Główny / Hipoplazja

Hormony regulujące poziom wapnia we krwi

W leczeniu tarczycy nasi czytelnicy z powodzeniem stosują herbatę monastyczną. Widząc popularność tego narzędzia, postanowiliśmy zwrócić na to uwagę.
Czytaj więcej tutaj...

Gruczoł tarczycy jest organem odpowiedzialnym za wytwarzanie hormonów zawierających jod i jego nagromadzenie w organizmie. W przypadku niektórych chorób prowadzących do zakłócenia wszystkich systemów, czasami jedynym sposobem leczenia jest usunięcie tarczycy.

Kto pokazuje operację ↑

Przy zwykłym wzroście ciała bez powikłań, przepisywane jest leczenie hormonalne, nie uciekają się do usunięcia narządu. W większości przypadków daje pozytywny wynik. Jeśli przebieg choroby jest skomplikowany z powodu obecności węzłów, a badanie wykazało, że są złośliwe, wówczas zaleca się operację.

Czynna metoda leczenia jest wskazana również w przypadku silnej proliferacji płatów narządów. Guz wywiera nacisk na tchawicę i przełyk. W tym samym czasie trudno jest oddychać i połykać. Wszystkie możliwe metody leczenia zachowawczego zostały przeprowadzone, ale bez pozytywnych rezultatów.

Kolejnym mocnym argumentem przemawiającym za usunięciem gruczołu tarczycy jest całkowite zniszczenie z powodu urazu lub wypadku.

Istnieją różne rodzaje operacji tarczycy, ale narząd jest całkowicie usunięty przy użyciu tarczycy. Operacja jest zalecana, jeśli rozpoznano:

  • rak tarczycy;
  • wielodawkowy nietoksyczny lub toksyczny wola;
  • rozlany toksyczny wola.

We wszystkich innych przypadkach lekarze próbują uciekać się do bardziej łagodnej operacji, a usunięcie organu nie jest całkowicie, ale częściowo, na przykład, jednym z jego udziałów. Operacja tarczycy wykonywana jest na całym świecie od ponad wieku, po raz pierwszy ta metoda została zaproponowana przez szwajcarskiego profesora w 1909 roku, za co otrzymał Nagrodę Nobla. Operację wykonuje się poprzez nacięcie w dolnej części szyi, mięśnie centralne rozsuwają się, a płaty są całkowicie usuwane. Złożoność operacji polega na tym, że tarczycy znajduje się w pobliżu wielu tętnic i nerwów. Ważne jest, aby chirurg nie wpływał na nerwy krtani, ponieważ są one odpowiedzialne za funkcję strun głosowych, a także przytarczyc, regulują poziom wapnia w ciele. W przypadku rozpoznania raka gruczołu przebadano regionalne węzły chłonne, ponieważ mogą one również być przerzutami. Jeśli ten fakt zostanie potwierdzony, nacięcie w szyi jest nieco dłuższe, a węzły są całkowicie wycięte. Wypróżniaj pacjenta dwa dni po operacji. Szwy są usuwane drugiego dnia po zabiegu, dalsza kontrola nad pacjentem odbywa się w miejscu zamieszkania chirurga i endokrynologa.

Na początku po operacji pacjent odczuwa dyskomfort w szyi, bolesne odczucia podczas połykania i bezpośrednio w gardle. W niektórych przypadkach mogą wystąpić przejściowe zmiany w nagraniu głosu i płynu pod szwem. Podobne objawy całkowicie znikają po kilku tygodniach po operacji. Szew, z reguły, jest dobrze napięty i z czasem staje się prawie niezauważalny. Zagęszczanie i bliznowacenie są częstsze u rasy Negroid i ludzi ze Wschodu. Aby poprawić elastyczność szwu, stosuje się zastrzyki hydrokortyzonu, w przypadku nagłej potrzeby możliwe jest zastosowanie metod chirurgii plastycznej. Wszyscy pacjenci, którzy przeszli operację usunięcia tarczycy, powinni stale przyjmować kompleks leków hormonalnych, które utrzymają niezbędny poziom hormonów w ciele, a także będą badane dwa razy w roku przez endokrynologa.

Przygotowanie do zabiegu ↑

Przed wykonaniem operacji tarczycy pacjent przechodzi pełne badanie. Należą do nich:

  • badanie przez endokrynologa;
  • laboratoryjne badania krwi na obecność hormonów T-3, T-4, TSH;
  • ultradźwięki narządu;
  • biopsja;
  • scyntygrafia

Lekarz z badaniem palpacyjnym sprawdzi stan gruczołu, stopień jego wzrostu, a także zbada węzły chłonne szyjki macicy.

Dawstwo krwi dla hormonów odbywa się z żyły na czczo. Ważne jest, aby w czasie badań laboratoryjnych pacjent nie przyjmował żadnych leków hormonalnych. Test możesz wykonać dopiero po dwóch tygodniach od zażycia ostatniej tabletki.

Badanie ultrasonograficzne określi dokładną wielkość gruczołu i dostrzeże guzki lub guzy. W celu określenia charakteru nowotworów narządów może być również wymagana scyntygrafia. Ta procedura obejmuje wprowadzenie do gruczołu radioaktywnego izotopu jodu lub technetu i monitorowanie procesu wychwytywania tej substancji. Biopsja jest niezbędna do wyjaśnienia diagnozy, szczególnie jeśli istnieje podejrzenie złośliwego guza i konieczne jest usunięcie tarczycy.

Terapia hormonalna ↑

Każda operacja wiąże się z pewnymi zmianami. Usunięcie gruczołu tarczycowego pozbawia organizm hormonów wytwarzanych przez ten narząd. Konieczna jest terapia hormonalna przez całe życie. Lekarz zaleci to biorąc pod uwagę wszystkie indywidualne cechy organizmu, a każdy pacjent będzie miał własną dawkę.

Istnieje błędne przekonanie, zwłaszcza wśród kobiet, że leki hormonalne powodują wzrost masy ciała. Dotyczy to hormonów nadnerczy, ale nie tarczycy. L-tyroksyny lub eutirox są zazwyczaj przepisywane. Są to nowoczesne leki, które są dobrze tolerowane przez organizm i szybko przywracają je do normy.

Tabletki przepisane natychmiast po zabiegu. Pacjent przyjmuje je przez kilka miesięcy pod nadzorem lekarza. Następnie należy wykonać badania krwi na obecność TSH i T-4, po czym można dostosować dawkę leków. W przyszłości należy raz w roku odwiedzić endokrynologa i stosować się do wszystkich jego zaleceń.

Po częściowym usunięciu tarczycy reszta narządu przejmie całą funkcję produkcji hormonów, a terapia zastępcza nie jest konieczna. Jednak przy niewystarczającej interwencji chirurgicznej może wystąpić ryzyko nawrotu tyreotoksykozy. Będziemy musieli wykonać drugą operację. Aby tego uniknąć, zostaw niewielką część gruczołu. Brak hormonów napełni leki.

Konsekwencje i komplikacje ↑

Oprócz powyższego, są inne kwestie, na które warto zwrócić uwagę. Chirurgia tarczycy może mieć powikłania. Pacjenci są o nich ostrzegani.

Najczęstszym powikłaniem w praktyce medycznej jest uszkodzenie nawracającego nerwu. Przejawia się chrypką głosu lub całkowitą stratą. Co więcej, ta komplikacja może wystąpić tylko w okresie rehabilitacji.

Ta konsekwencja jest szczególnie niebezpieczna dla osób, których zawód wiąże się ze zwiększonym obciążeniem głosu. Należą do nich nauczyciele, pedagodzy, nauczyciele i inni. Z powodu paraliżu nawracającego nerwu, mogą one zostać uznane za niezdolne zawodowo.

Ze wszystkich powikłań związanych z operacją tarczycy 70% spada na tę komplikację. Nawet przy pracy doświadczonych chirurgów nie zawsze można tego uniknąć. W niektórych przypadkach jest leczona, aw niektórych przypadkach pozostaje patologią przez całe życie.

Również, gdy paraliż nerwu nawracającego może być problemem z połykaniem. Może to prowadzić do wyrzucania pokarmu do tchawicy i powodować choroby oskrzeli i płuc.

Po usunięciu gruczołu tarczycy może to być naruszenie przytarczyc. W tym przypadku przepisane leczenie farmakologiczne, które może trwać całe życie.

Bardziej rzadkie powikłania to krwawienie i ropienie szwu chirurgicznego. Prawdopodobieństwo ich wystąpienia jest mniejsze niż 1%.

W każdym przypadku lekarz analizuje za i przeciw, zanim podejmie decyzję o operacji. Komplikacje mogą być, ale najważniejsze jest uratowanie życia danej osoby i dwóch złych, które zawsze wybierają najmniej.

Autor: Popova Svetlana

Jak leczyć niedoczynność tarczycy, aby uniknąć konsekwencji?

We współczesnym świecie coraz więcej osób cierpi na niedoczynność tarczycy. Według badań od 5 do 15% dorosłej populacji ma podwyższony poziom hormonu tyreotropowego (TSH). Niedoczynność tarczycy ma poważne konsekwencje i poważne komplikacje u kobiet. Jeśli nie zacznie się goić w czasie, dotknięte zostaną wszystkie ludzkie systemy i narządy.

Choroba ta jest spowodowana brakiem hormonów tarczycy w ciele. Może to być spowodowane różnymi przyczynami, począwszy od patologii samej tarczycy, a skończywszy na chorobach podwzgórzowo-przysadkowych, które regulują jego pracę.

Leczenie

Pomimo wielu różnych powodów, leczenie niedoczynności tarczycy jest takie samo we wszystkich przypadkach. Biorąc pod uwagę brak hormonów, należy go uzupełnić. Można tego dokonać za pomocą syntetycznych hormonów, analogów tyroksyny (T4) wytwarzanych przez gruczoł - preparatów sodowych lewotyroksyny, aw niektórych sytuacjach - analogów trijodotyroniny (T3).

T4 i T3 są głównymi hormonami tarczycy. Różnią się od siebie jednym atomem jodu i biorą udział w metabolizmie białek, tłuszczów, węglowodanów, tworzenia DNA, hormonów i substancji biologicznie czynnych. W komórkach tyroksyna jest przekształcana w biologicznie aktywną trijodotyroninę.

Pacjent z niedoczynnością tarczycy.
A. przed leczeniem V. w trakcie leczenia

Aby zrekompensować chorobę, zwykle wystarcza sodu lewotyroksyny (nazwy handlowe to eutirox, L-tyroksyna). Dawka leku jest dobierana indywidualnie dla każdego pacjenta przez lekarza. To zależy od wieku, masy ciała, poziomu TSH, stanu ciała (ciąża, laktacja, obecność chorób przewlekłych). Każdy pacjent po wyznaczeniu leku wyjaśnia zasady jego przyjmowania.

Zasady przyjmowania lewotyroksyny sodowej w leczeniu niedoczynności tarczycy:

  • lek jest przyjmowany codziennie rano na pusty żołądek co najmniej 30-40 minut przed śniadaniem;
  • po ustaleniu dużej dawki leczenie rozpoczyna się od 25-50 μg leku, stopniowo zwiększając dawkę 25 μg co 3-5 dni;
  • w starszym wieku leczenie rozpoczyna się od małych dawek, wzrastają one wolniej niż u zdrowych młodych ludzi, 12,5-25 mcg co 7-10 dni;
  • w czasie ciąży wzrasta zapotrzebowanie na hormony tarczycy, więc kobieta musi udać się do lekarza w celu poprawienia leczenia;
  • leki zawierające żelazo i wapń powinny być przyjmowane nie wcześniej niż 4 godziny po przyjęciu lewotyroksyny sodowej, spowalniają wchłanianie;
  • niedoczynność tarczycy jest chorobą przewlekłą, więc przyjmowanie hormonów powinno trwać całe życie, bez przeskoków, aby "dać odpocząć ciału", taki odpoczynek tylko pogłębi istniejący problem.

Podczas leczenia należy monitorować i dostosowywać dawkę przyjmowanego leku. W tym celu, w zależności od rodzaju niedoczynności tarczycy określa się poziomy TSH i / lub T4 we krwi. Takie monitorowanie przeprowadza się co 6-12 miesięcy, a częściej na początku leczenia i podczas ciąży.

Krew dla hormonów tarczycy podaje się wyłącznie na pusty żołądek, dla kobiet niezależnie od dnia cyklu miesiączkowego. Tabletkę sodową lewotyroksyny należy pobrać natychmiast po teście.

Celem leczenia niedoczynności tarczycy jest uzyskanie dobrego stanu zdrowia i normalnych wskaźników stanu hormonalnego. Optymalny poziom TSH na tle hormonalnej terapii zastępczej wynosi 0,5-2,0 μMU / ml.

Ocenia się również częstość tętna, zmiany w EKG, skład lipidów we krwi. Przy dobrej kompensacji choroby nie należy zakłócać bólu serca i bicia serca, normalizować poziom cholesterolu we krwi, poprawia się ogólny stan zdrowia.

Konsekwencje i komplikacje

Jeśli nie leczona, niedoczynność tarczycy rozwija komplikacje u kobiet, zwłaszcza w czasie, gdy nadal nie wie o tym. Z powodu braku hormonów metabolizm zwalnia, poziom cholesterolu we krwi wzrasta, płyn gromadzi się w tkankach. Cierpi funkcje poznawcze i mentalne, zmniejsza nastrój.

  1. Klęska układu sercowo-naczyniowego. U pacjentów z szybkim tętnem dochodzi do przerw w pracy serca. W związku ze wzrostem poziomu cholesterolu we krwi rozwija się wczesna miażdżyca. Może to prowadzić do choroby wieńcowej, nawet w młodym wieku. Często u takich pacjentów leki obniżające poziom cholesterolu we krwi są nieskuteczne. Często zwiększa ciśnienie krwi.

  • Klęska systemu nerwowego. Myślenie zwalnia, zmniejsza się pamięć, nastrój pogarsza się do stanu depresyjnego. Być może uczucie odrętwienia, pełzanie gęsią skórką w kończynach, zmniejszona wrażliwość. Zaniepokojony nieustanną sennością, zmęczeniem.
  • Choroby przewodu żołądkowo-jelitowego. Typowym problemem pacjenta z niedoczynnością tarczycy jest zaparcie. Przy braku hormonów zmniejsza się ruchliwość jelitowa i żołądkowa, nadmiernie rozciągają się i powodują nieprzyjemne uczucie przepełnienia. Zmniejsza apetyt. Nudności i wymioty są możliwe.
  • Obrzęk twarzy, rąk, nóg, wypadania włosów. Przyrost wagi
  • Zaburzenia płodności. We krwi pacjenta z niedoczynnością tarczycy wzrasta poziom prolaktyny. U kobiet powoduje zaburzenia miesiączkowania, brak owulacji, niepłodność. U mężczyzn dochodzi do spermatogenezy, zmniejsza się libido.
  • Anemia Z niedoborem tyroksyny w organizmie, wchłanianie żelaza w jelicie jest zaburzone. Ponadto hormony tarczycy stymulują tworzenie się komórek krwi, proces ten jest zaburzony, gdy są one niewystarczające.
  • Oftalmopatia - uszkodzenie oczu. W tym samym czasie puchną powieki, spojówka i powieki. Wzburzone, suche oczy, być może podwójne widzenie.
  • U małych dzieci wrodzona niedoczynność tarczycy może prowadzić do rozwoju kretynizmu, choroby, której towarzyszy opóźnienie rozwoju fizycznego i umysłowego. Takie dzieci mają nieproporcjonalną sylwetkę, specyficzne rysy twarzy, często - osłabione narządy wewnętrzne i niedorozwinięte gruczoły płciowe. Intelekt rozbity jest z lekkiego na ciężki idiotyzm.
  • Główną i najpoważniejszą konsekwencją jest śpiączka z niedoczynnością tarczycy.

    Niedoczynność tarczycy jest stanem zagrażającym życiu, któremu towarzyszy ostre zaostrzenie wszystkich objawów niedoczynności tarczycy i zaburzeń świadomości. Śmiertelność w tym przypadku wynosi od 60 do 90%.

    Rozwój śpiączki niedoczynności tarczycy jest wywoływany przez ciężkie choroby zakaźne, urazy, interwencje chirurgiczne, utratę krwi, hipotermię i nadużywanie alkoholu. Częściej występuje u osób starszych, które nie przyjmowały lewotyroksyny sodowej przez dłuższy czas lub przyjmowały ją w niedostatecznych dawkach.

    Śpiączka w tym przypadku rozwija się stopniowo. Rozpoczyna się znacznym spadkiem temperatury ciała, zwiększoną słabością i sennością. Blada skóra, obrzęk, niskie ciśnienie krwi, puls i oddychanie są rzadkie. Na późnym etapie temperatura ciała wynosi poniżej 35 ° C, ciśnienie jest krytycznie niskie, oddychanie jest płytkie, opóźnione oddawanie moczu i stolec, występuje utrata przytomności.

    Leczenie śpiączki niedoczynności tarczycy odbywa się tylko w szpitalu na oddziale intensywnej terapii i intensywnej terapii. Pacjentowi wstrzyknięto dożylnie duże dawki lewotyroksyny sodowej, a także hormony nadnerczy. Leczenie objawowe ma na celu normalizację funkcji wszystkich narządów i układów.

    Hormony regulujące metabolizm wapnia w organizmie (kalcytonina, parathormon, kalcytriol)

    Kalcytonina jest hormonem peptydowym tarczycy, składającym się z 32 aminokwasów. Jego nazwa pochodzi od zdolności do zmniejszenia stężenia wapnia we krwi. Jest wydzielany przez parafoliczne komórki C.

    Kalcytonina jest głównym antagonistą parathormonu, którego głównym mechanizmem działania jest hamowanie resorpcji kości osteoklastycznej. Poziom kalcytoniny we krwi gwałtownie wzrasta w przypadku podejrzenia raka rdzeniastego tarczycy. Jednak nie ma chorób kości, w których genezie kluczowe znaczenie miałoby naruszenie wydzielania kalcytoniny. Chociaż kobiety mają niższy poziom kalcytoniny niż mężczyźni, dane dotyczące zmniejszenia wydzielania tego hormonu w powstawaniu pierwotnej osteoporozy pozostają kontrowersyjne. Udowodniono jednak, że u pacjentów z wysokim metabolizmem kości kalcytonina powoduje czasową hipokalcemię i hipofosfatemię.

    Parathormone

    osoba ma 2 pary przytarczyc zlokalizowanych na tylnej powierzchni lub zanurzonych w tarczycy.

    główne lub oksyfilne komórki tych gruczołów wytwarzają parathormon lub paratyrynę lub hormon przytarczyczny (PTH).

    • hormon przytarczyczny reguluje metabolizm wapnia w organizmie i utrzymuje jego poziom we krwi.

    • w tkance kostnej parathormon wzmaga działanie osteoklastów, co prowadzi do demineralizacji kości i wzrostu wapnia w osoczu krwi (hiperkalcemia).

    • w nerkach parathormon zwiększa wchłanianie wapnia.

    • W jelicie występuje zwiększona reabsorpcja wapnia ze względu na stymulujące działanie parathormonu na syntezę kalcytriolu, aktywnego metabolitu witaminy D3.

    Parathirin jest silnym hormonem regulującym wapń, który powoduje wzrost poziomu wapnia we krwi i jest również nazywany hormonem hiperkalcemicznym.

    Regulacja wydzielania paratyryn występuje w sprzężeniu zwrotnym poziomu zjonizowanej krwi wapniowej.

    • niskie stężenie wapnia

    • sympatyczne wpływy poprzez beta-adrenoreceptory.

    Tłumienie wydzielania paratyryn:

    • wysoki poziom wapnia we krwi i

    • hormon nerkowy kalcytriol.

    • Pojawiają się główne efekty paratyryn

    • ze strony docelowych narządów hormonu - tkanki kostnej, nerek i przewodu żołądkowo-jelitowego.

    • Wdrażanie działania paratyryn przeprowadza się za pomocą cAMP, a wzrost poziomu tego pomocniczego mediatora w moczu jest ważnym kryterium diagnostycznym nadmiernego wydzielania.

    Wpływ paratyryn na tkankę kostną:

    Jest to spowodowane pobudzeniem i wzrostem liczby osteoklastów wchłaniających kości.

    Pod wpływem paratyryny kwas cytrynowy i kwas mlekowy gromadzą się w tkance kostnej z powodu naruszenia cyklu Krebsa, powodując miejscową kwasicę. Kwasowa reakcja podłoża w tkance kostnej hamuje aktywność fosfatazy alkalicznej - enzymu niezbędnego do tworzenia podstawowej substancji mineralnej kości - fosforanu wapnia. Nadmiar kwasów cytrynowego i mlekowego prowadzi do powstawania rozpuszczalnych w wodzie soli wapniowych - cytrynianu i mleczanu, wypłukując je do krwi, co prowadzi do demineralizacji kości. Nadmiar cytrynianu jest wydalany z moczem, co jest ważnym objawem diagnostycznym zwiększonego poziomu paratyryn.

    W nerkach hormon redukuje reabsorpcję wapnia w kanalikach proksymalnych, ale dramatycznie zwiększa go w dalszych kanalikach, co zapobiega utracie wapnia z moczem i przyczynia się do hiperkalcemii. Reabsorpcja fosfatu w nerkach pod wpływem paratyryn jest zahamowana, co prowadzi do fosfaturacji i zmniejszenia zawartości fosforanów we krwi - hipofosfatemii.

    Zwiększonej sekrecji paratyryny w rozroście lub gruczolakach gruczołów przytarczyc towarzyszy

    demineralizacja szkieletu z deformacją długich kości rurowych,

    • tworzenie kamieni nerkowych,

    • zaburzona pamięć i koncentracja.

    • Niedobór paratyryny, szczególnie w przypadku błędnego usunięcia chirurgicznego lub uszkodzenia gruczołów,

    • zwiększa pobudliwość nerwowo-mięśniową do napadów drgawkowych, zwanych tężnią.

    Kalcytriol

    Aktywna forma witaminy D jest zwierzęciem steroidowym. Działa jako cząsteczka sygnalizacyjna. Reguluje wymianę fosforanu i wapnia w organizmie.

    Kalcytriol kontroluje metabolizm wapnia. W komórkach jelita indukuje syntezę białek transferujących Ca2 ?, które zapewniają wchłanianie jonów wapnia i fosforanów z jamy jelitowej do komórki nabłonka jelitowego i dalszy transport z komórki do krwi przeciw gradientowi stężenia na błonach jelitowych. W nerce kalcytriol stymuluje wchłanianie zwrotne jonów wapnia i fosforanów. Przy niskim stężeniu jonów wapnia kalcytriol wspomaga mobilizację wapnia z tkanki kostnej.

    Poziom wapnia we krwi reguluje hormon.

    Jakie jest niebezpieczeństwo braku równowagi glukozy w organizmie?

    Wskaźnik cukru we krwi jest niezwykle ważny dla klinicznego określenia stanu organizmu i diagnozy cukrzycy. Zwykle waha się w dość wąskich granicach. Odchylenie od tego wskaźnika w jednym lub drugim kierunku wskazuje na naruszenie metabolizmu. Każda osoba musi wiedzieć, jaki poziom cukru we krwi uważa za normalny i co należy zrobić w przypadku odchyleń tego wskaźnika.

    Na co przeznaczona jest glukoza?

    Przede wszystkim musisz wiedzieć, że w analizie "cukru" we krwi określić glukozę. Ta substancja jest materiałem, z którego ciało czerpie energię. Poziom cukru we krwi, którego poziom odpowiada normie, jest głównym warunkiem skoordynowanej pracy wszystkich narządów ludzkiego ciała, a przede wszystkim mózgu. Przed glukozą wszystkie złożone węglowodany w organizmie są rozkładane, a wszystkie cukry są przekształcane w nim.

    Jeśli poziom cukru jest niski, komórki zaczynają odczuwać głód, a przy braku glukozy zużywają tłuszcze do swoich potrzeb energetycznych. W wyniku rozkładu tłuszczów we krwi kumulują się ciała ketonowe, które są wyjątkowo niebezpieczne dla ludzi.

    Glukoza dostaje się do organizmu wraz z pożywieniem. Poziom cukru we krwi regulowany jest przez insulinę wytwarzaną w komórkach beta trzustki. Hormon ten zmniejsza ilość glukozy w osoczu krwi. Jej niedobór prowadzi do rozwoju cukrzycy pierwszego, to jest typu zależnego od insuliny. Ale te hormony zwiększają poziom cukru:

    • glukagon (wytwarzany w wątrobie);
    • adrenalina (norepinefryna) - powstaje w nadnerczach;
    • hormony glukokortykoidowe;
    • hormony tarczycy;
    • substancje powstające w podwzgórzu i przysadce mózgowej;
    • Niektóre substancje podobne do hormonów mogą również zwiększać poziom cukru we krwi.

    Funkcja insuliny w regulowaniu poziomu glukozy jest ogromna. Jego niedobór powoduje "skok" cukru w ​​osoczu. Z kolei stale wysokie tempo tej substancji we krwi powoduje patologię funkcjonowania wszystkich narządów i układów narządowych. Nie mniej niebezpieczne jest obniżenie poziomu cukru we krwi: jego niedobór powoduje najcięższe zaburzenia w ciele i może prowadzić do śpiączki hipoglikemicznej, stanu zagrażającego życiu.

    Aby określić ilość glukozy, możesz użyć testu krwi. Można to zrobić w domu, używając glukometru.

    Norma Glukozy

    Poziom cukru we krwi u mężczyzn i kobiet jest taki sam i waha się od 3,3 do 5,5 milimoli na litr krwi. Wskaźnik ten określa się tylko na pusty żołądek, 8-10 godzin przed posiłkami. Przez te 10 godzin przed analizą zabrania się picia nawet herbaty i zażywania lekarstw.

    Liczba poniżej 3,3 mmol wskazuje na hipoglikemię. Hiperglikemię mówi się, jeśli ilość cukru przed posiłkiem przekracza 5,5 mmol, a po posiłku wynosi 7,8 mmol (jest to dopuszczalna liczba).

    Poziom cukru we krwi z żyły jest nieco inny i wynosi 4-6.1 mmol na litr.

    Gdy poziom glukozy wynosi 5,5-6,6 mmol, pacjent rozwija upośledzoną tolerancję glukozy. Oznacza to, że zmniejsza się wrażliwość na insulinę. W takim stanie istnieje wysokie ryzyko rozwinięcia się cukrzycy drugiego typu, tj. Rozwija się stan przedcukrzycowy. Jeśli po zjedzeniu cukier spadnie poniżej 4 mmol, oznacza to poważne zaburzenie w organizmie: ten stan wymaga leczenia.

    Wzrost stężenia glukozy powyżej 11,1 mmol mówi zawsze o cukrzycy, niezależnie od tego, kiedy pobrano krew, przed lub po posiłku. Z reguły u takich pacjentów rozpoznaje się cukrzycę typu 2.

    U kobiet ciąża może zwiększać stężenie glukozy. W takich przypadkach należy mówić o rozwoju tak zwanej cukrzycy ciążowej. Podwyższona glukoza jest szkodliwa zarówno dla matki, jak i płodu. Poziom glukozy dla kobiet w ciąży wynosi 3,3-5,8 mmol na litr.

    Dla osób w wieku powyżej 50 lat, lekarze uważają normalną szybkość 4,6-6,4 mmol na litr krwi na czczo. Dla dzieci w wieku poniżej 14 lat przyjmuje się, że norma cukru wynosi 3,3-5,6 mmol na litr. W wieku do jednego miesiąca poziom cukru we krwi jest uważany za prawidłowy przy częstości 2,8-4,4 milimola na litr krwi na pusty żołądek.

    Lekarze powinni regularnie wykonywać pomiary poziomu cukru we krwi, szczególnie u osób powyżej 50 lat. Zapewnia to szybkie wykrywanie cukrzycy.

    Główne objawy wysokiego stężenia cukru we krwi

    Podwyższony poziom cukru we krwi (hiperglikemia) jest najczęściej obserwowany w cukrzycy. Może się to jednak zdarzyć po stresie, a także naruszeniach pracy nadnerczy. Należy wziąć pod uwagę, że regularne przyjmowanie kortykosteroidów, leków przeciwdepresyjnych, diuretyków tiazydowych, beta-blokerów również powoduje hiperglikemię.

    Czasami wysoki poziom cukru we krwi nie objawia się objawami klinicznymi. Tylko w niektórych ciężkich przypadkach dana osoba może stracić przytomność ze względu na fakt, że jego krew zawiera dużo cukru. Częste są takie objawy wysokiego stężenia cukru we krwi:

    • pragnienie (czasami pacjent może pić do 10 litrów płynu dziennie);
    • uczucie suchości w ustach;
    • zwiększona potrzeba oddawania moczu, przy znacznej części moczu wydalanego w nocy;
    • sucha i swędząca skóra;
    • niewyraźne niewyraźne widzenie;
    • utrata masy ciała;
    • senność i zmęczenie;
    • słabe gojenie się ran i drapanie;
    • pojawienie się nieprzyjemnych wrażeń w nogach, jakby nad nimi gęsią skórką;
    • znaczny wzrost grzybiczych chorób skóry, które są trudne do leczenia.

    Wraz ze wzrostem ciał ketonowych we krwi pojawiają się następujące charakterystyczne objawy:

    • zwiększone oddychanie;
    • szczególny zapach acetonu w wydychanym powietrzu;
    • niestabilność emocji.

    Wysoki poziom cukru we krwi jest bardzo niebezpieczny. Przede wszystkim ten stan może powodować przewlekłe powikłania w postaci chorób nerek, układu nerwowego, serca, naczyń krwionośnych i innych narządów. Ostre powikłania hiperglikemii to śpiączka i kwasica ketonowa.

    Ponadto wysoki poziom cukru we krwi niszczy ściany naczyń krwionośnych. Wapń zaczyna się na nich osadzać iz tego powodu są uszkodzone. Nazywa się to angiopatią. W obecności angiopatii u pacjenta rozwija się:

    • przewlekła niewydolność nerek;
    • zgorzel;
    • zmniejszone widzenie, w tym ślepota;
    • zawał mięśnia sercowego lub udar.

    Główne objawy hipoglikemii

    Hipoglikemia występuje wtedy, gdy poziom cukru we krwi spada poniżej dopuszczalnego poziomu. Ten stan często objawia się w cukrzycy. W tym samym czasie wskaźnik glukozy spada do 2,8 mmol na litr lub mniej.

    W cukrzycy, zwłaszcza w pierwszym typie, hipoglikemię można wywołać zastrzykami insuliny i przyjmować tabletki, które obniżają poziom cukru. Sprawiają, że trzustka produkuje więcej insuliny.

    Wczesne objawy hipoglikemii to:

    • bladość
    • pot;
    • bicie serca;
    • głód;
    • zaburzenia uwagi;
    • nudności;
    • pojawienie się agresywności.

    Korekta tego stanu polega na przyjmowaniu tabletek glukozy lub tylko kawałka cukru.

    Jeśli zawartość cukru we krwi dalej się zmniejsza, wówczas występują wyraźne oznaki hipoglikemii:

    • poważne osłabienie;
    • pojawienie się zawrotów głowy i bólu głowy;
    • silne uczucie strachu;
    • zaburzenia zachowania z pojawieniem się mowy i halucynacji słuchowych;
    • letarg;
    • zaburzenia ruchu;
    • drgawki.

    Wraz ze wzrostem nasilenia objawy hipoglikemii są podzielone następująco:

    1. Spowolnienie reakcji.
    2. Drażliwość.
    3. Trudności w mówieniu, słabość. Jeśli poziom cukru we krwi jest prawidłowy, stan ten może trwać około godziny.
    4. Senność.
    5. Utrata przytomności
    6. Konwulsje.
    7. Śmierć

    Czasami objawy hipoglikemii są stępione, tzn. Pacjent nie odczuwa pierwszych objawów. Dzieje się tak z następującymi chorobami:

    • neuropatia spowodowana cukrzycą;
    • wymieranie tkanki nadnerczy;
    • hipoglikemia;
    • przyjmowanie beta-blokerów;
    • odżywianie na tak zwanej zrównoważonej diecie.

    Złagodzenie hipoglikemii następuje poprzez przyjmowanie łatwo przyswajalnych węglowodanów. Jeśli podejrzewasz, że masz niski poziom cukru we krwi, lepiej nie ryzykować i nie jeść niewielkiej ilości glukozy.

    Hiper-hipoglikemiczna śpiączka

    Rozprzestrzenienie hiperglikemiczne rozwija się, jeśli nie poprawi się natychmiast poziomu glukozy i przywróci ją do normy. U dzieci jest to połączone z kwasicą ketonową. W stanie hiperglikemii bez kwasicy ketonowej organizm nie wykorzystuje tłuszczów jako źródła energii. Ten stan ciała nazywa się "zespołem hiperosmolarnym". Jest to bardzo niebezpieczne, ponieważ krew pacjenta jest wyjątkowo gruba. Przede wszystkim pacjent dowiaduje się, czy ma kwasicę ketonową, czy nie.

    Czasami śpiączka hiperglikemiczna może rozwijać się przez długi czas, kilka dni lub nawet tygodni. Pacjenci obserwowali zwiększoną potrzebę oddawania moczu. Z tego zwiększa się odwodnienie. Pacjent pije dużo płynu. Licznik na mierniku zwykle przekracza 10 mmol na litr.

    Typowe objawy śpiączki hiperglikemicznej:

    • drgawki;
    • zaburzenia mowy;
    • oczopląs;
    • paraliż poszczególnych grup mięśni;
    • utrata przytomności

    Kiedy pojawia się kwasica ketonowa:

    • nudności i wymioty;
    • zapach acetonu w wydychanym powietrzu;
    • nietypowy hałaśliwy i głęboki oddech typu Kussmaul;
    • zahamowanie świadomości aż do utraty.

    W przypadku kwasicy ketonowej ilość glukozy we krwi osiąga 15 mmol na litr, aw moczu 40-50 gramów na litr. W ciężkich postaciach hiperglikemii wartość glukozy może przekraczać 30 milimoli na litr krwi. Oznacza to, że ponad 5,4 gramów cukru rozpuszcza się w jednym litrze krwi.

    Kwasica mleczanowa jest niezwykle niebezpiecznym i rzadkim powikłaniem cukrzycy. Pacjenci rozwijają bóle brzucha, wymioty i ciężkie zaburzenia układu nerwowego. Oddychanie jest głośne, jak Kussmaul. Powstaje stan kolaptoidalny. Stosunek mleczanu i pirogronianu (zwykle 10 do 1) zmienia się na korzyść mleczanu.

    Leczenie zaburzeń cukrowych

    Lecz natychmiast hipoglikemię. Pacjenci z cukrzycą muszą podnieść wskaźnik cukru do normalnego poziomu. W tym celu najlepiej jest przyjmować tabletki glukozy. Pacjent z cukrzycą powinien zawsze mieć przy sobie tabletkę glukozy. Jeden gram glukozy spożywany w cukrzycy dowolnego typu zwiększa poziom glukozy we krwi u pacjenta o wadze 64 kilogramów na 0,28 mmol. Taka przewidywalność działania tej substancji jest bardzo korzystna w leczeniu hipoglikemii.

    Niepożądane jest spożywanie owoców, cukru, mąki: istnieje wysokie ryzyko późniejszego wzrostu cukru.

    Bardzo ważne jest kontrolowanie agresywnego zachowania się cukrzycy po rozpoczęciu hipoglikemii. W końcu symptomy niskiego cukru są bardzo podobne do objawów zatrucia. Należy przekonać osobę, aby zmierzyć poziom cukru we krwi za pomocą glukometru.

    Nieprzytomny wstrzyknięcie glukagonu pomoże nieprzytomnemu pacjentowi. Hormon ten może wywoływać nudności, więc ofiarę należy położyć na boku. Zwykle, pięć minut po wstrzyknięciu, osoba budzi się. Jeśli tak się nie stanie, potrzebuje dożylnej glukozy.

    Obniżenie poziomu cukru w ​​hiperglikemii przeprowadza się w szpitalu. Poziom cukru we krwi zmniejsza się nie szybciej niż 5,5 milimoli na godzinę. Ponowne nawadnianie prowadzi się przez wprowadzenie 2% roztworu glukozy. Z obniżonym poziomem sodu wstrzykiwanego solą fizjologiczną. Insulina nie jest podawana na początku leczenia nawadniającego.

    Przez pierwszą godzinę pacjent wstrzykuje się do 1,5 litra roztworu, w ciągu następnych dwóch godzin - 0,5 lub 1 litr na godzinę, a następnie - 0,3-0,5 litra na godzinę.

    Po 4-5 godzinach od rozpoczęcia terapii nawadniającej, przechodzą na podawanie insuliny. Ponieważ pacjenci mają zwiększoną wrażliwość na to, dawki tego hormonu powinny być małe. Nie zaleca się stosowania alkaliów w celu zatrzymania kwasicy ketonowej i zespołu hiperosmolarnego.

    Zatem wskaźnik stężenia glukozy we krwi jest niezwykle ważny dla danej osoby, zwłaszcza dla pacjenta z cukrzycą. W cukrzycy każdy pacjent powinien mieć glukometr. Niezwykle ważne jest, aby zdrowi ludzie mierzyli cukier, aby jak najszybciej wykryć ewentualne zaburzenia metaboliczne i rozpocząć leczenie.

    1. Jak wybrać diuretyki
    2. Czym są diuretyki?
    3. Przeciwwskazania do odbioru różnych grup leków moczopędnych
    4. Jakie diuretyki są bardziej skuteczne

    W nogach jest dziwna ciężkość, zmieniają swój zwykły kształt, zwiększają rozmiar. Stają się jak spienione, spuchnięte. Opuchlizna nóg występuje u kobiet w ciąży, z nadciśnieniem tętniczym, szczególnie z naruszeniem nerek, serca. Czasami ten efekt powoduje stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych, które utrzymują płyn w organizmie. W każdym razie, musisz zacząć brać tabletki moczopędne na obrzęk nóg.

    Jak wybrać diuretyki

    Stworzono ogromną liczbę leków o działaniu moczopędnym. Wszystkie one regulują wydzielanie nadmiaru płynu i sodu na różne sposoby. Niektóre z nich osłabiają skuteczność hormonów, które zwężają naczynia krwionośne, zatrzymują wodę i sól w ciele.

    Większość leków, które zwiększają wydalanie wody wpływa na nerki. Ograniczają proces wchłaniania zwrotnego (wchłanianie wody i jonów sodu do krwi). Jak dokładnie działają diuretyki jest bardzo ważne dla usunięcia obrzęku spowodowanego różnymi przyczynami. Dlatego leki są wybierane przez mechanizm działania.

    W nadciśnieniu i chorobach serca przepisywane są leki moczopędne, które wpływają na wytwarzanie angiotensyny. Hormon ten ma działanie zwężające naczynia, zatrzymuje płyn i sole w organizmie. Podnosi presję. A leki, które zmniejszają wydzielanie tego hormonu, rozszerzają naczynia krwionośne, dlatego mają działanie obniżające ciśnienie.

    Niektóre produkty wydzielają nie tylko wodę, jony sodu, ale także pierwiastki śladowe, które regulują układ nerwowy i układu sercowo-naczyniowego. Przy niskiej zawartości we krwi potasu, wapnia, magnezu należy przepisać środki, które nie zmniejszają liczby tych pierwiastków.

    Przed przepisaniem leków moczopędnych, które łagodzą obrzęki, lekarz:

    1. Znajduje przyczynę zatrzymania płynów w ciele. Może to być odbiór niektórych leków. Obrzęk może również sygnalizować choroby (serce, nerki).
    2. Określa, jakie są związane choroby. Istnieje wiele przeciwwskazań do stosowania diuretyków. Niektórych z nich nie można wypić podczas ciąży, dny moczanowej, niedokrwienia serca, zapalenia nerek, chorób wątroby, alergii itp.
    3. Przydziel testy, aby wyjaśnić ilość potasu we krwi. Większość diuretyków zmniejsza ilość tego ważnego pierwiastka śladowego.
    4. Wyjaśnia, jakie dodatkowe leki przyjmuje pacjent. Istnieją leki, które są ze sobą niezgodne lub wzmacniają działanie innego. Ich połączenie powoduje silne efekty uboczne.
    5. Zaleca dietę. Przy obrzękaniu niepożądane jest stosowanie soli, mąki. W czasie leczenia lepiej jest urozmaicić swoją dietę warzywami i owocami. Musisz pić więcej soku.

    Po sprawdzeniu przez lekarza przepisuje lek, który złagodzi obrzęk, ale nie spowoduje niepożądanych reakcji. Nie należy samoleczenia, lekarz wybierze lek, w zależności od stanu.

    Czym są diuretyki?

    Wśród wszystkich istniejących leków moczopędnych znajdują się leki o łagodnym działaniu. Są przepisywane na niewielkie obrzęki. W ciężkich przypadkach zaleca się długotrwałe tabletki, są one silniejsze, ale mają wiele skutków ubocznych.

    W zależności od przyczyny obrzęku nóg, lekarz może przepisać tabletki, które należą do tych grup:

    • inhibitory anhydrazy węglanowej;
    • osmotyczny;
    • tiazydy i leki tiazydopodobne;
    • diuretyki pętlowe;
    • antagoniści receptora mineralokortykoidowego;
    • inhibitory kanału sodowego.

    Leki moczopędne na obrzęki nóg są dość skuteczne, ale mogą powodować inne niepożądane reakcje.

    Przeciwwskazania do odbioru różnych grup leków moczopędnych

    1. Inhibitory anhydrazy węglanowej (acetolozamid, dorzolamid, brynzolamid). Leki te nie są zalecane w chorobach nerek, wątroby. Może powodować parestezje twarzy, zawroty głowy, obniżenie poziomu potasu.
    2. Osmotyczny (mannitol, mocznik). Przyczyna zapalenia żył, z chorobą serca może prowadzić do niewydolności lewej komory.
    3. Tiazydy (indapamid, hydrochlorotiazyd, chlortalidon). Łagodzi metabolizm, powoduje wysypkę na skórze. Może powodować zapalenie trzustki, żółtaczkę.
    4. Pętla (kwas etakrynowy, furosemid). Potas jest eliminowany z organizmu. Nie zalecane w przypadku dny moczanowej i bezmoczu.
    5. Antagoniści receptorów mineralno-kortykoidowych. Związane z nimi inhibitory aldosteronu i diuretyki oszczędzające potas (spironolakton, amiloryd) powodują wrzody żołądka, hiperkaliemię, ginekomastię.

    Pomimo tego, że mają różne przeciwwskazania, w przypadku obrzęku powinny być pijane. Powinien po prostu wybrać narzędzie, które ma bardziej miękki efekt.

    Jakie diuretyki są bardziej skuteczne

    W nadciśnieniu tiazydy są najlepsze. Diuretyki pętlowe są przepisywane, jeśli nadciśnienie obniża czynność serca i nerek.

    W przypadku hipokaliemii skutecznym środkiem są skurcze naczyniowe, antagoniści receptorów mineralokortykoidowych.

    Inhibitory anhydrazy węglanowej są przepisywane, jeśli oprócz obrzęku nóg obserwowane są takie choroby:

    • jaskra;
    • zasadowica metaboliczna;
    • epilepsja.

    Jeśli zatrzymanie płynów w organizmie jest spowodowane ostrą niewydolnością nerek, lepiej jest przyjmować diuretyki pętlowe.

    Ważne, aby wiedzieć! Podczas leczenia obrzęku nóg tabletkami moczopędnymi konieczne jest wykonanie badania krwi w celu monitorowania metabolizmu soli wodnej. Przede wszystkim upewnij się, że ilość potasu w osoczu nie zmniejsza się.

    Poziom wapnia we krwi reguluje hormon.

    Utrzymywanie stałego stężenia wapnia w osoczu zapewniają trzy hormony:

    1) parathormon (PTH, parathyrin) - wydzielany przez gruczoły przytarczyczne;

    2) kalcytriol (/, 25-dihydroksycholekalcyferol, aktywna postać witaminy D3) jest hormonem steroidowym. Poprzednik kalcytriolu (witamina D3, cholekalcyferol) jest syntetyzowany z cholesterolu w skórze pod działaniem światła ultrafioletowego. Następnie, witamina D3 jest sekwencyjnie aktywowana (hydroksylowana), najpierw w wątrobie, a następnie w nerkach, zamieniając się w kalcytriol;

    3) kalcytonina (tirokaltsitonin) - wydzielana przez komórki parafolikularne tarczycy.

    Te trzy hormony regulujące poziom wapnia regulują stężenie Ca 2+ we krwi, co wpływa na trzy procesy: 1) wchłanianie Ca 2+ w jelicie cienkim; 2) reabsorpcja Ca 24 w nerce; 3) resorpcję kości i "wypłukanie" z nich Ca 2+.

    Parathormon i kalcytriol zwiększają stężenie Ca2 + we krwi poprzez stymulację wszystkich trzech procesów, a kalcytonina zmniejsza stężenie Ca2 + we krwi, wywierając przeciwny wpływ na narządy efektorowe. Należy zauważyć, że tylko kalcytriol ma bezpośredni wpływ na wchłanianie Ca 2+ w jelicie cienkim, a parathormon i kalcytonina pośrednio to regulują syntezę kalcytriolu w nerkach. Tak więc kalcytriol jest głównym hormonem określającym całkowitą zawartość Ca2 + w organizmie.

    Metabolizm wapnia jest ściśle związany z fosforem. Odpowiednio, te hormony regulują zawartość w ciele nie tylko jonów Ca2 +, ale także fosforanów. W szczególności, kalcytriol wzmaga absorpcję fosforanów w jelicie cienkim, jak również ich reabsorpcję w nerkach; a hormon przytarczyc i kalcytonina hamują reabsorpcję fosforanów w nerkach.

    Regulacja wydzielania parathormonu, kalcytriolu i kalcytoniny jest określana głównie przez stężenie Ca2 + we krwi zgodnie z zasadą ujemnego sprzężenia zwrotnego. Zmniejszenie stężenia Ca 2+: a) nasila wydzielanie parathormonu i kalcytriolu, które zwiększają poziom Ca 2+ we krwi; b) hamuje wydzielanie kalcytoniny, co zmniejsza ten poziom. Przeciwnie, zwiększenie stężenia Ca2 + we krwi prowadzi do przeciwnych zmian w wydzielaniu hormonów regulujących wapń. W rezultacie stężenie Ca2 + utrzymuje się na względnie stałym poziomie.

    Główną kontrolę metabolizmu fosforu i wapnia zapewnia parathormon i kalcytriol (ryc. 10).

    Hipokalcemia natychmiast aktywuje wydzielanie parathormonu, którego głównym działaniem jest wydalanie wapnia i fosforu z kości do krwi. Nadmiar fosforanów powstających we krwi eliminuje się poprzez zwiększenie wydalania przez nerki (parathormon ma działanie fosfatyczne). W ten sposób zwiększa się zawartość Ca2 + we krwi, ale fosforan nie, tj. normalny stosunek między stężeniem Ca2 + i fosforanem we krwi jest utrzymywany.

    Ryc. 10. Regulacja jonów wapnia we krwi.

    Parathormon jest czynnikiem w szybkiej reakcji na hipokalcemię zagrażającą organizmowi. Przywraca jednak poziom CA 2+ we krwi kosztem wyraźnego zniszczenia tkanki kostnej.

    Działanie homeostatyczne kalcytriolu ma również na celu przywrócenie obniżonego poziomu Ca2 + we krwi. W tym przypadku kalcytriol działa wolniej niż hormon przytarczyczny, ale powoduje subtelniejszą regulację metabolizmu fosfo-wapniowego. Głównym efektem działania kalcytriolu jest zwiększenie całkowitej zawartości Ca 2+ i fosforanów w organizmie w wyniku zwiększonego wchłaniania w jelicie cienkim i reabsorpcji w nerkach. Ten efekt przeważa nad "wymywaniem" Ca 2+ i fosforanem z kości. Dlatego ogólnie kalcytriol promuje prawidłowy wzrost i mineralizację kości, zapewniając dostępność niezbędnego materiału fosforanu wapnia.

    Patologia Hipokalcemia występuje, gdy zmniejsza się wydzielanie PTH (hipoparatemia) lub gdy niedobór witaminy D występuje u dzieci (krzywica) I. Hipokalcemia może zagrażać życiu z powodu występowania skurczów mięśni szkieletowych (Tethenia). Napady drgawkowe w tym przypadku występują z powodu zwiększonej pobudliwości tkanki nerwowej (Ca 2+ zmniejsza pobudliwość).

    Hiperkalcemia występuje ze zwiększonym wydzielaniem PTH (nadczynność przytarczyc) lub przedawkowaniem witaminy D. W połączeniu z odkładaniem się soli wapnia w naczyniach krwionośnych i nerkach (tworzenie kamieni moczowych), zmniejsza pobudliwość tkanek nerwowych i mięśniowych.

    Wapń: rola, zawartość krwi, zjonizowane i pospolite, przyczyny wzrostu i spadku

    Wapń w organizmie jest wewnątrzkomórkowym kationem (Ca 2+), makroskładnikiem odżywczym, który w swojej ilości znacznie przewyższa zawartość wielu innych pierwiastków chemicznych, zapewniając realizację szerokiego zakresu fizjologicznych zadań funkcjonalnych.

    Wapń we krwi stanowi tylko 1% całkowitego stężenia pierwiastka w organizmie. Masa (do 99%) jest przejmowana przez kości i szkliwo zębów, gdzie wapń wraz z fosforem występuje w minerale, hydroksyapatycie - Ca10(RO4)6(OH)2.

    Szybkość wapnia we krwi wynosi od 2,0 do 2,8 mmol / l (dla wielu źródeł od 2,15 do 2,5 mmol / l). Zjonizowany Ca jest o połowę niższy - od 1,1 do 1,4 mmol / l. Codziennie (na dzień), z nerek osoby, która nie zauważa w sobie żadnych chorób, od 0,1 do 0,4 g tego pierwiastka jest wydalane.

    Wapń we krwi

    Wapń we krwi jest ważnym wskaźnikiem laboratoryjnym. Powodem tego jest liczba zadań rozwiązanych przez ten pierwiastek, ponieważ w organizmie spełnia on wiele funkcji fizjologicznych:

    • Bierze udział w skurczu mięśni;
    • Wraz z magnezem "troszczy się" o zdrowie układu nerwowego (uczestniczy w transmisji sygnału), a także naczyń krwionośnych i serca (reguluje rytm serca);
    • Aktywuje pracę wielu enzymów, bierze udział w metabolizmie żelaza;
    • Wraz z fosforem wzmacnia układ kostny, zapewnia mocne zęby;
    • Wpływa na błonę komórkową, regulując ich przepuszczalność;
    • Bez jonów Ca nie ma reakcji krzepnięcia i tworzenia skrzepu (protrombina → trombina);
    • Aktywuje aktywność niektórych enzymów i hormonów;
    • Normalizuje zdolność funkcjonalną poszczególnych gruczołów dokrewnych, na przykład przytarczyc;
    • Wpływa na proces międzykomórkowej wymiany informacji (odbiór komórkowy);
    • Poprawia sen, poprawia ogólny stan zdrowia.

    Należy jednak zauważyć, że wapń wykonuje to wszystko pod warunkiem, że ma normalną zawartość w organizmie. Jednak tabele prawdopodobnie powiedzą lepiej o zawartości wapnia we krwi i jej zużyciu w zależności od wieku:

    Dzienne spożycie wapnia zależy od wieku, płci i stanu organizmu:

    Podwyższone stężenie wapnia w osoczu powoduje stan hiperkalcemii, w której zawartość fosforu we krwi zmniejsza się, a niski poziom prowadzi do rozwoju hipokalcemii, czemu towarzyszy wzrost stężenia fosforanów. Oba są złe.

    Konsekwencje wynikające z tych stanów znajdują odzwierciedlenie w pracy wielu systemów życiowych, ponieważ ten element ma wiele funkcji. O problemach, które czekają na osobę ze zmniejszeniem lub wzrostem wapnia, czytelnik uczy się trochę później, po zapoznaniu się z mechanizmami regulacji wapnia w organizmie.

    Jak reguluje się wapń?

    Stężenie wapnia we krwi zależy bezpośrednio od jego wymiany w kościach, absorpcji w przewodzie pokarmowym i odwrotnej absorpcji w nerkach. Regulacja stałości w organizmie Ca inne pierwiastki chemiczne (magnez, fosfor), a także niektóre związki biologicznie czynne (hormony kory nadnerczy, tarczycy i gruczołów przytarczycznych, hormony płciowe, aktywna postać witaminy D3), jednak najważniejsze z nich to:

    regulacja wapnia w organizmie

    1. Parathormon lub parathormon, który jest intensywnie syntetyzowany przez gruczoły przytarczyczne w warunkach zwiększonego fosforu, a jego wpływ na tkankę kostną (niszczy ją), przewód pokarmowy i nerki, zwiększa zawartość pierwiastka w surowicy;
    2. Kalcytonina - jej działanie jest przeciwne do parathormonu, ale nie jest do niego antagonistyczne (różne punkty zastosowania). Kalcytonina zmniejsza poziom Ca w osoczu, przenosząc go z krwi do tkanki kostnej;
    3. Nerki tworzą aktywną formę witaminy D3 lub hormon, zwany kalcytriolem, ma za zadanie zwiększenie wchłaniania pierwiastka w jelicie.

    Należy zauważyć, że wapń we krwi występuje w postaci trzech form, które są ze sobą w równowadze (dynamicznej):

    • Wolny lub zjonizowany wapń (jony wapnia - Ca 2+) - zajmuje ułamek zbliżony do 55 - 58%;
    • Ca, związany z białkiem, najczęściej z albuminą - jego surowica wynosi około 35 - 38%;
    • Kompleks wapnia, jest we krwi około 10% i jest tam w postaci soli wapnia - związki pierwiastka z anionami o niskiej masie cząsteczkowej (fosforan - Ca3(RO4)2, wodorowęglan - Ca (NSO3cytrynian - Ca3(Od6H5Och7)2, mleczan - 2 (C.3H5Och3) · Ca).

    Ca całkowity w surowicy jest całkowitą zawartością wszystkich jej typów: formy zjonizowane + skojarzone. Tymczasem aktywność metaboliczna jest charakterystyczna tylko dla zjonizowanego wapnia, który jest nieco więcej (lub nieco mniej) w połowie we krwi. I tylko ta forma (wolny Ca) może być wykorzystana przez organizm dla jego fizjologicznych potrzeb. Nie oznacza to jednak, że w pracy laboratoryjnej, aby właściwie ocenić metabolizm wapnia, konieczne jest przeprowadzenie analizy zjonizowanego wapnia, co wiąże się z pewnymi trudnościami w transporcie i przechowywaniu próbek krwi.

    W takich przypadkach, ale pod warunkiem prawidłowego metabolizmu białka, wystarczy przeprowadzić lżejsze i mniej pracochłonne badanie - oznaczanie całkowitego wapnia we krwi, co jest dobrym wskaźnikiem stężenia zjonizowanego i związanego pierwiastka (≈55% - wolny Ca).

    W tym samym czasie, przy zmniejszonej zawartości białka (głównie albuminy), chociaż nie może być żadnych oznak zmniejszenia się ilości Ca w osoczu, należy zastosować zjonizowaną metodę pomiaru wapnia, ponieważ biorąc pod uwagę granice normalnych wartości, bierze na siebie "troskę" o utrzymanie ogólny poziom elementu jest normalny i nie pozwala na rozwój hipokalcemii. W takim przypadku tylko zawartość związanego Ca zostanie obniżona - punkt ten należy wziąć pod uwagę podczas odczytywania testu krwi.

    Niska albumina u pacjentów obciążonych chorobami przewlekłymi (patologia nerek i serca) jest najczęstszą przyczyną obniżenia poziomu Ca w surowicy. Ponadto stężenie tego pierwiastka zmniejsza się, gdy jest niedostatecznie zaopatrywane w pokarm lub podczas ciąży - iw tych dwóch przypadkach albumina we krwi jest z reguły również niska.

    Normalne wartości całkowitego i wolnego wapnia we krwi mogą wskazywać na brak jakichkolwiek patologicznych zmian w metabolizmie wapnia.

    wymiana wapnia i innych elektrolitów w organizmie

    Przyczyny wysokiego wapnia

    Zwiększenie poziomu wapnia (czyli całkowita zawartość pierwiastka we krwi) nazywa się hiperkalcemią. Wśród przyczyn rozwoju tego stanu klinicznego lekarze identyfikują przede wszystkim dwa główne. To jest:

    1. Nadczynność przytarczyc, której towarzyszy wzrost gruczołów przytarczycznych w wyniku pojawienia się łagodnych guzów w regionie;
    2. Rozwój złośliwych procesów onkologicznych, które tworzą stan hiperkalcemii.

    Nowotwory zaczynają aktywnie wydzielać substancję, która w swoich biologicznych właściwościach przypomina hormon przytarczyczny - prowadzi to do pokonania kości i uwolnienia żywiołu do krwioobiegu.

    Oczywiście istnieją inne przyczyny hiperkalcemii, na przykład:

    • Zwiększenie funkcjonalnych zdolności tarczycy (nadczynność tarczycy);
    • Upośledzona funkcja kory nadnerczy (zwiększone wydzielanie hormonu adrenokortykotropowego (ACTH) - choroba Itsenko-Cushinga, zmniejszona synteza kortyzolu - choroba Addisona) lub przysadka (nadmierna produkcja hormonu somatotropowego (STH) - akromegalia, gigantyzm);
    • Sarkoidoza (choroba Becka) - chociaż z tą patologią kości są rzadziej atakowane, może powodować hiperkalcemię;
    • Proces guzowaty wpływający na układ kostny (pozapłucne tbs);
    • Przymusowy bezruch przez długi czas;
    • Nadmierne spożycie witaminy D (z reguły dotyczy dzieci) w ciele, co stwarza warunki do wchłaniania wapnia we krwi i zapobiega usuwaniu tego pierwiastka przez nerki;
    • Różne patologie hematologiczne (choroby tkanki limfatycznej - chłoniaki, złośliwy nowotwór komórek plazmatycznych - szpiczak, choroby nowotworowe układu krwiotwórczego - białaczka, w tym hemoblastoza - erytremia lub prawdziwa policytemia);

    Kiedy wapń jest niski?

    Najczęstszą przyczyną niskiej zawartości pierwiastka we krwi - hipokalcemii, lekarze nazywają spadek poziomu białek, a przede wszystkim - albuminy. W tym przypadku (jak wspomniano powyżej) tylko ilość związanego Ca zmniejsza się, podczas gdy zjonizowany nie opuszcza normalnego zakresu i z tego powodu wymiana wapnia nadal trwa (regulowane przez parathormon i kalcytoninę).

    Inne przyczyny hipokalcemii obejmują:

    1. Zmniejszone funkcjonalne przytarczyce (niedoczynność przytarczyc) i produkcja do krwioobiegu parathormonu;
    2. Nieumyślne usunięcie gruczołów przytarczyc podczas zabiegu operacyjnego na tarczycy lub synteza parathormonu zmniejsza się w wyniku innych okoliczności (operacja z powodu aplazji gruczołów przytarczyc lub autoimmunizacji);
    3. Niedobór witaminy D;
    4. CKD (przewlekła niewydolność nerek) i inne choroby nerek (zapalenie nerek);
    5. Krzywica i ricitogenic tetany (spasmophilia) u dzieci;
    6. Niedobór magnezu (Mg) w organizmie (hipomagnezemia);
    7. Wrodzony brak reakcji na działanie parathormonu, odporność na jego wpływ (parathormon w tej sytuacji traci zdolność do zapewnienia odpowiedniego efektu);
    8. Niewystarczające spożycie Ca z pożywienia;
    9. Zwiększony fosforan we krwi;
    10. Biegunka;
    11. Marskość wątroby;
    12. Przerzuty osteoblastyczne, odbierając cały wapń, który następnie zapewnia wzrost guza w kościach;
    13. Osteomalacja (niedostateczna mineralizacja kości i ich zmiękczenie w wyniku tego);
    14. Hiperplazja (nadmierna proliferacja tkanek) nadnerczy (często kora zamiast rdzenia);
    15. Wpływ leków przeznaczonych do leczenia epilepsji;
    16. Ostra zasadowica;
    17. Transfuzja krwi z dużych objętości krwi zebranych za pomocą środka konserwującego zawierającego cytrynian (ten ostatni wiąże jony wapnia w osoczu);
    18. Ostry proces zapalny, zlokalizowany w trzustce (ostre zapalenie trzustki), wlew (choroba jelita cienkiego, zaburzenie wchłaniania pokarmu), alkoholizm - wszystkie te stany patologiczne zakłócają normalną produkcję enzymów i substratów, z których nieadekwatne wchłanianie substancji niezbędnych do utrzymania niektóre rodzaje metabolizmu.

    Objawy, które każą myśleć o naruszeniach

    Badanie to jest również przeznaczone dla osób zdrowych w celu wstępnego określenia stanu metabolizmu wapnia, na przykład podczas rutynowego badania fizykalnego. Tutaj jednak chciałbym jeszcze raz przypomnieć czytelnikowi, że mówimy o poziomie wapnia we krwi. Co dzieje się w kościach - możesz tylko zgadywać i zgadywać.

    Często podobny test jest używany do celów diagnostycznych. Powiedzmy, jak nie przeprowadzić badania laboratoryjnego, jeśli same oznaki zmian patologicznych w organizmie same się deklarują?

    Tutaj, na przykład, z podwyższonym poziomem wapnia we krwi (hiperkalcemia) pacjenci zauważają, że:

    • Utracony apetyt;
    • Nudności występują kilka razy dziennie, czasami pojawiają się wymioty;
    • Występują problemy z kałem (zaparcie);
    • W jamie brzusznej - dyskomfort i ból;
    • W nocy trzeba wstać, ponieważ częsta potrzeba oddania moczu nie pozwala spać;
    • Ciągle spragniony;
    • Obolałe kości, często dręczone i bóle głowy;
    • Ciało szybko się męczy, nawet minimalne obciążenie zamienia się w słabość i gwałtowny spadek wydajności;
    • Życie staje się szare, nic nie podoba i nie interesuje (apatia).

    O zmniejszeniu zawartości CA w surowicy - hipokalcemii, możesz pomyśleć, jeśli istnieją oznaki złego stanu zdrowia:

    1. Skurcze i ból brzucha;
    2. Drżące palce kończyn górnych;
    3. Mrowienie, drętwienie twarzy (wokół warg), skurcze mięśni mimicznych;
    4. Zaburzenie rytmu serca;
    5. Bolesne skurcze mięśni, szczególnie w dłoniach i stopach (skurcz w kręgosłupie).

    I nawet jeśli dana osoba nie ma żadnych objawów wskazujących na zmianę metabolizmu wapnia, ale wyniki były dalekie od normy, wówczas, aby rozwiać wszelkie wątpliwości, pacjentowi zlecono dodatkowe badania:

    • Jonizowany Ca;
    • Zawartość pierwiastka w moczu;
    • Ilość fosforu, ponieważ jego metabolizm jest nierozerwalnie związany z wymianą wapnia;
    • Stężenie magnezu;
    • Witamina D;
    • Poziom parathormonu.

    W innych przypadkach wartości ilościowe tych substancji mogą być mniej ważne niż ich stosunek, który może ujawnić przyczynę nieprawidłowej zawartości Ca w krwi (albo jest niewystarczający w pożywieniu, albo jest niepotrzebnie wydalany z moczem).

    Poziom wapnia we krwi pacjentów z zaburzeniami nerek (ARF i CRF, guz, przeszczep nerki), szpiczakiem mnogim lub zmianami w zapisie EKG (skróconym odcinku ST), a także w diagnostyce i leczeniu procesów nowotworowych zlokalizowanych w tarczycy i gruczole sutkowym płuca, mózg, gardło.

    Co jest przydatne, aby poznać kogokolwiek, kto zamierza wykonać test na Ca

    U noworodków po 4 dniach życia obserwuje się czasem fizjologiczny wzrost wapnia we krwi, co zresztą dzieje się u wcześniaków. Ponadto, niektórzy dorośli reagują zwiększając poziom tego pierwiastka chemicznego w surowicy i rozwój hiperkalcemii do leczenia niektórymi lekami. Leki te obejmują:

    1. Leki zobojętniające kwas;
    2. Farmaceutyczne postacie hormonów (androgeny, progesteron, parathormon);
    3. Witaminy A, D2 (ergokalcyferol), D3;
    4. Antagonista estrogenu - tamoksyfen;
    5. Preparaty zawierające sole litu.

    Inne leki, przeciwnie, mogą zmniejszać stężenie wapnia w osoczu i powodować stan hipokalcemii:

    • Kalcytonina;
    • Gentamycyna;
    • Leki przeciwdrgawkowe;
    • Glukokortykosteroidy;
    • Sole magnezu;
    • Środki przeczyszczające.

    Ponadto na ostateczne wartości badania mogą mieć wpływ inne czynniki:

    1. Zhemolizowane serum (nie można z nim pracować, więc krew będzie musiała zostać powtórnie przekazana);
    2. Fałszywe wyniki badań z powodu odwodnienia organizmu lub wysokiej zawartości białek osocza;
    3. Wyniki analizy fałszywej analizy wynikają z hiperwolemii (krew jest bardzo rozcieńczona), którą można wytworzyć z dużych objętości izotonicznego roztworu wstrzykniętego do żyły (0,9% NaCl).

    I jeszcze jedna rzecz, która nie zaszkodzi poznać ludzi, którzy są zainteresowani metabolizmem wapnia:

    • Dzieci, które właśnie urodziły się, a zwłaszcza te, które urodziły się przedwcześnie i przy niskiej wadze, pobierają codziennie krew do zjonizowanego wapnia. Odbywa się to, aby nie ominąć hipokalcemii, ponieważ może szybko powstać i nie objawiać się żadnymi symptomami, jeśli gruczoły przytarczyczne dziecka nie miały czasu na dokończenie rozwoju;
    • Nie można przyjąć zawartości Ca w surowicy i surowicy jako dowodu całkowitego stężenia pierwiastków w tkance kostnej. Aby określić jego poziom w kościach, należy zastosować inne metody badań - analizę gęstości mineralnej kości (densytometria);
    • Wartości K we krwi są zwykle wyższe w dzieciństwie, podczas gdy zmniejszają się w czasie ciąży iu osób starszych;
    • Stężenie całkowitej ilości pierwiastka (wolnego i związanego) w osoczu wzrasta, jeśli zawartość albuminy wzrośnie i spadnie, jeśli poziom tego białka zmniejszy się. Ilość zjonizowanego stężenia albuminy wapniowej nie ma absolutnie żadnego wpływu - wolna forma (jony Ca) pozostaje niezmieniona.

    Przechodząc do analizy, pacjent powinien pamiętać, że należy powstrzymać się od jedzenia przez pół dnia (12 godzin) przed badaniem, a także przez pół godziny przed badaniem, unikać dużego wysiłku fizycznego, nie denerwować się i nie palić.

    Kiedy jedna technika nie wystarczy

    Gdy występują zmiany stężenia opisanego pierwiastka w surowicy i występują oznaki zaburzonego metabolizmu Ca, szczególne znaczenie ma badanie aktywności jonów wapnia za pomocą specjalnych elektrod jonoselektywnych. Należy jednak zauważyć, że zwyczajowo mierzy się poziom zjonizowanego Ca przy ścisłych wartościach pH (pH = 7,40).

    Wapń można określić w moczu. Analiza ta pokaże, czy duża część pierwiastka jest wydalana przez nerki. Lub jego wydalanie mieści się w normalnych granicach. Ilość wapnia w moczu bada się, jeśli początkowo wykryto odchylenia stężenia Ca od normy we krwi.

    Dodatkowe Artykuły O Tarczycy

    Gruczoły białe plamy: co to jestLudzka błona śluzowa z natury ma zdrowy różowy odcień i czystą powierzchnię, pozbawioną bruzd, wrzodów, wysypek, płytki nazębnej, płytek i innych formacji.

    Homeopatia z migdałkami jest alternatywną, skuteczną i szeroko stosowaną metodą specjalistów w zwalczaniu procesu zapalnego w migdałkach nosogardzieli i nie tylko.

    Zespół podwzgórza jest złożonym zespołem objawów, który rozwija się, gdy wpływa na podwzgórze i charakteryzuje się zaburzeniami hormonalnymi, autonomicznymi, metabolicznymi i troficznymi.