Główny / Ankieta

Neuropatia cukrzycowa: objawy i leczenie

Neuropatia cukrzycowa - uszkodzenie nerwów należących do obwodowego układu nerwowego. Są to nerwy, dzięki którym mózg i rdzeń kręgowy kontrolują mięśnie i narządy wewnętrzne. Neuropatia cukrzycowa jest częstym i niebezpiecznym powikłaniem cukrzycy. Powoduje wiele różnych objawów.

Obwodowy układ nerwowy dzieli się na somatyczny i autonomiczny (autonomiczny). Przy pomocy somatycznego układu nerwowego osoba świadomie kontroluje ruch mięśni. Autonomiczny układ nerwowy reguluje oddychanie, bicie serca, produkcję hormonów, trawienie itp.

Niestety, neuropatia cukrzycowa wpływa na oba. Upośledzona funkcja somatycznego układu nerwowego może powodować rozdzierające bóle lub sprawić, że osoba z cukrzycą będzie niepełnosprawna, na przykład z powodu problemów z nogami. Autonomiczna neuropatia zwiększa ryzyko nagłej śmierci - na przykład z powodu arytmii serca.

Główną przyczyną neuropatii cukrzycowej jest przewlekłe podwyższenie poziomu cukru we krwi. To powikłanie cukrzycy nie rozwija się natychmiast, ale z biegiem lat. Dobrą wiadomością jest to, że jeśli obniżysz poziom cukru we krwi i nauczysz się stabilnie utrzymać go normalnie, nerwy stopniowo będą się regenerować, a objawy neuropatii cukrzycowej całkowicie znikną. Jak to osiągnąć w cukrzycy poziom cukru we krwi jest zawsze prawidłowy - przeczytaj poniżej.

Neuropatia cukrzycowa: objawy

Neuropatia cukrzycowa może wpływać na nerwy, które kontrolują różne mięśnie i narządy wewnętrzne. Dlatego jego objawy są bardzo zróżnicowane. W najbardziej ogólnym przypadku są one podzielone na "pozytywne" i "negatywne".

Objawy neuropatyczne

  • Płonące doznanie
  • Ból sztyletu
  • Bóle pleców, "wstrząsy elektryczne"
  • Mrowienie
  • Hiperalgezja - nienormalnie wysoka wrażliwość na bodźce bólowe
  • Allodynia - uczucie bólu po ekspozycji na nie bolesne bodźce, na przykład z lekkiego dotyku
  • Sztywność
  • "Śmierć"
  • Drętwienie
  • Mrowienie
  • Brak równowagi podczas chodzenia

Wielu pacjentów ma oba.

Lista objawów, które neuropatia cukrzycowa może powodować:

  • drętwienie i mrowienie kończyn;
  • biegunka (biegunka);
  • zaburzenia erekcji u mężczyzn (więcej, czytaj "Impotencja w cukrzycy - skuteczne leczenie");
  • utrata kontroli nad pęcherzem - nietrzymanie moczu lub niepełne opróżnienie;
  • wiotkość, zwiotczenie mięśni twarzy, ust lub powiek;
  • problemy z oczami spowodowane zaburzeniami ruchliwości gałki ocznej;
  • zawroty głowy;
  • osłabienie mięśni;
  • trudności w połykaniu;
  • zaburzona mowa;
  • skurcze mięśni;
  • anorgasmia u kobiet;
  • palący ból mięśni lub "wstrząsy elektryczne".

Teraz szczegółowo opisujemy objawy 2 rodzajów neuropatii cukrzycowej, z których ważne jest, aby pacjenci byli świadomi, ponieważ występują one szczególnie często.

Kwas alfa-liponowy w leczeniu neuropatii cukrzycowej - przeczytaj dokładnie tutaj.

Neuropatia czuciowa

Najdłuższe włókna nerwowe rozciągają się do kończyn dolnych i są najbardziej podatne na niszczące działanie cukrzycy. Neuropatia czuciowa objawia się tym, że pacjent stopniowo przestaje odczuwać sygnały z nóg. Lista tych sygnałów obejmuje ból, temperaturę, ciśnienie, drgania, położenie w przestrzeni.

Cukrzyca, u której rozwinęła się neuropatia czuciowo-ruchowa, może na przykład wejść na paznokieć, zranić się, ale nie czuć go i spokojnie kontynuować. Ponadto nie będzie czuł, czy jego stopa jest uszkodzona zbyt mocno lub niewygodne buty, lub jeśli temperatura w łazience jest zbyt wysoka.

W takiej sytuacji zwykle występują rany i owrzodzenia nóg, mogą wystąpić zwichnięcia lub złamania kości. Wszystko to nazywa się zespołem stopy cukrzycowej. Neuropatia czuciowa może przejawiać się nie tylko jako utrata wrażliwości, ale także jako płonący lub przeszywający ból w nogach, szczególnie w nocy.

Przypomnienie pacjenta z cukrzycą typu 2, który miał problemy z nogami po poprawie poziomu cukru we krwi...

Cukrzycowa autonomiczna neuropatia

Autonomiczny układ nerwowy składa się z nerwów, które kontrolują serce, płuca, naczynia krwionośne, kości i tkankę tłuszczową, układ trawienny, drogi moczowe i gruczoły potowe. Każdy z tych nerwów może wpływać na autonomiczną neuropatię cukrzycową.

Najczęściej powoduje zawroty głowy lub omdlenia z ostrym wzrostem. Ryzyko nagłej śmierci z powodu zaburzeń rytmu serca wzrasta około 4 razy. Powolny ruch pokarmu z żołądka do jelita nazywa się gastroparezą. To powikłanie prowadzi do tego, że poziom glukozy we krwi jest bardzo różny i bardzo trudno jest stabilnie utrzymać poziom cukru we krwi w normalnych warunkach.

Autonomiczna neuropatia może powodować nietrzymanie moczu lub niepełne opróżnienie pęcherza. W tym ostatnim przypadku może rozwinąć się infekcja pęcherza moczowego, która ostatecznie podnosi się i uszkadza nerki. Jeśli nerwy kontrolujące napełnianie prącia ulegną uszkodzeniu, u mężczyzn wystąpi zaburzenie erekcji.

Przyczyny neuropatii cukrzycowej

Główną przyczyną wszystkich postaci neuropatii cukrzycowej jest przewlekle podwyższony poziom cukru we krwi u pacjenta, jeśli jest on utrzymywany na stałym poziomie przez kilka lat. Istnieje kilka mechanizmów rozwoju tego powikłania cukrzycy. Przyjrzymy się dwóm głównym.

Podwyższony poziom glukozy we krwi niszczy małe naczynia krwionośne (naczynia włosowate), które odżywiają nerwy. Drożność naczyń włosowatych dla przepływu krwi jest zmniejszona. W rezultacie nerwy zaczynają "ssać" z powodu braku tlenu, a przewodnictwo impulsów nerwowych zmniejsza się lub całkowicie zanika.

Glikacja to połączenie glukozy z białkami. Im wyższe stężenie glukozy we krwi, tym więcej białek podlega tej reakcji. Niestety, glikacja wielu białek prowadzi do zakłócenia ich funkcjonowania. Dotyczy to również białek tworzących układ nerwowy. Wiele końcowych produktów glikacji jest truciznami dla ludzkiego ciała.

Jak lekarz stawia diagnozę

Aby zdiagnozować neuropatię cukrzycową, lekarz sprawdza, czy pacjent czuje dotyk, ciśnienie, bolesny zastrzyk, zimno i ciepło. Wrażliwość na wibracje sprawdzana jest za pomocą kamertonu. Czułość na nacisk - za pomocą urządzenia zwanego żyłką pojedynczą. Lekarz również dowie się, czy pacjent ma szarpnięcie kolanem.

Oczywiście sam diabetycy mogą łatwo sprawdzić się w kierunku neuropatii. Dla niezależnych badań wrażliwość na dotyk odpowiednie, na przykład, waciki bawełniane. Aby sprawdzić, czy Twoje stopy odczuwają temperaturę, zrobią to wszystkie ciepłe i chłodne przedmioty.

Lekarz może użyć złożonego sprzętu medycznego, aby dokładniej ustalić diagnozę. Określi rodzaj neuropatii cukrzycowej i etap jej rozwoju, tj. Jak bardzo wpływa na nerwy. Lecz leczenie w każdym przypadku będzie mniej więcej takie samo. Omówimy to później w tym artykule.

Leczenie neuropatii cukrzycowej

Głównym sposobem leczenia neuropatii cukrzycowej jest obniżenie poziomu cukru we krwi i nauczenie się, jak w sposób zrównoważony utrzymać swój poziom, jak u zdrowych osób bez cukrzycy. Wszystkie inne środki terapeutyczne nie mają niewielkiego ułamka efektu, który kontroluje glukozę we krwi. Dotyczy to nie tylko neuropatii, ale także wszystkich innych powikłań cukrzycy. Polecane artykuły dla Twojej uwagi:

Jeśli neuropatia cukrzycowa wywołuje silny ból, lekarz może przepisać leki łagodzące cierpienie.

Leki stosowane w objawowym leczeniu bólu polineuropatii cukrzycowej

Uwaga! Wszystkie te leki mają znaczące skutki uboczne. Można je stosować wyłącznie zgodnie z zaleceniami lekarza, jeśli ból staje się całkowicie nie do zniesienia. Wielu pacjentów jest przekonanych, że tolerowanie skutków ubocznych tych leków jest jeszcze gorsze niż cierpienie z powodu uszkodzenia nerwów. Ponadto leki te mogą zwiększać poziom cukru we krwi.

Do leczenia neuropatii cukrzycowej stosuje się przeciwutleniacze i witaminy z grupy B, zwłaszcza B12 w postaci metylobobolaminy. Dowody na to są niespójne. W każdym razie zalecamy wypróbowanie kwasu alfa-liponowego i kompleksu witamin z grupy B. Przeczytaj także artykuł "Jakie witaminy w cukrzycy mogą przynieść realne korzyści".

Neuropatia cukrzycowa - całkowicie uleczalna!

Na koniec zapisaliśmy dla Ciebie dobre wieści. Neuropatia jest jednym z odwracalnych powikłań cukrzycy. Oznacza to, że jeśli możesz obniżyć poziom cukru we krwi i utrzymać go w stabilnym stanie, możesz oczekiwać, że objawy uszkodzenia nerwów znikną całkowicie.

Może to potrwać od kilku miesięcy do kilku lat, aż nerwy zaczną się regenerować, ale tak naprawdę się dzieje. W szczególności przywraca się czułość nóg, a zagrożenie "stopą cukrzycową" zanika. To powinno zachęcić cię do dokładania wszelkich starań, aby intensywnie kontrolować poziom cukru we krwi.

Zaburzenia czynności erekcji u mężczyzn mogą być spowodowane uszkodzeniem nerwów, które kontrolują penisa, lub blokowaniem naczyń krwionośnych, które zasilają ciało jamiste krwią. W pierwszym przypadku moc jest w pełni przywrócona wraz z zniknięciem innych objawów neuropatii cukrzycowej. Ale jeśli cukrzyca zdołała spowodować problemy z naczyniami, prognozy są gorsze.

Mamy nadzieję, że nasz dzisiejszy artykuł był pomocny dla pacjentów. Pamiętaj, że dzisiaj nie ma leków, które naprawdę mogłyby pomóc w leczeniu neuropatii cukrzycowej. Dane na temat skuteczności kwasu alfa-liponowego i witamin z grupy B są sprzeczne. Jak tylko pojawią się nowe potężne leki, poinformujemy Cię. Chcesz wiedzieć od razu? Zapisz się do naszego biuletynu e-mail.

Najlepszym sposobem leczenia neuropatii cukrzycowej jest utrzymanie prawidłowego stężenia cukru we krwi. Po przeczytaniu naszej strony, już wiesz, co jest prawdziwym sposobem, aby to osiągnąć. Oprócz diety niskowęglowodanowej zalecamy wypróbować kwas alfa-liponowy i witaminy z grupy B w dużych dawkach. Zdecydowanie nie przyniesie szkody ciału, a korzyści mogą być znaczące. Suplementy mogą przyspieszyć łagodzenie objawów zaburzeń przewodnictwa nerwowego.

Polineuropatia cukrzycowa - rodzaje i stadia. Leczenie i zapobieganie polineuropatii w cukrzycy

Ta choroba jest powszechną chorobą, której objawy obejmują szeroki zakres objawów klinicznych. Jajeczka wegetatywne wpływa na najważniejsze części obwodowego układu nerwowego odpowiedzialne za zarządzanie narządami i mięśniami. Ich niestabilna praca ma bezpośredni wpływ na żywotną aktywność organizmu.

Co to jest polineuropatia cukrzycowa

Uszkodzenie nerwów układu obwodowego może prowadzić do najbardziej nieprzewidywalnych konsekwencji, począwszy od deformacji stóp, a kończąc na nagłej śmierci. Neuropatia cukrzycowa (kod ICD 10: G 63,2) jest słusznie uważana za jedną z najgroźniejszych chorób wymagających pilnej interwencji medycznej. Choroba atakuje zarówno somatyczny, jak i autonomiczny układ nerwowy, dlatego niepowodzenie któregokolwiek z nich zagraża pacjentowi zgonem. Jednoczesne uszkodzenie mózgu i rdzenia kręgowego podwaja ryzyko nagłej śmierci.

Autonomiczna polineuropatia

Dolegliwość ma kilka postaci, z których każda dotyczy określonego obszaru w ludzkim ciele. Autonomiczna neuropatia w cukrzycy charakteryzuje się dysfunkcją pewnych narządów lub całych układów, które mogą prowadzić do rozwoju chorób, takich jak niedociśnienie ortostatyczne lub osteoartropatia. Wśród pacjentów występują różne rodzaje neuropatii trzewnej, spośród których najczęstsze to:

  • forma moczopędna;
  • forma oddechowa;
  • forma sercowo-naczyniowa;
  • forma statku motorowego;
  • postać żołądkowo-jelitowa.

Polineuropatia somatyczna

Powikłania neurologiczne związane z pracą układu obwodowego są identyfikowane w kręgach medycznych jako choroba atakująca cały organizm. Polineuropatia somatyczna nadal nie jest w pełni zbadanym zjawiskiem, ponieważ nie jest możliwe określenie przyczyn jej występowania w 25% przypadków, nawet w najbardziej znanych instytucjach naukowych.

Przyczyny polineuropatii

Polineuropatia cukrzycowa może pojawić się z powodu różnych czynników, z których najważniejszym jest dekompensacja cukru. Zgodnie z najnowszymi badaniami terapia mająca na celu zmniejszenie stężenia danej substancji pomaga powstrzymać rozwój powikłań. Istnieją jednak inne przyczyny polineuropatii cukrzycowej, na przykład zatrucia związkami chemicznymi lub lekami. Często zdarzają się przypadki spowodowane przewlekłym zatruciem (awitaminoza). Następujące ogólnoustrojowe patologie mogą prowadzić do pojawienia się choroby:

  • kolagenoza;
  • niedokrwienie;
  • choroby onkologiczne;
  • mocznica;
  • niedoczynność tarczycy;
  • marskość wątroby.

Klasyfikacja polineuropatii

Choroba stymuluje rozwój patologicznego procesu w organizmie, który wywołuje wiele powikłań, od paraliżu kończyn górnych po zaburzenia wegetatywne. Takie przejawy można podzielić nie tylko na czynniki etiologiczne. Istnieje osobna klasyfikacja polineuropatii cukrzycowej, w tym dwa typy - mechanizm uszkodzenia i typ komórek nerwowych.

Każdy z nich jest podzielony na kilka podgatunków, na przykład, zgodnie z mechanizmem uszkodzenia, rozróżnia się chorobę neuropatyczną, demielinizacyjną lub aksonalną. Patologie związane z rodzajem włókna nerwowego są nieco bardziej: obejmują mieszane, czuciowe, wegetatywne, motoryczne i czuciowo-ruchowe. Najczęstsza polineuropatia czuciowa z cukrzycą, która powoduje osłabienie wrażliwości na wibracje.

Neuropatia ruchowa

Cukrzyca jest podatnym gruntem dla rozwoju wielu poważnych chorób, takich jak aksonalna neuropatia ruchowa. Dolegliwość uważana jest za bardzo powszechny problem wśród osób cierpiących na zmiany w układzie obwodowym lub nowotworowym. Istnieją inne czynniki znane z medycyny, które wpływają na rozwój patologii - jest to dziedziczna predyspozycja lub brak witaminy B.

Polineuropatii cukrzycowej często towarzyszy dyskomfort w kończynach dolnych, jednak czasami choroba dotyka rąk. Skóra takich pacjentów traci tę samą elastyczność, staje się sucha i szorstka, co można zobaczyć przeglądając kilka zdjęć w Internecie.

Zmysłowa forma polineuropatii

Po pokonaniu strefy neuronów odpowiedzialnych za funkcje motoryczne ciała, funkcjonowanie aparatu ruchowego może zostać zakłócone. Postać sensoryczna polineuropatii cukrzycowej jest uważana za konsekwencję tych powikłań, których główną przyczyną jest zwiększony poziom cukru we krwi. Istnieją jednak przypadki o innej etiologii, takie jak neurogenny pęcherz moczowy lub mumifikacja tkanki zesztywniałej.

Najbardziej niebezpieczną postacią patologii są zaburzenia genetyczne o charakterze dziedzicznym, ponieważ prawie niemożliwe jest wyleczenie takiej dolegliwości. Utrata czułości kończyn i niedowład mięśni to główne objawy wskazujące na rozwój choroby. Pacjent może odczuwać pieczenie, swędzenie lub mrowienie, które pojawia się bez wyraźnego powodu.

Dystalna polineuropatia

Istnieje kilka rodzajów uszkodzeń OUN, takich jak dystalna lub czuciowo-ruchowa polineuropatia. Pierwsza forma jest bardzo częstym powikłaniem prowadzącym do śmierci włókien nerwowych. Ostatecznie proces ten może spowodować utratę wrażliwości kończyn dolnych lub górnych, anizokorii lub zeza. Charakterystyczne objawy patologii obejmują:

  • skurcze mięśni;
  • świąd moczarowy;
  • naruszenie odruchów źrenicznych;
  • silny ból stóp;
  • mumifikacja zranionej tkanki.

Zespół bólu może osiągnąć stan krytyczny, gdy pacjent nie jest w stanie się poruszać lub wykonywać innego rodzaju czynności. Podczas rozwoju dystalnej komplikacji obserwuje się objawy parestezji, obejmujące biodra, górną nogę, a nawet ramiona. Pierwszy cierpi na palce kończyn dolnych, ponieważ u nich rozpoczyna się rozwój negatywnych objawów cukrzycy.

Leczenie cukrzycowej polineuropatii kończyn dolnych

Polineuropatia cukrzycowa kończyn dolnych jest powikłaniem cukrzycy typu 1 i 2, która może uczynić życie pacjenta nie do zniesienia. Palące i palące bóle, pełzanie, drętwienie nóg i osłabienie mięśni są głównymi objawami uszkodzenia nerwów obwodowych u pacjentów z cukrzycą. Wszystko to znacząco ogranicza pełne życie takich pacjentów. Praktycznie żaden pacjent z tą patologią endokrynologiczną nie może uniknąć bezsennych nocy z powodu tego problemu. Wcześniej czy później problem ten dotyczy wielu z nich. A potem ogromne wysiłki poświęca się walce z chorobą, ponieważ leczenie polineuropatii cukrzycowej kończyn dolnych jest bardzo trudnym zadaniem. Gdy leczenie nie rozpocznie się w czasie, pacjent może odczuwać nieodwracalne zaburzenia, w szczególności martwicę i zgorzel stopy, co nieuchronnie prowadzi do amputacji. Artykuł poświęcony nowoczesnym metodom leczenia polineuropatii cukrzycowej kończyn dolnych.

Aby skutecznie zwalczać powikłania cukrzycy, konieczne jest obserwowanie złożoności leczenia, co oznacza równoczesny wpływ na wszystkie części patogenezy (mechanizm rozwoju) choroby. A porażka nerwów obwodowych nóg nie jest wyjątkiem od tej reguły. Podstawowe zasady leczenia uszkodzeń nerwów obwodowych nóg w tej patologii endokrynologicznej można sformułować w następujący sposób:

  • dokładna regulacja stężenia cukru we krwi, czyli utrzymywanie wartości jak najbardziej zbliżonych do normy na stałym poziomie, bez ostrych wahań;
  • stosowanie leków przeciwutleniających, które zmniejszają zawartość wolnych rodników, które uszkadzają nerwy obwodowe;
  • stosowanie leków metabolicznych i naczyniowych, które pomagają przywrócić uszkodzone włókna nerwowe i zapobiegają uszkodzeniom tych, które pozostają nienaruszone;
  • odpowiednie złagodzenie bólu;
  • zabiegi nielekowe.

Przyjrzyjmy się bliżej każdemu ogniwu procesu terapeutycznego.

Monitorowanie poziomu glukozy we krwi

Ponieważ wzrost stężenia glukozy we krwi jest główną przyczyną rozwoju polineuropatii cukrzycowej kończyn dolnych, dlatego normalizacja tego wskaźnika ma ogromne znaczenie zarówno dla spowolnienia postępu procesu, jak i dla odwrócenia rozwoju istniejących objawów. W przypadku cukrzycy typu 1 w tym celu zaleca się insulinoterapię, aw przypadku cukrzycy typu 2 preparaty tabletkowe różnych grup chemicznych (inhibitory alfa-glukozydazy, biguanidy i sulfonylomoczniki). Wybór dawki insuliny lub tabletki leku hipoglikemicznego jest procesem bardzo biżuteryjnym, ponieważ konieczne jest osiągnięcie nie tylko zmniejszenia stężenia cukru we krwi, ale także zapewnienie braku ostrych fluktuacji tego wskaźnika (trudniej jest to zrobić z insulinoterapią). Co więcej, proces ten jest dynamiczny, to znaczy, że dawka leku zmienia się cały czas. Wpływ na to ma wiele czynników: preferencje żywieniowe pacjenta, doświadczenie choroby, obecność współistniejących chorób.

Nawet jeśli okaże się, aby osiągnąć prawidłowy poziom glukozy we krwi, niestety, najczęściej nie wystarcza to do wyeliminowania objawów uszkodzenia nerwów obwodowych. Klęska nerwów obwodowych jest w tym przypadku zawieszona, ale w celu wyeliminowania istniejących objawów konieczne jest stosowanie leków z innych grup chemicznych. Omówimy je poniżej.

Terapia przeciwutleniająca

Złotym standardem wśród przeciwutleniaczy stosowanych w leczeniu uszkodzenia nerwów obwodowych w cukrzycy jest kwas alfa-liponowy (tiokty). Są to takie leki, jak Thiogamma, Espa-lipon, Tioktacid, Tiolepta, Neyrolipon, Berlition. Wszystkie zawierają ten sam aktywny składnik, różnią się jedynie od producenta. Preparaty kwasu tioktowego gromadzą się w włóknach nerwowych, absorbują wolne rodniki i poprawiają odżywianie nerwów obwodowych. Wymagana dawka leku powinna wynosić co najmniej 600 mg. Przebieg leczenia jest dość długi i waha się od 3 tygodni do 6 miesięcy, w zależności od nasilenia objawów choroby. Poniższy schemat leczenia jest uważany za najbardziej racjonalny: pierwsze 10-21 dni, dawka 600 mg jest podawana dożylnie w fizjologicznym roztworze chlorku sodu, a następnie ta sama 600 mg jest przyjmowana doustnie pół godziny przed posiłkiem do końca przebiegu leczenia. Zaleca się okresowe powtarzanie przebiegu leczenia, ich liczba zależy od indywidualnych cech przebiegu choroby.

Leki metaboliczne i naczyniowe

Na pierwszym miejscu wśród leków metabolicznych w polineuropatii cukrzycowej kończyn dolnych znajdują się witaminy z grupy B (B1, B6, B12). B1 wspomaga syntezę specjalnej substancji (acetylocholiny), poprzez którą impuls nerwowy jest przenoszony z włókna do włókna. B6 zapobiega gromadzeniu się wolnych rodników, bierze udział w syntezie kilku substancji, przekazując impulsy nerwowe. B12 poprawia odżywianie tkanki nerwowej, pomaga przywrócić uszkodzoną błonę nerwów obwodowych i ma działanie przeciwbólowe. Nie jest tajemnicą, że kombinacja tych witamin jest uważana za bardziej skuteczną ze względu na wzmacnianie wzajemnego oddziaływania. W tym przypadku pożądane jest stosowanie rozpuszczalnej w tłuszczach postaci witaminy B1 (benfotiamina), ponieważ w tej postaci lepiej penetruje ona strefę włókien nerwowych. Na rynku farmaceutycznym kombinacje tych leków są dość szeroko reprezentowane. Są to Milgamma, Zgodność B, Neyrobion, Kombilipen, Vitagamma. Zwykle, gdy choroba jest wyraźna, rozpoczynają leczenie postaciami do wstrzykiwania, a następnie przenoszą na tabletki. Całkowity czas stosowania wynosi 3-5 tygodni.

Wśród innych leków metabolicznych chciałbym wymienić Actovegin. Lek ten pochodzi z krwi cielęcej, poprawia odżywianie tkanek, wspomaga procesy regeneracji, w tym nerwy cukrzycowe. Istnieją dowody na podobny do insuliny efekt tego leku. Actovegin pomaga przywrócić wrażliwość, zmniejsza ból. Actovegin jest przepisywany we wstrzyknięciach 5-10 ml dożylnie przez 10-20 dni, a następnie przenoszony do postaci tabletki (1 tabletka 3 razy dziennie). Przebieg leczenia wynosi do 6 tygodni.

Spośród preparatów naczyniowych pentoksyfilina (Trental, Vazonit) uważana jest za najskuteczniejszą cukrzycę w nerwach obwodowych kończyn dolnych. Lek normalizuje przepływ krwi przez naczynia włosowate, wspomaga ekspansję naczyń krwionośnych, pośrednio poprawiając odżywianie nerwów obwodowych. Podobnie jak przeciwutleniacze i leki metaboliczne, zaleca się stosowanie pentoksyfiliny do pierwszego kroplówki dożylnej, a następnie utrwalenie efektu za pomocą tabletek. Aby lek miał wystarczający efekt terapeutyczny, należy go przyjmować przez co najmniej 1 miesiąc.

Odpowiednia ulga w bólu

Problem bólu w tej chorobie jest prawie najbardziej dotkliwy spośród wszystkich objawów tej choroby. Ból uśmierza pacjentów, zaburza pełny sen i jest dość trudny do wyleczenia. Ból w cukrzycy jest neuropatyczny, dlatego proste środki przeciwbólowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nie mają wpływu na tę sytuację. Nie wszyscy pacjenci wiedzą o tym i często używają garści leków tego rodzaju, co jest niezwykle niebezpieczne z powodu rozwoju powikłań żołądka, dwunastnicy, jelit, wątroby i układu krążenia. Aby złagodzić ból w takich przypadkach, zaleca się stosowanie następujących grup leków:

  • antydepresanty;
  • leki przeciwdrgawkowe;
  • środki drażniące i znieczulenia miejscowe;
  • leki antyarytmiczne;
  • środki przeciwbólowe centralnego działania szeregu nieopioidowego;
  • opioidy.

Amitryptylina była stosowana wśród leków przeciwdepresyjnych od wielu lat. Rozpocznij odbiór z 10-12.5 mg w nocy, a następnie dawka leku jest stopniowo zwiększana o 10-12.5 mg, aby osiągnąć skuteczność. Maksymalna możliwa dawka dobowa wynosi 150 mg. Jeśli to konieczne, całą dawkę leku można podzielić na 2-3 dawki lub przyjąć całkowicie na noc. Schemat jest ustalany indywidualnie. Weź lek nie powinien być krótszy niż 1,5-2 miesięcy. Jeśli z jakiegoś powodu Amitryptylina nie jest odpowiednia dla pacjenta, wówczas stosuje się Imipramine, preparat tej samej grupy chemicznej. W przypadku leków przeciwdepresyjnych, to grupa chemiczna jest przeciwwskazane u pacjentów (np arytmii serca lub jaskrę zamkniętego kąta), to możliwe jest stosowanie selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (wenlafaksyny od 150 do 225 mg dziennie, duloksetyny od 60 do 120 mg na dzień). Działanie przeciwbólowe zwykle występuje nie wcześniej niż w drugim tygodniu od rozpoczęcia przyjmowania. Inne leki przeciwdepresyjne (fluoksetyna, paroksetyna, sertralina i tym podobne) nie pomagają w polineuropatii cukrzycowej kończyn dolnych w tym sensie, że mają mniej wyraźne działanie przeciwbólowe. Ich stosowanie jest wskazane z bardziej wyraźnym działaniem depresyjnym i słabą tolerancją na inne leki przeciwdepresyjne.

Wśród środków przeciwdrgawkowych karbamazepinę (Finlepsin), gabapentynę (Neurontin, Gabagamma) i Pregabalin (Lyricum) stosuje się jako środek przeciwbólowy. Karbamazepina jest bardziej przestarzałym lekiem w porównaniu do innych z tej grupy, jednak jest również znacznie tańsza. Standardowy schemat leczenia dla nich jest następujący: 200 mg rano i 400 mg wieczorem, w razie potrzeby 600 mg 2 razy dziennie. Zarówno Gabapentin, jak i Pregabalin są lekami nowej generacji leków przeciwdrgawkowych, które bardzo skutecznie zwalczają ból neuropatyczny. Gabapentyna zaczyna być przyjmowana z 300 mg na noc, następnie 300 mg rano i wieczorem, następnie 300 mg 3 razy dziennie i tak dalej ze stopniowym zwiększaniem dawki. Zazwyczaj wystarczający efekt przeciwbólowy obserwuje się przy dawce 1800 mg na dzień, podzielonej na trzy dawki, w ciężkich przypadkach dawkę można zwiększyć do 3600 mg na dzień. Pregabalina przepisana jest 75 mg 2 razy na dobę. Najczęściej jest to wystarczające, aby zmniejszyć ból, ale w zaawansowanych przypadkach dawka może osiągnąć 600 mg na dzień. Zwykle zmniejszenie bólu pojawia się w pierwszym tygodniu leczenia, po którym zaleca się zmniejszenie dawki do minimum skutecznego (75 mg 2 razy dziennie).

Leki drażniącego działania (Kapsikam, Finalgon, Capsaicin) są rzadko stosowane w codziennej praktyce ze względu na fakt, że ich działanie opiera się na wygaśnięciu impulsów bólowych. Oznacza to, że po nałożeniu na skórę powodują one wzrost bólu, a po pewnym czasie spadek. Wiele z nich powoduje zaczerwienienie skóry, poważne pieczenie, które również nie przyczynia się do ich powszechnego stosowania. Z anestetyków można stosować Lidokainę w postaci powolnych wlewów dożylnych w dawce 5 mg / kg, a także nanieść na skórę kremów końskich, żele i plaster Versatis z 5% zawartością lidokainy.

Z leków antyarytmicznych stosowanych w leczeniu Mexiletine stosuje się w dawce 450-600 mg na dobę, chociaż ta metoda leczenia nie jest jedną z najpopularniejszych.

Z nieopioidowych środków przeciwbólowych o działaniu ośrodkowym, ostatnio zastosowano Katadolon (Flupirtyna) w dawce 100-200 mg 3 razy dziennie.

Opioidy stosuje się tylko wtedy, gdy wyżej wymienione leki zawodzą. W tym celu należy użyć oksykodonu (37-60 mg na dzień) i tramadolu. Tramadol zaczyna się stosować w dawce 25 mg 2 razy dziennie lub 50 mg raz na dobę. Po tygodniu dawkę można zwiększyć do 100 mg na dobę. Jeśli stan się nie poprawi, ból nie zmniejszy się nawet iota, wtedy możliwy jest dalszy wzrost dawki do 100 mg 2-4 razy dziennie. Leczenie Tramadolem trwa co najmniej 1 miesiąc. Istnieje połączenie tramadolu z banałem Paracetamol (Zaldiar), który pozwala zmniejszyć dawkę zażywanego opioidu. Zaldiar stosował 1 tabletkę 1-2 razy dziennie, w razie potrzeby zwiększ dawkę do 4 tabletek na dobę. Opioidy mogą wywoływać uzależnienie, właśnie dlatego, że są to leki, które uciekają się do ostatniego.

A jednak nie ma leku, który można nazwać standardem leczenia przeciwbólowego dla tej choroby. Dość często w postaci monoterapii są nieskuteczne. Następnie musisz połączyć je ze sobą, aby wzmocnić efekt. Najczęściej stosowaną kombinacją jest lek przeciwdepresyjny z lekiem przeciwdrgawkowym lub przeciwdrgawkowy z opioidem. Można powiedzieć, że strategia eliminowania bólu w danej chorobie jest całą sztuką, ponieważ nie ma standardowego podejścia do leczenia.

Leczenie nielekowe

Oprócz metod leczniczych radzenia sobie z polineuropatią cukrzycową kończyn dolnych, metody fizjoterapeutyczne są szeroko stosowane w procesie leczenia (magnetoterapia, prądy diadynamiczne, przezskórna stymulacja elektryczna, elektroforeza, balneoterapia, natlenianie hiperbaryczne, akupunktura). Do leczenia zespołu bólowego można zastosować elektryczną stymulację rdzenia kręgowego przez implanty stymulujące implant. Jest wskazany dla pacjentów z postaciami lekoopornymi.

Jeśli podsumujemy wszystkie powyższe, możemy powiedzieć, że leczenie polineuropatii cukrzycowej kończyn dolnych jest trudnym zadaniem nawet dla doświadczonego lekarza, ponieważ nikt nie jest w stanie przewidzieć przebiegu choroby i możliwego wpływu przepisanego leczenia. Ponadto, czas trwania leczenia w większości przypadków jest całkiem przyzwoity, pacjenci muszą używać narkotyków przez miesiące, aby osiągnąć co najmniej jakąś zmianę. A jednak choroba może zostać zatrzymana. Indywidualne podejście, biorąc pod uwagę kliniczne cechy każdego przypadku, pozwala wyłonić się jako zwycięzca w walce z dolegliwościami.

Raport prof. I. V. Guryeva na temat "Diagnostyka i leczenie neuropatii cukrzycowej":

Polineuropatia cukrzycowa

Polineuropatia cukrzycowa jest stanem, który jest powikłaniem cukrzycy i charakteryzuje się postępującą degeneracją obwodowych włókien nerwowych czuciowych i motorycznych. Choroba jest przewlekła, jej objawy powoli rosną w ciągu wielu lat, szybkość rozwoju zależy od adekwatności leczenia cukrzycy i utrzymania prawidłowego poziomu cukru we krwi. Patologia nerwów jest jednym z czynników powstawania zaburzeń neurokręgowych w cukrzycy - stopy cukrzycowej, owrzodzeń troficznych itp.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Bezpośrednią przyczyną polineuropatii cukrzycowej jest utrzymujący się wzrost poziomu cukru we krwi, który występuje w cukrzycy z powodu zmniejszonej produkcji insuliny. Jednocześnie mechanizm uszkodzenia włókien nerwowych w tym stanie jest wieloczynnikowy i wynika z kilku procesów patologicznych. Główną rolę odgrywa kilka czynników.

  1. Zaburzenia metaboliczne w tkance nerwowej. Brak insuliny prowadzi do tego, że glukoza z krwi nie wnika do komórek, co objawia się hiperglikemią. Jednocześnie ten węglowodan jest głównym i praktycznie jedynym źródłem energii dla tkanki nerwowej. Brak energii prowadzi do zwyrodnienia włókien i rozwoju polineuropatii cukrzycowej.
  2. Ogólne zaburzenia metaboliczne. Z powodu braku glukozy w tkankach uwzględniono objazdy metaboliczne, aby zrekompensować brak energii. Prowadzi to do powstawania ciał ketonowych (produkt rozkładu tłuszczy) i innych toksycznych substancji, które mogą uszkadzać tkankę nerwową.
  3. Choroby niedokrwienne. Cukrzyca charakteryzuje się rozwojem angiopatii (zmian naczyniowych) związanych z procesami patologicznymi w ścianie naczynia. Zmniejsza to dopływ krwi do tkanek i narządów, szczególnie na poziomie mikrokrążenia. Niedostateczne krążenie krwi pogarsza zjawisko niedoboru energii we włóknach nerwowych i przyspiesza ich zwyrodnienie.

Prawdopodobieństwo rozwoju polineuropatii cukrzycowej jest większe u pacjentów z cukrzycą, często naruszających dietę i przyjmujących leki hipoglikemizujące. W niektórych przypadkach zaburzenia nerwów obwodowych mogą być pierwszą oznaką niewystarczającej produkcji insuliny, ale częściej neuropatia występuje wiele lat po wystąpieniu cukrzycy. Patologiczne zmiany w układzie nerwowym są nieodwracalne.

Formy choroby

Polineuropatia cukrzycowa charakteryzuje się różnorodnymi postaciami klinicznymi, w zależności od tego, która grupa nerwów jest bardziej dotknięta. Istnieje pewna dyskusja na temat klasyfikacji w środowisku naukowym.

Wraz z rozwojem uszkodzenia nerwów zmiany patologiczne są zwykle nieodwracalne, dlatego ważne jest zapobieganie postępowi choroby.

Według niektórych badaczy prawdziwą polineuropatię cukrzycową należy uznać za jedną z form uszkodzenia układu nerwowego w cukrzycy - dystalnej symetrycznej neuropatii czuciowo-ruchowej. Z tego punktu widzenia państwo ma następujące warianty kursu klinicznego:

  • naruszenie czułości na wibracje i indywidualnego odruchu ścięgnistego (na przykład Achillesa). Jest to łagodna forma, przez wiele lat trwa bez zauważalnego postępu;
  • uszkodzenie poszczególnych nerwów, przybierając ostry lub podostry charakter. Najczęściej wpływa na pnie nerwowe kończyn (łokciowe, udowe, pośrodkowe nerwy) i głowę (twarzowa, trójdzielna, okulomotoryczna);
  • zapalenie i zwyrodnienie nerwów kończyn dolnych, wpływające na unerwienie wegetatywne. Charakteryzuje się znacznymi bólami i często komplikuje owrzodzenie troficzne stóp i nóg, zgorzel.

Innym punktem widzenia jest to, że wszystkie typy uszkodzenia nerwów obwodowych w cukrzycy są polineuropatią cukrzycową. W tym przypadku wytwarza symetryczną neuropatię czuciowo-ruchową i autonomiczną neuropatię. Ta ostatnia obejmuje formy źrenic, przewodu pokarmowego, pocenie się, układu sercowo-naczyniowego - w zależności od tego, który system lub narząd jest najbardziej dotknięty przez patologię. Oddzielnie wydzielają neuropatyczną cukrzycową kacheksję - ciężki zespół obejmujący zarówno czuciowo-ruchową, jak i autonomiczną neuropatię w połączeniu ze znacznym zmniejszeniem masy ciała.

Stadium choroby

Jasno określone kryteria dla klinicznych etapów polineuropatii cukrzycowej obecnie nie istnieją. Patologia ma jednak wyraźny progresywny charakter, tempo nasilenia objawów zależy od stopnia hiperglikemii, rodzaju neuropatii, stylu życia pacjenta. Ogólnie przebieg choroby można podzielić na etapy:

  1. Nieswoiste objawy neurogenne. Należą do nich naruszenia wrażliwości, uczucie "gęsiej skórki" na skórze, w niektórych przypadkach - ból wzdłuż pni nerwowych oraz w strefie ich unerwienia. Taki stan może utrzymywać się przez wiele lat i nie iść w bardziej surowe formy.
  2. Zaburzenia ruchowe. Występują z udziałem w patologicznym procesie włókien motorycznych, w tym autonomicznego układu nerwowego. Drżenie mięśni, niedowład może się rozwijać niezwykle rzadko - drgawki. Przy oddziaływaniu na nerwy autonomicznego układu nerwowego dochodzi do zaburzeń mieszkalnych, odruchów źrenicznych, pocenia się, układu sercowo-naczyniowego i pokarmowego.
  3. Zaburzenia troficzne. Najpoważniejsze konsekwencje polineuropatii cukrzycowej rozwijają się w wyniku połączenia patologii unerwienia autonomicznego i zaburzeń mikrokrążenia. Mogą być zarówno miejscowe (owrzodzenia troficzne, zgorzel stóp), jak i ogólne (kacheksja neuropatyczna).

Innym częstym wynikiem polineuropatii cukrzycowej jest porażenie trzeciej i czwartej pary nerwów czaszkowych odpowiedzialnych za ruch gałek ocznych. Towarzyszy temu znaczące pogorszenie widzenia z powodu zaburzeń w procesach akomodacji, konwergencji, odruchach źrenicznych, rozwoju anizokorii i zeza. Najczęściej obraz ten rozwija się u pacjentów z cukrzycą w wieku powyżej 50 lat, którzy od dawna cierpią z powodu innych objawów neuropatii.

Objawy polineuropatii cukrzycowej

Polineuropatia cukrzycowa charakteryzuje się znaczną różnorodnością objawów, obraz kliniczny zależy od postaci patologii, stopnia jej progresji, rodzaju włókien nerwowych (motorycznych, czuciowych, wegetatywnych), które były bardziej dotknięte niż inne. Najczęściej pojawiają się zakłócenia wrażliwości (głównie temperatura i wibracje). Później mogą do nich dołączyć zaburzenia ruchowe (osłabienie mięśni kończyn, niedowład). Jeśli nerwy gałki ocznej zostały dotknięte, pojawiają się anizokoria i zez.

Choroba jest przewlekła, jej objawy powoli rosną w ciągu wielu lat, szybkość rozwoju zależy od adekwatności leczenia cukrzycy i utrzymania prawidłowego poziomu cukru we krwi.

Polineuropatii cukrzycowej prawie zawsze towarzyszą zaburzenia weglowo-krążeniowe, głównie w kończynach dolnych. Początkowo temperatura skóry nóg i podudzi zmniejsza się, a nieregularności skóry, takie jak złuszczanie i keratynizacja są możliwe. Urazy i urazy nóg leczyć długo i mocno. W miarę postępu patologii występuje silny ból nóg (zarówno w spoczynku, jak i pod obciążeniem), rozwijają się owrzodzenia troficzne. Z biegiem czasu często rozwija się martwica niektórych części stóp, które następnie przekształcają się w gangrenę.

Diagnostyka

W diagnostyce polineuropatii cukrzycowej wykorzystuje się szereg technik instrumentalnych i laboratoryjnych do badania funkcji obwodowego układu nerwowego, stanu mięśni i skóry. Wybór techniki diagnostycznej zależy od postaci patologii i nasilenia jej objawów. Ponadto, środki diagnostyczne powinny obejmować metody określania cukrzycy i nasilenia hiperglikemii - testy krwi i moczu na obecność glukozy, hemoglobiny glikowanej i inne badania. Definicja bezpośrednio polineuropatii cukrzycowej obejmuje:

  • badanie przez neurologa - badanie dolegliwości i subiektywnych objawów, historia choroby podstawowej, określenie wrażliwości skóry, aktywność odruchów ścięgnistych i inne funkcje neurologiczne;
  • elektromiografia - pozwala ocenić związek między układem nerwowym i mięśniowym, a tym samym pośrednio określić stopień uszkodzenia włókien nerwowych;
  • badanie przewodnictwa nerwowego (INP) - bada prędkość przechodzenia impulsów nerwowych przez włókna w celu oceny stopnia ich uszkodzenia, często przeprowadzanej przy użyciu elektromiografii.

Inni specjaliści, tacy jak endokrynolog, okulista, urolog i gastroenterolog mogą również brać udział w diagnozie cukrzycowej polineuropatii. Jest to konieczne w przypadkach, gdy uszkodzenie nerwów prowadzi do zakłócenia pracy niektórych narządów i układów.

Leczenie

Podstawową zasadą leczenia polineuropatii cukrzycowej jest zmniejszenie negatywnego wpływu hiperglikemii na obwodowy układ nerwowy. Osiąga się to poprzez odpowiednio dobraną dietę i terapię hipoglikemiczną, których zasady pacjent musi ściśle przestrzegać. Wraz z rozwojem uszkodzenia nerwów zmiany patologiczne są zwykle nieodwracalne, dlatego ważne jest zapobieganie postępowi choroby.

Najcięższym powikłaniem polineuropatii cukrzycowej jest kacheksja neuropatyczna, której towarzyszy utrata masy ciała, zaburzenia sensomotoryczne i liczne patologie narządów wewnętrznych.

Oprócz leczenia choroby podstawowej, przepisywane są leki poprawiające trofizm i metabolizm w tkankach nerwowych oraz poprawiające mikrokrążenie. Aby uzyskać lokalną ekspozycję (np. W celu poprawy tkanki troficznej stóp), można skorzystać z masaży, elektroforezy i innych procedur fizjoterapeutycznych.

W leczeniu polineuropatii cukrzycowej stosuje się również działania objawowe - na przykład leki przeciwbólowe z grupy NLPZ są przepisywane w leczeniu bólu i stanów zapalnych nerwów. Wraz z rozwojem owrzodzeń żylnych konieczne jest staranne leczenie, aby zapobiec zakażeniu. W ciężkich przypadkach (z rozległymi wrzodami lub zgorzeli) leczenie chirurgiczne jest konieczne do amputacji.

Możliwe powikłania i konsekwencje

Postęp polineuropatii cukrzycowej może powodować niedowład i osłabienie mięśni, co ogranicza mobilność. Klęska nerwów czaszkowych prowadzi do paraliżu mięśni twarzy i zaburzeń wzroku. Przyspieszanie polineuropatii kończyn zaburzeń wegetatywnych często komplikują owrzodzenia troficzne i zgorzel, co jest wskazaniem do amputacji nóg.

Prawdopodobieństwo rozwoju polineuropatii cukrzycowej jest większe u pacjentów z cukrzycą, często naruszających dietę i przyjmujących leki hipoglikemizujące.

Najcięższym powikłaniem polineuropatii cukrzycowej jest kacheksja neuropatyczna, której towarzyszy utrata masy ciała, zaburzenia sensomotoryczne i liczne patologie narządów wewnętrznych.

Prognoza

Prognoza jest warunkowo niekorzystna, ponieważ opracowane naruszenia są nieodwracalne. Jednak szybkie wykrycie patologii w połączeniu z prawidłową wybraną terapią może znacznie spowolnić jej progresję.

Polineuropatia cukrzycowa: objawy i leczenie

Polineuropatia cukrzycowa - główne objawy:

  • Ból głowy
  • Brak orgazmu
  • Skurcze
  • Zawroty głowy
  • Upośledzenie mowy
  • Biegunka
  • Słabość mięśni
  • Drętwienie kończyn
  • Nietrzymanie moczu
  • Drętwienie stóp
  • Ból w kończynach dolnych
  • Pojawienie się wrzodów
  • Niewyraźne widzenie
  • Trudności z chodzeniem
  • Palenie w kończynach
  • Drżenie podczas podróży
  • Zmniejszona czułość w niektórych częściach ciała.
  • Zwiększona wrażliwość skóry
  • Ból w różnych częściach ciała
  • Mrowienie w kończynach

Polineuropatia cukrzycowa objawia się jako powikłanie cukrzycy. Choroba jest spowodowana uszkodzeniem układu nerwowego pacjenta. Często choroba występuje u osób w wieku 15-20 lat po wystąpieniu cukrzycy. Częstotliwość progresji choroby do skomplikowanego stadium wynosi 40-60%. Choroba może objawiać się zarówno u osób z typem 1, jak i 2.

W celu szybkiego rozpoznania choroby zgodnie z międzynarodową systematyką chorób polineuropatii cukrzycowej typu ICD 10 przypisano kod G63.2.

Etiologia

Obwodowy układ nerwowy u ludzi dzieli się na dwie części - somatyczną i wegetatywną. Pierwszy system pomaga świadomie kontrolować pracę twojego ciała, a za pomocą drugiego autonomiczne funkcjonowanie narządów wewnętrznych i systemów jest kontrolowane, na przykład, oddechowe, krążeniowe, trawienne itp.

Polineuropatia wpływa na oba te systemy. W przypadku naruszenia części somatycznej człowieka, zaczynają się nasilone ataki bólu, a autonomiczna forma polineuropatii niesie poważne zagrożenie dla życia danej osoby.

Choroba rozwija się ze zwiększonym wskaźnikiem stężenia cukru we krwi. Z powodu cukrzycy u pacjenta zaburzone są procesy metaboliczne w komórkach i tkankach, co powoduje nieprawidłowe funkcjonowanie obwodowego układu nerwowego. Również w rozwoju tej choroby odgrywa znaczącą rolę głód tlenu, co jest również oznaką cukrzycy. Dzięki temu procesowi transport krwi w ciele ulega pogorszeniu, a funkcjonalność włókien nerwowych zostaje zakłócona.

Klasyfikacja

W oparciu o fakt, że choroba wpływa na układ nerwowy, który ma dwa systemy, klinicyści stwierdzili, że jedna klasyfikacja choroby powinna rozkładać somatyczną i autonomiczną polineuropatię.

Ponadto lekarze podkreślili systematyzację form patologii poprzez lokalizację zmiany. Istnieją trzy rodzaje klasyfikacji, które wskazują uszkodzone miejsce w układzie nerwowym:

  • zmysłowa - pogarsza się wrażliwość na bodźce zewnętrzne;
  • motor - charakteryzujący się zaburzeniami ruchowymi;
  • forma sensomotoryczna - połączone objawy obu typów.

Natężenie choroby, lekarze rozróżniają takie formy - ostre, przewlekłe, bezbolesne i amyotroficzne.

Symptomatologia

Dystalna polineuropatia cukrzycowa często rozwija się w kończynach dolnych, a bardzo rzadko w górnych. Choroba powstaje w trzech etapach, a na każdym z nich pojawiają się różne znaki:

  • Etap 1 podkliniczny - nie ma charakterystycznych dolegliwości, pojawiają się pierwsze zmiany w tkance nerwowej, zmniejsza się wrażliwość na zmiany temperatury, ból i drgania;
  • Stadium 2 - kliniczny zespół bólowy pojawia się w każdej części ciała z różną intensywnością, kończyny stają się odrętwiałe, pogarsza się wrażliwość; przewlekły etap charakteryzuje się silnym mrowieniem, drętwieniem, uczuciem pieczenia, bólem w różnych częściach ciała, szczególnie w kończynach dolnych, wrażliwość jest zaburzona, wszystkie objawy postępują w nocy;

Bezbolesna postać objawia się drętwieniem stóp, znacznie upośledzoną wrażliwością; w typie amyotroficznym pacjent martwi się wszystkimi wyżej wymienionymi objawami, a także osłabieniem mięśni i trudnościami w poruszaniu się.

  • Powikłania w stadium 3. - u pacjenta pojawiają się znaczące owrzodzenia skóry, w szczególności na kończynach dolnych, powstawanie może czasami powodować nieznaczny ból; na ostatnim etapie pacjent może zostać amputowany.

Ponadto wszystkie objawy lekarza są podzielone na dwa typy - "pozytywny" i "negatywny". Polineuropatia cukrzycowa ma następujące objawy z grupy "pozytywnej":

  • uczucie pieczenia;
  • zespół sztyletu bólu;
  • uczucie mrowienia;
  • zwiększona czułość;
  • uczucie bólu od lekkiego dotyku.

Grupa "negatywnych" znaków to:

  • sztywność;
  • drętwienie;
  • "Śmierć";
  • uczucie mrowienia;
  • błędny ruch podczas chodzenia.

Choroba może powodować bóle głowy i zawroty głowy, drgawki, zaburzenia mowy i wzroku, biegunkę, nietrzymanie moczu, anorgazję u kobiet.

Diagnostyka

W przypadku stwierdzenia kilku objawów osoba powinna natychmiast zwrócić się o poradę do lekarza. Przy takich dolegliwościach pacjentowi zaleca się kontakt z endokrynologiem, chirurgiem i neurologiem.

Rozpoznanie polineuropatii cukrzycowej opiera się na analizie skarg pacjentów, anamnezy choroby, życia, badania fizykalnego oraz metod badania laboratoryjnego i instrumentalnego. Oprócz objawów, lekarz musi określić zewnętrzny stan nóg, puls, refleks i ciśnienie krwi w kończynach górnych i dolnych. Podczas badania lekarz przeprowadza:

  • ocena odruchu ścięgien;
  • określenie wrażliwości dotykowej;
  • identyfikacja głębokiej wrażliwości proprioceptywnej.

Przy pomocy metod badania laboratoryjnego lekarz identyfikuje:

  • poziomy cholesterolu i lipoprotein;
  • zawartość glukozy we krwi i moczu;
  • ilość insuliny we krwi;
  • Peptyd C;
  • hemoglobina glikowana.

Bardzo ważne podczas diagnozy jest również badanie instrumentalne. Aby ustalić dokładną diagnozę pacjenta, należy:

  • EKG i badanie ultrasonograficzne serca;
  • electroneuromyography;
  • biopsja;
  • MRI

Jedna metoda nie jest możliwa do ustalenia choroby, dlatego w celu dokładnego zdiagnozowania dystalnej polineuropatii cukrzycowej należy zastosować wszystkie wyżej wymienione metody badania.

Leczenie

Aby wyeliminować chorobę, pacjentowi przepisuje się specjalne leki, które pozytywnie wpływają na różne czynniki etiologiczne w rozwoju patologii.

Terapia zalecana przez lekarza polega na znormalizowaniu wskaźników stężenia cukru we krwi. W wielu przypadkach takie leczenie jest wystarczające do wyeliminowania objawów i przyczyn polineuropatii.

Leczenie polineuropatii cukrzycowej kończyn dolnych opiera się na stosowaniu takich leków:

  • witaminy z grupy E;
  • przeciwutleniacze;
  • inhibitory;
  • Actovegin;
  • środki przeciwbólowe;
  • antybiotyki.

Za pomocą leków pacjent staje się natychmiast łatwiejszy, eliminuje wiele objawów i przyczyn. Jednak dla skutecznej terapii lepiej jest zastosować kilka zabiegów. Dlatego też lekarze przepisują nielekową terapię pacjentom z podobnymi uszkodzeniami kończyn dolnych:

  • ocieplając stopy masażem i ciepłymi skarpetkami, a do osiągnięcia tego samego celu nie można używać poduszek grzewczych, otwartego ognia ani gorących kąpieli;
  • stosowanie specjalnych wkładek ortopedycznych;
  • leczyć rany środkami antyseptycznymi;
  • fizjoterapia przez 10-20 minut każdego dnia.

Aby wyeliminować chorobę, możesz wykonywać te ćwiczenia, nawet w pozycji siedzącej:

  • zgięcie i wyprostowanie palców kończyn dolnych;
  • pięta my odpoczywamy na podłodze, a za pomocą palca poruszamy się po okręgu;
  • potem na odwrót - palec u nogi leży na podłodze, a pięta obraca się;
  • na zmianę położyć piętę w podłodze, a następnie palec u nogi;
  • rozciąganie nóg, aby zgiąć kostki;
  • narysować w powietrzu różne litery, cyfry i symbole, a nogi muszą być rozciągnięte;
  • toczenia wałkiem lub wałkiem tylko w stopach;
  • przestań wyrzucać piłkę z gazety.

Ponadto, w przypadku polineuropatii, lekarze czasami przepisują pacjentowi stosowanie tradycyjnych leków w terapii. Leczenie środków ludowej oznacza stosowanie takich składników:

Czasami do listy tej dodaje się czasem czosnek, liść laurowy, ocet jabłkowy, cytrynę, topinambur i sól. Mianowanie środków ludowych zależy od stopnia zaawansowania choroby, dlatego przed rozpoczęciem terapii należy skonsultować się z lekarzem. Tradycyjna medycyna to nie jedyna metoda leczenia, a jedynie uzupełnienie podstawowej medycznej eliminacji polineuropatii.

Prognoza

Przy diagnozie polineuropatii cukrzycowej kończyn dolnych u pacjenta rokowanie zależy od stadium rozwoju powikłań i możliwości kontrolowania poziomu glukozy we krwi. W każdym razie ta patologia wymaga ciągłego leczenia.

Zapobieganie

Jeśli dana osoba została już zdiagnozowana z cukrzycą, musisz być tak ostrożny, jak to możliwe i unikać komplikacji. Profilaktyka polineuropatii obejmuje zrównoważoną dietę, aktywny styl życia, usuwanie negatywnych nawyków, a pacjent musi monitorować masę ciała i monitorować poziom glukozy we krwi.

Jeśli uważasz, że masz polineuropatię cukrzycową i objawy charakterystyczne dla tej choroby, wtedy lekarze mogą Ci pomóc: endokrynolog, neurolog, chirurg.

Sugerujemy również skorzystanie z naszej internetowej usługi diagnostyki chorób, która wybiera możliwe choroby w oparciu o wprowadzone objawy.

Neuropatia cukrzycowa jest konsekwencją ignorowania objawów lub braku terapii w celu kontrolowania cukrzycy. Istnieje kilka czynników predysponujących do wystąpienia takiego zaburzenia na tle choroby podstawowej. Najważniejsze to uzależnienie od złych nawyków i wysokiego ciśnienia krwi.

Dorsalgia - zasadniczo fakt obecności bólu o różnym natężeniu w plecach. Wynika z tego, że nie jest to osobna patologia, ale syndrom występujący w dowolnej kategorii wiekowej i niezależnie od płci.

Neuropatia jest chorobą charakteryzującą się zwyrodnieniowo-dystroficznym uszkodzeniem włókien nerwowych. W tej chorobie wpływa nie tylko na nerwy obwodowe, ale także na mózg czaszkowo-mózgowy. Często obserwuje się zapalenie dowolnego pojedynczego nerwu, w takich przypadkach zaburzenie to nazywa się mononeuropatią i przy jednoczesnej ekspozycji na kilka nerwów - polineuropatię. Częstotliwość manifestacji zależy od przyczyn.

Zespół antyfosfolipidowy to choroba obejmująca cały kompleks objawów związany z zaburzeniami metabolizmu fosfolipidów. Istota patologii polega na tym, że ciało ludzkie bierze fosfolipidy na ciała obce, przeciwko którym produkuje swoiste przeciwciała.

Enterobioza jest chorobą pasożytniczą występującą u ludzi. Przerost, który objawia się w zmianach jelitowych, swędzeniu, które występuje w odbycie, a także w ogólnej alergii organizmu, spowodowany jest wystawieniem na owsiki, które w rzeczywistości są czynnikami wywołującymi tę chorobę.

Dzięki ćwiczeniom i wstrzemięźliwości większość ludzi może obejść się bez medycyny.

Dodatkowe Artykuły O Tarczycy

Wrodzony przerost nadnerczy to wzrost objętości nadnerczy spowodowany defektem enzymów steroidogenezowych w strefie korowej, prowadzący do kompensacyjnego wzrostu narządu w celu wyeliminowania niewydolności hormonalnej.

Rozproszone zmiany trzustki i ich leczenieTrzustka odgrywa ważną rolę w ciele. Wytwarza enzymy niezbędne do trawienia pokarmu i insuliny, która reguluje ilość cukru we krwi.

Hormony, które są wytwarzane w ciele każdej osoby, mają ogromny wpływ na wszystkie układy narządów. Hormonalna nierównowaga prowadzi do różnych chorób i często wpływa na stan psychiczny.