Główny / Cyst

Rozmiar tureckiego siodła jest normalny

SYSTEM ENDOKRYNY

Niedosłuch

Badanie rentgenowskie. W diagnostyce patologii przysadki mózgowej przez wiele lat wykorzystano radiografię czaszki w projekcjach czołowych i bocznych, radiogramach celowanych oraz tomogramach, które badały kondycję tureckiego siodła, czyli kostnego łożyska przysadki mózgowej. Na zdjęciach rentgenowskich ocenić kształt siodła, stan ściany przedniej, dołu i pleców, wymiary strzałkowe i pionowe. Rozmiar i kształt tureckiego siodła są zmienne.

Rysunek RTG czaszki w projekcji bocznej (strzałka - tureckie siodło), dokładne prześwietlenie tureckiego siodła

Schemat rysunkowy wymiarów tureckiego siodła na zdjęciu radiologicznym: a) rozmiar strzałkowy; b) rozmiar pionowy; c) przepona tureckiego siodła

Sagittal (największy przednio-tylny) rozmiar tureckiego siodła pochodzi z guzka siodła do przedniej krawędzi grzbietu, średnio 1,2 cm (od 0,9 do 1,5 cm). Rozmiar pionowy (wysokość siodełka) to linia biegnąca od najgłębszego punktu dna do punktu przecięcia z otworem siodła, średnio wynosi 0,9 cm (0,7 do 1,2 cm). Stosunek wysokości i długości tureckiego siodła (wskaźnik siodełka) zmienia się wraz z wiekiem. W dzieciństwie indeks siodła to jedno lub więcej, w dojrzałym wieku jest to mniej niż jeden.

Rozmiar tureckiego siodła jest normalny

Kształt tureckiego siodła może być owalny, okrągły, płaski, owalny, pionowo owalny, nieregularny i ma cechy wieku: u dzieci jest okrągły, u dorosłych owalny.

Wzrost wielkości tureckiego siodła obserwuje się w gruczolakach przysadki. W zależności od wielkości gruczolaki dzielą się na mikrourazom (do 10 mm) i gruczolakowłókniakom (więcej niż 10 mm).

Radiologiczne objawy gruczolaka przysadki są zmianami w kształcie i wielkości tureckiego siodła, przerzedzaniem i niszczeniem tworzących go struktur kostnych.

Rysunek Celem roentgenogramu tureckiego siodła. Macroadenoma przysadki mózgowej. Zwiększenie rozmiaru tureckiego siodła (strzałka) i zniszczenie dolnej ściany.

Tomografia komputerowa Tomografia komputerowa służy do badania kształtu i struktury tureckiego siodła, stanu przysadki mózgowej. Normalny przysadka mózgowa na tomografii komputerowej ma wysokość 3-7 mm, szerokość 10-17 mm, jej górna krawędź jest płaska lub wklęsła, przysadka jest umieszczona wzdłuż linii środkowej, a jej średnica w rzucie osiowym wynosi 4 mm.

W przypadku kontrastu dożylnego struktura normalnego przysadki jest jednorodna. Małe gruczolaki przysadki na skanach komputerowych są wizualizowane jako ogniska o niskiej gęstości. W przypadku gruczolaków o dużych rozmiarach obserwuje się wzrost wielkości tureckiego siodła, zniszczenie i przemieszczenie struktur kostnych, obraz guza jest uwidoczniony. Dzięki kontrastowaniu dożylnemu możliwe jest bardziej szczegółowe badanie charakteru nowotworu, charakterystyki zaopatrzenia w krew oraz określenie zakresu tego procesu.

Rysunek Obliczony tomogram tureckiego siodła, przysadki mózgowej.

Rezonans magnetyczny - najbardziej pouczająca metoda badania przysadki mózgowej. Dzięki obrazowaniu rezonansem magnetycznym, płatom przednim i tylnym, wizualizacji przysadki mózgowej, można ocenić symetrię przysadki, położenie lejka, stan grzbietu tureckiego siodła. Na skanie MR struktura adenohophofii jest jednorodna, izo-intensywna z białą materią mózgu.

Gruczolaki przysadki na T1 VI - są wizualizowane jako strefy o zredukowanym sygnale w porównaniu z resztą tkanki adenohypofizy, na T2BI - jako strefy o wyższym poziomie sygnału. Przy kontrastowaniu dożylnym gruczolaki gromadzą środek kontrastowy i można bardziej szczegółowo ocenić strukturę guza.

Obrazowanie tomogramów rezonansu magnetycznego mózgu: a) płaszczyzny wieńcowej; b) płaszczyzna strzałkowa. Przysadka (norma wieku).

Rycina: Obrazowanie rezonansu magnetycznego przysadki i regionu tureckiego siodła: 1 - płat czołowy; 2 - ciało modzelowate; 3 - komora boczna; 4 - móżdżek; 5 - przysadka; 6 - zatoki klinowe.

Rysunek Magnetyczne rezonansowe tomogramy mózgu

Picture Magnetyczny rezonansowy tomogram mózgu w płaszczyźnie wieńcowej: gruczolak przysadki

Picture Magnetyczny rezonansowy tomogram mózgu w płaszczyźnie strzałkowej. Microadenoma.

Picture Magnetyczny rezonansowy tomogram mózgu w płaszczyźnie strzałkowej. Macroadenoma.

Picture Magnetyczny rezonansowy tomogram mózgu w płaszczyźnie strzałkowej. Macroadenoma.

Tarczycy

Badanie ultrasonograficzne jest najbardziej pouczającą metodą wizualizacji tarczycy w zdrowiu i chorobie, gruczoł tarczowy składa się z dwóch płatów (prawego i lewego), przesmyku. Prawy płat jest nieco większy niż lewy. Badanie ultrasonograficzne wizualizuje zarówno płaty gruczołu, każdy owalny, o wyraźnych konturach, o jednorodnej strukturze. Przesmyk jest zwizualizowany jako liniowa formacja o grubości do 1 cm Na poprzecznych skanach boczne brzegi tarczycy są wspólną tętnicą szyjną i wewnętrzną żyłą szyjną, które są wizualizowane jako echo-negatywne formacje o zaokrąglonym kształcie. Za pomocą ultradźwięków można zmierzyć rozmiar płatków i przesmyków, obliczyć objętość, zbadać strukturę, echo, stan ukrwienia.

Rysunek Ultrasonogram tarczycy, przegląd krzyżowy

Wielkość tarczycy zależy od wieku i płci: w okresie dojrzewania zwiększa się wielkość i zmniejsza się w starszym wieku, w trakcie ciąży następuje fizjologiczny wzrost gruczołu, który zanika sam w ciągu 6-12 miesięcy po porodzie.

Wielkość ułamków może się różnić: długość - 2,5-4 cm, szerokość - 1,5-2 cm, grubość - 1-1,5 cm Objętość tarczycy jest ważna, co oblicza się za pomocą wzoru: (A1xB1xC1) + (A2xB2xC2 ) x0,479, gdzie A, B, C to szerokość, grubość, długość każdego płata dławika. Zwykle objętość tarczycy u mężczyzn wynosi do 25 cm, u kobiet do 18 cm.

Rysunek Ultrasonogram tarczycy 6-letniego dziecka, mierzący rozmiar wymiarów: a) skan krzyżowy; c) skanowanie podłużne

Metoda USG u dzieci nie różni się od badania u dorosłych, cechą jest różnica w wielkości tarczycy. U niemowląt objętość gruczołu jest obliczana w odniesieniu do masy ciała, u dzieci w wieku przedszkolnym wielkość gruczołu koreluje z obwodem klatki piersiowej, w okresie przedpokwitaniowym - z długością nogi, w okresie dojrzewania - z masą ciała. Ponadto u noworodków urodzonych o czasie całkowita objętość tarczycy wynosi 0,4-1,0 cm-1, u dzieci w wieku 4-6 lat - do 4,5 cm, u dzieci w wieku 7-9 lat - do 6 cm, u nastolatków - do 10 patrz

Rysunek Ultrasonogram tarczycy, przegląd krzyżowy

Tomografię komputerową stosuje się jako dodatkową metodę po badaniu ultrasonograficznym o zwiększonej wielkości tarczycy z rozprzestrzenianiem się w klatce piersiowej, z wolem przesytu, w celu oceny stanu węzłów chłonnych wewnątrz klatce piersiowej. Dzięki tomografii komputerowej można ocenić związek tarczycy z otaczającymi narządami i tkankami, aby wykazać kompresję przełyku i tchawicy przez powiększenie tarczycy i / lub węzłów chłonnych.

Rysunek Tomogram komputerowy szyi w płaszczyźnie osiowej,

Rezonans magnetyczny jest przeprowadzany jako dodatkowa metoda badań w wolu oskrzelowym, ze zwiększoną wielkością tarczycy. MRI pozwala na określenie struktury gruczołu, obecność dodatkowych płatów, w celu ustalenia związku narządu szyjki, obecność kompresji przełyku lub tchawicy przez powiększenie tarczycy.

Obrazowanie rezonansu magnetycznego szyi, tarczycy, tworzenia guzków prawego płata

Obrazowanie rezonansu magnetycznego szyi, powiększenie tarczycy

Badanie stanu scyntygraficznego tarczycy odbywa się za pomocą badania radionuklidów (scyntygrafia), które na skintigramie ma nieregularny kształt przypominający "motyla" z wyraźnymi wypukłymi konturami. Udziały i przesmyki są dobrze widoczne. Gęstość gruczołu w centralnych częściach płatów jest większa niż na obwodzie, ponieważ znajduje się tam większość tkanki gruczołowej.

Rysunek Scintigram tarczycy.

Rysunek Scintigram tarczycy.

Trzustka

Tłuszcz jest pierwszą metodą diagnozowania normy i patologii trzustki.Główek, ciało i ogon trzustki są wizualizowane za pomocą ultradźwięków. Zwykle wymiary są następujące: głowa jest do 2,7 cm, ciało 0,7-2,1 cm, ogon 1,0-2,7 cm, zarys gruczołu gładki, struktura jednorodna, o średniej echogeniczności. W 50% przypadków ustala się kanał (Virunga) trzustki, zwykle szerokość nie jest większa niż 0,2 cm.

Rysunek Ultrasonogram trzustki: 1) głowa; 2) ciało; 3) ogon

U noworodków wymiary głowy, ciała i ogona są w przybliżeniu takie same, w starszym wieku ciało jest znacznie cieńsze niż głowa i ogon. Echogeniczność miąższu noworodka jest znacznie wyższa niż w wątrobie, a następnie echogeniczność miąższu trzustki zmniejsza się i przewyższa echogeniczność miąższu wątroby, struktura jest jednorodna. Przewód Virunga nie jest rozwinięty, światło nie jest wizualizowane, czasami można zwizualizować zamknięte ściany w postaci 2 cienkich równoległych linii.

Rysunek Ultrasonogram trzustki: a) noworodka (wszystkie części tego samego rozmiaru); b) dziecko 9 lat, ciało jest o wiele cieńsze niż inne części; c) kanał Wirsung.

Tomografia komputerowa - pozwala określić rozmiar, kształt, ocenić stan przewodów trzustkowych. Wymiary trzustki są zmienne, średnio są to: długość 12-15 cm, głowa 2,5-2,8 cm, korpus 2,0-2,3 cm, ogon 1,5-1,7 cm. Normalny rozmiar gruczołu u dorosłych zwykle stanowi jedną trzecią wielkości przednio-tylnej trzonu kręgu na tym poziomie, u dzieci trzustka ma stosunkowo duży rozmiar. W tomografii komputerowej gęstość niezmienionego miąższu trzustki mieści się w zakresie 30-50 u. Szerokość przewodu trzustkowego wynosi 1-3 mm, szerokość wspólnego przewodu żółciowego wynosi do 8 mm. W razie potrzeby wykonuje się bolus dożylny i kontrastowanie doustne. Po dożylnym kontrastowaniu gęstość trzustki wzrasta do 60-80 jednostek.

Tureckie siodło w mózgu

Tureckie siodło w mózgu jest bezpośrednio zaangażowane w funkcjonowanie narządów.

Jest to niewielki karb położony w kości klinowej ściśle pod podwzgórzem. Naukowcy porównują to z plecami.

Tureckie siodło w mózgu - różne formy

Zarówno po prawej, jak i po lewej stronie tureckiego siodła są nerwy wzrokowe. Jest to obszar, w którym leży żyła zatokowa. To tam odchodzą tętnice szyjne. Dzięki nim do obu półkul jest dopływ krwi.

Rezultatem jest rozprzestrzenianie się przysadki mózgowej na jej ścianach. Tureckie siodło ma inną nazwę - "fosa przysadki". Nazwa tej części mózgu wynikała z kształtu siodła.

W wyniku lat praktycznych badań okazało się, że tureckie siodło może przybierać różne formy:

  1. Płaski kształt jest określany przy znacznie mniejszej średnicy pionowej niż ta sama odległość między przednią a tylną ścianą.
  2. Głębokie tureckie siodło rozwija się w zupełnie przeciwnych stosunkach niż w płaskiej formie.
  3. Okrągły kształt ma miejsce, gdy wymienione średnice są absolutnie równoważne sobie nawzajem.

Najmniejsze naruszenia dotyczące budowy lub funkcjonowania przysadki, prowokują procesy patologiczne w przysadce mózgowej. Na starość często dochodzi do przerzedzania. U noworodków struktura struktury tureckiego siodła jest chrząstkowa.

Obejrzyj filmy na ten temat.

Rozmiary normy i patologii w różnych okresach życia

Większość naukowców uważa, że ​​struktura, rozmiar i kształt tureckiego siodła zależy od budowy czaszki. Specjalne potwierdzenie tej teorii można znaleźć w zmianach patologicznych, gdy kości czaszki nie rozwijają się w taki sam sposób jak u większości ludzi.

W okresie dojrzewania formowanie się tureckiego siodła zachodzi jednak jak inne części ciała i narządy. Rozmiar normy tureckiego siodła do 13-15 lat wynosi 9-12 mm. Całkowicie indywidualna struktura dołu przysadki tworzy się w wieku 19 lat.

Tureckie siodło może rosnąć z powodu miażdżycy przysadki mózgowej, rzadziej z powodu rozrostu adenohypofizy. Postępujący nowotwór powoduje silne bóle głowy, otyłość i inne zaburzenia.

Proces przedwczesnego kostnienia kości klinowej powoduje zmniejszenie objętości tureckiego siodła. To, najczęściej, jest poprzedzone przyspieszonym dojrzewaniem. Wszystkie patologie wymagają natychmiastowego leczenia.

Potrzeba badań rentgenowskich

Aby wykryć zmiany kształtu i konturów spowodowane powstawaniem nowotworów lub po urazach, a także określić rozmiar tureckiego siodła, przepisuje się rentgen. Badanie to jest szczególnie istotne w przypadkach podejrzenia guza przysadki.

Takie badania są przepisywane pacjentom ze zwiększonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym, patologią tarczycy i nadnerczy.

Radiografia jest niezbędna, jeśli stężenie prolaktyny zostanie przekroczone w badaniu krwi.

Konieczne jest zbadanie struktury tureckiego siodła w przypadku rozwoju bólów głowy o nieznanym pochodzeniu.

Gigantyczność, moczówka prosta, akromegalia wymagają dokładnej diagnozy i prawidłowej diagnozy, co jest niemożliwe bez przestudiowania zmian w tureckim siodle.

Nominacje tego rodzaju są konieczne po urazach sklepienia czaszki lub stanach zapalnych jakiegokolwiek rodzaju. Poprzez promieniowanie rentgenowskie można zainstalować "puste tureckie siodło".

Działanie jonizujące takich urządzeń jest absolutnie przeciwwskazane u kobiet w czasie ciąży. Roentgen tureckiego siodła jest przeznaczony dla dzieci w ostateczności. Jest to możliwe, jeśli inne metody nie pozwalają na ustalenie prawidłowej diagnozy.

Dekodowanie obrazów jest przeprowadzane przez radiologa. Identyfikuje cechy zmian tureckiego siodła. Znaczenie ma kształt, rozmiar, deformacja ścian przysadki.

Jeśli tureckie siodło zwiększyło się lub nastąpiło przecięcie ścian, pojawia się nowotwór. Ważne jest, aby wiedzieć, że łagodne nowotwory nie powodują zmian w strukturze ścian. Wynik i zdjęcia muszą być w posiadaniu do dalszych konsultacji ze specjalistami.

Funkcje tomografii komputerowej

Tomografia komputerowa siodła tureckiego jest najczęściej wykonywana w połączeniu z badaniem ogólnych patologicznych zmian w mózgu.

Jeśli jednak pacjent ma pewne wskazania, możliwe jest również oddzielne badanie.

Tomografia komputerowa (tomografia komputerowa) tureckiego siodła jest niezbędna w przypadku problemów z widzeniem, czynników wywołujących, które lekarze uważają za kompresję chiasma.

Główne czynniki niezbędne do wyznaczenia siodła CT:

  • możliwe nowotwory w przysadce lub siodle (gruczolaki i gruczolakoraki);
  • hormonalne procesy przebiegu ujemnego związane z przysadką;
  • różne anomalie rozwoju.

Rodzaje przekładni tureckiego siodła:

  • brak kontrastu;
  • z kontrastem, którego celem jest wskazanie szczegółowych zmian w przysadce mózgowej, aby dokładnie zidentyfikować subtelności ukrwienia i cechy procesu nowotworowego.

TK jest uznawany za najnowocześniejszą alternatywę dla radiografii. Badane ciało reprezentowane jest w obrazie objętościowym. Wyniki są koniecznie zapisane na dyskietce.

Oprócz tego, radiolog zapewnia pisemną opinię. Inną cechą CT jest to, że pozwala zidentyfikować nawet najmniejsze uszkodzenia tureckiego siodła.

Przydatne wideo na ten temat

Wskazania MRI

Naruszenie przepony powoduje zmniejszenie się przysadki mózgowej. Jest to osobliwy sposób rozgniatany wzdłuż murów tureckiego siodła. Przy pomocy radiogramów rozpoznanie patologicznego procesu jest niemożliwe.

W takich przypadkach pokazano MRI mózgu. Ciężkie bóle głowy, osłabienie wzroku w nagłym tempie, zmniejszenie tonu - objawy wymagające natychmiastowego leczenia.

Ten obraz kliniczny może wskazywać na niebezpieczne patologie lub zmiany w przysadce mózgowej, które są podatne na dość skuteczne leczenie. Naruszenia w tureckim siodle prawie zawsze mają ukryty kurs.

Wskazania do badania MRI tureckiego siodła są następujące:

  • nieprawidłowości neurologiczne, z trudną do określenia etiologią;
  • zaburzenie endokrynologiczne;
  • znaczące pogorszenie wzroku.

Wśród najbardziej predysponujących czynników własności neurologicznej lekarze wyróżniają się:

  • uporczywy ból głowy;
  • niepowodzenia związane z ciśnieniem krwi, które zwiększają nieuzasadnione uczucie lęku i strachu;
  • "Wibrujący charakter";
  • nagły wzrost temperatury ciała, dreszcze bez konkretnych przyczyn;
  • omdlenia i omdlenia, powtarzane czesto.

Problemy z widzeniem mogą rozwijać się nie tylko w zmianach przysadki mózgowej, ale także w wielu innych patologiach mózgu.

  • ból w okolicy oczodołowej;
  • gdy obiekt zostanie podwojony lub potrojony przed oczami;
  • nieuzasadnione i nadmierne łzawienie;
  • zniekształcenie pola widzenia;
  • utrata ostrości wzroku.

W większości przypadków procesom patologicznym w tureckim siodle towarzyszą objawy całkowicie niezwiązane. Nie można opóźnić z MRI, zwłaszcza jeśli jest to zdecydowanie zalecane przez ekspertów.

Badanie choroby w ginekologii

Funkcje reprodukcyjne kobiecego ciała są kontrolowane przez przysadkę i podwzgórze. Wszelkie zakłócenia w aktywności tych dwóch gruczołów natychmiast wywołują patologiczne procesy na poziomie hormonalnym.

Najważniejsze z nich przedstawiono na poniższej liście:

  • zespół napięcia przedmiesiączkowego;
  • zespół klimakteryczny;
  • zespół policystycznych jajników;
  • zespół postcastracji;
  • zespół adrenogenitalny.

Konieczne jest zbadanie tureckiego siodła za pomocą zestawu znaków wskazujących na konkretny zespół. Radiografia lub MRI mogą być przepisywane, jeśli pacjent ma problemy z poczęciem lub występuje wzrost poziomu prolaktyny we krwi.

W każdym razie ciało zawiera zaburzenia hormonalne, które wymagają natychmiastowej korekty. Patologiczne zaburzenia przysadki w połowie kobiecym przejawiają się w licznych dolegliwościach.

Najczęstsze pogorszenie stanu zdrowia wiąże się z ciężkim cyklem menstruacyjnym i poprzedzającym go okresem.

Zmarszczki zaczynają się pojawiać wcześnie, pogarsza się elastyczność skóry, powstają plamy pigmentowe. Zmienia strukturę włosów, często zaczyna ich utratę.

Powstaje zespół dyspepsyczny, który charakteryzuje się:

  • zaparcie;
  • utrata apetytu;
  • słabość;
  • zmęczenie;
  • migrena;
  • bóle głowy;
  • senność

Oczywiście, aby dokonać prawidłowej diagnozy, poza badaniem tureckiego siodła, ważne jest przeprowadzenie szeregu innych badań. Wśród nich są testy na hormony, diagnostyka ultrasonograficzna, obrazowanie miednicy.

Badania ginekologiczne są wymagane. Zaburzenia w przysadce mózgowej wymagają zintegrowanego podejścia i leczenia. Jeśli czołg superswierciowy wpadnie do zagłębienia tureckiego siodła

Objawowemu obrazowi towarzyszą:

  • seria zaburzeń neuroendokrynnych;
  • patologiczne procesy w narządach wzroku;
  • silne bóle głowy.

Według dokumentacji medycznej prawie 50% osób cierpi na niedorozwój przepony tureckiego siodła. W tym samym czasie zdiagnozowano pusty zespół turecki u maksymalnie 23% pacjentów.

Czynniki wywołujące rozwój tej anomalii to wiele, najważniejszych z nich:

  1. Wrodzona predyspozycja do patologii tkanki łącznej.
  2. Choroby o charakterze autoimmunologicznym.
  3. Zakaźne zmiany ciała o złożonej etiologii.
  4. Fizjologiczne (hormonalne) zmiany w organizmie.
  5. Edukacja torbieli pajęczynówki.
  6. Znaczący wzrost ciśnienia śródczaszkowego związanego z problemami z sercem płuc, nadciśnieniem lub urazami czaszki.
  7. Zawał przysadki mózgowej lub nagła martwica gruczolaka przysadki.
  8. Stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych przez długi czas lub niedoczynność gruczołów dokrewnych.

Diagnoza polega na zastosowaniu metod instrumentalnych i laboratoryjnych. Objawy kliniczne charakteryzują się powtarzającym się przebiegiem. Dlatego wczesna diagnoza pozwala na zastosowanie odpowiedniej terapii w leczeniu bez przepisywania kardynalnych metod chirurgicznych.

Osteoporoza Tureckie siodło

Osteoporoza jest chorobą zagrażającą życiu pacjenta. W przypadku osteoporozy tureckiego siodła dochodzi do nieodwracalnego zniszczenia kości. Według naukowców, wielkość przysadki pozostaje w normie lub w nieco mniejszej objętości.

Miejscowa osteoporoza tureckiego siodła jest diagnozowana jako choroba wtórna, prowokująca guzy przysadki. Szczególną grupą ryzyka są pacjenci o wadze mniejszej niż 5 kg. Kategoria wiekowa to osoby po 35 latach.

Przerzedzenie struktury kostnej można zdiagnozować na najwcześniejszych etapach. Najczęściej przepisywany MRI. Lekarze podkreślają, że nie należy lekceważyć objawów tej choroby, a wraz z rozwojem bólów głowy o niejasnej etiologii należy natychmiast skontaktować się ze specjalistami.

Schemat leczenia i zapobiegania

Ze względu na to, że główną przyczyną osteoporozy jest naruszenie tkanki kostnej, ważne jest, aby podjąć natychmiastowe działania w celu ich przywrócenia. Konieczne jest rozwinięcie zdolności organizmu do przywracania struktury kości. W tym celu niezbędna jest złożona terapia hormonalna.

  • progestyna;
  • androgeny;
  • estrogeny;
  • bisfosfoniany;
  • kalcytonina;
  • preparaty witaminy D.

Schemat leczenia powinien być oparty na indywidualnych cechach organizmu, z uwzględnieniem historii głównych i powiązanych chorób, pod ścisłym nadzorem lekarza prowadzącego.

Ciężkie formy osteoporozy tureckiego siodła wymagają starannego stosowania leków hormonalnych. W większości przypadków zamiennik kalcytoniny.

Główny nacisk na zapobieganie chorobie powinien być osiągnięty w okresie dojrzewania, kiedy szybki wzrost ciała może sprowokować powstawanie tej patologii.

Ocena czaszki u pacjentów z zespołami neuroendokrynnymi (wykład lekarza)

Często w praktyce klinicznej trzeba spotkać się z niedoszacowaniem patologicznych zmian w craniogramie: z oczywistymi odchyleniami dane craniograficzne interpretuje się jako wariant normy, co zmniejsza zawartość informacyjną tej metody. Aby uzyskać dokładną interpretację czaszki, należy porównać je z obrazem klinicznym choroby. Ocena czaszki powinna być w stanie przeprowadzić nie tylko radiologów, ale także lekarzy innych specjalności: endokrynologów, neuropatologów, neurochirurgów, ginekologów, nastolatków, pediatrów, terapeutów itp.

Irina TERESHCHENKO
Profesor, Kierownik Kliniki Chorób Wewnętrznych, Wydziału Medycznego i Prewencyjnego.

Dowolnej patologii neuroendokrynnej o przewlekłym przebiegu towarzyszą zmiany w płynach i hemodynamice wewnątrzczaszkowej, które są odzwierciedlone w craniogramach. Jednocześnie nie ma znaczenia, że ​​dotyczy to przede wszystkim układu podwzgórzowo-przysadkowego lub obwodowych gruczołów dokrewnych. Metoda kraniograficzna może być sklasyfikowana jako rutynowa, jednak dostarcza bogatych informacji na temat płynów, hemodynamiki wewnątrzczaszkowej (zarówno tętniczej jak i żylnej) i zaburzeń osteosyntezy spowodowanych zaburzeniami hormonalnymi, wewnątrzczaszkowych procesów zapalnych. Ważne jest, aby metoda była dostępna, nie wymaga skomplikowanego sprzętu. Z reguły radiogramy są wykonywane w projekcjach czołowych i bocznych, przy użyciu siatki rozpraszającej o ogniskowej 1 m. Najbardziej pouczające są zdjęcia wykonane w rzucie bocznym. W przewlekłej endokrynopatii często konieczne jest zbadanie dynamiki zmian craniograficznych. Aby to zrobić, ważne jest, aby obserwować stan - nie zmieniaj pozycji głowy podczas powtarzających się ujęć. Biorąc pod uwagę, że zmiany w kościach są powolnym procesem, nie zaleca się częstego robienia powtarzających się zdjęć. Tak więc, jeśli podejrzewa się gruczolaka przysadki, dopuszczalne jest badanie kontrolne rentgenowskie po 6 miesiącach; w innych przypadkach odbywa się nie częściej niż raz w roku.

Analiza craniogramów powinna rozpocząć się od oceny kształtu i wielkości czaszki, struktury kości w stanie zapalnym, stanu szwów, następnie sprawdzenia objawów nadciśnienia wewnątrzczaszkowego, objawów zaburzeń naczyniowych, zarówno tętniczych, jak i żylnych, oraz oceny zapalenia płuc zatok. Ponadto, ważne jest, aby scharakteryzować rozmiar, kształt i cechy tureckiego siodła, w tym identyfikację oznak wzrastającego ciśnienia w nim.

Kształt i rozmiar czaszki

Najczęściej spotykane są czaszki normocefaliczne, brachycefaliczne, dolichocefaliczne i nieregularne. Skrajna wersja postaci brachycefalicznej nazywana jest "czaszką wieży". Zmiana kształtu czaszki sugeruje wrodzony lub nabyty we wczesnych stadiach ontogenezy charakter patologii neuroendokrynnej. "Czaszka wieży" może wskazywać na chorobę genetyczną. Na przykład, znajduje się w zespole Shereshevsky'ego-Turnera, zespół Klinefeltera. Postać brachycefaliczna jest często definiowana u osób z wrodzoną niedoczynnością tarczycy. Zwykle rozmiar strzałka czaszki waha się od 20 do 22 cm.

Ocena kości skarbca czaszki

Konieczne jest określenie grubości kości sklepienia czaszki. Jest mierzony na zdjęciu radiologicznym w projekcji bocznej. Pomiar odbywa się między zewnętrzną i wewnętrzną płytką kości. Zwykle grubość kości sklepienia czaszkowego wynosi od 4 do 10 mm. Rozrzedzenie kości sklepienia czaszkowego, zwłaszcza kosztem warstwy gąbczastej, może być oznaką niedoboru hormonalnego zarówno wrodzonego, jak i nabytego charakteru, na przykład w przysadce przysadkowej, zespole Klinefeltera, zespole Skien, eunuchoidyzmie itp. W tych przypadkach mówimy o atrofii tkanki kostnej, tj. zmniejszenie objętości kości, a nie osteoporozy, w której dochodzi do rozrzedzenia kości bez zmiany objętości. W ciężkim nadciśnieniu wewnątrzczaszkowym atrofia kości skarbca czaszki może być miejscowa. Pogrubienie kości sklepienia czaszki występuje w przypadku nadmiernego wydzielania hormonu wzrostu (akromegalia).

Termin "endokanioza" odnosi się do hiperostozy i wszelkiego rodzaju zwapnień sklepienia i podstawy czaszki, opony twardej w różnych częściach jamy czaszki, a także splotów naczyniowych bocznych komór mózgu i szyszynki. Natura endokaniozy nie jest dobrze poznana. Endokanioza jest niespecyficznym zespołem polietiologicznym wynikającym z zaburzeń układu neuroendokrynnego towarzyszących różnym procesom patologicznym. Wykrywanie zwapnień w tkance mózgowej pomaga ocenić lokalizację ogniska patologicznego, jego kształt, wielkość, charakter. Uważa się, że rozwój endokaniozy może być spowodowany:

- naruszenie miejscowego krążenia krwi w mózgu, w szczególności zmiany w hemodynamice w twardym materiale;
- odpowiedź opony twardej na zapalenie zatok przynosowych, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie opon mózgowych itp.;
- zaburzenia dyshormonalne, w szczególności dysfunkcje podwzgórzowo-przysadkowe, a także patologię obwodowych gruczołów dokrewnych (nadnercza, tarczycę, gonady, gruczoły przytarczyczne);
- zaburzenia metabolizmu wapnia;
- guzy mózgu;
- urazy głowy;
- efekty jatrogenne (promieniowanie, terapia hormonalna) itp.

Endokanioza może mieć różną lokalizację i objawiać się:

- hiperostoza wewnętrznej płytki kości czołowej, która występuje najczęściej;
- nadwzroczność wewnętrznej płytki kości ciemieniowej (w izolacji lub w połączeniu z czołem);
- zwapnienie w obszarze tureckiego siodła: przepony, więzadła retro-obojczykowe (objaw "bicza");
- pogrubienie warstwy diploicznej kości sklepienia czaszki;
- zwapnienie procesu sierpowego błony oponowej, które z reguły wskazuje na opóźnione zapalenie;
- pourazowe i pozapalne zwapnienia, które mogą mieć różną lokalizację;
- wczesne utwardzanie (izolowane lub łączone) szwów wieńcowych, potylicznych, lambdoid;
- zwapnienie splotu naczyniówkowego bocznych komór mózgu (zespół Faraha lub tak zwane granulacje paquion).

Czaszkowate są zwapniałe w 80-90 procentach. sprawy; miejsca zwapnień znajdują się głównie powyżej tureckiego siodła, przynajmniej - w jamie tureckiego siodła lub pod nim w świetle zatoki głównej kości; czasami kapsuła guza może być częściowo zwapniała.

W większości przypadków przerost czołowy jest związany z faktem, że w oponie twardej występują procesy osteoplastyczne. Klasyczna wersja przedniej hiperostozy znajduje się w zespole Morgagni-Morela-Stewarta, charakteryzującym się zespołem hiperstrukturalnym, bezpłodnością, otyłością brzuszną, ostrym hirsutyzmem i ostrymi bólami głowy. Przy wykrywaniu hiperostozy czołowej należy zwrócić uwagę na stan metabolizmu węglowodanów: pacjenci ci są narażeni na cukrzycę.

Craniostenosis - przedwczesny przyrost szyjnych czaszek, kończący się przed końcem rozwoju mózgu. Jednocześnie opóźnienie w rozwoju kości czaszki występuje w kierunku pozostałych szwów. Przedwczesne zamknięcie szwów czaszkowych w dzieciństwie zawsze prowadzi do deformacji czaszki i powoduje zmiany w jej wypukłości wewnętrznej w wyniku zwiększonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego. Jeżeli adhezja szwu występuje po 7-10 latach, deformacja czaszki jest słabo wyrażona, a objawy kliniczne są ograniczone. Pod tym względem istnieją skompensowane i zdekompensowane kliniczne postacie kraniostenozy. Craniography ma kluczowe znaczenie w postawieniu diagnozy. Radiograficznie, znamiona czaszki charakteryzują się deformacją czaszki i brakiem jakiegokolwiek szwu. Ponadto następuje wzrost wzorca wrażeń cyfrowych, przerzedzenie kości sklepienia czaszki, wzmocnienie układu naczyniowego. Może wystąpić pogłębienie i skrócenie bruzd czaszkowych, przerzedzenie grzbietu tureckiego siodła i jego odkształcenie kory mózgowej z przednim ugięciem. Dla diagnostyki czaszki rogówki liczy się nie przecięcie łuku, ale dysproporcja między jego minimalną a maksymalną grubością w sąsiednich obszarach.

Turecka klasa siodełkowa

Tureckie siodło jest depresją pośrodku górnej powierzchni ciała głównej kości, ograniczoną przed i za występami kości. Tureckie siodło to łóżko kostne przysadki mózgowej i nazywa się fosa przysadki. Przednia wypukłość nazywa się guzostanem siodła, a tylna wypukłość jest grzbietem tureckiego siodła. Tureckie siodło ma dno, ściany i górną część tylnych i przednich klinowatych procesów. Dno prolabukietu w zatoce głównej kości. Z przodu tureckie siodło ściśle przylega do cha- rakteru wzrokowego - hiasma opticum. Różnica między wielkością przysadki i warstwy kostnej nie przekracza 1 mm. Dlatego zmiany w tureckim siodle mogą do pewnego stopnia być oceniane na podstawie stanu przysadki mózgowej.

Ocena tureckiego siodła powinna rozpocząć się od badania jego kształtu i wielkości. W tym celu mierzone są wymiary strzałkowe i pionowe, a także wejście do tureckiego siodła. Rozmiar strzałkowy mierzy się pomiędzy dwoma najdalszymi punktami przedniej i tylnej ściany siodła, a u dorosłych od 9 do 15 mm. Wielkość pionowa jest mierzona wzdłuż prostopadłości, przywrócona od najgłębszego punktu dna do linii międzyklinicznej, co odpowiada położeniu przepony tkanki łącznej siodła. Przez jego dziurę przechodzi noga przysadki mózgowej, łącząc ją z podwzgórzem. Zwykle rozmiar pionowy wynosi 7-12 mm. Wejście do tureckiego siodła to odległość między środkowym a tylnym procesem klinowym.

Kształt tureckiego siodła ma cechy wieku: młodzieńcze tureckie siodło ma zaokrąglony kształt; indeks rozmiar strzałka / rozmiar pionowy to jeden. Dla osoby dorosłej najbardziej charakterystyczny jest owalny kształt tureckiego siodła, w którym rozmiar strzałkowy jest 2-3 mm większy niż pionowy (normalne wymiary tureckiego siodła podano w dodatku). Kształt tureckiego siodła jest bardzo zmienny. Wyróżnij jego owalną, okrągłą, płaską, owalną, pionowo owalną, nieregularną konfigurację.

Wzrost turecki wielkości siodła obserwowanych makrogruczolaków zespół przysadki „pustym siodła”, jak również w przedniej przysadki krokowego u kobiet po menopauzie, lub u pacjentów z długotrwałą nieleczonej niewydolności gruczołów dokrewnych obwodowej (po kastracji, w niedoczynności tarczycy, gipokortitsizm hipogonadyzmu). Zmiana kształtu i wielkości tureckiego siodła pozwala określić preferencyjny kierunek rozwoju gruczolaka przysadki. Guz może rosnąć w kierunku do przodu, w kierunku chwastów, a następnie konieczne jest pilne rozwiązanie problemu interwencji chirurgicznej. Guz ten może prolabirować do wnęki zatoki klinowej, co z reguły towarzyszy bolesna bóle głowy lub rośnie w kierunku grzbietu tureckiego siodła, często go niszczy. Wraz z rozwojem nowotworu w górę, wejście do przysadki mózgowej rozszerza się, klinicznie często objawia się otyłością i innymi zaburzeniami podwzgórza.

Dla małych gruczolaków intrasellyarnyh i microadenomas wielkość przysadki siodła nie mogą być zmieniane, a zwiększone ciśnienie w jamie siodełka, która charakteryzuje się następującymi objawami: osteoporoza, plecy, odchylenie części tylnej, podwojenie lub wielokonturowe dolny objaw „psevdotreschiny” dolnym lub do tyłu, „podrytymi” klinowate procesy głównej kości, zwapnienie więzadła retroklinicznego (objaw "bicza"). Podobne zmiany obserwuje się w hiperplazji przysadki dowolnej genezie. Należy pamiętać, że hiperplazja i gruczolaki przysadki w ostatnich latach stały się dość powszechne jatrogenne, co wiąże się z szerokim i nie zawsze uzasadnionym stosowaniem leków hormonalnych, w szczególności środków antykoncepcyjnych. Mogą wystąpić ogniska zwapnień w jamie tureckiego siodła, co najczęściej wskazuje na obecność czaszkogardlaków. Oznaki zaniku grzbietu polegają na zmniejszeniu jego grubości do 1 mm lub mniej, braku różnicowania tylnych klinowatych procesów, wyostrzania lub braku wierzchołków.

Wraz ze wzrostem tureckiego siodła według badania czaszkowego niemożliwe jest przeprowadzenie diagnostyki różnicowej między gruczolakiem przysadki a syndromem "pustego tureckiego siodła", co ma kluczowe znaczenie, ponieważ taktyka leczenia jest inna. W tej sytuacji konieczne jest skierowanie pacjentów do obliczonego i rezonansu magnetycznego, jeśli nie ma wyraźnych objawów klinicznych wskazujących na gruczolaka (na przykład brak akromegalii itp.). Zespół "pustego tureckiego siodła" może być wrodzony lub nabyta.

W praktyce klinicznej syndrom jest często "małym tureckim siodłem". Małe tureckie siodło powinno być uznane za marker zaburzeń endokrynologicznych, które powstały przed okresem dojrzewania. Jest charakterystyczny dla pacjentów z dojadaniem płciowym młodzieży (zespół podwzgórza podwzgórza). U kobiet z upośledzoną funkcją menstruacyjną centralnej genezy występuje ona u 66 procent. przypadki. Zgodnie z obecnością tego zespołu można przewidzieć zespół Skien. Pod syndromem "małego tureckiego siodła" rozumiem zmniejszenie objętości przysadki mózgowej. Jednocześnie można zaobserwować zmniejszenie jednego lub obu jego wymiarów: strzałkowy poniżej 9,5 mm, pionowy poniżej 8 mm. To zawsze powoduje wzrost ciśnienia w jamie tureckiego siodła, co wpływa na funkcję przysadki mózgowej. Szczególnie często pojawia się w okresach regulacji hormonalnej (dojrzewanie, menopauza, ciąża), gdy fizjologicznie objętość przysadki zwiększa się 3-5-krotnie. W przypadku małego tureckiego siodła występuje stałe lub okresowe niedokrwienie przysadki mózgowej. Dlatego kobiety z małym tureckim siodłem mają znacznie większe ryzyko wystąpienia zespołu Sciena. Powstanie małego tureckiego siodła spowodowane jest nie tyle wrodzonymi przyczynami, co złamaniem osteogenezy: połączenie wszystkich 14 centrów kostnienia głównej kości kończy się zwykle 13-14 lat. Przedwczesna synostoza, wynikająca z zaburzeń hormonalnych, jest jedną z przyczyn tej patologii. Kiedy tak się dzieje, występuje rozbieżność między wielkością przysadki mózgowej a podłożem kostnym. Przyspieszona synostoza występuje podczas przedwczesnego lub przyspieszonego dojrzewania, niedoskonałej osteogenezy i wrodzonej niedoczynności tarczycy, może być wywołana przez stosowanie steroidowych hormonów anabolicznych podczas okresu przed pokwitaniem.

Zatoki głównej kości są częściowo pneumatyzowane w wieku 9-10 lat; w wieku 16 lat, pół lub dwie trzecie; w wieku 24 lat, główna zatokowa kość musi być całkowicie pneumatyzowana. Brak pneumatyzacji może wynikać z niedoczynności przedniego płata przysadki. Zatoki czołowe mogą być normalnych rozmiarów, niedorozwojowe lub całkowicie nieobecne. Naruszenie zatok pneumatycznych może odzwierciedlać pewne zmiany w układzie hormonalnym. Zmniejszenie zatoki pneumatycznej występuje z niedoczynnością przedniego płata przysadki, nadczynnością tarczycy oraz chorobami zapalnymi zatok. Hiperpneumatyzacja zatok może być przejawem patologii neuroendokrynnej, akromegalii, niedoczynności tarczycy. Hiperpneumatyzacja i nadmierny rozwój komórek sutkowatych są również oznakami endokrynopatii.

Objawy nadciśnienia wewnątrzczaszkowego

Radiograficznie objawia się nadciśnienie wewnątrzczaszkowe:

- zwiększona wewnętrzna ulga kości czaszki i ich przerzedzenie;
- zmiana w tureckim siodle (ekspansja, osteoporoza, wyprostowanie grzbietu, a później - jego zniszczenie);
- rozszerzenie szwów czaszkowych i otworów czaszkowych;
- zmiana kształtu czaszki (kształt kulki) i umiejscowienie czaszkowych jamek;
- wtórne zmiany hemodynamiczne z powodu upośledzonego odpływu żylnego (rozszerzenie kanałów żylaków odbytu i absolwentów żylnych);
- zwiększone bruzdy oponowe;
- zwiększając kąt przednio-orbitalny o więcej niż 90.

Nasilenie tych zmian zależy od wieku, tempa wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego. Wzmocnienie wewnętrznej ulgi czaszki, lub tzw wrażeń cyfrowych - drukuje gyri mózgu i sulci półkul mózgowych w mózgu powierzchni kości sklepienia czaszki. Wgłębienia palców mogą występować w całym łuku, ale występują głównie w przedniej części, a u podstawy czaszki tylko w jamie przedniej i środkowej czaszki. Nigdy nie znajdują się w tylnej jamie czaszki, ponieważ znajduje się tu móżdżek. W wieku 10-15 lat wrażenia cyfrowe widoczne są w przednich, skroniowych i bardzo rzadko w kościach ciemieniowych i potylicznych. Po 20 latach zwykle nie występują lub są bardzo słabo widoczne w kości czołowej sklepienia czaszki. Długotrwałe nadciśnienie wewnątrzczaszkowe może powodować wygładzenie wcześniej wyrażonej wewnątrzczaszkowego reliefu kości czaszki. W przypadku kompensowanego nadciśnienia śródczaszkowego osadzanie się wapna może mieć postać wstęgi wzdłuż szwu koronowego.

Naczyniowy wzór czaszki

Składa się z oświecenia o różnych kształtach i rozmiarach, jakby nakreślone cienką płytką. Na craniogramie określa się tylko te naczynia, które mają dno kostne w kościach czaszki. Mogą to być bruzdy zlokalizowane endokranowo, bruzdy błon mózgowych, kanały biegnące w gąbczastej substancji kości czaszki (diploe). Jednym z objawów upośledzonej hemodynamiki w jamie czaszki jest ekspansja kanałów żył zwyrodnieniowych. Zwykle mogą być nieobecne lub określone jedynie w okolicy ciemieniowych guzów. Kontury ich rozmytej, zatoczki. Objawem rozszerzania się kanałów diploicznych jest zwiększenie ich prześwitu o ponad 4-6 mm i klarowność konturów. Kiedy żylny wypływ z jamy czaszkowej jest trudny, rozszerzone kanały diploiczne wychodzą poza granice guzków ciemieniowych, ich ściany są wyprostowane.

Cechy czaszki w niektórych chorobach i zespołach neuroendokrynnych

Na zdjęciu RTG rozmiar czaszki jest powiększony, kości skarbca są pogrubione i oblężone, a relief zewnętrznej powierzchni wzmacniany. Szczególnie mocno pogrubiona kość przednia. Przejawia się to wzrostem wielkości i szorstkością występu potylicznego, łuków okołokobieżnych i kości jarzmowych. Czasami następuje wzrost wzoru naczyniowego sklepienia czaszki. Powiększony przysadkowy flasz tureckiego siodła. W akromegalii zwykle rozwija się makrogruczolak. Należy jednak zauważyć, że gdy występuje somatotropinom i mątwiak. Znacznie zwiększona pneumatyzacja zatok przynosowych i wyrostka sutkowatego. Zatoki klinowe są spłaszczone. Dolna szczęka jest znacznie powiększona, poszerzone przestrzenie międzyzębowe; Prognathism jest często wymawiane. Zwiększa się wskaźnik czaszkowo-czaszkowy.

Itsenko - choroba Cushinga. Tureckie siodło często zachowuje młodzieńczy (okrągły) kształt. Zwykle stwierdzono gruczolak przysadki zasadochłonnej, nie osiągając dużych rozmiarów. Wzrasta wejście do tureckiego siodła. Jednym z pośrednich objawów gruczolaka zasadochłonnego przysadki jest miejscowa osteoporoza grzbietu tureckiego siodła. Często poddawane zwapnieniu są obszary twardej opony w obszarze tureckiego siodła. Indeks siodłowo-czaszkowy mieści się w normalnym zakresie, ale może również wzrosnąć. Może wystąpić wyraźna osteoporoza kości sklepienia czaszki.

Radiologiczne objawy prolaktynoma. Prolactinoma często jest miażdżycą i nie może powodować zniszczenia tureckiego siodła. Dlatego w odpowiedniej klinice konieczne jest wykonanie obliczeniowego lub magnetycznego rezonansu jądrowego przysadki mózgowej. Hiperprolaktynemia zawsze powoduje nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, a samo nadciśnienie mózgowo-rdzeniowe może powodować hiperprolaktynemię.

Choroba Schien. Obraz rentgenowski charakteryzuje się przerzedzeniem kości sklepienia czaszki, osteoporozą, spowodowaną głównie niedoborem hormonów płciowych.

Zespół Morgagni - Morel - Stewart ( „zespół czołowy hyperostosis”, „neuroendokrynne kraniopatiya” „kraniopatiya metaboliczny”) charakteryzuje się triadą objawów: otyłość brzuszną (tematem), nadmierne owłosienie, nieregularne menstruacyjnego i funkcje rozrodcze. Chorobie często towarzyszy nadciśnienie, cukrzyca, bolesne bóle głowy, osłabienie, zmiany psychiczne, demencja i inne objawy. Radiograficznie zespół objawia się pogrubieniem wewnętrznej płytki czołowej, a niekiedy kości ciemieniowej. W tych częściach dachu czaszki są chropowate, szorstkie zgrubienia kości. Zmiany te otrzymały różne nazwy :. „Krople świecę”, „stalaktitoobraznye pogrubienie”, „Mapa”, itp czasami rozlane zgrubienie kości czaszki, zwapnienie opony twardej w różnych częściach jamy czaszki. Na zewnętrznym wzniesieniu potylicy zauważalne są rozrastające się narośla. Na craniogramach często ujawniało się naruszenie pneumatyzacji zatok przynosowych. Czasami obserwuje się powiększenie strzałkowej wielkości dołu przysadki, ale wzrost nie postępuje dalej.

Syndrom patologicznej menopauzy. Na craniogramach większość pacjentów wykazuje różne oznaki endokaniozy, jak również objawy nadciśnienia wewnątrzczaszkowego (przerzedzenie kości sklepienia czaszki, zwiększone napięcie w płucach, procesy wyrostka sutkowatego, itp.). Nasilenie klinicznych objawów patologicznej menopauzy koreluje z nasileniem objawów radiologicznych.

Zespół reflektorów (symetryczne zwapnienie naczyń zwojów podstawy mózgu o charakterze nie-miażdżycowym). Zespół ten występuje w różnych stanach patologicznych, z których najczęstszymi są wrodzona niedoczynność tarczycy lub niedoczynność przytarczyc. Klinicznie symetrycznym zwapkom wewnątrzczaszkowym towarzyszą bóle głowy, zaburzenia mowy, napady padaczkowe, postępująca otępienie postępujące i objawy piramidalne.

Dendertalitaryzm młodzieńczy (podwzgórny zespół pokwitania). Przyspieszony proces dojrzewania prowadzi do powstania zespołu małego tureckiego siodła u takich pacjentów. Istnieje tendencja do zwiększania strzałkowej i zmniejszania pionowego rozmiaru tureckiego siodła, które ma postać poziomego owalu, nawet u 11-letnich pacjentów. W wielu przypadkach widoczne są oznaki zwiększonego ciśnienia w jamie tureckiego siodła: ścieńczenie czworokątnej płytki, pseudo-pęknięcie grzbietu tureckiego siodła, zwapnienie więzadła obojczykowego. Naruszenie procesu kostnienia wpływa na stan szwów czaszki: powstaje pieczęć szwu koronowego, w niektórych przypadkach rozwija się wieńcowa craniostenoza. Kształt czaszki zmienia się: nabiera kształtu nieregularnego lub dolichocefalicznego. Obowiązkowym objawem jest nadciśnienie wewnątrzczaszkowe. Endocranioza (wewnętrzna hiperostoza, zwapnienie opony twardej w różnych oddziałach) obserwuje się u pacjentów, u których w przeszłości występowała neuroinfekcja lub urazowe uszkodzenie mózgu. Wzmocnienie kanałów żylaków odbytu wskazuje na trudności w odpływie żylnym z jamy czaszkowej w tej chorobie. Nasilenie zmian radiologicznych zależy od czasu trwania procesu patologicznego w układzie podwzgórzowo-przysadkowym.

Syndrom "puste tureckie siodło". Jest to zespół polietylologiczny, którego główną przyczyną jest wrodzona lub nabyta niższość przepony tureckiego siodła. Zespół ten charakteryzuje się rozszerzeniem przestrzeni podpajęczynówkowej w dole przysadki. Tureckie siodło w tym samym czasie wzrasta. Należy podkreślić, że obecność dowodów radiologicznych na wzrost i zniszczenie tureckiego siodła niekoniecznie wskazuje na guz przysadki. Najbardziej niezawodnymi metodami diagnostycznymi dla "pustego tureckiego siodła" są obliczone lub magnetyczne rezonansowe obrazy.

Pomimo wprowadzenia nowych zaawansowanych metod badania, takich jak obrazowanie rezonansu magnetycznego i komputerowego, czaszka pozostaje klasyczną techniką diagnostyczną. Jest dostępny, przyczynia się do prawidłowej interpretacji danych klinicznych, pomaga w diagnostyce różnicowej zespołów neuroendokrynnych.

WYMIARY SIODŁA TURECKIEGO W PRAKTYCZNIE ZDROWYCH LUDZI

Tureckie siodło: jego funkcje i patologie

Ta formacja kości otrzymała swoją niezwykłą nazwę ze względu na całkowite podobieństwo do siodła konia w tureckim wzornictwie - z wysokimi przednimi i tylnymi plecami, które wykluczają upadek jeźdźca do przodu lub do tyłu.

Jest to nazwa struktury kości, której istnienie ma na celu zaspokojenie potrzeb przysadki mózgowej położonej w jej pogłębieniu - gruczołu odpowiedzialnego za stan całego ludzkiego układu hormonalnego. Bez zakłócania pewnej względnej ruchliwości gruczołu, kształt i objętość nacięcia w środku tureckiego siodła stwarzają warunki, aby ta formacja, która jest połączona z dolną powierzchnią dużego mózgu jedynie cienką przesłoną nóg, nie może się nigdzie ruszyć.

Ogólna koncepcja tureckiego siodła

Podstawa czaszki, złożona z kilku kości o różnej strukturze, oprócz zagłębień - przednia, środkowa i tylna czaszka ma centralną podwyższoną część, utworzoną przez korpus klinowej (lub głównej) kości i jej elementów konstrukcyjnych. W centrum ciała kości klinowej znajduje się depresja, czyli przysadka, ograniczona kończynami kostnymi: z przodu - przednie pochylone procesy małych skrzydeł kości klinowej i guzek siodła w środku, z tyłu - tylne nachylone procesy tylnej części struktury kostnej.

Otoczenie tureckiego siodła to nie tylko nerwy wzrokowe, ale ogólnie wszystkie nerwy czaszkowe, rozciągające się od podstawy mózgu, w niektórych przypadkach mogą stać się niebezpieczne.

O strukturze

Przysadka mózgowa (lub tylko przysadka mózgowa lub dolny człon mózgowy) nie sąsiaduje bezpośrednio z podstawą kości tureckiego siodła. Będąc w stanie pół-zawieszonym na nogach zasilających, które komunikują się z podwzgórzem, jest on jednocześnie odcięty od niego przez przeponę. Ta ostatnia jest strukturą tkanki łącznej - oddzielną płytką opony twardej, w której znajduje się otwór umożliwiający przejście nogi łączącej. Membrana jest przymocowana do kościstych wypukłości, które tworzą przednią i tylną ścianę siodła.

Na stan przysadki może wpływać rozmiar otaczającego wgłębienia, a także obecność patologii w sąsiadujących narządach.

Własne wymiary dławika o masie 0,5 g to:

  • przednio-tylny 5-13;
  • górny-dolny 6-8;
  • poprzeczny 3-5 mm.

Wymiary siodła tureckiego mogą mieć następujące ograniczenia:

  • odległość między przednią i tylną ścianą od 9 do 15;
  • maksymalna odległość od najgłębszego punktu do poziomu przysłony od 7 do 13 mm. Przerwa między granicami przysadki i ściankami siodła nie powinna być mniejsza niż 1 mm.

Z kolei kształt rowka siodełka może być:

Pierwszy, który przyjmuje narząd gruczołowy, jest optymalny. W drugim i trzecim wariancie (z przewagą przednio-tylnego rozmiaru na głębokości lub odwrotnie) jego pozycja nie jest tak korzystna dla realizacji dopływu krwi, od której zależy stan gruczołu i jego wydzielnicza aktywność.

Sąsiadujące ze sobą tureckie formacje siodłowe to:

  • przewód wzrokowy;
  • nerw szczękowy i żuchwowy opuszczają czaszkę, odpowiednio, poprzez okrągłe i owalne otwory w podstawie;
  • środkowa tętnica oponowa, przenikająca do połowy czaszki przez kolczasty otwór;
  • III, IV i VI nerwy czaszkowe wyrastające z czaszki przez wyższą szczelinę orbitalną.

Po bokach, w bezpośrednim sąsiedztwie przysadki mózgowej, znajdują się piramidy z wewnętrznymi otworami słuchowymi na wejście nerwów twarzowych i uwolnienie nerwów przedsionkowo-ślimakowych. Z tyłu siodełka służy jako początek zbocza, na którym znajdują się pony i rdzenia, po bokach których znajdują się półkule móżdżku.

Informacje o wykonywanych funkcjach

Tradycyjnie uważa się, że głównym zadaniem istnienia tej struktury jest utrzymanie przysadki mózgowej w stabilnej i wygodnej pozycji. Ale to nie wszystkie jego funkcje.

Ponadto, jego tylny grzbiet jest podłożem dla rdzenia przedłużonego i mostu, podczas gdy przedni dla regionu chomika optycznego (chiasma opticum).

O możliwych typach patologii

Należą do nich:

  • zmiana wielkości (i odpowiednio objętości) centralnego wgłębienia, zarówno w górę, jak iw dół;
  • nadciśnienie w zagłębieniu tureckiego siodła;
  • zwapnienie jego jamy;
  • odchylenia w poziomie pneumatyzacji kości (zawartość powietrza we wnękach kostnych) zarówno w kierunku jej braku lub spadku, jak i w kierunku jego nadmiarowości.

Oprócz anomalii rozmiarów pogłębiania jelitowego siodła tureckiego istotny jest stan przepony samej kości.

Średnica otworu przepony nie jest stała - ze względu na obecność w jej składzie włókien mięśniowych może się zmieniać, co wpływa na stan gruczołu oraz znajdujące się obok niego nerwy i naczynia krwionośne.

Oprócz średnicy, ogólny stan tej niezwykle elastycznej i giętkiej przegrody oddziela przysadkę od przestrzeni podpajęczynówkowej wokół dużego mózgu wypełnionego płynem mózgowo-rdzeniowym (płyn mózgowo-rdzeniowy). Może mieć anomalną strukturę lub grubość lub może nie przyczepiać się do kości w odpowiednich miejscach.

W wariancie przerzedzania, niedorozwoju przepony lub zbyt szerokiego otworu w niej możliwe jest wepchnięcie jej we wnękę masy płynu mózgowo-rdzeniowego wraz z miękką membraną mózgu, obarczoną różnym stopniem kompresji przysadki mózgowej. W przypadku najsilniejszego ucisku mówi się o "pustym" tureckim siodle, co sugeruje brak normalnej struktury przysadki ze względu na spłaszczenie narządu - jama wypełniona jest CSF z resztkami tkanki gruczołowej i nerwami wzrokowymi wciśniętymi (ponieważ znajdują się one bezpośrednio nad przeponą siodłową).

O przyczynach dysfunkcji

Przyczynami zaburzeń funkcji przysadki kostnej mogą być:

  • wady wrodzone - odchylenia od właściwej wielkości i kształtu ze względu na cechy genetyczne;
  • zaburzenia metabolizmu minerałów i mikroelementów, prowadzące do rzadkości tkanki kostnej lub jej zniszczenia;
  • układowe lub lokalne zaburzenia krążenia;
  • nadciśnienie wewnątrzczaszkowe;
  • obecność guza powodującego deformację wnęki kostnej.

W zależności od rzeczywistej przyczyny stopień dysfunkcji może być znaczny lub subtelny. Jeśli więc nowotwór złośliwy ma szybki wzrost z szybkim zniszczeniem kości i równie szybkim wzrostem objawów, to w chorobach metabolicznych (patologia endokrynologiczna, choroby krwi, stany immunologiczne i inne niedobory, przewlekłe zubożanie procesów zakaźnych w organizmie) patologia jest łagodna i wymaga długie i skrupulatne studia.

Osobną kategorią przyczyn jest stan zarówno przepony siodełka, jak i jego poszczególnych struktur. Oprócz atrofii lub niedorozwoju, małej grubości lub niewłaściwego przywiązania do kości, reakcja włókien mięśniowych przepony na stan odurzenia organizmu lub początek lęku, gniewu lub innych negatywnych emocji z bycia w stresującej sytuacji, na którą reagują skurczem (aż do krzywizny przepony).

Objawy patologii tureckiego siodła

Biorąc pod uwagę, że jego głównym zadaniem jest ochrona dolnej części mózgu, jakiekolwiek odchylenie od normy pod względem wielkości, kształtu, budowy tureckiego siodła (szczególnie w połączeniu z czynnikiem nadciśnienia wewnątrzczaszkowego) prowadzi do dysfunkcji przysadki, co powoduje szereg objawów:

  • neurologiczny;
  • endokrynologiczne;
  • wizualny

Pierwsza grupa symptomów to obecność braku motywacji:

  • bóle głowy, różne pod względem charakteru i intensywności, lokalizacja, w zależności od pory dnia i innych czynników;
  • objawy asteniczne (w postaci szybkiego nieuzasadnionego zmęczenia i nieuzasadnionej słabości, nietolerancji nawet niewielkich obciążeń fizycznych i psychicznych);
  • dysfunkcja wegetatywna (do kryzysów wegetacyjnych i napadów paniki) z nadciśnieniem tętniczym, bólem w jamie brzusznej iw sercu, biegunką, zadyszką, zaburzeniami rytmu serca, poceniem i chłodzeniem kończyn;
  • fluktuacje na tle emocjonalnym: od apatii - do goryczy, płaczu lub nieokiełznanej wesołości.

Nasilenie objawów endokrynologicznych może różnić się od niepozornych objawów znaczących klinicznych objawów i zależy od stopnia aktywności lub niewystarczającego wytwarzania tego lub tego hormonu przez przysadkę mózgową. Dlatego też może się ujawnić nierównowaga hormonalna:

  • otyłość;
  • zmniejszenie lub nadmierna aktywność tarczycy (w pierwszym przypadku senność w połączeniu z obrzękiem, zaparciem, suchą skórą, łamliwymi paznokciami i włosami, w drugim - wzrost emocjonalny z nieregularną aktywnością gorączkową, kołatanie serca, drżenie rąk i tym podobne);
  • przejawy akromegalii - gigantyzm zarówno w odniesieniu do wzrostu wzrostu, jak i wielkości poszczególnych części ciała;
  • objawy hiperprolaktynemii związane z zaburzeniami w sferze seksualnej i rozrodczej (w postaci niestabilności cyklu miesiączkowego, niepłodności męskiej i żeńskiej, męskiej ginekomastii - zwiększenia wielkości i masy gruczołów sutkowych);
  • zespół nadnerczy w postaci zespołu Itsenko-Cushinga z charakterystycznym typem otyłości, suchą skórą i obecnością purpurowo-niebieskich pasków na skórze brzucha, bioder, gruczołów mlekowych, nadciśnienia i owłosienia na ciele, zaburzeń psychicznych (depresja lub agresywne objawy) oraz inne charakterystyczne objawy patologii.

Wizualne objawy patologii odczuwanej przez pacjenta można nazwać objawami wizualnymi:

  • niewyraźne widzenie z efektem "mgły", niejasności obiektów;
  • podwójne widzenie;
  • zmniejszenie ostrości wzroku lub zmniejszenie stopnia pola widzenia (od pojedynczych czarnych punktów do utraty połowy pól widzenia);
  • bóle w okolicy oka (za gałkami ocznymi).

Dna oka podczas oglądania przez okulistę charakteryzuje przekrwienie i obrzęk nerwu wzrokowego.

W sprawie diagnozy naruszeń

Żaden z wymienionych objawów nie jest patognomiczny (charakterystyczny) dysfunkcji struktur tureckiego siodła - tylko dzięki ich połączeniu możemy przyjąć obecność patologii.

Aby wyjaśnić wymaganą diagnozę:

  • badanie przez okulistę;
  • testowanie hormonów we krwi i moczu;
  • Konsultacja z ginekologiem (dla kobiet);
  • badanie metody radiologicznej lub ultradźwiękowej.

Do problemów z leczeniem

Metody narażenia na dysfunkcje siodła tureckiego mogą obejmować leczenie:

  • leki;
  • chirurgiczne;
  • połączone.

Pierwszy kierunek obejmuje korektę zaburzeń somatycznych, które doprowadziły do ​​ucisku przysadki na skutek zmian w indeksach stałości wewnętrznego środowiska ciała. Oznacza to:

  • przywrócenie normalnych wskaźników ciśnienia wewnątrzczaszkowego i ciśnienia krwi;
  • eliminacja stanów niedoborowych (normalizacja hormonalnych i innych form metabolizmu tkankowego);
  • przywrócenie limfy i krążenie krwi w ciele (szczególnie na poziomie mikrokrążenia).

Wszystkie te środki odnoszą sukces tylko z niewielkim stopniem dysfunkcji tureckiego siodła. Obecność guzów lub innego czynnika niszczącego wymaga operacji mikrochirurgicznej w tym obszarze, a następnie korekty leku w okresie pooperacyjnym.

Na zakończenie

Jeśli pacjent nie wykazuje żadnej patologii, wystarczy tylko okresowa obserwacja przez neuropatologa.

Dlatego badania przesiewowe prowadzone przez lekarzy specjalistów, którzy stosują starannie opracowaną strategię zapobiegania chorobom, powinny być regularne.

Dodatkowe Artykuły O Tarczycy

Jedzenie to podstawowa ludzka potrzeba. Ciało sygnalizuje brak składników odżywczych, deficyt energii, uczucie głodu. Taką odpowiedź zapewnia hormon grelina. Im większa potrzeba jedzenia, tym bardziej aktywne jest wydzielanie substancji.

Cukrzyca jest bardzo powszechną i groźną chorobą. Pacjenci z rozpoznaniem muszą stale monitorować poziom cukru we krwi i regulować go za pomocą leków, w przeciwnym razie wynik może być śmiertelny.

Chociaż w męskim ciele występuje pewna ilość progesteronu, należy on do typowych hormonów żeńskich.