Główny / Cyst

Układ hormonalny

Układ wydzielania wewnętrznego tworzy szereg gruczołów wewnątrzwydzielniczych (gruczołów wydzielania wewnętrznego) i grupy komórek endokrynnych rozproszonego w różnych narządach i tkankach, które syntetyzują i wydzielają do krwi wysoce aktywnych substancji biologicznych - hormony (od greckiego Hormon -. Cytowanie w ruchu), które mają działanie stymulujące lub hamujące działanie na funkcje organizmu: metabolizm i energię, wzrost i rozwój, funkcje reprodukcyjne i adaptacja do warunków istnienia. Funkcja gruczołów dokrewnych jest kontrolowana przez układ nerwowy.

Ludzki układ hormonalny

Układ hormonalny to zestaw gruczołów dokrewnych, różnych narządów i tkanek, które w ścisłej współpracy z układami nerwowymi i immunologicznymi regulują i koordynują funkcje organizmu poprzez wydzielanie fizjologicznie czynnych substancji niesionych przez krew.

Gruczoły dokrewne (gruczoły dokrewne) są gruczołami, które nie mają kanałów wydzielniczych i wydzielają tajemnicę z powodu dyfuzji i egzocytozy do wewnętrznego środowiska organizmu (krew, limfa).

Gruczoły dokrewne nie mają przewodów wydzielniczych, są splecione z licznymi włóknami nerwowymi i obfitą siecią naczyń krwionośnych i limfatycznych, w które wchodzą hormony. Ta cecha zasadniczo odróżnia je od zewnętrznych gruczołów wydzielniczych, które wydzielają swoje sekrety przez kanały wydzielnicze na powierzchnię ciała lub do jamy narządu. Istnieją gruczoły o mieszanej wydzielinie, takie jak trzustka i gruczoły płciowe.

Układ hormonalny obejmuje:

Gruczoły dokrewne:

Narządy z tkanką endokrynologiczną:

  • trzustka (wysepki Langerhansa);
  • gonady (jądra i jajniki)

Narządy z komórkami endokrynowymi:

  • CNS (szczególnie podwzgórze);
  • serce;
  • płuca;
  • przewód żołądkowo-jelitowy (system APUD);
  • nerka;
  • łożysko;
  • grasica
  • gruczoł krokowy

Ryc. Układ hormonalny

Wyróżniającymi właściwościami hormonów są ich wysoka aktywność biologiczna, swoistość i dystans działania. Hormony krążą w bardzo niskich stężeniach (nanogramy, pikogramy w 1 ml krwi). Tak więc 1 g adrenaliny wystarczy, aby wzmocnić pracę 100 milionów izolowanych serc żab, a 1 g insuliny jest w stanie obniżyć poziom cukru we krwi 125 tysięcy królików. Niedoboru jednego hormonu nie można całkowicie zastąpić innym, a jego brak z reguły prowadzi do rozwoju patologii. Wchodząc do krwiobiegu, hormony mogą wpływać na całe ciało oraz na organy i tkanki znajdujące się daleko od gruczołu, w którym są uformowane, tj. hormony ubierają odległe działanie.

Hormony są względnie szybko niszczone w tkankach, w szczególności w wątrobie. Z tego powodu, aby utrzymać wystarczającą ilość hormonów we krwi i zapewnić bardziej długotrwałe i ciągłe działanie, konieczne jest ich stałe uwalnianie przez odpowiedni gruczoł.

Hormony, takie jak media, krążące we krwi współdziałają tylko z tych organów i tkanek, w którym komórki na błonach, mają szczególne chemoreceptorów w cytoplazmie albo jądrze zdolny do tworzenia kompleksu z hormon - receptor. Narządy, które mają receptory dla określonego hormonu, nazywane są narządami docelowymi. Na przykład w przypadku hormonów przytarczyc narządami docelowymi są: kość, nerki i jelito cienkie; w przypadku żeńskich hormonów płciowych narządy płciowe są narządami docelowymi.

Kompleks hormon-receptor w narządach docelowych uruchamia serię procesów wewnątrzkomórkowych, aż do aktywacji pewnych genów, w wyniku czego wzrasta lub maleje synteza enzymów, ich aktywność wzrasta lub maleje, a przepuszczalność komórek wzrasta w przypadku niektórych substancji.

Klasyfikacja hormonów według struktury chemicznej

Z chemicznego punktu widzenia hormony są dość zróżnicowaną grupą substancji:

hormony białkowe - składają się z 20 lub więcej reszt aminokwasowych. Należą do nich hormony przysadkowe (STG, TSH, ACTH, LTG), trzustka (insulina i glukagon) oraz gruczoły przytarczyczne (parathormon). Niektóre hormony białkowe to glikoproteiny, takie jak hormony przysadkowe (FSH i LH);

hormony peptydowe - zawierają zasadniczo 5 do 20 reszt aminokwasowych. Należą do nich hormony przysadki (wazopresyna i oksytocyna), epifiza (melatonina), tarczycy (tyyrokalcytonina). Hormony białkowe i peptydowe są substancjami polarnymi, które nie mogą przeniknąć do błon biologicznych. Dlatego do ich sekrecji stosowany jest mechanizm egzocytozy. Z tego powodu receptory białek i hormonów peptydowych są wbudowane w błonę plazmatyczną komórki docelowej, a sygnał jest przekazywany do struktur wewnątrzkomórkowych przez wtórne przekaźniki - posłańcy (ryc. 1);

hormony, pochodne aminokwasów - katecholaminy (adrenalina i noradrenalina), hormony tarczycy (tyroksyna i trijodotyronina) - pochodne tyrozyny; serotonina jest pochodną tryptofanu; histamina jest pochodną histydyny;

hormony steroidowe - mają podstawę lipidową. Należą do nich hormony płciowe, kortykosteroidy (kortyzol, hydrokortyzon, aldosteron) i aktywne metabolity witaminy D. Hormony steroidowe są substancjami niepolarnymi, dzięki czemu swobodnie przenikają do błon biologicznych. Receptory dla nich znajdują się wewnątrz komórki docelowej - w cytoplazmie lub jądrze. Pod tym względem hormony te mają długotrwały efekt, powodując zmianę procesów transkrypcji i translacji podczas syntezy białek. Hormony tarczycy, tyroksyna i trijodotyronina mają ten sam efekt (ryc. 2).

Ryc. 1. Mechanizm działania hormonów (pochodne aminokwasów, białko-peptyd)

a, 6 - dwa warianty działania hormonu na receptory błonowe; PDE - fosfodizeteraza, PC-A - kinaza białkowa A, kinaza białkowa C C-C; DAG - diaceloglicerol; TFI - tri-fosfoinozytol; In 1,4-, 5-F-inozytol 1,4, 5-fosforan

Ryc. 2. Mechanizm działania hormonów (steroidy i tarczycy)

I - inhibitor; GH - receptor hormonalny; Gras - aktywowany kompleks receptorów hormonalnych

Hormony białkowo-peptydowe mają swoistość gatunkową, podczas gdy hormony steroidowe i pochodne aminokwasów nie mają specyficzności gatunkowej i zwykle mają podobny wpływ na członków różnych gatunków.

Ogólne właściwości regulujących peptydów:

  • Zsyntetyzowano wszędzie, w tym w ośrodkowym układzie nerwowym (neuropeptydów), peptydy żołądkowo-jelitowe (GI), płuc, serca (atriopeptidy), komórek śródbłonka (endoteliny itp..), układu rozrodczego (inhibinie relaksyny, etc.)
  • Mają krótki okres półtrwania i po podaniu dożylnym są przez krótki czas przechowywane we krwi.
  • Mają głównie efekt lokalny.
  • Często mają działanie nie niezależnie, ale w bliskiej interakcji z mediatorami, hormonami i innymi substancjami biologicznie czynnymi (działanie modulujące peptydów)

Charakterystyka głównych regulatorów peptydowych

  • Peptydy-leki przeciwbólowe, antynocyceptywny układ mózgu: endorfiny, enxfalin, dermorfiny, kiotorfina, casomorfin
  • Pamięć i uczenie się peptydów: fragmenty wazopresyny, oksytocyny, kortykotropiny i melanotropiny
  • Peptydy senne: peptyd sensu delta, czynnik Uchizono, czynnik Pappenheimera, czynnik Nagasaki
  • Stymulatory odporności: fragmenty interferonu, tuftsin, peptydy grasicy, dipeptydy muramylowe
  • Stymulatory zachowań związanych z jedzeniem i piciem, w tym substancje hamujące apetyt (anoreksja): neurogenina, dinorfina, analogi mózgu cholecystokininy, gastryna, insulina
  • Modulatory nastroju i komfortu: endorfiny, wazopresyna, melanostatyna, tyroliberyna
  • Czynniki zachowania seksualnego: fragmenty lyuliberinowe, oksytocynowe, kortykotropinowe
  • Regulatory temperatury ciała: bombezyna, endorfiny, wazopresyna, tyroliberyna
  • Regulatory tonu mięśni poprzecznie prążkowanych: somatostatyna, endorfiny
  • Płynnie regulujące napięcie mięśni: ceruslin, ksenopenina, fizamalina, kasinina
  • Neuroprzekaźniki i ich antagoniści: neurotensyna, karnozyna, proktolina, substancja P, inhibitor neurotransmisji
  • Peptydy przeciwalergiczne: analogi kortykotropiny, antagoniści bradykininy
  • Stymulatory wzrostu i przeżycia: glutation, stymulator wzrostu komórek

Regulacja funkcji gruczołów dokrewnych odbywa się na kilka sposobów. Jednym z nich jest bezpośredni wpływ na komórki gruczołowe stężenia we krwi substancji, której poziom jest regulowany przez ten hormon. Na przykład podwyższony poziom glukozy we krwi przepływającej przez trzustkę powoduje zwiększenie wydzielania insuliny, co zmniejsza poziom cukru we krwi. Innym przykładem jest zahamowanie produkcji hormonu przytarczyc (zwiększenie poziomu wapnia w surowicy krwi), gdy są poddane działaniu podwyższonej przytarczyc komórki stężenia Ca 2+ i stymulację wydzielania tego hormonu na spada poziom Ca2 + we krwi.

Nerwowa regulacja aktywności gruczołów dokrewnych odbywa się głównie poprzez podwzgórze i wydzielane przez nie neurohormony. Nie obserwuje się bezpośredniego działania nerwowego na komórki wydzielnicze gruczołów dokrewnych (z wyjątkiem rdzenia nadnerczy i epifizą). Włókna nerwowe unerwiające gruczoł głównie regulują napięcie naczyń krwionośnych i dopływ krwi do gruczołu.

Naruszenie funkcji gruczołów dokrewnych może być ukierunkowane zarówno na zwiększenie aktywności (nadczynność), jak i na zmniejszenie aktywności (niedoczynność).

Ogólna fizjologia układu hormonalnego

Układ hormonalny to system przekazywania informacji między różnymi komórkami i tkankami organizmu i regulowania ich funkcji za pomocą hormonów. Hormonalnego systemu ciało ludzkie jest przedstawiony gruczołów wewnątrzwydzielniczych (przysadki mózgowej, nadnercza, tarczycę i przytarczyc, szyszynki), jednostki z tkanki wewnątrzwydzielniczego (trzustki, gonady) i organów funkcji hormonalnego komórek (łożyska, gruczołu ślinowego, wątroba, nerki, serce, etc..). Szczególne miejsce w systemie hormonalnego usunięciu podwzgórza, który z jednej strony, ma miejsce tworzenie się hormonów z innym - zapewnia interfejs między systemem nerwowym i endokrynnych mechanizmów regulacji funkcji ciała.

Gruczoły dokrewne lub gruczoły dokrewne to struktury lub struktury, które wydzielają sekret bezpośrednio do płynu pozakomórkowego, krwi, limfy i płynu mózgowego. Całość gruczołów dokrewnych tworzy układ hormonalny, w którym można wyróżnić kilka składników.

1. Lokalny układ hormonalny, który obejmuje klasyczne gruczoły dokrewne: przysadkę mózgową, nadnercza, epifizę, tarczycę i przytarczyce, wyspową część trzustki, gruczoły płciowe, podwzgórze (jądra wydzielnicze), łożysko (dławik tymczasowy), grasicę ( grasica). Produktami ich aktywności są hormony.

2. Rozlany układ hormonalny, który składa się z komórek gruczołowych umiejscowionych w różnych narządach i tkankach oraz substancji wydzielniczych podobnych do hormonów wytwarzanych w klasycznych gruczołach dokrewnych.

3. System do wychwytywania prekursorów amin i ich dekarboksylacji, reprezentowany przez komórki gruczołowe wytwarzające peptydy i aminy biogenne (serotonina, histamina, dopamina itp.). Istnieje pogląd, że ten system obejmuje rozproszony układ hormonalny.

Gruczoły dokrewne są podzielone na następujące kategorie:

  • stosownie do ciężkości morfologicznego połączenia z centralnym układem nerwowym - do centralnego (podwzgórze, przysadka, epifiza) i obwodowego (tarczycy, gruczołów płciowych itp.);
  • zgodnie z funkcjonalną zależnością od przysadki mózgowej, która jest realizowana poprzez jej hormony tropiczne, na przysadce mózgowej i przysadce niezależnej.

Metody oceny stanu funkcji układu hormonalnego u ludzi

Główne funkcje układu hormonalnego, odzwierciedlające jego rolę w ciele, są uważane za:

  • kontrolować wzrost i rozwój organizmu, kontrolę funkcji rozrodczych i udział w kształtowaniu zachowań seksualnych;
  • wraz z układem nerwowym - regulacja metabolizmu, regulacja zużycia i osadzania substratów energetycznych, utrzymywanie homeostazy organizmu, tworzenie reakcji adaptacyjnych organizmu, zapewnienie pełnego rozwoju fizycznego i psychicznego, kontrola syntezy, wydzielanie i metabolizm hormonów.
Metody badania układu hormonalnego
  • Usunięcie (wytępienie) gruczołu i opis skutków operacji
  • Wprowadzenie ekstraktów gruczołów
  • Izolacja, oczyszczanie i identyfikacja substancji czynnej gruczołu
  • Selektywna supresja wydzielania hormonów
  • Transplantacja gruczołów dokrewnych
  • Porównanie składu krwi płynącej i wypływającej z gruczołu
  • Ilościowe oznaczanie hormonów w płynach biologicznych (krew, mocz, płyn mózgowo-rdzeniowy itp.):
    • biochemiczne (chromatografia itp.);
    • testy biologiczne;
    • analiza radioimmunologiczna (RIA);
    • analiza immunoradiometryczna (IRMA);
    • analiza radioodbiornika (PPA);
    • analiza immunochromatograficzna (szybkie paski diagnostyczne)
  • Wprowadzenie radioaktywnych izotopów i skanowanie radioizotopowe
  • Monitorowanie kliniczne pacjentów z patologią endokrynologiczną
  • Badanie ultrasonograficzne gruczołów dokrewnych
  • Tomografia komputerowa (CT) i rezonans magnetyczny (MRI)
  • Inżynieria genetyczna

Metody kliniczne

Opierają się na danych z przesłuchania (anamnezy) i identyfikacji zewnętrznych oznak dysfunkcji gruczołów dokrewnych, w tym ich wielkości. Na przykład obiektywne objawy dysfunkcji komórek kwasochłonnych przysadki mózgowej w dzieciństwie to przysadka przysadka - karłowatość (wzrost poniżej 120 cm) z niewystarczającym wydzielaniem hormonu wzrostu lub gigantyzmu (wzrost ponad 2 m) z nadmiernym uwalnianiem. Istotnymi zewnętrznymi objawami dysfunkcji układu hormonalnego mogą być nadmierna lub niewystarczająca masa ciała, nadmierna pigmentacja skóry lub jej brak, natura włosów, nasilenie drugorzędowych cech płciowych. Bardzo ważnymi objawami diagnostycznymi zaburzeń endokrynologicznych są objawy pragnienia, wielomocz, zaburzenia apetytu, zawroty głowy, hipotermia, zaburzenia miesiączkowania u kobiet oraz zaburzenia zachowania seksualnego wykrywane przy ostrożnym przesłuchiwaniu osoby. Identyfikując te i inne objawy, można podejrzewać, że dana osoba ma szereg zaburzeń endokrynologicznych (cukrzyca, choroba tarczycy, dysfunkcja gruczołów płciowych, zespół Cushinga, choroba Addisona, itp.).

Biochemiczne i instrumentalne metody badań

Na podstawie określenia poziomu hormonów i ich metabolitów we krwi, płynie mózgowo-rdzeniowym, moczu, ślinie, szybkości i dziennej dynamice ich wydzielania, kontrolowanych wskaźnikach, badaniu receptorów hormonalnych i indywidualnych efektów w tkankach docelowych, a także wielkości gruczołu i jego aktywności.

W badaniach biochemicznych wykorzystuje się metody chemiczne, chromatograficzne, radioreceptorowe i radioimmunologiczne do określania stężenia hormonów, a także do badania wpływu hormonów na zwierzęta lub hodowle komórkowe. Ustalenie poziomu potrójnie wolnych hormonów, biorąc pod uwagę okołodobowe rytmy wydzielania, płeć i wiek pacjentów, ma wielkie znaczenie diagnostyczne.

Analiza radioimmunologiczna (RIA, analiza radioimmunologiczna, izotopowa analiza immunologiczna) jest metodą ilościowego oznaczania substancji fizjologicznie czynnych w różnych podłożach, opartą na kompetycyjnym wiązaniu związków i podobnych radioznakowanych substancji ze specyficznymi układami wiążącymi, a następnie detekcję przy użyciu specjalnych spektrometrów radiowych.

Analiza immunoadiometryczna (IRMA) jest specjalnym rodzajem OSR, który wykorzystuje przeciwciała znakowane radionuklidem i nie zawiera znaczonego antygenu.

Analiza radioreceptorów (PPA) jest metodą ilościowego oznaczania fizjologicznie czynnych substancji w różnych mediach, w których receptory hormonalne są stosowane jako układ wiążący.

Tomografia komputerowa (CT) to metoda rentgenowska oparta na nierównej absorpcji promieniowania rentgenowskiego przez różne tkanki ciała, która różnicuje tkanki twarde i miękkie przez gęstość i jest stosowana w diagnozowaniu patologii tarczycy, trzustki, nadnerczy itp.

Rezonans magnetyczny (MRI) jest instrumentalną metodą diagnozy, za pomocą której ocenia się stan układu podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowego, szkieletu, narządów jamy brzusznej i miednicy małej w endokrynologii.

Densytometria to metoda rentgenowska stosowana do określania gęstości kości i diagnozowania osteoporozy, która pozwala wykryć już 2-5% utraty masy kostnej. Zastosuj densytometrię pojedynczego fotonu i dwóch fotonów.

Skanowanie izotopowe (skanowanie) to metoda otrzymywania dwuwymiarowego obrazu, który odzwierciedla dystrybucję radiofarmaceutyków w różnych narządach za pomocą skanera. W endokrynologii stosuje się do diagnozowania patologii tarczycy.

Badanie ultrasonograficzne (USG) to metoda polegająca na rejestrowaniu odbitych sygnałów pulsacyjnego ultradźwięków, które są wykorzystywane w diagnostyce chorób tarczycy, jajników, gruczołu krokowego.

Test na tolerancję glukozy jest metodą stresu do badania metabolizmu glukozy w organizmie, używaną w endokrynologii do diagnozowania upośledzonej tolerancji glukozy (prediabetes) i cukrzycy. Poziom glukozy mierzy się na czczo, a następnie przez 5 minut proponuje się wypicie szklanki ciepłej wody, w której rozpuszcza się glukoza (75 g), a poziom glukozy we krwi jest ponownie mierzony po 1 i 2 godzinach. Poziom mniejszy niż 7,8 mmol / l (2 godziny po obciążeniu glukozą) uważa się za normalny. Poziom wyższy niż 7,8, ale mniejszy niż 11,0 mmol / l - upośledzona tolerancja glukozy. Poziom wyższy niż 11,0 mmol / l - "diabetes mellitus".

Orchomometria - pomiar objętości jąder za pomocą przyrządu do stetoskopu (miernik).

Inżynieria genetyczna to zestaw technik, metod i technologii do wytwarzania rekombinowanego RNA i DNA, izolowania genów z ciała (komórek), manipulowania genami i wprowadzania ich do innych organizmów. W endokrynologii używa się do syntezy hormonów. Rozważana jest możliwość terapii genowej chorób endokrynologicznych.

Terapia genowa polega na leczeniu chorób dziedzicznych, wieloczynnikowych i niedziedzicznych (zakaźnych) poprzez wprowadzenie genów do komórek pacjentów w celu zmiany defektów genów lub nadania komórkom nowych funkcji. W zależności od metody wprowadzania egzogennego DNA do genomu pacjenta terapia genowa może być prowadzona w hodowli komórkowej lub bezpośrednio w organizmie.

Podstawową zasadą oceny czynności przysadki mózgowej jest równoczesne określenie poziomu hormonów tropowych i efektorowych oraz, w razie potrzeby, dodatkowe określenie poziomu hormonu uwalniającego podwzgórze. Na przykład równoczesne oznaczanie kortyzolu i ACTH; hormony płciowe i FSH z LH; hormony tarczycy zawierające jod, TSH i TRH. Testy funkcjonalne są przeprowadzane w celu określenia pojemności wydzielniczej gruczołu i wrażliwości receptorów CE na działanie regulacyjnych hormonów hormonalnych. Na przykład, określenie dynamiki wydzielania hormonów przez tarczycę w celu podania TSH lub wprowadzenia TRH w przypadku podejrzenia jego niewydolności.

Aby określić predyspozycje do cukrzycy lub wykryć jej ukryte formy, przeprowadza się test stymulacji z wprowadzeniem glukozy (doustny test tolerancji glukozy) i określeniem dynamiki zmian jego poziomu we krwi.

Jeśli podejrzewa się hiperfunkcję, wykonywane są testy tłumiące. Na przykład, aby ocenić wydzielanie insuliny, trzustka mierzy jej stężenie we krwi podczas długiego (do 72 godzin) postu, kiedy poziom glukozy (naturalny stymulant sekrecji insuliny) we krwi znacząco spada, aw normalnych warunkach towarzyszy temu zmniejszenie wydzielania hormonów.

Aby zidentyfikować naruszenia funkcji gruczołów wydzielania wewnętrznego, najczęściej stosuje się ultrasonografię instrumentalną (najczęściej), metody obrazowania (tomografia komputerowa i tomografia magnetoreszonansowa), a także badanie mikroskopowe materiału z biopsji. Zastosuj również specjalne metody: angiografię z selektywnym pobieraniem krwi, wypływającą z gruczołu dokrewnego, badania radioizotopowe, densytometrię - oznaczanie gęstości optycznej kości.

Identyfikacja dziedzicznej natury zaburzeń funkcji endokrynnych za pomocą metod badań molekularnych. Na przykład, kariotypowanie jest dość informacyjną metodą diagnozy zespołu Klinefeltera.

Metody kliniczne i eksperymentalne

Używany do badania funkcji gruczołu dokrewnego po jego częściowym usunięciu (na przykład po usunięciu tkanki tarczycy w tyreotoksykozie lub raku). Na podstawie danych o resztkowej funkcji hormonalnej gruczołu ustala się dawkę hormonów, którą należy wprowadzić do organizmu w celu hormonalnej terapii zastępczej. Terapia zastępcza w odniesieniu do dziennego zapotrzebowania na hormony jest przeprowadzana po całkowitym usunięciu niektórych gruczołów dokrewnych. W każdym razie terapia hormonalna zależy od poziomu hormonów we krwi, aby wybrać optymalną dawkę hormonu i zapobiec przedawkowaniu.

Poprawność terapii zastępczej można również ocenić na podstawie końcowych efektów wstrzykniętych hormonów. Na przykład, kryterium prawidłowego dawkowania hormonu podczas leczenia insuliną jest utrzymanie fizjologicznego poziomu glukozy we krwi pacjenta z cukrzycą i zapobieganie rozwojowi hipo- lub hiperglikemii.

Rola gruczołów dokrewnych w ludzkim ciele

Pełne funkcjonowanie ludzkiego ciała zależy bezpośrednio od pracy różnych systemów wewnętrznych. Jednym z najważniejszych jest układ hormonalny. Jej normalna praca opiera się na zachowaniu ludzkich gruczołów dokrewnych. Gruczoły dokrewne i gruczoł dokrewny wytwarzają hormony, które następnie rozprzestrzeniają się w wewnętrznym środowisku ludzkiego organizmu i organizują właściwe oddziaływanie wszystkich narządów.

Rodzaje gruczołów

Ludzkie gruczoły dokrewne wytwarzają i wydzielają substancje hormonalne bezpośrednio do krwioobiegu. Nie mają przewodów wydalniczych, za które otrzymali nazwę sowy.

Gruczoły dokrewne obejmują: tarczycę, gruczoły przytarczyczne, przysadkę mózgową, nadnercza.

Wiele innych narządów jest obecnych w ludzkim ciele, które uwalniają również substancje hormonalne nie tylko do krwi, ale także do jamy jelitowej, tym samym prowadząc zewnątrzwydzielnicze i endokrynologiczne procesy. Prace wewnątrzsekowe i zewnątrzwydzielnicze tych narządów powierza się trzustce (soki trawienne) i gruczołom układu rozrodczego (jaja i plemniki). Te narządy typu mieszanego należą do układu hormonalnego organizmu zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami.

Przysadka i podwzgórze

Prawie wszystkie funkcje gruczołów dokrewnych są bezpośrednio zależne od pełnej pracy przysadki mózgowej (składa się z 2 części), która zajmuje dominujące miejsce w systemie hormonalnym. Organ ten znajduje się w okolicy czaszki (kości klinowej) i ma przywiązanie do mózgu od dołu. Przysadka reguluje normalne funkcjonowanie tarczycy, gruczołu przytarczycznego, całego układu rozrodczego, nadnerczy.

Mózg podzielony jest na sekcje, z których jedną jest podwzgórze. To całkowicie kontroluje przysadkę mózgową, a układ nerwowy zależy od jej normalnego funkcjonowania. Podwzgórze wykrywa i interpretuje wszystkie sygnały narządów wewnętrznych ludzkiego ciała, na podstawie tych informacji, reguluje pracę narządów wytwarzających hormony.

Ludzki gruczoł dokrewny wytwarza przednią część przysadki mózgowej pod kontrolą poleceń podwzgórza. Wpływ hormonów na układ hormonalny przedstawiono w formie tabelarycznej:

Oprócz powyższych substancji, przednia część przysadki wydziela kilka innych hormonów, a mianowicie:

  1. Somatotropowy (przyspiesza wytwarzanie białka w komórce, wpływa na syntezę prostych cukrów, rozszczepianie komórek tłuszczowych, zapewnia pełne funkcjonowanie organizmu);
  2. Prolaktyna (syntetyzuje mleko w kanale mlecznym, a także tępi działanie hormonów płciowych w okresie laktacji).

Prolaktyna wpływa bezpośrednio na procesy metaboliczne organizmu, wzrost i rozwój komórek. Wpływa na instynktowne zachowanie osoby w zakresie ochrony, opieki nad swoim potomstwem.

Neurohypophysis

Neurohophofya jest drugą częścią przysadki mózgowej, która służy jako repozytorium pewnych substancji biologicznych wytwarzanych przez podwzgórze. Gruczoły wydzielania wewnętrznego wytwarzają hormony wazopresyny, oksytocyny, akumulują się w neurohypofizie i po pewnym czasie są uwalniane do krwioobiegu.

Wazopresyna wpływa bezpośrednio na pracę nerek, usuwając z nich wodę, zapobiegając odwodnieniu. Hormon ten obkurcza naczynia krwionośne, zatrzymując krwawienie, pomaga zwiększyć ciśnienie krwi w tętnicach i utrzymuje ton gładkich mięśni otaczających narządy wewnętrzne. Wazopresyna wpływa na pamięć ludzką, kontroluje stan agresywny.

Gruczoły dokrewne wydzielają hormon oksytocyny, stymulując pęcherzyk żółciowy, układ jelitowy i moczowy. W przypadku kobiecego ciała oksytocyna ma znaczący wpływ na kurczenie się mięśni macicy, reguluje procesy syntezy płynów w gruczołach mlecznych i ich dostarczanie do karmienia niemowląt po urodzeniu.

Tarczyca i gruczoł przytarczyczny

Te narządy należą do gruczołów dokrewnych. Tarczyca jest unieruchomiona tchawicą w górnej części przy pomocy tkanki łącznej. Składa się z dwóch płatków i przesmyku. Wizualnie tarczyca ma kształt odwróconego motyla i waży około 19 gramów.

Układ hormonalny z gruczołem tarczycy wytwarza hormonalne substancje tyroksyny i trijodotyroniny należące do grupy hormonów tarczycy. Są zaangażowani w komórkową wymianę składników odżywczych i wymianę energii.

Główne funkcje tarczycy to:

  • wsparcie dla określonych odczytów temperatury ciała ludzkiego;
  • utrzymywanie narządów ciała podczas stresu lub wysiłku fizycznego;
  • transport płynu do komórek, wymiana składników odżywczych i aktywny udział w tworzeniu zaktualizowanego środowiska komórkowego.

Gruczoł przytarczyczny znajduje się z tyłu gruczołu tarczycy w postaci małych przedmiotów, o masie około 5 gramów. Te procesy mogą być sparowane lub w jednym egzemplarzu, który nie jest patologią. Dzięki tym procesom układ hormonalny syntetyzuje substancje hormonalne - paratyny, równoważąc stężenie wapnia we krwi organizmu. Ich działanie równoważy hormon kalcytoniny wydzielany przez tarczycę. Próbuje obniżyć zawartość wapnia w przeciwieństwie do parathyn.

Epifiza

Ten organ w kształcie stożka znajduje się w centralnej części mózgu. Waży tylko ćwierć gramu. Układ nerwowy zależy od prawidłowego funkcjonowania. Epifiza jest przymocowana do oczu za pomocą nerwów wzrokowych i działa w zależności od zewnętrznego oświetlenia przestrzeni przed oczami. W nocy syntetyzuje melatoninę, aw świetle - serotoninę.

Serotonina ma pozytywny wpływ na samopoczucie, aktywność mięśni, przytępia ból, przyspiesza krzepnięcie krwi w ranach. Melatonina jest odpowiedzialna za ciśnienie krwi, dobry sen i odporność, i bierze udział w okresie dojrzewania i utrzymaniu seksualnego libido.

Inną substancją wydzielaną przez epifizę jest adrenoglomerulotropina. Jego znaczenie w systemie hormonalnym nie jest w pełni zrozumiałe.

Grasica

Ten narząd (grasica) należy do całkowitej liczby gruczołów typu mieszanego. Główną funkcją grasicy jest synteza tymozyny, substancji hormonalnej zaangażowanej w procesy immunologiczne i wzrostowe. Za pomocą tego hormonu utrzymuje się niezbędna ilość limfy i przeciwciał.

Nadnercza

Te narządy znajdują się w górnej części nerek. Angażują się w rozwój adrenaliny i norepinefryny, zapewniając reakcję narządów wewnętrznych na stresującą sytuację. System nerwowy powoduje, że ciało ostrzega w przypadku niebezpiecznej sytuacji.

Nadnercza składają się z trójwarstwowej korowej substancji, która wytwarza następujące enzymy:

Co dotyczy gruczołów dokrewnych

Gruczoły dokrewne lub gruczoły dokrewne (ZhVS) nazywane są gruczołowymi narządami, których sekret wchodzi bezpośrednio do krwi. W przeciwieństwie do zewnętrznych gruczołów wydzielniczych, których produkty, których aktywność wpada w jamach ciała komunikujących się ze środowiskiem zewnętrznym, GVS nie ma przewodów wydalniczych. Ich sekrety nazywane są hormonami. Wyróżniające się we krwi, rozprzestrzeniają się po całym organizmie i mają wpływ na różne układy narządów.

Narządy związane z gruczołami dokrewnymi i wytwarzanymi przez nie hormonami przedstawiono w tabeli:

* Trzustka ma wydzielanie zarówno zewnętrzne, jak i wewnętrzne.

Niektóre źródła odnoszą się również do gruczołów dokrewnych jako grasicy (grasicy), w których tworzą się substancje niezbędne do regulacji układu odpornościowego. Tak jak w przypadku wszystkich EVS, tak naprawdę nie ma kanałów i wydziela swoje produkty bezpośrednio do krwioobiegu. Jednakże grasica aktywnie funkcjonuje do wieku młodzieńczego, w przyszłości zachodzi jej inwolucji (zastąpienie miąższu tłuszczową tkanką).

Wszystkie gruczoły dokrewne mają różną anatomię i zestaw zsyntetyzowanych hormonów, dlatego funkcje każdego z nich są radykalnie różne.

Należą do nich podwzgórze, przysadka, epifiza, tarczycy, przytarczyc, trzustki i gruczołów płciowych, nadnercza.

Podwzgórze jest ważną anatomiczną formacją ośrodkowego układu nerwowego, która ma silne dopływy krwi i jest dobrze unerwiona. Oprócz regulacji wszystkich funkcji wegetatywnych organizmu, wydziela hormony, które stymulują lub hamują pracę przysadki (hormony uwalniające).

  • tyroliberyna;
  • kortykoliberyna;
  • GnRH;
  • somatoliberin.

Hormony podwzgórza hamujące aktywność przysadki obejmują:

Większość czynników uwalniających podwzgórze nie jest selektywna. Każdy działa jednocześnie na kilka zwrotnych hormonów przysadki mózgowej. Na przykład tyroliberyna aktywuje syntezę tyreotropiny i prolaktyny, a somatostatyna hamuje tworzenie większości hormonów peptydowych, ale głównie hormonu somatotropowego i kortykotropiny.

W przednim i bocznym obszarze podwzgórza znajdują się skupiska specjalnych komórek (jąder), w których powstaje wazopresyna (hormon antydiuretyczny) i oksytocyna.

Wazopresyna, działając na receptory dystalnych kanalików nerkowych, stymuluje zwrotną reabsorpcję wody z pierwotnego moczu, zatrzymując w ten sposób płyn w organizmie i redukując diurezę. Innym efektem działania substancji jest wzrost całkowitego obwodowego oporu naczyniowego (skurcz naczyniowy) i wzrost ciśnienia krwi.

Oksytocyna ma w niewielkim stopniu takie same właściwości jak wazopresyna, ale jej główną funkcją jest pobudzanie aktywności zawodowej (skurcze macicy), a także zwiększanie wydzielania mleka z gruczołów sutkowych. Zadanie tego hormonu w męskim ciele nie zostało jeszcze ustalone.

Przysadka mózgowa jest centralnym gruczołem w ludzkim ciele, regulującym pracę wszystkich gruczołów zależnych od przysadki (z wyjątkiem trzustki, szyszynki i przytarczyc). Znajduje się w tureckim siodle kości klinowej, ma bardzo małe rozmiary (waga około 0,5 g, średnica - 1 cm). Występują w nim 2 płaty: przedni (adenohypofiza) i tylny (neurohypofizy). Na przysadce mózgowej związanej z podwzgórzem, hormony uwalniające dostają się do nerkowo-przysadki, a neurofauna odbiera oksytocynę i wazopresynę (tu akumulują się).

Przysadka mózgowa w tureckim siodle kości klinowej. Jasnoróżowa malowana adenohypofiza, bladoróżowa - neurohypofiza.

Hormony, którymi przysadka kontroluje gruczoły obwodowe, nazywane są zwrotnikami. Regulacja powstawania tych substancji występuje nie tylko dzięki czynnikom uwalniającym podwzgórze, ale także produktom aktywności gruczołów obwodowych. W fizjologii mechanizm ten nazywany jest sprzężeniem zwrotnym. Na przykład, jeśli produkcja hormonu tarczycy jest zbyt wysoka, następuje zahamowanie syntezy tyreotropiny, a gdy poziom hormonów tarczycy spada, wzrasta jej stężenie.

Jedynym hormonem nietrakcyjnym gruczołu przysadkowego (to znaczy, że nie działa on kosztem innych gruczołów) jest prolaktyna. Jego głównym zadaniem jest stymulowanie laktacji u kobiet w okresie laktacji.

Hormon wzrostu (somatotropina, hormon wzrostu, hormon wzrostu) jest również warunkowo klasyfikowany jako zwrotnik. Główną rolą tego peptydu w organizmie jest stymulowanie rozwoju. Jednak ten efekt nie jest realizowany przez sam GHG. Aktywuje on w wątrobie tak zwane insulinopodobne czynniki wzrostu (somatomedyny), które mają stymulujący wpływ na rozwój i podział komórek. Hormon wzrostu wywołuje szereg innych efektów, na przykład, bierze udział w metabolizmie węglowodanów poprzez aktywację glukoneogenezy.

Hormon adrenokortykotropowy (kortykotropina) jest substancją regulującą pracę kory nadnerczy. Jednak tworzenie ACTH aldosteronu prawie nie działa. Jego synteza jest regulowana przez układ renina-angiotensyna-aldosteron. ACTH aktywuje produkcję kortyzolu i steroidów płciowych w nadnerczach.

Hormon stymulujący tarczycę (tyreotropina) działa pobudzająco na funkcje gruczołu tarczycy, zwiększając tworzenie się tyroksyny i trójjodotyroniny.

Hormonony gonadotropowe - stymulujące mieszki włosowe (FSH) i luteinizujące (LH) aktywują aktywność gruczołów płciowych. U mężczyzn są one niezbędne do regulacji syntezy testosteronu i powstawania plemników w jądrach, u kobiet - do wykonania owulacji i tworzenia estrogenu i progestagenów w jajnikach.

Epiphysis to mały gruczoł ważący zaledwie 250 mg. Ten narząd endokrynny znajduje się w regionie śródmózgowia.

Funkcja szyszynki nie jest jeszcze w pełni znana. Jedynym znanym związkiem jest melatonina. Ta substancja jest "zegarem wewnętrznym". Zmieniając swoją koncentrację, ludzkie ciało rozpoznaje porę dnia. Adaptacja do innych stref czasowych wiąże się z funkcją szyszynki.

Gruczoł tarczycy (tarczycy) znajduje się na przedniej powierzchni szyi pod chrząstką tarczycy krtani. Składa się z 2 płatków (prawy i lewy) i przesmyku. W niektórych przypadkach dodatkowy piramidalny płat odchodzi od przesmyku.

Rozmiar tarczycy jest bardzo zmienny, więc przy ustalaniu zgodności z normą mówią o objętości tarczycy. Dla kobiet nie powinna przekraczać 18 ml, dla mężczyzn - 25 ml.

W tarczycy powstają tyroksyna (T4) i trójjodotyronina (T3), które odgrywają ważną rolę w życiu człowieka, wpływając na procesy metaboliczne wszystkich tkanek i narządów. Zwiększają one zużycie tlenu przez komórki, stymulując w ten sposób tworzenie energii. Wraz z ich niedoborem organizm cierpi głód energii, a wraz z nadmiarem tkanek i narządów rozwijają się procesy dystroficzne.

Hormony te są szczególnie ważne w okresie wzrostu wewnątrzmacicznego, ponieważ ich niedobór zakłóca tworzenie się mózgu płodu, któremu towarzyszy upośledzenie umysłowe i upośledzony rozwój fizyczny.

W komórkach C tarczycy wytwarza się kalcytoninę, której główną funkcją jest obniżenie poziomu wapnia we krwi.

Gruczoły przytarczyczne są zlokalizowane na tylnej powierzchni tarczycy (w niektórych przypadkach znajdują się w tarczycy lub w nietypowych miejscach - grasicy, bruzdie pachwinowej itp.). Średnica tych zaokrąglonych formacji nie przekracza 5 mm, a liczba może się wahać od 2 do 12 par.

Schematyczne ułożenie przytarczyc.

Gruczoły przytarczyczne wytwarzają parathormon, który wpływa na metabolizm fosforowo-wapniowy:

  • zwiększa resorpcję kości, uwalniając wapń i fosfor z kości;
  • zwiększa wydalanie fosforu z moczem;
  • stymuluje tworzenie się kalcytriolu w nerkach (aktywnej postaci witaminy D), co prowadzi do zwiększonej absorpcji wapnia w jelicie.

Pod wpływem hormonu przytarczyc zwiększa się poziom wapnia i zmniejsza się stężenie fosforu we krwi.

Prawe i lewe nadnercza znajdują się powyżej górnych biegunów odpowiednich nerek. W jego zarysach przypomina trójkąt, a lewy - półksiężyc. Waga tych gruczołów wynosi około 20 g.

Nadnercza w sekcji (schemat). Światło zaznaczone substancją korową, ciemne - mózg.

Na nacięcie w nadnerczu wydzielają korę i rdzeń. W pierwszym znajdują się 3 mikroskopijne warstwy funkcjonalne:

  • kłębuszkowe (synteza aldosteronu);
  • wiązka (produkcja kortyzolu);
  • net (synteza steroidów płciowych).

Aldosteron jest odpowiedzialny za regulację równowagi elektrolitowej. Pod jego działania w nerkach zwiększa się reabsorpcja zwrotna sodu (i wody) i wydalanie potasu.

Kortyzol ma różne działanie na organizm. Jest to hormon, który dostosowuje osobę do stresu. Główne cechy:

  • wzrost stężenia glukozy we krwi z powodu aktywacji glukoneogenezy;
  • zwiększony rozkład białka;
  • specyficzny wpływ na metabolizm tłuszczów (zwiększona synteza lipidów w podskórnej tkance tłuszczowej górnych partii ciała i zwiększony zanik we włóknie kończyn);
  • zmniejszona reaktywność układu odpornościowego;
  • hamowanie syntezy kolagenu.

Steroidy płciowe (androstenodion i dihydroepiandrosteron) powodują efekty podobne do testosteronu, ale są gorsze od ich działania androgennego.

Adrenalina i norepinefryna są syntetyzowane w rdzeniu nadnerczy, które są hormonami układu współczulno-nadnerczowego. Ich główne efekty to:

  • zwiększona częstość akcji serca, zwiększona pojemność minutowa serca i ciśnienie krwi;
  • skurcze wszystkich zwieraczy (opóźnione oddawanie moczu i ruchy jelit);
  • spowolnienie sekrecji wydzielin przez gruczoły zewnątrzwydzielnicze;
  • wzrost światła oskrzeli;
  • rozszerzenie źrenic;
  • zwiększony poziom glukozy we krwi (aktywacja glukoneogenezy i glikogenolizy);
  • przyspieszenie metabolizmu w tkance mięśniowej (tlenowa i beztlenowa glikoliza).

Działanie tych hormonów ma na celu szybką aktywację organizmu w warunkach awaryjnych (potrzeba ucieczki, ochrony itp.).

Ze względu na swoją wartość trzustka jest ciałem mieszanej wydzieliny. Ma system przewodów, przez który enzymy trawienne wchodzą do jelit, ale w składzie są związki endokrynologiczne - wysepki Langerhansa, z których większość znajduje się w ogonie. Tworzą następujące hormony:

  • insulina (komórki beta wysp trzustkowych);
  • glukagon (komórki alfa);
  • somatostatyna (komórki D).

Insulina reguluje różne rodzaje metabolizmu:

  • obniża poziom glukozy we krwi poprzez stymulację wychwytu glukozy w tkankach zależnych od insuliny (tkanka tłuszczowa, wątroba i mięśnie), hamuje glukoneogenezę (syntezę glukozy) i glikogenolizę (rozkład glikogenu);
  • aktywuje produkcję białka i tłuszczu.

Glukagon jest hormonem przeciwpadaczkowym. Jego główną funkcją jest aktywacja glikogenolizy.

Somatostatyna hamuje produkcję insuliny i glukagonu.

Gonady produkują sterydy płciowe.

U mężczyzn testosteron jest głównym hormonem płciowym. Jest produkowany w jądrach (komórki Leydiga), które zwykle znajdują się w worku mosznowym i mają rozmiar średnio 35-55 i 20-30 mm.

Główne funkcje testosteronu:

  • stymulowanie wzrostu szkieletu i dystrybucji tkanki mięśniowej typu męskiego;
  • rozwój narządów płciowych, strun głosowych, pojawienie się męskiego owłosienia na ciele;
  • kształtowanie męskiego stereotypu zachowań seksualnych;
  • udział w spermatogenezie.

W przypadku kobiet głównymi steroidami płciowymi są estradiol i progesteron. Hormony te powstają w pęcherzykach jajnikowych. W dojrzewającym pęcherzyku główną substancją jest estradiol. Po pęknięciu pęcherzyka w czasie owulacji na jego miejscu powstaje żółte ciało, które jest wydzielane głównie przez progesteron.

Jajnik u kobiet znajduje się w miednicy po bokach macicy i ma rozmiary 25-55 i 15-30 mm.

Główne funkcje estradiolu:

  • kształtowanie się budowy ciała, rozkład tłuszczu podskórnego na rodzaju żeńskim;
  • stymulacja proliferacji nabłonka przewodowego gruczołów sutkowych;
  • aktywacja tworzenia warstwy funkcjonalnej endometrium;
  • pobudzenie owulacyjnego piku hormonów gonadotropowych;
  • powstawanie rodzaju zachowania seksualnego typu żeńskiego;
  • stymulacja pozytywnego metabolizmu kostnego.

Główne efekty progesteronu to:

  • stymulacja czynności wydzielniczej endometrium i jego przygotowanie do implantacji zarodka;
  • zahamowanie kurczliwości macicy (zachowanie ciąży);
  • stymulacja różnicowania nabłonka przewodowego gruczołów sutkowych, przygotowanie ich do laktacji.

ŻELAZKI SEKRETIONU WEWNĘTRZNEGO

Naukowy i techniczny słownik encyklopedyczny.

Zobacz, co oznacza "IRONS OF INTERNAL SECRETION" w innych słownikach:

Gruczoły dokrewne - gruczoły dokrewne (gruczoły dokrewne), które nie mają kanałów gruczołów i paragangli, syntetyzują hormony uwalniające się do naczyń krwionośnych (żylnych) lub naczyń limfatycznych. Gruczoły, które nie mają przewodów to:...... Wikipedia

Gruczoły dokrewne - (gruczoły dokrewne) są narządami gruczołowymi, w przeciwieństwie do zewnętrznych gruczołów wydzielania (na przykład gruczołów potowych itp.), Które nie mają przewodów wydalniczych. Takie gruczoły są zbudowane z rozwiniętej sieci naczyń włosowatych tworzących rozszerzenia, wokół których grupowane są gruczołowe... Antropologia fizyczna. Ilustrowany słownik.

ŻELAZKI SEKRETIONU WEWNĘTRZNEGO - [ze zbroi. separacja sekrecyjna] nazwa zwyczajowa narządów, które nie mają kanałów wydzielniczych i hormonów uwalniania wytwarzanych przez nich bezpośrednio do krwi lub limfy (patrz: gruczoły dokrewne)... Układ psychomotoryczny: słownik-poradnik

gruczoły dokrewne - (np. endocrina, g. sinus ductibus, PNA, LNH, g. endocrinalis, BNA, JNA, synonim: J. incretory, J. endocrine) nazwa zwyczajowa J., wytwarzające substancje fizjologicznie czynne (hormony) i rozróżniając je bezpośrednio w wewnętrznym środowisku ciała... Duży słownik medyczny

Gruczoły dokrewne (gruczoły dokrewne) - ryc. 258. Pozycja gruczołów dokrewnych w ciele ludzkim. Widok z przodu Przysadka i epifiza; 2 gruczoły paracha; 3 tarczycy; 4 gruczoły nadnerczy; 5 wysepek trzustkowych; 6 jajników; 7 jądra. Ryc. 258. Pozycja gruczołów dokrewnych... Atlas anatomii człowieka

Zewnętrzne gruczoły wydzielnicze - zewnętrzny gruczoł wydzielniczy (gruczoł zewnątrzwydzielniczy) gruczołu, który wytwarza własne substancje ("sekret") i usuwa je do zewnętrznego środowiska ciała (ludzkiego lub zwierzęcego) lub w jego jamie (w przeciwieństwie do gruczołu dokrewnego). Lista gruczołów zewnętrznych... Wikipedia

Gruczoły dokrewne - Gruczoły dokrewne (gruczoły dokrewne) gruczoły, które nie mają gruczołów przewodowych i paragangli, które syntetyzują hormony uwalniające się do krwi (żył) lub naczyń włosowatych limfatycznych. Gruczoły, które nie mają przewodów to:...... Wikipedia

Gruczoł dokrewny (gruczoł dokrewny), gruczoł kanalikowy (gruczoł) - gruczoł, który wytwarza jeden lub więcej hormonów i wydziela je bezpośrednio do krwioobiegu. Gruczoł dokrewny jest pozbawiony przewodów wydalniczych. Gruczoły dokrewne obejmują: przysadkę mózgową, tarczycę, przytarczyce, nadnercza,......

GLOBALNA ENDOKRYNA, DŁONI SEKRETIONU WEWNĘTRZNEGO - (dławik kanalikowy) żelaza, który wytwarza jeden lub więcej hormonów i wydziela je bezpośrednio do krwioobiegu. Gruczoł dokrewny jest pozbawiony przewodów wydalniczych. Gruczoły dokrewne obejmują: przysadkę mózgową, tarczycę, przytarczyce,...... Słownik medyczny medycyny

GLADY - (glandulae), narządy zwierząt i ludzi, które produkują i wydzielają swoistość. substancje uczestniczące w fiziol. przesyłki ciała. Exocrine J. lub J., wydzielanie zewnętrzne (pot, ślina, mleko, wosk J. insektów itp.) Emitują...... biologiczny słownik encyklopedyczny

Gruczoły dokrewne [Endokrynologiczne]

Gruczoły dokrewne

Przysadka mózgowa

Ten gruczoł w kształcie grochu, ważący 0,5-0,6 g, znajduje się w dolnej części mózgu, w tak zwanym tureckim siodle czaszki. Przysadka składa się z płatów przedniego, pośredniego i tylnego (ryc. 54).

Przedni płat przysadki mózgowej wytwarza sześć rodzajów hormonów (somatotropowych itp.).

Hormon wzrostu

Hormon wzrostu (STG) reguluje wzrost i rozwój dzieci i młodzieży, syntezę białek w organizmie. Kiedy z pewnych powodów nadmiernie produkują ten hormon u dzieci i młodzieży, zwiększa się wysokość ciała. Taki stan nazywany jest gigantyzmem, a osoba o takim nadmiernym wzroście nazywana jest gigantem. Z powodu braku tego hormonu, wzrost spowalnia, co nazywa się nanizmem (ryc. 55). Ludzie o małym wzroście nazywane są karłami przysadkowymi. Przy niewielkim wzroście mają normalne zdolności umysłowe. Jeśli niewystarczająca produkcja hormonu somatotropowego jest obserwowana u dorosłych, których wzrost został już zakończony, rozwija się choroba akromegaliczna. Gdy zwiększa rozmiar nosa, warg, podbródka, języka, dłoni i stóp.

Należy podkreślić, że przysadka mózgowa, choć jest dominującym gruczołem, który reguluje aktywność wszystkich gruczołów dokrewnych w ciele, jego funkcje są kontrolowane przez centralny układ nerwowy poprzez neurohormony wytwarzane przez podwzgórze, które znajduje się w pośrednim mózgu.

Epifiza

Epifiza znajduje się na podstawie mózgu, w obszarze śródmózgowia, jego średnia masa wynosi 0,2 g. Wydziela hormon melatoniny. Melatonina, jak również przerywniki, wytwarzane z pośredniego płata przysadki, bierze udział w wymianie pigmentów w ludzkim ciele.

Tarczycy

Gruczoł przytarczyczny

Gruczoły przytarczyczne to cztery małe gruczoły przytwierdzone do tylnej powierzchni tarczycy. Ich całkowita waga wynosi 100-150 mg.

Parathormone

Gruczoły przytarczyczne produkują parathormoidy lub hormony przytarczyc. Hormon ten reguluje metabolizm wapnia i fosforu w organizmie człowieka. Przy niewystarczającej produkcji następuje wzrost pobudliwości układu nerwowo-mięśniowego, który wyraża się w drganiu powiek, warg i drżących dłoni. Przy znacznym spadku zawartości hormonów obserwuje się utratę włosów i zmiękczenie kości (stają się one giętkie i łamliwe). Osoba ma ataki ogólnych drgawek ciała (tężyczka) z powodu nadmiernego wzrostu pobudliwości układu nerwowo-mięśniowego.

Przy nadmiernej produkcji parathormonu w warunkach zwiększonej funkcji przytarczyc zmniejsza się pobudliwość układu nerwowo-mięśniowego, podczas gdy słabość mięśni ciała, ogólne osłabienie i szybkie zmęczenie.

Thymus (Thymus)

Ten gruczoł znajduje się z tyłu mostka. Jego waga u noworodków wynosi 12 g, następnie następuje wzrost wielkości gruczołu, który trwa do początku dojrzewania - do 14-15 lat. W tym okresie jego masa osiąga 30-40 g. W przyszłości następuje stopniowe zmniejszanie wielkości gruczołu.

Tymozyna

Grasica wytwarza hormon tymozyny, która stymuluje wzrost dzieci i zmniejsza funkcję gruczołów płciowych, opóźniając ich dojrzewanie. Ponadto tymozyna zwiększa tworzenie się limfocytów i wzmacnia właściwości immunologiczne organizmu.

Nadnercza

Dwa małe gruczoły, które znajdują się zgodnie z nazwą powyżej górnej części prawej i lewej nerki (ryc. 58). Masa obu gruczołów wynosi 10-20 g. Nadnercza składają się z dwóch warstw: zewnętrznej warstwy kory i wewnętrznej warstwy - rdzenia.

Kora nadnercza

Kora nadnercza produkuje hormony mineralokortykoidowe, glukokortykoidowe, androgenne i estrogenowe, natomiast wewnętrzna - norepinefrynę i adrenalinę. Wszystkie mają wielkie znaczenie w życiu człowieka.

  • Hormony mineralokortykoidowe biorą udział w regulacji wymiany soli mineralnych w organizmie.
  • Hormony glukokortykoidów biorą udział w regulacji metabolizmu białek i węglowodanów w organizmie. Pod ich działaniem następuje wzrost poziomu cukru we krwi i glikogenu w wątrobie.
  • Hormony androgenne i estrogenowe wzmacniają funkcję gruczołów płci męskiej i żeńskiej.

Rdzeń nadnerczy

W wewnętrznej części nadnerczy (z ich warstwy mózgowej) produkowane są hormony noradrenaliny i adrenaliny. Ponieważ te hormony mają ten sam efekt, są również nazywane katecholaminami. Hormony te zwiększają ciśnienie krwi, przyspieszają tętno, zwiększają metabolizm w tkankach.

Trzustka

Gonady

Męskie gruczoły rozrodcze

Męskie gruczoły rozrodcze zawierają parę jąder (jąder), ich przydatków, gruczołu prostaty. Jądra (jądra) mają kształt elipsoidy, ich masa u osoby dorosłej wynosi 20-36 g. Wytwarzają one męskie komórki płciowe (plemniki) i męski hormon płciowy (testosteron). Ta funkcja jądra rozpoczyna się w wieku młodzieńczym (12-15 lat) i trwa do starości.

Testosteron hormonalny stymuluje pojawianie się objawów dojrzewania u młodzieży. Materiał z serwisu http://wiki-med.com

Żeńskie gruczoły płciowe

Żeńskie gruczoły płciowe są reprezentowane przez jedną parę jajników. Jajniki znajdują się w jamie miednicy, a dorosła kobieta ma masę 5-6 g. Jajniki są przyczepione do tylnej powierzchni macicy. Wytwarzają hormony płciowe. Hormony te trafiają bezpośrednio do krwi. Zaczynają być rozwijane u dziewcząt w okresie nastoletnim i zapewniają wygląd drugorzędnych cech płciowych kobiet.

Ponadto w jajnikach znajduje się zestaw pęcherzyków - mieszków włosowych. W nich komórki rozrodcze (jaja) rozwijają się i dojrzewają.

Częste przeziębienia, ból gardła, grypa i inne choroby mogą prowadzić do zapalenia jajników. W przypadku późnego leczenia tej choroby u kobiety może wystąpić dysfunkcja jajników z utratą płodności.

Wartość (rola) gruczołów dokrewnych

Gruczoły dokrewne znajdują się w różnych częściach ludzkiego ciała, a substancje, które wytwarzają, nazywane są hormonami. Wnikają do krwi i limfy bezpośrednio przepływającej przez tkankę.

Gruczoły dokrewne wytwarzają hormony w bardzo małych ilościach, mierzonych w miliardowych częściach gramów. Ale mimo to hormony te są ważne we wszystkich procesach metabolicznych w organizmie, w regulacji czynności narządów i tkanek, w rozwoju i rozwoju ciała dzieci i młodzieży, w procesach ich dojrzewania, generowania potomstwa. Wszystkie gruczoły dokrewne tworzą układ endokrynologiczny organizmu. Pomimo tego, że gruczoły te znajdują się w różnych częściach ciała, w sensie funkcjonalnym, są ze sobą blisko powiązane.

Dodatkowe Artykuły O Tarczycy

Leczenie insuliną polega na stosowaniu insuliny w celach leczniczych. Ta metoda jest szeroko stosowana nie tylko w leczeniu cukrzycy, ale także w praktyce psychiatrycznej, z patologią wątroby, wyczerpaniem, chorobą ziołową i tarczycy.

Badanie poziomu hormonu TSH (TSH) pomaga w ocenie stanu tarczycy i jest zawarte w obowiązkowej liście testów w czasie ciąży, ponieważ można ocenić poziom T3 i T4 za pomocą jego wskaźnika.

Dyrektor Instytutu Diabetologii: "Wyrzuć metr i paski testowe. Koniec z Metforminą, Diabetonem, Sioforem, Glucophage i Januvia! Traktuj to z tym. "Insulina jest lekiem, który obniża stężenie cukru we krwi i jest podawany w jednostkach insuliny (EI).