i działać na szyję w postaci wola.

    Przy niewystarczającej aktywności tarczycy występuje obrzęk śluzowaty (obrzęk śluzowy) - choroba charakteryzująca się obniżeniem metabolizmu, spadkiem temperatury ciała, powolnym pulsem i letargiem. Masa ciała wzrasta, skóra staje się sucha, obrzękliwa. Przyczyną tej choroby może być albo niewystarczająca aktywność samego gruczołu, albo brak jodu w diecie. W tym drugim przypadku niedobór jodu rekompensuje zwiększenie samego gruczołu, w wyniku czego rozwija się wole.

    Jeśli niewydolność funkcji gruczołów przejawia się w dzieciństwie, rozwija się choroba - kretynizm. Dzieci cierpiące na tę chorobę mają słabe umysły, ich rozwój fizyczny jest opóźniony.

    Usunięcie tarczycy w młodym wieku powoduje opóźnienie wzrostu ssaków. Zwierzęta pozostają krasnoludami, spowalniają różnicowanie prawie wszystkich narządów.

  • Triiodothyronine (T3) - nie więcej niż 20% jest wydzielane przez tarczycę. Reszta T3 utworzony przez dejodowanie T4 poza tarczycą. Ten proces zapewnia prawie 80% T3 uformowane w jeden dzień. Formacja nie-tarczycy T3 z T4 występuje w tkankach wątroby i nerek.
  • Kalcytonina (nie zawiera jodu) jest wytwarzana przez komórki grudkowe tarczycy. Narządami docelowymi kalcytoniny są: tkanka kostna (osteoklasty) i nerki (komórki kolana wstępującego pętli łagodnej i dystalne kanaliki). Pod wpływem kalcytoniny hamowana jest aktywność osteoklastów w kości, czemu towarzyszy zmniejszenie resorpcji kości i zmniejszenie zawartości wapnia i fosforu we krwi. Ponadto, kalcytonina zwiększa wydalanie wapnia przez nerki, fosforany, chlorki.
  • Do normalnej pracy tarczycy konieczne jest regularne przyjmowanie jodu. Na obszarach, gdzie gleba i woda zawierają mało jodu, ludzie i zwierzęta często mają powiększoną tarczycę. Ta wole jest kompensacyjną adaptacją ciała do niedoboru jodu. Ze względu na wzrost ilości tkanki gruczołowej, tarczycy jest w stanie wyprodukować wystarczającą ilość hormonu, pomimo zmniejszenia spożycia jodu w organizmie. W tym samym czasie może wzrosnąć do dużych rozmiarów i osiągnąć masę 1 kg lub więcej. Często właściciel takiego wola czuje się całkowicie zdrowy, ponieważ endemicznemu wole nie towarzyszy zmiana funkcji tarczycy. Aby zapobiec powstawaniu wola endemicznego w obszarach, w których w środowisku występuje mało jodu, do soli kuchennej dodaje się jodek potasu.

    Gruczoły przytarczyc (OA) są okrągłymi lub owalnymi ciałami zlokalizowanymi na tylnej powierzchni płatów tarczycy. Ich liczba jest zmienna i może wynosić od 2 do 7-8. Normalne gruczoły przytarczyczne mają wymiary 1 x 3 x 5 mm i ważą od 35 do 40 mg. Po 20 roku życia masa OAS nie ulega zmianie, u kobiet jest to nieco więcej niż u mężczyzn.

    OSHZh produkuje hormon przytarczyczny, który reguluje wymianę wapnia i fosforu w organizmie. Hormon ten powoduje wchłanianie wapnia w jelicie, jego uwalnianie z kości i odwrotną absorpcję z pierwotnego moczu w kanalikach nerkowych.

    Spadek zawartości wapnia we krwi prowadzi do zwiększonego wydzielania gruczołów przytarczycznych, co sprzyja uwalnianiu wapnia z kości do krwi. Chorobie towarzyszą osłabienie mięśni, wapń w postaci kamieni osadza się w nerkach, drogach moczowych i innych narządach.

    Usunięcie lub uszkodzenie przytarczyc prowadzi do skurczów mięśni, drgawek, zwiększa pobudliwość układu nerwowego. Ten stan nazywa się tetany. Wyjaśnia to spadek stężenia wapnia we krwi. Możliwa śmierć z powodu duszności spowodowanej skurczami mięśni oddechowych.

    Grasica lub grasica to mieszany gruczoł. Jego funkcją wewnątrzsekrecyjną jest wytwarzanie hormonu, tymozyny, który moduluje procesy odpornościowe i wzrostowe. Funkcja wydalnicza zapewnia tworzenie limfocytów, które przeprowadzają reakcje odporności komórkowej i regulują funkcje innych limfocytów produkujących przeciwciała.

    Grasica znajduje się za klatką piersiową, w górnej śródpiersiu.

    Trzustka jest również mieszanym gruczołem. Znajduje się w jamie brzusznej, leży na poziomie 1-2 kręgów lędźwiowych za żołądkiem, który jest oddzielony od worka omentalnego. Średnia dorosła trzustka waży 80-100 g. Jej długość wynosi 14-18 cm, szerokość - 3-9 cm, grubość - 2-3 cm, gruczoł ma cienką torebkę tkanki łącznej i jest pokryty na zewnątrz przez otrzewną. W gruczole wydzielają głowę, ciało i ogon.

    Czynnikiem wydalającym trzustki jest wydzielanie soku trzustkowego, które poprzez kanały wydalnicze wchodzi do dwunastnicy i bierze udział w procesach rozdzielania składników odżywczych.

    Funkcja wewnątrzsekretna jest wykonywana przez specjalne komórki zlokalizowane przez wyspy (skupiska) niezwiązane z przewodami wydalniczymi. Komórki te nazywane są wysepkami trzustkowymi (wysepki Langerhansa). Wielkość wysp wynosi 0,1-0,3 mm, a waga całkowita nie przekracza 1/100 masy dławika. Większość wysepek znajduje się w ogonie trzustki. Wyspy są przesiąknięte naczyniami krwionośnymi, których śródbłonek ma fenestrę, co ułatwia wejście hormonów z komórek wyspowych do krwi przez przestrzeń okołobilarną. W nabłonku wysepek znajduje się 5 typów komórek:

    • Komórki A (komórki alfa, kwasochłonne insulocyty) - produkują glukagon, za pomocą którego zachodzi proces konwersji glikogenu w glukozę. Wydzielanie tego hormonu prowadzi do wzrostu poziomu glukozy we krwi.
    • Komórki B (komórki beta) - wydzielają insulinę, która reguluje poziom glukozy we krwi. Insulina przekształca nadmiar glukozy we krwi w glikogen zwierzęcy skrobi i obniża poziom cukru we krwi. Pod wpływem insuliny zwiększa się pobór glukozy przez tkanki obwodowe, a glikogen odkłada się w wątrobie i mięśniach.

    Usunięcie lub uszkodzenie gruczołu powoduje cukrzycę. Brak lub brak insuliny prowadzi do gwałtownego wzrostu poziomu cukru we krwi i przerwania jego konwersji na glikogen. Nadmiar cukru we krwi powoduje jego wydalanie z moczem. Zaburzenie metabolizmu węglowodanów prowadzi do zakłócenia metabolizmu białek i tłuszczów, produkty niekompletnego utleniania tłuszczu gromadzą się we krwi. Gdy powikłania choroby mogą powodować hiperglikemię (cukrzycę), u kogo, w którym występuje zaburzenie oddechowe, osłabienie czynności serca, utrata przytomności. Pierwsza pomoc to pilne podanie insuliny.

    Zwiększone wydzielanie insuliny prowadzi do zwiększenia wychwytu glukozy przez komórki tkanki i odkładania glikogenu w wątrobie i mięśniach, zmniejszenia stężenia glukozy we krwi wraz z rozwojem śpiączki hipoglikemicznej.

  • Komórki D (komórki delta) - produkują somatostatynę
  • Komórki D1 (komórki D1-argyrofilowe) występują w małych ilościach w wysepkach, mają gęste granulki w cytoplazmie zawierającym wazoaktywny polipeptyd jelitowy
  • Komórki PP - produkują polipeptyd trzustkowy
  • W praktyce klinicznej hormony o najwyższej wartości wytwarzane przez komórki alfa i beta trzustki.

    Nadnercza są parami narządów wewnątrzwydzielniczych zlokalizowanych w przestrzeni zaotrzewnowej powyżej górnych biegunów nerek na poziomie ThXi - LJa kręgów. Średnia masa nadnercza osoby dorosłej wynosi średnio 5-8 g i z reguły nie zależy od płci i masy ciała. Rozwój i funkcja kory nadnerczy reguluje hormon adrenokortykotyczny przysadki mózgowej.

    Nadnercza składają się z dwóch warstw, reprezentowanych odpowiednio przez korę i rdzeń kręgowy. W kory nadnerczy wydzielają strefy kłębuszkowe, belkowe i oczkowe.

    Nadnercza wytwarzają kilka hormonów:

    • Hormony rdzenia nadnerczy to katecholaminy: adrenalina, norepinefryna, dopamina i inne peptydy, w szczególności adrenomedullina.

    Duża ilość adrenaliny uwalniana jest podczas silnych emocji - gniewu, strachu, bólu, intensywnych mięśni lub pracy umysłowej. Zwiększenie ilości adrenaliny we krwi powoduje szybkie bicie serca, zwężenie naczyń krwionośnych (jednak naczynia krwionośne mózgu, serca i nerek rozszerzają się) i wzrost ciśnienia krwi. Adrenalina zwiększa metabolizm, szczególnie węglowodany, przyspiesza przemianę glikogenu w wątrobie i mięśniach w glukozę. Pod wpływem adrenaliny rozluźniają się mięśnie oskrzeli, perystaltyka jelit zostaje zahamowana, wzrasta pobudliwość receptorów siatkówki, aparatu słuchowego i przedsionkowego. Wzmocnienie powstawania adrenaliny może spowodować awaryjną restrukturyzację funkcji organizmu pod wpływem ekstremalnych bodźców.

    Ponadto katecholaminy regulują rozpad tłuszczów (lipoliza) i białek (proteoliza), gdy wyczerpane zostaje źródło energii zmobilizowane z zapasów węglowodanów. Pod wpływem katecholamin stymulowane są procesy glukoneogenezy w wątrobie, w których do wytwarzania glukozy stosuje się mleczan, glicerynę i alaninę.

    Wraz z bezpośrednim wpływem na metabolizm katecholaminy mają pośredni wpływ poprzez wydzielanie innych hormonów (GH, insuliny, glukagonu, układu renina-angiotensyna itp.).

    Adrenomedullin - bierze udział w regulacji równowagi hormonalnej, elektrolitowej i wodnej w organizmie, obniża ciśnienie krwi, zwiększa częstość akcji serca, rozluźnia mięśnie gładkie. Jego zawartość w osoczu krwi zmienia się w różnych stanach patologicznych.

  • Hormony kory nadnerczy
    • Hormony kłębuszkowe - mineralokortykoidy: aldosteron - reguluje metabolizm soli (Na +, K +) w organizmie. Nadmiar powoduje wzrost ciśnienia krwi (nadciśnienie) i spadek potasu (hipokaliemii), wadą jest hiperkaliemia, która może być niezgodna z życiem.
    • hormony strefy wiązki - glukokortykoidy: kortykosteron, kortyzol - regulują gospodarkę węglowodanową i białkową; hamują wytwarzanie przeciwciał, mają działanie przeciwzapalne, a zatem ich syntetyczne pochodne są szeroko stosowane w medycynie. Glukokortykoidy utrzymują określone stężenie glukozy we krwi, zwiększają tworzenie i odkładanie glikogenu w wątrobie i mięśniach. Nadmiarowi lub niedoborowi glukokortykoidów towarzyszą zmiany zagrażające życiu.
    • hormony siatkowe - hormony płciowe: dehydroepiandrosteron (DHEA), siarczan dehydroepiandrosteronu (DHEA-y), androstendion, testosteron, estradiol
  • Przy niedostatecznej funkcji kory nadnerczy i zmniejszeniu produkcji hormonów rozwija się choroba brązu lub Addisona. Jego charakterystycznymi cechami są brązowy odcień skóry, osłabienie mięśni, zmęczenie, podatność na infekcje.

    Gruczoły płciowe - jajniki u kobiet i jądra u mężczyzn - są mieszane. Ich funkcją zewnątrzwydzielniczą jest tworzenie się i uwalnianie komórek jajowych i plemników oraz funkcja wewnątrzsekrecyjna w produkcji hormonów płciowych wchodzących do krwi.

    Jajniki, gruczoły płciowe żeńskich, są połączonym organem, który wykonuje funkcje generatywne i hormonalne w ciele. Znajduje się w jamie miednicy, ma jajowaty kształt, długość 2,5-5.5 cm, szerokość - 2-2,5 cm, waga - 5-8 g

    W jajnikach tworzą się i dojrzewają kobiece komórki płciowe (komórki jajowe), a wytwarzane są hormony płciowe: estrogeny, progesteron, androgeny, relaksyna - zmiękczanie szyjki macicy i stawu łonowego podczas przygotowywania do porodu, inhibina hamuje wydzielanie FSH i niektórych innych hormonów polipeptydowych.

    Jądra, męskie gruczoły rozrodcze, są połączonym narządem gruczołowym, który pełni funkcje generatywne i hormonalne w ciele. Znajduje się w mosznie, w okolicy krocza. W jądrach tworzą się męskie komórki płciowe (plemniki) i dojrzewają, a hormon płciowy jest produkowany - testosteron, aw niewielkich ilościach dihydroepiandrosteron i androstendion (większość z nich powstaje w tkankach obwodowych).

    Hormony płciowe - androgeny (u mężczyzn) i estrogeny (u kobiet) stymulują rozwój narządów rozrodczych (gruczołów płciowych i części akcesoriów aparatu seksualnego), dojrzewanie komórek płciowych i tworzenie drugorzędowych cech płciowych. Pod drugorzędnymi cechami płciowymi należy rozumieć te cechy struktury i funkcji ciała, które odróżniają mężczyzn od kobiet: strukturę szkieletu, rozwój mięśni, rozmieszczenie włosów, podskórny tłuszcz, strukturę krtani, barwę głosu, osobliwość psychiki i zachowania.

    Wpływ hormonów płciowych na różne funkcje organizmu jest szczególnie widoczny u zwierząt podczas usuwania gruczołów płciowych (kastracja) lub ich transplantacji.

    Bardzo interesujące są eksperymenty na transplantacji gonad: uprzednio wykastrowane zwierzę ma cechy płciowe płci, której gruczoły przeszczepiono. Na przykład, jeśli gruczoły koguta koguta zostaną przeszczepione do wykastrowanej kury, pojawi się w nim grzebień, upierzenie koguta i chwytliwość. Wręcz przeciwnie, jeśli jajnik zostanie przeszczepiony do wykastrowanego koguta, wówczas grzebień się zmniejsza, entuzjazm koguta znika. Takie "koguty" zajmują się potomstwem i inkubują kurczęta.

    Kastracja była powszechna w Rosji w niektórych religijnych sektach. We Włoszech do połowy XIX wieku. ćwiczył kastrację chłopców, którzy śpiewali w chórze kościelnym, aby zachować wysoką barwę głosu.

    Regulacja aktywności gruczołów dokrewnych. Procesy fizjologiczne w ciele charakteryzują się rytmem, tj. Regularną regularnością w regularnych odstępach czasu.

    U ssaków i ludzi obserwuje się cykle płciowe, sezonowe wahania aktywności fizjologicznej tarczycy, nadnerczy, gruczołów płciowych, codzienne zmiany w aktywności ruchowej, temperaturę ciała, częstość akcji serca, metabolizm, itp.

    Toksyczny wpływ na gruczoły dokrewne. Alkohol i palenie mają toksyczny wpływ na gruczoły dokrewne, w szczególności na gruczoły płciowe, na aparat genetyczny i rozwijający się płód. U dzieci alkoholików często obserwuje się wady rozwojowe, upośledzenie umysłowe, ciężką chorobę.

    Spożycie alkoholu prowadzi do przedwczesnego starości, degradacji osobowości, niepełnosprawności i śmierci. Wielki rosyjski pisarz L. N. Tołstoj podkreślił, że "wino niszczy zdrowie cielesne ludzi, niszczy zdolności umysłowe, niszczy dobro rodziny, a co gorsza, niszczy duszę ludzi i ich potomków".

    Dodatkowe Artykuły O Tarczycy

    Co to jest OZHSS?OZHSS jest jednym z serii testów laboratoryjnych zalecanych do wykrywania i diagnostyki różnicowej niedokrwistości (choroby krwi). OZHSS oznacza "całkowitą zdolność wiązania żelaza z surowicy".

    Ta formacja kości otrzymała swoją niezwykłą nazwę ze względu na całkowite podobieństwo do siodła konia w tureckim wzornictwie - z wysokimi przednimi i tylnymi plecami, które wykluczają upadek jeźdźca do przodu lub do tyłu.

    Gruczoły lub migdałki - ważny organ ochronny umieszczony w gardle osoby. Służy jako bariera dla patogennych bakterii, kurzu i cząstek żywności, a także produkuje przeciwciała.