Główny / Hipoplazja

54) Cukrzyca, jej rodzaje. Etiologia i patogeneza cukrzycy typu 1 i 2. Stomatologiczne objawy cukrzycy.

Cukrzyca jest stanem przewlekłej hiperglikemii spowodowanej niedoborem insuliny lub nadmiernymi czynnikami, które przeciwdziałają jej aktywności. Objawy cukrzycy obejmują zaburzenia metaboliczne, węglowodany, kwasicę ketonową, postępujące uszkodzenie naczyń włosowatych nerek, siatkówkę, uszkodzenie nerwów obwodowych i znaczną miażdżycę tętnic.

Głównymi objawami cukrzycy są hiperglikemia, czasami sięgająca 25 mmol / l, glikosuria z zawartością glukozy w moczu do 555 - 666 mmol / dobę (100 - 120 g / dobę), poliuria (do 10 - 12 l moczu na dobę), polifagia i polidypsja.

Etiologia. Przyczyną cukrzycy jest niedobór insuliny. Zgodnie z mechanizmem występowania niedoboru insuliny może być trzustkowy- związane z upośledzoną biosyntezą i wydzielaniem insuliny, lub pozatrzustkowy (względny) - z normalnym wydzielaniem insuliny przez wysepki trzustkowe.

Niedobór insuliny może być związany z czynnikami genetycznymi lub nabytymi.

W zależności od przyczyn i stopnia niedoboru insuliny: pierwotna i wtórna (objawowa).

W podstawowym cukrzyca, izolowane insulino-zależne (typ I) i niezależne od insuliny (typ II).

Wtórny jest związany z pewnymi chorobami: akromegalia, choroba Itsenko-Cushinga, choroby trzustki, działanie leków, chemikalia, zespoły genetyczne.

Oddzielne klasy to cukrzyca związana z niedożywieniem i cukrzycą u kobiet w ciąży.

Pierwotna cukrzyca jest powszechna. Oprócz czynników genetycznych jego rolę odgrywają mechanizmy immunologiczne i wpływ na środowisko.

Insulino-dependent diabetes mellitus (IDDM) charakteryzuje się insulinopenią, bezwzględnym niedoborem insuliny, zaburzeniami metabolicznymi ograniczonymi do kwasicy ketonowej. Postać ta rozwija się w okresie dojrzewania, predyspozycje genetyczne są łączone z pewnymi antygenami układu HLA. Częściej (HLA-B8-DR3 i B15-DR4). Istnieje połączenie z innymi chorobami autoimmunologicznymi (insulina, zapalenie tarczycy), obecnością przeciwciał przeciw insulinie, komórkami β. Początek choroby wiąże się z wcześniejszym zakażeniem wirusowym (odrą, różyczką, zapaleniem wątroby, epidemicznym zapaleniem ślinianek przyusznych). Związek mechanizmów genetycznych i immunologicznych ze względu na lokalizację genów układu HLA w pobliżu miejsca odpowiedzialnego za odpowiedź immunologiczną organizmu na szóstym chromosomie. Obecność niektórych antygenów leukocytów wskazuje na osobliwości stanu odpornościowego organizmu. Czynnik zewnętrzny przyczyniający się do wdrożenia dziedzicznej predyspozycji do cukrzycy: wirusy o podwyższonym beta-tropizmie u osób noszących nośniki antygenów HLA. Wirusy niszczą komórki β lub, uszkadzając je, powodują proces autoimmunologiczny.

Insulino-zależna cukrzyca (NIDDM) charakteryzuje się minimalnymi zaburzeniami metabolicznymi. Podstawą jest względny niedobór insuliny, wywołany przejadaniem, otyłością, zmniejszeniem liczby receptorów insuliny. Przeciwciała przeciwko komórkom beta i insulinie są nieobecne. Cukrzyca pojawia się po 40 latach, ma bardziej wyraźną warunkowość dziedziczną.

Patogeneza. Niedoborowi insuliny w cukrzycy towarzyszy naruszenie wszystkich rodzajów metabolizmu, hiperglikemii i glikozurii objawiających się węglowodanami.

Patogenetyczne mechanizm zaburzeń metabolizmu węglowodanów w cukrzycy spowolnienie reakcja heksokinaza, z powodu zmniejszenia przepuszczalności błony komórkowej i transportu glukozy do komórek, zmniejszenie aktywności heksokinazy w komórkach wątroby w dowolnie przepuszczalna dla glukozy. Spowalnia to powstawanie glukozo-6-fosforanu (G-6-P), a następnie za pomocą tego pierwszego metabolitu metabolizmu glukozy we wszystkich sposobach transformacji komórek - syntezę glikogenu cyklu fosforanu pentozy i glikolizy. Niedobór wątroby T-6-P jest kompensowane podczas glukoneogenezy formacji. Zwiększona aktywność fosforylazy i glukozo-6-fosfatazy wątroby zwiększa glyukozoobrazovaniya i zmniejszać powstawanie glikogenu nim.

Obserwuje się aktywację glikoneogenezy, co tłumaczy się przewagą glikokortykoidów indukujących syntezę koniecznych do tego enzymów.

Hiperglikemia w cukrzycy ma charakter kompensacyjny, ponieważ z wysokim poziomem glukozy we krwi, jego zużycie tkanki poprawia się. Hiperglikemia ma wartość ujemną, będąc patogenetycznym czynnikiem angiopatii cukrzycowej. Angiopatie występują z cukrzycą o długim przebiegu i niepełnym wyrównaniem niedoboru insuliny. Objawia się w postaci stwardnienia, obliteracji i innych zmian naczyń krwionośnych. Czynniki powikłań: predyspozycje genetyczne, nadprodukcja hormonów w krążeniu pozaustrojowym i przemiany metaboliczne, hiperglikemia i hipercholesterolemia. Hiperglikemii towarzyszy wzrost stężenia glikoprotein i mukoprotein, które wchodzą w tkankę łączną, przyczyniając się do tworzenia szklistych i uszkadzających ściany naczyniowe.

Hiperglikemia; a upośledzona fosforylacja i defosforylacja glukozy w kanalikach nefronu prowadzą do glikozurii. Zwiększenie ciśnienia osmotycznego moczu przyczynia się do powstawania wielomoczu, co powoduje odwodnienie i jego zwiększone pragnienie (polidypsja).

- przyspieszone erupcje zębów stałych u dzieci, wyraźne u dziewcząt; erupcji towarzyszy zapalenie dziąseł.

- Zmiany strukturalne w gruczołach ślinowych, zaburzenia śliny i biochemicznych zmian składu śliny, powodując suchość w ustach i powikłania: wiele próchnicy, kandydozę, cuchnącemu oddechowi.

-Wzrasta podatność na próchnicę; u dzieci z DM-1 wykrywane są początkowe i głębokie ubytki próchnicze; u dorosłych z DM-2 obserwuje się wzrost próchnicy, próchnicę korzeni zębów, wtórne zmiany próchnicze prowadzące do rozwoju zapalenia przyzębia; zwiększa się liczba okołowierzchołkowych ognisk infekcji i zębów leczonych endodontycznie; zwiększa prawdopodobieństwo utraty zębów; Wysoki poziom KPU u mężczyzn związany jest z wysokim poziomem hemoglobiny glikowanej (HbA1).

-Na tle immunosupresji układowej rozwijać przewlekłych chorób błony śluzowej jamy ustnej (liszaja płaskiego, nawrotowego zapalenia jamy ustnej aftowe, nawracające zakażenia bakteryjne, wirusowe i grzybicze zapalenie jamy ustnej), zakażenia oportunistyczne, wiele ropnie w przyzębia, cuchnący oddech, wydłuża okres naprawy dla interwencji chirurgicznych, gorszych implantów wszczepienie.

-Zaburzenia neurologiczne (pieczenie w jamie ustnej i języku), perwersje smakowe; upośledzona higiena jamy ustnej, a zniekształcenie smaku prowadzi do hiperfagii i otyłości; w pogorszeniu kontroli glikemii.

-Skład mikroflory u pacjentów z cukrzycą jest sterowany tak samo jak w przyzębia, niekontrolowane cukrzyca - zmienia: procent kolonii TM7, Aqqreqatibacter, Neisseria gemella, Eikenella Selenomonas, Actinomyces, Capnocytophaga, Fusobacterium, Veillonella i wzrostu Streptococcus rodzajów, Porphyromonas Filifactor, Eubacterium, Synerqistetes, Tannerella i Treponema rodzaja - zmniejsza się [17].

- Częstość występowania zapalnych chorób przyzębia (zapalenie dziąseł, zapalenie ozębnej) wzrasta.

Cukrzyca: etiologia, patogeneza, kryteria rozpoznania

Ludzka trzustka, a mianowicie komórki beta wysepek Langerhansa, produkuje insulinę. Jeśli te konkretne komórki zostaną zniszczone, mówimy o cukrzycy typu 1.

W przypadku tej swoistej narządowej choroby charakterystyczny jest bezwzględny niedobór insuliny.

W niektórych przypadkach diabetycy nie będą mieli markerów zmian autoimmunologicznych (idiopatyczna cukrzyca typu 1).

Etiologia choroby

Cukrzyca typu 1 jest chorobą dziedziczną, ale predyspozycja genetyczna determinuje jej rozwój tylko o jedną trzecią. Prawdopodobieństwo patologii u dziecka z matką-cukrzycą będzie nie większe niż 1-2%, chory ojciec - od 3 do 6%, brat lub siostra - około 6%.

Jeden lub kilka humoralnych markerów trzustki, które zawierają przeciwciała na wysepki Langerhansa, można znaleźć u 85-90% pacjentów:

  • przeciwciała przeciwko dekarboksylazie glutaminianowej (GAD);
  • przeciwciała przeciwko fosfatazie tyrozynowej (IA-2 i IA-2beta).

Jednocześnie główne znaczenie w destrukcji komórek beta mają czynniki odporności komórkowej. Cukrzyca typu 1 jest często związana z haplotypami HLA, takimi jak DQA i DQB.

Często ten rodzaj patologii łączy się z innymi autoimmunologicznymi zaburzeniami endokrynnymi, na przykład z chorobą Addisona, autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy. Również nie ostatnią rolę odgrywa etiologia nie-dokrewna:

  • bielactwo;
  • choroby reumatyczne;
  • łysienie;
  • Choroba Leśniowskiego-Crohna.

Patogeneza cukrzycy

Cukrzyca typu 1 daje o sobie znać, gdy proces autoimmunologiczny niszczy 80-90% komórek beta trzustki. Co więcej, intensywność i szybkość tego procesu patologicznego zawsze się zmienia. Najczęściej w klasycznym przebiegu choroby u dzieci i młodzieży komórki są niszczone dość szybko, a cukrzyca manifestuje się gwałtownie.

Od początku choroby i jej pierwszych objawów klinicznych do rozwoju kwasicy ketonowej lub śpiączki ketonowej może upłynąć nie więcej niż kilka tygodni.

W innych, dość rzadkich przypadkach, u pacjentów starszych niż 40 lat, choroba może być ukryta (utajona autoimmunologiczna cukrzyca Lada).

Ponadto w takiej sytuacji lekarze zdiagnozowali cukrzycę typu 2 i zalecili swoim pacjentom, jak zrekompensować niedobór insuliny sulfonylomocznikiem.

Jednak z czasem objawy absolutnego braku hormonu zaczynają wykazywać:

  1. ketonuria;
  2. utrata masy ciała;
  3. oczywista hiperglikemia na tle regularnego stosowania tabletek w celu zmniejszenia stężenia cukru we krwi.

Patogeneza cukrzycy typu 1 oparta jest na bezwzględnym niedoborze hormonów. Z powodu niemożności spożycia cukru w ​​tkankach zależnych od insuliny (mięśniach i tłuszczach), rozwija się niedobór energii iw efekcie lipoliza i proteoliza stają się bardziej intensywne. Taki proces staje się przyczyną utraty wagi.

Wraz ze wzrostem poziomu glukozy we krwi dochodzi do hiperosmolarności, której towarzyszy diureza osmotyczna i odwodnienie. Przy braku energii i hormonu insuliny hamowane jest wydzielanie glukagonu, kortyzolu i somatotropiny.

Pomimo rosnącej glikemii, stymulowana jest glukoneogeneza. Przyspieszenie lipolizy w tkankach tłuszczowych powoduje znaczny wzrost kwasów tłuszczowych.

Jeśli występuje niedobór insuliny, wówczas zdolność liposeksatyczna wątroby jest tłumiona, a wolne kwasy tłuszczowe są aktywnie zaangażowane w ketogenezę. Gromadzenie się ketonów powoduje rozwój ketozy cukrzycowej i jej następstw - cukrzycowej kwasicy ketonowej.

Na tle postępującego wzrostu odwodnienia i kwasicy może rozwinąć się śpiączka.

Jeśli nie będzie leczenia (odpowiednia insulinoterapia i rehydratacja), w prawie 100% przypadków spowoduje to zgon.

Objawy cukrzycy typu 1

Ten rodzaj patologii występuje dość rzadko - nie więcej niż 1,5-2% wszystkich przypadków choroby. Ryzyko życia wynosi 0,4%. Często dana osoba ujawnia cukrzycę w wieku od 10 do 13 lat. W większości przejaw patologii występuje do 40 lat.

Jeśli przypadek jest typowy, szczególnie u dzieci i młodzieży, choroba przejawia się jako jasny objaw. Może rozwinąć się w ciągu kilku miesięcy lub tygodni. Infekcyjne i inne współistniejące choroby mogą wywoływać objawy cukrzycy.

Objawami typowymi dla wszystkich rodzajów cukrzycy będą:

  • poliuria;
  • swędzenie skóry;
  • polidipsia.

Te objawy są szczególnie widoczne w przypadku choroby typu 1. W ciągu dnia pacjent może pić i wypuszczać co najmniej 5-10 litrów płynu.

Specyficzne dla tego typu choroby będzie dramatyczna utrata wagi, która w ciągu 1-2 miesięcy może osiągnąć 15 kg. Ponadto pacjent cierpi na:

  • osłabienie mięśni;
  • senność;
  • zmniejszenie zdolności do pracy.

Na samym początku może być zaniepokojony nieuzasadnionym wzrostem apetytu, który zostaje zastąpiony anoreksją, gdy wzrasta ketonokatia. Pacjent odczuje charakterystyczny zapach acetonu z jamy ustnej (może owocowy zapach), nudności i rzekomego zapalenia płuc - ból brzucha, ciężkie odwodnienie, które może powodować śpiączkę.

W niektórych przypadkach pierwszą oznaką cukrzycy typu 1 u dzieci będzie postępujące upośledzenie świadomości. Może być tak wyraźny, że na tle chorób współistniejących (chirurgicznych lub zakaźnych) dziecko może wpaść w śpiączkę.

Rzadko, gdy pacjent w wieku powyżej 35 lat (z utajoną cukrzycą autoimmunologiczną) cierpi na cukrzycę, choroba może nie być tak żywa i jest diagnozowana całkowicie przypadkowo podczas rutynowego badania krwi na obecność cukru.

Osoba nie straci na wadze, będzie miał umiarkowany wielomocz i polidypsję.

Po pierwsze, lekarz może zdiagnozować cukrzycę typu 2 i rozpocząć leczenie lekami w celu zmniejszenia stężenia cukru w ​​tabletkach. Pozwoli to po pewnym czasie zagwarantować akceptowalną rekompensatę za tę chorobę. Jednak po kilku latach, zwykle po 1 roku, pacjent będzie wykazywał objawy spowodowane zwiększonym całkowitym niedoborem insuliny:

  1. dramatyczna utrata wagi;
  2. ketoza;
  3. kwasica ketonowa;
  4. niezdolność do utrzymania poziomu cukru na pożądanym poziomie.

Kryteria rozpoznawania cukrzycy

Jeśli weźmiemy pod uwagę, że choroba typu 1 charakteryzuje się żywymi objawami i jest rzadką patologią, nie przeprowadza się badań przesiewowych w celu zdiagnozowania poziomu cukru we krwi. Prawdopodobieństwo wystąpienia cukrzycy typu 1 u bliskich krewnych jest minimalne, co w połączeniu z brakiem skutecznych metod pierwotnej diagnozy choroby, determinuje nieodpowiedniość dogłębnego badania ich immunogennych markerów patologii.

Wykrycie choroby w większości przypadków będzie oparte na oznaczeniu znacznego nadmiaru stężenia glukozy we krwi u pacjentów z objawami bezwzględnego niedoboru insuliny.

Testy doustne w celu identyfikacji choroby są niezwykle rzadkie.

Ostatnim miejscem nie jest diagnoza różnicowa. Konieczne jest potwierdzenie rozpoznania w wątpliwych przypadkach, a mianowicie w celu określenia umiarkowanej glikemii w przypadku braku wyraźnych i żywych objawów cukrzycy typu 1, szczególnie gdy przejawia się ona u osób w średnim wieku.

Celem takiej diagnozy może być różnicowanie się choroby z innymi typami cukrzycy. Aby to zrobić, należy zastosować metodę oznaczania poziomu podstawowego peptydu C i 2 godziny po posiłku.

Kryteriami pośredniej wartości diagnostycznej w niejednoznacznych przypadkach jest definicja markerów immunologicznych cukrzycy typu 1:

  • przeciwciała przeciwko kompleksom wysp trzustkowych;
  • dekarboksylaza glutaminianowa (GAD65);
  • fosfataza tyrozynowa (IA-2 i IA-2P).

Schemat leczenia

Leczenie każdego rodzaju cukrzycy będzie oparte na 3 podstawowych zasadach:

  1. zmniejszenie stężenia cukru we krwi (w naszym przypadku insulinoterapia);
  2. żywność dietetyczna;
  3. edukacja pacjenta.

Leczenie insuliną w patologii typu 1 ma charakter zastępczy. Jej celem jest maksymalizacja naśladowania naturalnego wydzielania insuliny w celu uzyskania akceptowalnych kryteriów kompensacji. Intensywna terapia insulinowa będzie najbliższa fizjologicznej produkcji tego hormonu.

Codzienne zapotrzebowanie na hormon będzie odpowiadać poziomowi jego podstawowego wydzielania. Aby dostarczyć organizmowi insulinę, będzie możliwe 2 wstrzyknięcia leku o średnim czasie trwania ekspozycji lub 1 wstrzyknięcie długiej insuliny Glargin.

Całkowita objętość podstawowego hormonu nie powinna przekraczać połowy dziennego zapotrzebowania na lek.

Bolusowe (pokarmowe) wydzielanie insuliny zostanie zastąpione przez ludzki hormon o krótkiej lub ultrakrótkowanej ekspozycji przed posiłkiem. Dawka jest obliczana na podstawie następujących kryteriów:

  • ilość węglowodanów do spożycia podczas posiłku;
  • dostępny poziom cukru we krwi ustalony przed każdym wstrzyknięciem insuliny (mierzony za pomocą glukometru).

Natychmiast po przejściu cukrzycy typu 1 i gdy tylko leczenie rozpoczęło się przez dość długi czas, zapotrzebowanie na preparaty insuliny może być małe i będzie mniejsze niż 0,3-0,4 U / kg. Ten okres ma nazwę "miesiąc miodowy" lub faza stabilnej remisji.

Po fazie hiperglikemii i kwasicy ketonowej, w których produkcja insuliny jest hamowana przez pozostałe komórki beta, kompensacja zaburzeń hormonalnych i metabolicznych jest zapewniona przez wstrzyknięcia insuliny. Leki przywracają pracę komórek trzustki, które po przyjęciu minimalnego wydzielania insuliny.

Ten okres może trwać od kilku tygodni do kilku lat. Jednak ostatecznie, w wyniku autoimmunologicznego niszczenia reszt komórek beta, faza remisji kończy się i wymagane jest poważne leczenie.

Insulino-niezależna cukrzyca (typ 2)

Ten typ patologii rozwija się, gdy tkanki organizmu nie mogą odpowiednio wchłonąć cukru lub zrobić go w niepełnych ilościach. Ten problem ma inną nazwę - dodatkowa niewydolność trzustki. Etiologia tego zjawiska może być inna:

  • zmiany w strukturze insuliny w rozwoju otyłości, przejadania się, siedzącego trybu życia, nadciśnienia tętniczego, w starszym wieku i przy obecności destrukcyjnych nawyków;
  • brak funkcji receptorów insuliny z powodu naruszenia ich wielkości lub struktury;
  • niewystarczająca produkcja cukru w ​​wątrobie;
  • patologia wewnątrzkomórkowa, w której przenoszenie impulsów do organelli komórkowych z receptora insuliny jest utrudnione;
  • zmiana wydzielania insuliny w trzustce.

Klasyfikacja chorób

W zależności od ciężkości cukrzycy typu 2, zostanie ona podzielona na:

  1. łagodny stopień. Charakteryzuje się zdolnością do kompensowania braku insuliny, z zastrzeżeniem stosowania leków i diety, pozwalając w krótkim czasie na obniżenie poziomu cukru we krwi;
  2. średni stopień. Możesz zrekompensować zmiany metaboliczne, pod warunkiem, że użyjesz co najmniej 2-3 leków w celu zmniejszenia stężenia glukozy. Na tym etapie zaburzenie metabolizmu będzie połączone z angiopatią;
  3. ciężki etap. Aby znormalizować stan wymaga użycia kilku środków redukujących zastrzyki glukozy i insuliny. Pacjent na tym etapie często cierpi z powodu komplikacji.

Jak wygląda cukrzyca typu 2?

Klasyczny obraz kliniczny cukrzycy składa się z 2 etapów:

  • szybka faza. Natychmiastowe opróżnianie nagromadzonej insuliny w odpowiedzi na glukozę;
  • powolna faza. Wydzielanie insuliny w celu zmniejszenia resztkowego wysokiego poziomu cukru we krwi jest powolne. Zaczyna działać natychmiast po fazie szybkiego, ale pod warunkiem niewystarczającej stabilizacji węglowodanów.

Jeśli istnieje patologia komórek beta, które stają się niewrażliwe na działanie hormonu trzustki, stopniowo rozwija się nierównowaga ilości węglowodanów we krwi. W cukrzycy typu 2 szybka faza jest po prostu nieobecna, a faza wolna przeważa. Produkcja insuliny jest niewielka i dlatego nie jest możliwa stabilizacja procesu.

W przypadku niedostatecznej funkcji receptorów insuliny lub mechanizmów postreceptorowych rozwija się hiperinsulinemia. Przy wysokim poziomie insuliny we krwi organizm wyzwala mechanizm kompensacyjny, który ma na celu stabilizację równowagi hormonalnej. Ten charakterystyczny objaw można zaobserwować nawet na samym początku choroby.

Wyraźny obraz patologii rozwija się po długotrwałej hiperglikemii przez kilka lat. Nadmierny poziom cukru we krwi ma negatywny wpływ na komórki beta. Powoduje to ich wyczerpanie i zużycie, powodując zmniejszenie produkcji insuliny.

Klinicznie niedobór insuliny objawi się zmianą wagi i powstawaniem kwasicy ketonowej. Ponadto objawy tego typu cukrzycy będą:

  • polidypsja i wielomocz. Zespół metaboliczny rozwija się z powodu hiperglikemii, wywołując wzrost osmotycznego ciśnienia krwi. Aby znormalizować proces, organizm rozpoczyna aktywne wydalanie wody i elektrolitów;
  • swędzenie skóry. Skóra swędzi się z powodu gwałtownego wzrostu stężenia mocznika i ketonów we krwi;
  • nadwaga.

Insulinooporność spowoduje wiele powikłań, zarówno pierwotnych, jak i wtórnych. Tak więc pierwsza grupa lekarzy to: hiperglikemia, spowolnienie produkcji glikogenu, glukozuria, zahamowanie reakcji organizmu.

Druga grupa powikłań powinna obejmować: stymulację uwalniania lipidów i białka w celu przekształcenia ich w węglowodany, spowolnienie produkcji kwasów tłuszczowych i białek, zmniejszenie tolerancji na spożywane węglowodany, upośledzenie szybkiego wydzielania hormonu trzustkowego.

Cukrzyca typu 2 jest dość powszechna. Ogólnie rzecz biorąc, rzeczywiste wskaźniki rozpowszechnienia choroby mogą przekraczać oficjalną liczbę co najmniej 2-3 razy.

Ponadto pacjenci szukają pomocy medycznej dopiero po wystąpieniu poważnych i niebezpiecznych komplikacji. Z tego powodu endokrynolodzy podkreślają, że ważne jest, aby nie zapominać o regularnych badaniach lekarskich. Pomogą zidentyfikować problem tak szybko, jak to możliwe i szybko rozpocząć leczenie.

Cukrzyca typu 2 (patogeneza i leczenie)

Opublikowano w czasopiśmie:
CONSILIUM-MEDICUM »» Volume 2 / N 5/2000

I.Yu. Demidova, I.V. Glinkina, A.N. Perfilova
Katedra Endokrynologii (kierownik - akademik Rosyjskiej Akademii Nauk Medycznych, prof. I. Dedov) I.M. Sechenov

Cukrzyca typu 2 (DM) była i pozostaje najważniejszym problemem medycznym i społecznym naszych czasów, ze względu na jej wysokie rozpowszechnienie i przedwczesną niepełnosprawność oraz śmierć pacjentów cierpiących na tę chorobę.

Powszechnie wiadomo, że przedwczesna niepełnosprawność i śmiertelność u pacjentów z cukrzycą typu 2 są głównie związane z jej powikłaniami makronaczyniowymi, mianowicie tymi lub innymi objawami miażdżycy (choroba wieńcowa, ostry zawał mięśnia sercowego, udar, zgorzel kończyn dolnych itp.).

Liczne badania wykazały bezpośredni związek między stopniem wyrównania metabolizmu węglowodanów, czasem występowania i stopniem postępu powikłań makro i mikronaczyniowych cukrzycy typu 2. Pod tym względem osiągnięcie wyrównania metabolizmu węglowodanów jest najważniejszym ogniwem w kompleksie środków mających na celu zapobieganie rozwojowi lub spowolnienie postępu późnych powikłań. ta choroba.

Cukrzyca typu 2 jest chorobą heterogenną. Warunkiem skutecznego leczenia jest wpływ na wszystkie znane patogenezy choroby.

Patogeneza

Obecnie kluczowymi ogniwami w patogenezie cukrzycy typu 2 są insulinooporność (IR), dysfunkcja wydzielania insuliny, zwiększone wytwarzanie glukozy przez wątrobę, a także dziedziczne predyspozycje i styl życia oraz odżywianie prowadzące do otyłości.

Rola dziedziczności w rozwoju cukrzycy typu 2 nie budzi wątpliwości. Długoterminowe badania wykazały, że w przypadku bliźniąt jednojajowych konkordancja dla DM typu 2 zbliża się do 100%. Hipodynamia i nadmierne odżywianie prowadzą do rozwoju otyłości, tym samym pogarszając genetycznie zdeterminowane IR i przyczyniając się do realizacji genetycznych defektów, które są bezpośrednio odpowiedzialne za rozwój cukrzycy typu 2.

Otyłość, szczególnie trzewna (centralna, android, brzuszna), odgrywa ważną rolę w patogenezie IR i powiązanych zaburzeń metabolicznych oraz cukrzycy typu 2. Jest to spowodowane cechami trzewnej adipocytów, które charakteryzują się zmniejszoną wrażliwością na antylipolityczne działanie insuliny i zwiększoną wrażliwością na insulinę. lipolityczne działanie katecholamin. W związku z tym proces lipolizy jest aktywowany w trzewnej tkance tłuszczowej, co z kolei prowadzi do wejścia dużej ilości wolnych kwasów tłuszczowych (FFA) do krążenia wrotnego, a następnie do krążenia ogólnoustrojowego. W wątrobie FFA hamują wiązanie insuliny z hepatocytami, co z jednej strony przyczynia się do ogólnoustrojowej hiperinsulinemii, z drugiej zaś pogarsza IR hepatocytów i hamuje działanie hamujące hormonu na wątrobową glukoneogenezę (GNG) i glikogenolizę. Ta ostatnia okoliczność powoduje zwiększoną produkcję glukozy przez wątrobę. Wysokie stężenie FFA w krwi obwodowej pogarsza IR mięśni szkieletowych i uniemożliwia wykorzystanie glukozy przez miocyty, co prowadzi do hiperglikemii i kompensacyjnej hiperinsulinemii. W ten sposób powstaje błędne koło: wzrost stężenia FFA prowadzi do jeszcze większego IR na poziomie tkanki tłuszczowej, mięśniowej i wątrobowej, hiperinsulinemii, aktywacji lipolizy i jeszcze większego wzrostu stężenia FFA. Hipodynamia również pogarsza istniejące IR, ponieważ translokacja transporterów glukozy (GLUT-4) do tkanki mięśniowej w spoczynku jest drastycznie zredukowana.

Oporność na insulinę, występująca zwykle w przypadku cukrzycy typu 2, jest schorzeniem charakteryzującym się niewystarczającą odpowiedzią biologiczną komórek na insulinę, gdy jest wystarczająco skoncentrowana we krwi. Obecnie IR jest bardziej związany z upośledzonym działaniem insuliny na poziomie poreceptorowym, w szczególności ze znaczącym spadkiem stężenia błon specyficznych transporterów glukozy (GLUT-4, GLUT-2, GLUT-1).

Jednym z najważniejszych efektów IR jest dyslipoproteinemia, hiperinsulinemia, nadciśnienie tętnicze i hiperglikemia, które są obecnie uważane za główne czynniki ryzyka miażdżycy.

Naruszenie wydzielania insuliny u pacjentów z cukrzycą typu 2 jest zwykle wykrywane przed wystąpieniem choroby. Tak więc u pacjentów pierwsza faza wydzielania insuliny jest zmniejszona po dożylnym obciążeniu glukozą, odpowiedź sekrecyjna na mieszaną żywność jest opóźniona, wzrasta stężenie proinsuliny i jej produktów metabolicznych, zaburzony jest rytm fluktuacji wydzielania insuliny. Jest możliwe, że na wczesnym etapie upośledzonej tolerancji glukozy główną rolą w zmianie wydzielania insuliny jest wzrost stężenia FFA (zjawisko lipotoksyczności). Dalsze nasilenie zaburzeń wydzielania insuliny i rozwój w czasie jej względnego niedoboru występuje pod wpływem hiperglikemii (zjawiska toksyczności glukozy). Ponadto, zdolności kompensacyjne komórek B u osób z IL są często ograniczone z powodu defektu genetycznego glukokinazy i / lub transportera glukozy GLUT-2, które są odpowiedzialne za wydzielanie insuliny w odpowiedzi na stymulację glukozą. W związku z tym osiągnięcie i utrzymanie normoglikemii nie tylko spowolni tempo rozwoju późnych powikłań cukrzycy typu 2, ale także w pewnym stopniu zapobiegnie naruszeniu wydzielania insuliny.

Przewlekłe podwyższone wytwarzanie glukozy przez wątrobę jest wczesnym ogniwem w patogenezie cukrzycy typu 2, prowadząc w szczególności do hiperglikemii na czczo. Nadmierny napływ wolnych kwasów tłuszczowych (FFA) do wątroby podczas lipolizy tłuszczu trzewnego stymuluje GNG poprzez zwiększenie wytwarzania acetylo-CoA, hamowanie aktywności syntazy glikogenu, a także nadmierne tworzenie się mleczanu. Ponadto nadmiar FFA hamuje wychwytywanie i internalizację insuliny przez hepatocyty, co pogarsza IR hepatocytów z wszystkimi wynikającymi z tego konsekwencjami.

Zatem, podsumowując powyższe, obecnie patogenezę DM typu 2 można przedstawić jako diagram (ryc. 1).

Leczenie

Wybór odpowiedniej złożonej terapii i uzyskanie wyrównania choroby u pacjentów z cukrzycą typu 2 stwarza poważne trudności. Najprawdopodobniej wynika to ze znacznej heterogeniczności cukrzycy typu 2, która sprawia, że ​​trudno jest wybrać najlepsze leczenie z patogenetycznego punktu widzenia w każdym konkretnym przypadku.

Aby uzyskać rekompensatę za cukrzycę typu 2, przepisana terapia powinna maksymalnie wpłynąć na całą znaną patogenezę choroby.

Przede wszystkim pacjenci powinni być przeszkoleni w zakresie zasad leczenia cukrzycy typu 2, przestrzegać diety niskokalorycznej, w miarę możliwości zwiększać aktywność fizyczną i mieć środki samokontroli w celu elastycznej korekty leków obniżających stężenie glukozy.

Jednak w większości przypadków, pomimo ścisłego przestrzegania diety, w celu zapewnienia wyrównania choroby, konieczne jest podawanie leków zmniejszających ilość cukru.

Obecnie w leczeniu pacjentów z cukrzycą typu 2 stosuje się inhibitory a-glukozydazy, metforminę, środki pobudzające wydzielanie insuliny (pochodne sulfonylomocznika, pochodne kwasu benzoesowego), insulinę.

Inhibitorami A-glukozydazy są pseudotetrasacharydy (akarboza) i pseudomonosacharydy (miglitol). Mechanizm działania tych leków jest następujący: konkurowanie z mono- i disacharydami o miejsca wiązania enzymów trawiennych, spowalnia procesy sekwencyjnego cięcia i wchłaniania węglowodanów w jelicie cienkim, co prowadzi do zmniejszenia hiperglikemii poposiłkowej i ułatwia osiągnięcie wyrównania metabolizmu węglowodanów. W postaci monoterapii inhibitory a-glukozydazy są najskuteczniejsze w normalnej glikemii na czczo i nieznacznej hiperglikemii poposiłkowej, jak również w połączeniu z innymi lekami hipoglikemizującymi. Głównym skutkiem ubocznym inhibitorów α-glukozydazy jest wzdęcia i biegunka, a zatem są przeciwwskazane u pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy i przepuklinami o różnej lokalizacji.

Pochodne sulfonylomocznika (PSM) są obowiązkowym ogniwem w złożonej terapii cukrzycy typu 2, ponieważ wraz z upływem czasu zaburzenie ulega wydzielaniu insuliny przez komórki b, a jej względny niedobór obserwuje się u prawie wszystkich pacjentów z cukrzycą typu 2.

Druga generacja PSM

Mechanizm działania PSM wiąże się ze zdolnością tego ostatniego do stymulowania sekrecji endogennej insuliny, zwłaszcza w obecności glukozy. Preparaty z tej grupy mają zdolność wiązania się z określonymi receptorami na powierzchni błon komórkowych. Wiązanie to prowadzi do zamknięcia zależnych od ATP kanałów potasowych i depolaryzacji błon komórkowych, co z kolei sprzyja otwarciu kanałów wapniowych i szybkiemu wchłanianiu wapnia do tych komórek. Proces ten prowadzi do degranulacji i wydzielania insuliny, przez co wzrasta jego stężenie we krwi i wątrobie. Przyczynia się to do wykorzystania glukozy przez hepatocyty i komórki obwodowe oraz do obniżenia poziomu glikemii.

Obecnie PSM drugiej generacji są głównie stosowane w leczeniu pacjentów z cukrzycą typu 2. W porównaniu z PSM pierwszej generacji mają 50-100 razy bardziej wyraźny efekt obniżania zawartości cukru, co pozwala na ich stosowanie w małych dawkach.

Drugą generację PSM należy rozpoczynać od najniższych dawek, stopniowo zwiększając dawkę w razie potrzeby. W każdym przypadku dawkę leku należy dobierać indywidualnie, mając na uwadze wysokie ryzyko wystąpienia hipoglikemii u osób w podeszłym wieku.

Glibenklamid ma wyraźne działanie hipoglikemiczne i dlatego jego podawanie we wczesnych stadiach choroby może prowadzić do stanów hipoglikemicznych. Mikronizowane formy glibenklamidu (1,75 i 3,5 mg) mają wysoką biodostępność i niskie ryzyko rozwoju stanów hipoglikemicznych.

Glipizid ma również wyraźny efekt obniżania cukru. W tym samym czasie lek ten jest minimalny pod względem reakcji hipoglikemicznych. Ta zaleta glipizydu wynika z braku efektu kumulacji, ponieważ metabolity powstałe podczas jego inaktywacji w wątrobie nie mają działania hipoglikemicznego. Obecnie stosuje się nową, wydłużoną formę GITS glipizydu - opóźniacz glybenezowy (glucotrol XL) (GITS - postać terapeutyczna przewodu żołądkowo-jelitowego), który zapewnia optymalną zawartość leku w pojedynczej dawce.

Glikvidon jest lekiem hipoglikemicznym, którego cel jest możliwy u osób z chorobą nerek. Około 95% otrzymanej dawki leku jest wydalane przez przewód pokarmowy, a tylko 5% przez nerki. Wieloośrodkowe badanie działania glikwidonu na czynność wątroby dowiodło jego bezpiecznego stosowania u osób z upośledzoną funkcją.

Oprócz działania obniżającego poziom glukozy, gliklazyd ma pozytywny wpływ na mikrokrążenie, hemostazę, niektóre parametry hematologiczne i właściwości reologiczne krwi, co jest niezwykle ważne dla pacjentów z cukrzycą typu 2. krew.

Glimepiryd - nowy PSM, w przeciwieństwie do wszystkich powyższych preparatów, wiąże się z innym receptorem na błonie komórkowej. Wskazana jakość leku objawia się jako cecha jego farmakokinetyki i farmakodynamiki. Tak więc, przy jednorazowym użyciu glimepirydu, jego stałe stężenie we krwi jest wymagane do zapewnienia efektu obniżania cukru przez 24 h. Charakterystyka związku glimepirydu z receptorem przyczynia się do szybkiego początku działania obniżającego cukier, a dysocjacja z tym samym receptorem praktycznie eliminuje ryzyko stanów hipoglikemicznych.

Działania uboczne przy stosowaniu PSM są zwykle obserwowane w wyjątkowych przypadkach i objawiają się zaburzeniami dyspeptycznymi, wrażeniami metalicznego smaku w jamie ustnej, reakcjami alergicznymi, leuko-małopłytkowością, agranulocytozą. Wymienione niepożądane konsekwencje stosowania tych leków wymagają zmniejszenia dawki lub ich całkowitego usunięcia i praktycznie nie są przestrzegane przy stosowaniu PSM drugiej generacji.

Przeciwwskazania do powołania PSM to cukrzyca typu 1 i wszystkie jej ostre komplikacje, ciąża i laktacja, niewydolność nerek i wątroby, dodanie ostrej choroby zakaźnej, rozległe lub brzuszne operacje, postępujący spadek masy ciała pacjenta z niezadowalającymi wskaźnikami metabolizmu węglowodanów, ostre powikłania makroangiopatyczne ( mięsień sercowy, udar mózgu, zgorzel).

Biguanidy zaczęto stosować w leczeniu pacjentów z cukrzycą typu 2 w tych samych latach co PSM. Jednakże ze względu na częste występowanie kwasicy mleczanowej podczas stosowania fenforminy i buforminy, pochodne guanidyny były praktycznie wyłączone z leczenia pacjentów z cukrzycą typu 2. Metformina była jedynym lekiem dopuszczonym do stosowania w wielu krajach.

Analiza wyników leczenia pacjentów z cukrzycą typu 2 w ostatnim dziesięcioleciu na całym świecie wykazała, że ​​przepisanie samego PSM zwykle nie wystarcza do wyrównania cukrzycy typu 2. Biorąc pod uwagę ten fakt, metformina ponownie stała się szeroko stosowana w leczeniu pacjentów z cukrzycą typu 2.. Ta okoliczność została w dużej mierze promowana przez nabycie nowej wiedzy na temat mechanizmu działania tego leku. W szczególności badania z ostatnich lat wykazały, że ryzyko śmiertelnego zwiększenia stężenia kwasu mlekowego we krwi na tle długotrwałego leczenia metforminą wynosi tylko 0,084 przypadków na 1000 pacjentów rocznie, co jest dziesięciokrotnie niższe niż ryzyko wystąpienia ciężkich stanów hipoglikemicznych podczas PSM lub leczenia insuliną. Zgodność z przeciwwskazaniami do powołania metforminy eliminuje ryzyko rozwoju tego działania niepożądanego.

Mechanizm działania metforminy jest zasadniczo różny od mechanizmu PSM i dlatego może być z powodzeniem stosowany zarówno w monoterapii cukrzycy typu 2, jak iw połączeniu z tą drugą i insuliną. Przeciwhiperglikemiczny wpływ metforminy jest związany przede wszystkim ze zmniejszeniem produkcji glukozy przez wątrobę. Opisane działanie metforminy wynika z jej zdolności do tłumienia GNG, blokowania enzymów tego procesu w wątrobie, a także wytwarzania FFA i utleniania tłuszczu. Ważnym ogniwem w mechanizmie działania metforminy jest jej zdolność do zmniejszania istniejącego IR w cukrzycy typu 2. Ten efekt leku wynika z zdolności metforminy do aktywacji receptorowej kinazy tyrozynowej receptora insuliny i translokacji GLUT-4 i GLUT-1 w komórkach mięśniowych, stymulując w ten sposób wykorzystanie glukozy przez mięśnie. Ponadto metformina nasila beztlenową glikolizę w jelicie cienkim, co spowalnia proces glukozy we krwi po posiłku i zmniejsza poziom hiperglikemii poposiłkowej. Oprócz powyższych efektów metforminy na metabolizm węglowodanów, należy podkreślić jej pozytywny wpływ na metabolizm lipidów, co jest niezwykle ważne w cukrzycy typu 2. Metformina ma również pozytywny wpływ na właściwości fibrynolityczne krwi poprzez hamowanie inhibitora aktywatora plazminogenu 1, którego poziom jest znacząco podwyższony w cukrzycy typu 2.

Wskazaniem do stosowania metforminy jest niemożność uzyskania rekompensaty za tę chorobę u pacjentów z cukrzycą typu 2 (głównie z otyłością) podczas terapii dietetycznej. Połączenie metforminy i PSM pomaga osiągnąć lepsze wyniki w leczeniu cukrzycy typu 2. Poprawa kontroli cukrzycy za pomocą kombinacji metforminy i PSM jest spowodowana różnymi typami efektów tych leków na patogenetyczne powiązania cukrzycy typu 2. Podawanie metforminy pacjentom z cukrzycą typu 2 otrzymujących terapię insulinową zapobiega przybieraniu na wadze.

Początkowa dobowa dawka metforminy wynosi zwykle 500 mg. Jeśli to konieczne, tydzień po rozpoczęciu terapii, pod warunkiem, że nie występują żadne skutki uboczne, dawka leku może zostać zwiększona. Maksymalna dzienna dawka metforminy wynosi 3000 mg. Weź lek z jedzeniem.

Wśród skutków ubocznych metforminy są: laktacydoza, biegunka i inne objawy niestrawności, metaliczny smak w jamie ustnej, rzadko nudności i anoreksja, które zwykle znikają szybko wraz ze zmniejszeniem dawki. Utrzymująca się biegunka jest wskazaniem do zniesienia metforminy.

Przy długotrwałym przyjmowaniu metforminy w dużych dawkach należy pamiętać o możliwości zmniejszenia wchłaniania w przewodzie pokarmowym witaminy B12 i kwasu foliowego, a jeśli to konieczne, osobno decydować o dodatkowym celu tych witamin.

Biorąc pod uwagę zdolność metforminy do wzmacniania beztlenowej glikolizy w jelicie cienkim w połączeniu z tłumieniem DNB w wątrobie, mleczan we krwi powinien być monitorowany co najmniej 2 razy w roku. W przypadku dolegliwości ze strony pacjenta dotyczących bólu mięśni, należy natychmiast zbadać poziom mleczanu, a wraz ze wzrostem jego stężenia we krwi lub kreatyniny, należy przerwać leczenie metforminą.

Przeciwwskazania do podania metforminy są zaburzone czynności nerek (zmniejszenie klirensu kreatyniny poniżej 50 ml / min lub zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi powyżej 1,5 mmol / l), ponieważ lek praktycznie nie jest metabolizowany w organizmie i wydalany przez nerki w niezmienionej postaci, jak również jakikolwiek niedotlenienie natura (niewydolność krążenia, niewydolność oddechowa, niedokrwistość, infekcje), nadużywanie alkoholu, ciąża, laktacja i wskazanie na obecność kwasicy mleczanowej w historii.

Jeśli nie można uzyskać wyrównania cukrzycy podczas przyjmowania doustnych leków obniżających stężenie glukozy (PSSP), zaleca się przeniesienie pacjentów do leczenia skojarzonego z PSM i (lub) metforminą i insuliną lub do monoterapii insuliną. W zależności od czasu stosowania i rodzaju insuliny można ją sklasyfikować w następujący sposób.

Tymczasowa krótkoterminowa insulinoterapia jest zwykle zalecana w sytuacjach stresowych (AMI, ONMK, chirurgia, uraz, infekcje, procesy zapalne itp.) Z powodu gwałtownego wzrostu zapotrzebowania na insulinę podczas tych okresów. Kiedy odzyskuje i utrzymuje własne wydzielanie insuliny, pacjent jest ponownie przenoszony do swojej zwykłej terapii obniżającej poziom cukru.

W większości przypadków codzienna terapia hipoglikemiczna jest anulowana w tym okresie. Insulinę krótkodziałającą podaje się pod kontrolą glikemii i długotrwałą insuliną przed snem. Liczba wstrzyknięć insuliny zależy od poziomu glikemii i stanu pacjenta.

Tymczasowa długotrwała insulinoterapia jest zalecana w następujących sytuacjach:

  • Aby wyeliminować stan toksyczności glukozy przed przywróceniem funkcji komórek B.
  • Obecność tymczasowych przeciwwskazań do otrzymania PSSP (zapalenie wątroby, ciąża itp.)
  • Długotrwałe procesy zapalne (zespół stopy cukrzycowej, zaostrzenie chorób przewlekłych).

Jeśli istnieją przeciwwskazania do przyjmowania PSSP, codzienna terapia zmniejszająca stężenie glukozy zostaje anulowana, a w przypadku jej braku można ją uratować. Jeśli istnieją przeciwwskazania do przyjmowania PSSP, przed śniadaniem i przed snem zalecana jest długotrwała insulina. W przypadku hiperglikemii poposiłkowej, przed podaniem posiłków przepisuje się insulinę krótkodziałającą. W przypadku braku przeciwwskazań do otrzymania PSSP, otrzymane leki obniżające stężenie glukozy nie są anulowane, a przed snem i, jeśli to konieczne, przed śniadaniem, przepisano przedłużoną insulinę. Po wyeliminowaniu toksyczności glukozy lub odzyskaniu pacjenta następuje przeniesienie do zwykłej terapii zmniejszającej stężenie glukozy.

Stała insulinoterapia jest zalecana w następujących przypadkach:

  • z ubytkiem komórek B i zmniejszeniem zarówno podstawowego, jak i stymulowanego wydzielania własnej insuliny (podstawowy peptyd C

Patogeneza cukrzycy.

CUKRZYCA CUKRZYCA

Diabetes mellitus (diabetes mellitus), czyli cukrzyca, zasadniczo narusza metabolizm węglowodanów z hiperglikemią (wzrost poziomu cukru we krwi) i glukozurią (cukier w moczu), a także innymi zaburzeniami metabolicznymi (tłuszcz, białko, minerał, woda sól).

Etiologia cukrzycy.

Zakłócenie metabolizmu węglowodanów, prowadzące do cukrzycy, to brak wytwarzania insuliny w organizmie. Ponieważ insulina jest wydzielana w komórkach endokrynnych trzustki (wysepki Langerhansa) i jest jej hormonem, cukrzycę uważa się za chorobę endokrynologiczną spowodowaną niedostateczną funkcją wyspiarskiego aparatu.

Ważne są również dziedziczne predyspozycje, choroby autoimmunologiczne, naczyniowe, otyłość, uraz psychiczny i fizyczny, infekcje wirusowe.

Choroby autoimmunologiczne - grupa chorób, w których dochodzi do zniszczenia narządów i tkanek organizmu pod wpływem własnego układu odpornościowego. Do najczęstszych chorób autoimmunologicznych obejmują twardzina, toczeń rumieniowaty, zapalenie tarczycy Hashimoto, chorobę Gravesa, i tak dalej. W dodatku, rozwój wielu chorób (zawał mięśnia sercowego, wirusowe zapalenie wątroby, paciorkowce, wirusem opryszczki, zakażenia wirusem cytomegalii), może być utrudnione ze względu na pojawienie się reakcji autoimmunologicznych.

Patogeneza cukrzycy.

W patogenezie cukrzycy istnieją dwa główne punkty:

1) niewystarczająca produkcja insuliny przez komórki endokrynne trzustki,

2) naruszenie interakcji insuliny z komórkami tkanek ciała (insulinooporność)

Pierwszy typ zaburzeń jest charakterystyczny dla cukrzycy typu 1 (przestarzała nazwa to cukrzyca insulinozależna).Właściwym momentem rozwoju tego typu cukrzycy jest masowe niszczenie endokrynnych komórek trzustkowych (wysepek Langerhansa), aw konsekwencji krytyczny spadek poziomu insuliny we krwi. Masowa śmierć komórek endokrynnych trzustki może wystąpić w przypadku infekcji wirusowych, stanów stresowych, różnych chorób autoimmunologicznych. Ten typ cukrzycy jest charakterystyczny dla dzieci i młodzieży (do 40 lat).

W cukrzycy typu 2 (nieaktualna nazwa to cukrzyca niezależna od insuliny) insulina jest wytwarzana w normalnych ilościach lub nawet w podwyższonych, jednak narusza się mechanizm interakcji insuliny z komórkami ciała. Główną przyczyną insulinooporności jest:

- zmiany w strukturze lub zmniejszenie liczby specyficznych receptorów dla insuliny (na przykład w otyłości (główny czynnik ryzyka) - receptory stają się niezdolne do interakcji z hormonem z powodu zmian w ich strukturze lub ilości);

- zmiany w strukturze samej insuliny (wady genetyczne);

- naruszenia wewnątrzkomórkowych mechanizmów przekazywania sygnału z receptorów do organelli komórkowych.

Czynniki ryzyka cukrzycy typu 2: otyłość, starość, złe nawyki, nadciśnienie, przewlekłe przejadanie się, brak ruchu. Ogólnie rzecz biorąc, ten typ cukrzycy dotyka najczęściej osoby po 40. roku życia.

Istnieje genetyczna predyspozycja do cukrzycy. Jeśli jedno z rodziców jest chore, prawdopodobieństwo dziedziczenia cukrzycy typu 1 wynosi 10%, a cukrzyca typu 2 wynosi 80%.

Niezależnie od mechanizmów rozwoju, wspólną cechą wszystkich typów cukrzycy jest ciągły wzrost stężenia glukozy we krwi i zaburzony metabolizm tkanek, które nie są już w stanie wychwytywać glukozy.

Niezdolność tkanek do stosowania glukozy prowadzi do zmniejszenia powstawania i intensyfikacji rozkładu tłuszczów i białek, co powoduje nagromadzenie ciał ketonowych w organizmie (w szczególności aceton, kwas acetooctowy). Ciała ketonowe są produktami pośrednimi metabolizmu białek, tłuszczów i węglowodanów.

Ciała ketonowe, gromadzące się w krwi i tkankach pacjenta chorego na cukrzycę, powodują stan kwasicy (zmiana równowagi kwasowo-zasadowej organizmu do kwaśnej), zamieniając się w śpiączkę cukrzycową - mogą rozwinąć się z braku cukru we krwi (śpiączka hipoglikemiczna) lub z nadmiaru cukru we krwi (śpiączka hiperglikemiczna).

Zwiastunami śpiączki cukrzycowej są bóle głowy, nudności, bezsenność, skurcze mięśni, utrata apetytu, utrata siły. Później z ust pojawia się aceton (zapach jabłka), duszność, która zamienia się w hałaśliwe, duże oddychanie Kussmaul (spowolnienie cykli oddechowych, głębokie, głośne oddychanie i zwiększony wydech są charakterystyczne - po raz pierwszy opisane za pomocą śpiączki cukrzycowej, ale może być także umiemia, rzucawka, czaszka uszkodzenie mózgu, guz, udar mózgu...). Po naciśnięciu gałki oczne stają się miękkie. Pacjent początkowo jest niespokojny, a następnie zapada w senność, traci przytomność i, jeśli nie zostaną podjęte pilne środki zaradcze, umiera.

Obraz kliniczny cukrzycy:

1) wielomocz - mocz jest wydalany, w zależności od zwiększonego spożycia, w ilości do 10, a nawet do 15 litrów na dzień (spowodowany wzrostem ciśnienia osmotycznego moczu spowodowanego rozpuszczoną w nim glukozą);

Ciśnienie osmotyczne jest siłą działającą na półprzepuszczalną membranę, która oddziela dwa roztwory o różnych stężeniach substancji rozpuszczonych i jest kierowana od bardziej rozcieńczonego do bardziej stężonego roztworu.

2) ciągłe, nieugaszone pragnienie (polidypsja) - ze względu na znaczną utratę wody w moczu i zwiększone ciśnienie osmotyczne krwi; pacjenci czasami piją codziennie wiadro płynu i mimo to doświadczają ciągłej suchości w ustach;

3) ciągłe uczucie głodu, prowadzące do obżarstwa (bulimii); pomimo obfitego pożywienia pacjenci nie tylko wracają do zdrowia, ale coraz częściej tracą na wadze (szczególnie w przypadku cukrzycy typu 1). Objaw ten jest spowodowany zaburzeniem metabolicznym w cukrzycy, a mianowicie niezdolnością komórek do wychwytywania i przetwarzania glukozy przy braku insuliny. Pomimo wysokiej zawartości cukru we krwi, ten ostatni nie wnika do komórek z powodu braku insuliny.

4) ogólne złe samopoczucie w postaci osłabienia, zmniejszenia zdolności do pracy, zwiększonej nerwowości, osłabienia funkcji seksualnych;

5) ciężar właściwy masy wynosi około 1030-1050 (taka wysoka masa właściwa nie występuje w innych warunkach), a także obecność cukru w ​​moczu (nie ma normalnej glukozy w moczu).

6) zawartość cukru we krwi (norma to 4,0-6,2 mmol / l), z reguły jest znacznie zwiększona: badanie przy pomocy ładunku cukru jest uważane za metodę, która może ujawnić utajony stan cukrzycowy lub predyspozycję do cukrzycy na długo przed jakimkolwiek innym oznaki choroby.

Objawy wtórne obejmują mniej specyficzne objawy kliniczne, które rozwijają się powoli przez długi czas. Objawy te są charakterystyczne dla cukrzycy typu 1 i 2:

· Swędzenie skóry i błon śluzowych (swędzenie pochwy),

· Ogólne osłabienie mięśni

· Zapalne zmiany skórne, które są trudne do leczenia,

· Obecność acetonu w moczu w cukrzycy typu 1.

Wyjaśnienie niektórych z wymienionych objawów choroby:

wielomocz występuje z powodu współudziału w bolesnym procesie przysadki (regulator układu hormonalnego), polidypsja jest konsekwencją wielomoczu, głód, utrata masy ciała i osłabienie są wynikiem załamania konsumpcji glukozy przez komórki i tkanki, ponieważ brak jest insuliny (który jest niezbędny do wychwytu glukozy przez komórki i tkanki). Pomimo wysokiej zawartości cukru we krwi, ten ostatni nie wnika do komórek z powodu braku insuliny.

Powikłania cukrzycy. Naczyniowych powikłań charakteryzuje się: precyzyjnie określonych statków uszkodzenie mikroangiopatii (angioretinopathy, nefropatia i inne vistseropatii), neuropatia, statki angiopatii w skórze, mięśniach oraz przyspieszony rozwój zmian miażdżycowych w dużych naczyń (aorty, tętnicy wieńcowej i mózgu, etc...). Zaburzenia metaboliczne i autoimmunologiczne odgrywają wiodącą rolę w rozwoju mikroangiopatii.

Naczyniowego uszkodzenia siatkówki (cukrzyca Retino-Patiala) charakteryzuje żyły siatkówki dylatacji tworzą kapilarne mikrotętniaki, wysięk DOT krwotoki siatkówki (etap I, nie-proliferacyjną); ciężkie zmiany żylne, zakrzepica naczyń włosowatych, ciężkie wysięki i krwotoki siatkówki (stadium II, proliferacja); Etap III - proliferacji - ma wyżej zmian, jak również progresywny neowaskularyzacji i proliferacji, jest głównym zagrożeniem dla wizji i powodować odwarstwienie siatkówki, zaniku nerwu wzrokowego. Częściej u pacjentów z cukrzycą, istnieją inne uszkodzenia oczu: zapalenie powiek, zaburzenia zakwaterowania i załamania, zaćma, jaskra.

Chociaż nerki u pacjentów z cukrzycą często poddawane infitsirovgniyu główną przyczyną pogorszenia ich funkcji jest chorób mikronaczyniowych wykazujących stwardnienie kłębuszków nerkowych i rozsiane doprowadzających tętniczek (nefropatia cukrzycowa).

Pierwszym objawem cukrzycowej stwardnienia kłębuszków jest przejściowa albuminuria, a następnie mikrohematuria i cylindruria. Postępowi rozsianego i guzowatego stwardnienia kłębuszków towarzyszy wzrost ciśnienia krwi, izotypu, prowadzący do rozwoju stanu mocznicowego. Podczas stwardnienia kłębuszków nerkowych wyróżnia się 3 etapy: w stadium przednrechrotycznym obecne są umiarkowane albuminuria i dysproteinemia; w nerczyce - zwiększa się albuminuria, pojawiają się mikrohematuria i cylindruria, obrzęk, podwyższone ciśnienie krwi; W stadium nerczycowym objawy przewlekłej niewydolności nerek pojawiają się i rosną. Często występuje niedopasowanie między glikemią a glukozurią. W końcowym stadium stwardnienia kłębków nerkowych poziom cukru we krwi może gwałtownie spaść.

Neuropatia cukrzycowa jest częstym powikłaniem długotrwałej cukrzycy; dotyczy to zarówno centralnego, jak i dotkniętego. obwodowy układ nerwowy. Najbardziej charakterystyczna jest neuropatia obwodowa: pacjenci cierpią na drętwienie, pełzanie, dreszcze w kończynach, bóle nóg, pogarszają się w spoczynku, w nocy i zmniejszają się podczas chodzenia. Występuje zmniejszenie lub brak odruchów kolana i Achillesa, zmniejszenie czucia dotykowego, wrażliwość na ból. Czasami rozwija się atrofia mięśni w proksymalnych nogach. Występują zaburzenia funkcji pęcherza moczowego, u mężczyzn potliwość jest zaburzona.

Cukrzycowej kwasicy ketonowej rozwija z powodu niedoboru insuliny wyrażone w niewłaściwym leczeniem cukrzycy, zaburzeń diety, zakażenia przystąpieniu, psychicznego i fizycznego uszkodzenia czy początkowa objaw choroby. Charakteryzuje się zwiększonym tworzeniem ciał ketonowych w wątrobie i wzrostem ich zawartości we krwi, zmniejszeniem rezerw alkalicznych krwi; wzrostowi glukozurii towarzyszy wzrost diurezy, co powoduje odwodnienie komórek, zwiększenie wydalania elektrolitów w moczu; rozwijają się zaburzenia hemodynamiczne.

Cukrzycowa (ketoacidotyczna) śpiączka rozwija się stopniowo. Dla precoma cukrzycowa charakteryzuje się szybko postępuje objawów dekompensacji cukrzycy: nadmierne pragnienie, wielomocz, osłabienie, letarg, senność, bóle głowy, brak apetytu, nudności, hal aceton oddech, suchość skóry, niedociśnienie, tachykardia. Hiperglikemia przekracza 16,5 mg / dl, w moczu reakcji aceton, wysokie cukromocz. Jeśli nie szybko wspomaga rozwój śpiączki cukrzycowej: zamieszanie, a następnie utrata przytomności, nawracające wymioty, głębokie oddychanie typ KUSSMAUL głośny, wyraźny niedociśnienie naczyniowej gałki oczne, hipotonia, objawy odwodnienia, skąpomocz, bezmocz, hiperglikemia, przekraczając 16,55-19, 42 mmol / l, a często osiąga 33,3 - 55,5 mmola / l, ketonemii, hipokalemii, smoczki natriemiya, lipemii zwiększenie resztkowego azot neutrofili leukocytoza philous.

Gdy hiperosmolarna śpiączka cukrzycowa neketonemicheskoy bez zapachu acetonu w wydychanym powietrzu, jest wyrażona hiperglikemia - ponad 33,3 mmol / l normalnego poziomu ciał ketonowych we krwi, hyperchloremia, hiper-natriemiya, azotemią, zwiększona osmolalność krwi (skutecznej osmolalność osocza ponad 325 mOsm / l), wysoki hematokryt.

Kwasica mleczanowa (kwas mlekowy) zwykle występuje na tle niewydolności nerek i niedotlenienia, najczęściej występuje u pacjentów otrzymujących biguanidy, w szczególności fenforminę. Wysokie poziomy kwasu mlekowego, wzrost stosunku mleczan / pirognat i kwasica odnotowano we krwi.

Dodatkowe Artykuły O Tarczycy

Brak komentarzy. Bądź pierwszy! 584 odsłonStan utraty funkcji struny głosowej nazywany jest niedowładem. Najczęstszą przyczyną powstawania niedowładów strun głosowych jest naruszenie unerwienia.

Źródłem wielu chorób kobiecych jest nierównowaga hormonalna. Zły cykl miesiączkowania, brak owulacji, ciężkie lub skąpe krwawienie powodują bezpłodność.

Kontakt z administracjąprocedura diagnostyczna ukierunkowana na badanie przełyku, żołądka i dwunastnicyStara cena od 3 500 ₽ od promocji 2 500 ₽Badanie lekarskie narządów wewnętrznych przy pomocy endoskopu