Główny / Ankieta

Lyuliberin

Luliberina (czynnik uwalniający hormon luteinizujący), zwana również GnRH (czynnik uwalniający gonadotropinę), jest dekapeptydem o znanej strukturze. Lyuliberin syntetyzowany w komórkach nerwowych (neurony) i niektóre obszary brzusznej mediobasal podwzgórza (Iis1ei8 agsiaShz, ueShtotesPaPk, repuep1psi1ap8 ap1epog, AGEA rgeorysa zirgasYktaysa), które są określone immunohistochemicznie.

Lyuliberin = (czynnik uwalniający hormon luteinizujący) Synonim: GnRH (czynnik uwalniający gonadotropinę) Miejsce syntezy: podwzgórze; Decapeptide Orgai Target: Przedniego przysadka mózgowa

Lyuliberin, co to jest

We wczesnej fazie rozwoju IVF ponad jedna czwarta stymulowanych cykli nie osiągnęła etapu zbierania jaj, głównie z powodu przedwczesnego wzrostu LH. Przedłużone podawanie agonistów lyulberiny najpierw stymuluje uwalnianie LH i FSH, który jest znany jako faza "eksplozji".

Następnie w ciągu 2 tygodni od zahamowania syntezy gonadotropin. Efekt ten jest stosowany przez ponad 20 lat w cyklach IVF. Początkowo leki te były przeznaczone tylko dla kobiet z wyraźnym przedwczesnym wzrostem LH, ale ich popularność gwałtownie wzrosła, gdy odnotowano wysokie wskaźniki poczęcia podczas ich rutynowego podawania.

W naszym kraju najbardziej popularny jest agonista leuprolidu luliberynowego, podawany jako miarka 0,25-1,0 mg na dzień. Zazwyczaj, stosowanie agonistów GnRH zwiększyć prawdopodobieństwo pojmowania z in vitro przez zmniejszanie ilości przerwania cyklu, ale stosunek przeszczepy zarodków i koncepcji zwiększa, prawdopodobnie ze względu na bardziej pobranych oocytów, który pozwala na selekcję zarodków przed przeniesieniem ich.

Długi protokół stymulacji jajników z luliberyną. Agoniści Lyuliberin są zazwyczaj przepisywani zgodnie z "długim" schematem protokołu, podczas gdy "eksplozja" i zmniejszenie stężenia własnych gonadotropin występują przed wprowadzeniem egzogennych gonadotropin. Przyjmowanie agonisty rozpoczyna się zwykle w fazie lutealnej lub bezpośrednio po menstruacji u kobiet niekontrolujących.

Tłumienie funkcji przysadki potwierdza się po menstruacji ilością estradiolu w surowicy 1-2 tygodnie po rozpoczęciu leczenia i od tego momentu rozpoczynają leczenie gonadotropinami. W niektórych programach początek menstruacji jest wykorzystywany jako znak obniżenia poziomu estradiolu.

W niektórych programach pacjenci są przepisywani na stosowanie środków antykoncepcyjnych przez 1-2 miesiące przed rozpoczęciem leczenia agonistami Lyuliberin. Pomaga normalizować cykl menstruacyjny, może ułatwiać hamowanie czynności przysadki i zapobiegać rozwojowi torbieli jajnika w odpowiedzi na agonistę.

Krótki protokół stymulacji jajników luliberiną. W tym przypadku agonista rozpoczyna się we wczesnej fazie pęcherzykowej wraz z rozpoczęciem podawania gonadotropiny lub krótko przed nią. Korzystanie z tego schematu pozwala osiągnąć rozwój pęcherzyka przy niższej dawce gonadotropin, co jest szczególnie ważne, w szczególności dla pacjentów o słabej odpowiedzi na gonadotropiny.

Jednakże wskaźniki poczęcia dla kobiet o słabej reakcji przy stosowaniu "długich" i "krótkich" schematów protokolarnych są takie same. Jedno z badań wykazało, że zwykłe stosowanie agonisty luliberyny o krótkim protokole powodowało niższe wskaźniki poczęcia w porównaniu do długiego, prawdopodobnie dlatego, że stymulacja LH w fazie pęcherzykowej może uszkodzić naturalne dojrzewanie oocytu.

Prolaktyna

W przeciwieństwie do gonadotropin, prolaktyna składa się z pojedynczego łańcucha peptydowego, zawierającego 198 reszt aminokwasowych. Między innymi struktura przestrzenna hormonu jest stabilizowana przez trzy mostki dwusiarczkowe. Prolaktyna nie zawiera reszt cukrowych, to znaczy nie jest glikoproteiną. Masa cząsteczkowa tego hormonu wynosi 22 000 doltonów. Istnieją pewne analogie strukturalne z hormonem wzrostu (somatotropina, hormon somatotropowy, hormon wzrostu), jak również z ludzkim laktogenem łożyskowym (PE).

Prolaktyny krążącej we krwi wyróżnia polimorfizm molekularny, tj. może być "mały", "duży" i "bardzo duży", podczas gdy immunogenność tych postaci jest taka sama. Zakłada się, że "mała" prolaktyna jest postacią monomeryczną, a "duża" i "bardzo duża", odpowiednio, czy jest tetrameryczna. "Mała" prolaktyna stanowi około 80% całkowitej ilości hormonu wykrywanego immunologicznie we krwi, "duże" - 5-20% i "bardzo duże" - 0,5-5%. Ponadto, surowica zawiera rozszczepioną prolaktynę, która jest immunologicznie czynna i ma masę cząsteczkową od 8 000 do 16 000 daltonów. W doświadczeniach na zwierzętach pokazano silne działanie mitogenne tej prolaktyny na tkankę piersi.

Podobnie jak gonadotropiny, prolaktyna wywiera swój fizjologiczny wpływ na komórki docelowe poprzez receptory znajdujące się na membranie. Wraz z estradiolem prolaktyna u kobiet wpływa na wzrost i funkcjonowanie gruczołów sutkowych i powoduje laktację. Według niektórych badaczy prolaktyna odgrywa rolę w tworzeniu i funkcjonowaniu ciałka żółtego.

U mężczyzn nie ustalono specyficznej funkcji prolaktyny.

Prolaktyna jest syntetyzowana w wyspecjalizowanych komórkach laktogennych przedniego płata przysadki; jego synteza i uwalnianie są pod (ograniczające i hamujące działanie podwzgórza), oprócz przysadki, prolaktyna jest wytwarzana przez doczesną błonę (obecność prolaktyny w płynie owodniowym) i endometrium.

Lyuliberin

Luliberina (czynnik uwalniający hormon luteinizujący), zwana również GnRH (czynnik uwalniający gonadotropinę), jest dekapeptydem o znanej strukturze. Lyuliberin syntetyzowany w komórkach nerwowych (neurony) i niektóre obszary brzusznej podwzgórza mediobasal (Nucleus arcuatus, ventromedialis, periventricularis przedniego, obszaru preoptica suprachismatica), który identyfikuje się immunohistochemicznie. Poprzez aksony komórek nerwowych hormon przenosi się do medialnej eminencji (Eminentiamediana), gdzie jest uwalniany do krwi przez specjalny system portalowy obejmujący podwzgórze, przysadkę mózgową i adenohophofię. W przednim płacie przysadki luliberina stymuluje syntezę i uwalnianie LH i FSH poprzez specyficzne wiązanie z receptorami na błonie komórek adenohophofii. Różnice w poziomie gonadotropin u kobiet, a także różnice w stosunku FSH i LH, w zależności od wieku i menstruacyjny fazy cyklu, prawdopodobnie ze względu na zmiany stanu funkcjonalnego gonadotropowych komórek przedniego płata przysadki (warianty receptorów lyuliberina który określa wrażliwość gonadotropov). Inhibin ma również wpływ na modelowanie tego mechanizmu. Liuliberyna jest katabolizowana i inaktywowana przez endopeptydazy adenohophii.

Lyuliberin

Hormon uwalniający gonadotropinę lub gonadorelinę, gonadoliberynę, czynnik uwalniający gonadotropinę, w skrócie GnRH jest jednym z przedstawicieli hormonów uwalniających podwzgórze. Istnieje również podobny hormon epifizyczny.

GnRH powoduje zwiększone wydzielanie hormonów gonadotropowych przedniego płata przysadki - hormonu luteinizującego i hormonu folikulotropowego. W tym przypadku GnRH wywiera większy wpływ na wydzielanie luteinizujące niż hormon folikulotropowy, dla którego jest również często nazywany lyuliberiną lub lutreliną.

Hormon uwalniający gonadotropiny jest strukturą hormonu polipeptydowego.

Wprowadzenie trybu GnRH egzogennego lub ciągłego wlewu kroplowego syntetycznych długo działających analogów GnRH powoduje przejściowy wzrost hormonów gonadotropowych, szybko naprzemiennie głębokiej depresji, a nawet poza gonadotropinę funkcji przysadki i funkcji gonad z powodu wrażliwości na mózgowej GnRH receptora.

W tym samym czasie, wprowadzenie egzogennego GnRH za pomocą specjalnej pompy, która imituje naturalny rytm wydzielania pulsacji GnRH zapewnia długotrwałe i trwałe stymulację gonadotropowych czynności przysadki mózgowej, w trybie pompy prawej zapewnia odpowiednią równowagę LH i FSH w trakcie cyklu fazy u kobiet i prawy charakterystyczny dla mężczyzn stosunek LH i FSH u mężczyzn.

Mechanizm działania

GnRH stymuluje przedni płat przysadki mózgowej, komórki gonadotropowe, w których błonach są receptory GnRH, do wydzielania dwóch hormonów: hormonu folikulotropowego (FSH) i homo luteinizującego (LH). Hormony te łączą się również pod wspólną nazwą gonadotropin. Gonadotropina jest hormonem, który stymuluje aktywność gonad, w tym przypadku jąder. FSH stymuluje spermatogenezę, w wyniku której komórki Sertoli pomagają zakończyć rozwój plemników spermatozami. LH indukuje komórki Leydiga lub śródmiąższowe komórki jąder do syntezy hormonu testosteronu. Testosteron jest hormonem, który stymuluje komórki śródmiąższowe człowieka, jest hormonem steroidowym, który powstaje z cholesterolu. Powoduje wzrost i rozwój plemników z komórek nabłonka zarodka i wraz z FSH ma stymulujący wpływ na komórki Sertoli. Mechanizm działający na zasadzie negatywnego sprzężenia zwrotnego zwiększa poziom testosteronu, a to prowadzi do zmniejszenia tempa wydzielania GnRH przez podwzgórze. Co z kolei prowadzi do obniżenia poziomów LH i FSH. Testosteron wpływa również na przednią przysadkę mózgową, zmniejszając wydzielanie LH, ale efekt ten jest mniej wyraźny. Komórki Sertoli produkują hormon glikoproteiny - inhibinę. Reguluje produkcję nasienia na podstawie negatywnego sprzężenia zwrotnego. Jeśli spermatogeneza zachodzi zbyt szybko, wówczas zaczyna się synteza inhibiny, która działając na przedni płat gruczołu przysadkowego, zmniejsza wydzielanie FSH. Inhibina działa na podwzgórze, zmniejszając wydzielanie GnRH. Jeśli spermatogeneza jest wolna, a FSH stymuluje spermatogenezę. FSH i LH są indukowane w komórkach, w których stymulują, uwalnianiu cAMP do cytoplazmy, a następnie do jądra, gdzie stymulowana jest synteza enzymów.

Fundacja Wikimedia. 2010

Zobacz, co "Lyuliberin" w innych słownikach:

Neurohormony podwzgórzowe - (greckie: neuron nerwowy + hormony, synonim: czynniki uwalniające, uwalniające hormony) hormony peptydowe wydzielane przez podwzgórze do krwi naczyń portalowych adenohophii; stymulować lub hamować wydzielanie hormonów przysadkowych G. n. uczestniczyć w...... Encyklopedii Medycznej

Peptydy regulatorowe są wielkocząsteczkowymi związkami, które są łańcuchem reszt aminokwasowych połączonych wiązaniem peptydowym. R. p., Numerowanie nie więcej niż 20 reszt aminokwasowych, zwane oligopeptydami, od 20 do 100 polipeptydów, ponad 100 białek...... Encyklopedia medyczna

Jajnik - (ovaria) to sparowany żeński gonad zlokalizowany w jamie miednicy. Ovule dojrzewa w jajniku, który jest uwalniany do jamy otrzewnej w czasie owulacji, a hormony są syntetyzowane bezpośrednio do krwi. ANATOMIA Jajnik...... Encyklopedia medyczna

RELEASING-HORMONES - czynniki uwalniające (uwalnianie, uwalnianie), neurohormony, pl. kręgowców, syntetyzowanych przez jądra małych komórek podwzgórza i stymulujące (liberiny) lub opresyjne (statyny) wytwarzanie i uwalnianie tzw. zwrotnikowy hormon zwrotnik;... Biologiczny encyklopedyczny słownik

NEUROPEPTIDES - NAT. oligopeptydy utworzone w środku. lub peryferyjnie. układ nerwowy i regulujący fiziol. ftsii ludzkie ciało i zwierzęta. Większość N. powstaje w komórkach nerwowych, dzieląc duże cząsteczki prekursorów według ściśle...... Encyklopedii chemicznej

przysadka - a; m. [z greckiego. proces przysadki]. Anat. Gruczoł dokrewny zlokalizowany u podstawy ludzkiego mózgu i zwierząt kręgowych (wpływa na wzrost, rozwój, metabolizm itp. Organizmu); dodatek mózgowy. * * *...... Słownik encyklopedyczny

mediatory - (neuroprzekaźniki) (z łacińskiego mediatora Mediator), chemikalia, których cząsteczki są w stanie reagować z określonymi receptorami błony komórkowej i zmieniać jego przepuszczalność dla pewnych jonów, powodując ich występowanie (generowanie)...... Słownik encyklopedyczny

Układ hormonalny - główne gruczoły dokrewne (po lewej jest mężczyzna, po prawej kobieta): 1. Epifiz (odnoszący się do rozproszonego układu hormonalnego) 2. Przysadka 3. Tarczyca 4... Wikipedia

Hormony - (inne greckie, Ὁρμάω ekscytują, indukują) biologicznie aktywne substancje o charakterze organicznym, wytwarzane w wyspecjalizowanych komórkach gruczołów dokrewnych, wchodzące do krwi i mające regulujący wpływ na metabolizm...... Wikipedia

Gonadoliberin - Symbole Symbole... Wikipedia

Lyuliberin, co to jest

Polikystyczne jajniki charakteryzują się wzrostem obu jajników, ich kapsułki są pogrubione; torbiele atrezyjne pęcherzyków, niepłodność anowulacyjna, nadmierne owłosienie, nadwaga. Może rozwijać się przede wszystkim jako niezależna choroba (zespół policystycznych jajników) i wtórnie w pewnych stanach patologicznych, któremu towarzyszy dysfunkcja jajników (zespół policystycznych jajników). Zespół policystycznych jajników (pierwotne policystyczne jajniki, typowe policystycznych jajników, zespół Stein-Leventhala) jest konsekwencją naruszenia aktywności funkcjonalnej struktur podwzgórzowych regulujących rytm cyrkonowy uwalniania hormonu uwalniającego gonadotropię - luliberynę od czasu dojrzewania. Uważa się, że istnieje związek etiopatogenetyczny z zapaleniem migdałków, chorobami zakaźnymi, które naruszają.

Określanie zdolności jajników do reagowania na stymulację jest ważną częścią oceny przydatności pacjenta do technologii wspomaganego rozrodu (ART). Wiek kobiety jest najważniejszym wskaźnikiem reakcji jajników. Ważna jest jednak kombinacja hormonalnych i ultrasonograficznych wskaźników rezerwy jajników. Pod kotem dalej Od dawna wiadomo, że zdolności reprodukcyjne zmniejszają się wraz z wiekiem. Związany z wiekiem spadek płodności u kobiet można częściowo wyjaśnić ograniczoną i nieodwracalną liczbą komórek płciowych. Największa liczba komórek płciowych płodu płci żeńskiej znajduje się w połowie okresu ciąży matki, a następnie maleje.

Rola hormonu anty-Mullera (AMH) w normalnych warunkach iw różnych chorobach ginekologicznych Wprowadzenie Hormon anty-Muller (AMG), inne nazwy - substancja anty-Muller lub czynnik przeciw Mullerowi, to jeden z najciekawszych markerów układu rozrodczego kobiet, które pojawiły się w ostatnich latach. Pomiar tego nowego jajnikowego hormonu niesteroidowego pozwolił zbadać głębsze procesy wzrostu i dojrzewania pęcherzyków oraz wyjaśnić konkretne problemy związane z patogenezą wielu chorób ginekologicznych. W literaturze krajowej pionierskie dzieło profesora V. Orłow jest poświęcone roli AMH w zdrowiu i patologii jajników. (St. Petersburg) (1,2) i profesor Nazarenko.

Rola hormonu anty-Mullera (AMH) w normalnych warunkach iw różnych chorobach ginekologicznych Hormon anty-Muller (AMG), inne nazwy - substancja anty-Mullera lub czynnik przeciw Mullerowi, to jeden z najciekawszych markerów układu rozrodczego żeńskiego, który pojawił się w ostatnich latach. Pomiar tego nowego jajnikowego hormonu niesteroidowego pozwolił zbadać głębsze procesy wzrostu i dojrzewania pęcherzyków oraz wyjaśnić konkretne problemy związane z patogenezą wielu chorób ginekologicznych. W literaturze krajowej pionierskie dzieło profesora V. Orłow jest poświęcone roli AMH w zdrowiu i patologii jajników. (St. Petersburg) (1,2) i profesor Nazarenko T.A.

1.4. Regulacja neurohumoralna i stan układu rozrodczego w okresie jego powstawania Wiadomo, że realizacja funkcji rozrodczej może być wykonywana tylko wtedy, gdy ciało osiągnie dojrzałość płciową. Dla prawidłowego zrozumienia funkcjonowania dojrzałego układu rozrodczego konieczne jest poznanie procesów zachodzących w układzie rozrodczym na etapie jego powstawania, jakie cechy charakteryzują funkcjonalną aktywność jego elementów strukturalnych, jakie są związki układu rozrodczego z innymi układami hormonalnymi organizmu w tym okresie. Pomimo wielu faktów, wiele z tych problemów pozostaje nierozwiązanych lub.

Hormony rozrodcze i markery hormonu stymulującego Follicle, hormon luteinizujący FSH i LH są wydzielane przez komórki gonadotropowe przedniego płata przysadki mózgowej.

Hormony rozrodcze i markery hormonu stymulującego Follicle, hormon luteinizujący FSH i LH są wydzielane przez komórki gonadotropowe przedniego płata przysadki mózgowej. Gonadotropiny FSH i LH, CG choriogonadotropina i tyreotropina TSH to glikoproteiny, których cząsteczki składają się z dwóch kowalencyjnie połączonych podjednostek a i β. Podjednostki a FSH, LH, TSH i CG są identyczne, a podjednostki ß są specyficzne dla każdego hormonu i określają jego aktywność biologiczną. Niewielka liczba wolnych podjednostek może krążyć we krwi, ale możliwość wystąpienia jakichkolwiek efektów biologicznych jest możliwa tylko wtedy, gdy łańcuch α jest związany.

Hormony podwzgórza liberin - rola w ciele ludzkim

Hormon liberin: co to jest?

Liberin jest hormonem peptydowym, który tworzy się w pewnych częściach jądra podwzgórza w małym obszarze międzymózgowia.

Pod kontrolą innych biologicznie aktywnych substancji i neuroprzekaźników uwolniony liberin dostaje się do naczyń krwionośnych i bezpośrednio dociera do przedniego płata przysadki mózgowej.

Struktura i funkcjonowanie przysadki mózgowej

Przysadka to gruczoł, który znajduje się wewnątrz mózgu i ma rozmiar grochu. Znajduje się w "tureckim siodle", kościstym zagłębieniu u podstawy czaszki, bezpośrednio pod mózgiem w jamie nosowej, za mostem nosowym.

Pomimo tego, że przysadka wygląda jak gruczoł lity, składa się z dwóch oddzielnych części - płatów przednich i przednich. Przysadka mózgowa jest przymocowana do mózgu i kontroluje jego aktywność.

Przednia część przysadki składa się z komórek gruczołowych powiązanych z mózgiem przez bardzo krótkie naczynia krwionośne. Tył przysadki mózgowej składa się w całości z mózgu i wydziela hormony bezpośrednio do układu krążenia organizmu.

Przysadka mózgowa nazywana jest "gruczołem macierzystym", przy pomocy hormonów kontrolujących wiele różnych procesów. Określa potrzeby funkcjonujących systemów i wysyła sygnały do ​​różnych narządów i gruczołów do pracy i utrzymuje ich samoregulację (homeostazę).

Na przykład, prolaktyna, wytwarzana przez przysadkę mózgową, reguluje produkcję mleka u kobiet. Wydziela również hormony działające na nadnercza, tarczycę, jajniki u kobiet i jądra u mężczyzn, które z kolei wytwarzają inne hormony.

Poprzez produkcję hormonów przysadka reguluje metabolizm, wzrost, dojrzewanie, funkcje rozrodcze, ciśnienie krwi i wiele innych ważnych procesów fizjologicznych.

Przednia część przysadki wytwarza następujące hormony:

  1. Adrenokortykotropowa, pobudzająca gruczoły nadnercza do produkcji steroidów, głównie kortyzolu, a także hormonu wzrostu, który reguluje ogólny rozwój, metabolizm (metabolizm) i skład tkanki ciała.
  2. Prolaktyna, która aktywuje produkcję mleka.
  3. Stymulacja tarczycy, stymulowanie tarczycy do produkcji hormonów.
  4. Luteinizujące i stymulujące pęcherzyki, działające na jajniki u kobiet i jądra u mężczyzn, aktywujące produkcję hormonów płciowych.

Liberini i statyny: za co oni są odpowiedzialni?

Liberiny (uwalnianie, stymulowanie) i statyny (hamowanie, hamowanie) - których głównym celem jest kontrolowanie uwalniania innych hormonów poprzez stymulację lub hamowanie.

Na przykład, hormon uwalniający tyreotropinę (TRG) jest uwalniany z podwzgórza w odpowiedzi na obniżony poziom wydzielania TSH z przysadki mózgowej. Z kolei TSH jest kontrolowany przez hormony T4 i T3, produkowane przez tarczycę.

Schemat układu podwzgórzowo-przysadkowego

Główny efekt uwalniania hormonów wytwarzanych przez podwzgórze jest następujący:

  • hormon uwalniający tyreotropinę (tyroliberynę) mówi przysadce mózgowej o uwolnieniu większej ilości tyreotropiny;
  • hormon uwalniający hormon wzrostu (somatoliberyna) - więcej somatotropiny;
  • hormon uwalniający gonadotropiny (gonadoliberyna) - gonadotropina;
  • Hormon uwalniający kortykotropinę (kortykoliberyna) - kortykotropina.

Główny efekt hamowania hormonów wydzielanych przez podwzgórze jest następujący:

  • dopamina (prolaktostatyna) informuje przysadkę mózgową o potrzebie zahamowania prolaktyny, jako mediatora wpływającego na wiele układów organizmu;
  • somatostatyna - hamuje somatotropinę i informuje przewód żołądkowo-jelitowy o potrzebie hamowania różnych hormonów żołądkowo-jelitowych;
  • folistatyna - hamuje hormon folikulotropowy, który ma wiele różnych skutków ogólnoustrojowych.

Przypisany do badania krwi i masz przeziębienie? Czy możliwe jest wykonanie badania krwi na przeziębienie - przeczytaj uważnie.

Tutaj możesz przeczytać o strukturze i funkcjach przysadki mózgowej.

Informacje na temat leczenia gruczolaka przysadki i rokowania można przeczytać link.

Hormon uwalniający gonadotropiny

Hormon uwalniający gonadotropinę (GnRH), znany również jako hormon luteinizujący uwalniający hormon (LHRH) i lyuliberin oznacza troficznego peptydowego hormonu odpowiedzialnego za uwalnianie hormonu folikulotropowego (FSH) i hormon luteinizujący (LH) z części gruczołowej przysadki. GnRH jest syntetyzowany i uwalniany z neuronów GnRH w podwzgórzu. Peptyd należy do rodziny hormonów uwalniających gonadotropiny. Reprezentuje początkowy etap układu osi podwzgórze-przysadka-nadnercza.

Struktura

Cechy identyfikacyjne GnRH zostały udoskonalone w 1977 r. Przez laureatów Nagrody Nobla Rogera Guillemina i Andrew V. Schally: pyrGlu-His-Trp-Ser-Tyr-Gli-Ley-Arg-Pro-Gly-NH2. Jak zwykle dla prezentacji peptydów, sekwencja jest podawana od N-końca do C-końca; Standardowym jest również pominięcie chiralnego oznaczenia przy założeniu, że wszystkie aminokwasy znajdują się w ich L-formie. Skróty odnoszą się do standardowych białkowych aminokwasów, za wyjątkiem kwasu pyroGlu - piroglutaminowego, pochodnej kwasu glutaminowego. NH2 na C-końcu wskazuje, że zamiast kończyć się wolnym karboksylanem, łańcuch kończy się w karboksyamidzie.

Synteza

gen prekursora GNRH1 GnRH znajduje się na chromosomie 8 u ssaków, w prawidłowym zakończeniu dekapeptydu syntetyzowany z kwasu 92 aminokwasów pre-prohormonu na przedwzrokowym obszarze przedniej części podwzgórza. Jest to cel dla różnych mechanizmów regulacyjnych osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, które są hamowane wraz ze wzrostem poziomu estrogenu w organizmie.

Funkcje

GnRH jest wydzielany do układu krwionośnego portalu przysadkowego w obszarze środkowej elewacji 1). Strumień krwi z żyły wrotnej prowadzi GnRH w przysadce mózgowej, która zawiera komórki gonadotropowych gdzie GnRH aktywuje swoje receptory, hormon uwalniający gonadotropinę, siedmiu receptorów transbłonowych, sprzężone z białkiem G, które stymulują beta izoformy fosfatydyloinozytolu fosfolipazy C, który przekształca się w mobilizacji wapnia i kinaza białkowa C. Prowadzi to do aktywacji białek zaangażowanych w syntezę i wydzielanie gonadotropin LH i FSH. GnRH jest cięty podczas proteolizy w ciągu kilku minut. Aktywność GnRH w dzieciństwie jest bardzo niska i wzrasta w okresie dojrzewania lub dojrzewania. W okresie rozrodczym aktywność pulsacyjna ma kluczowe znaczenie dla powodzenia funkcji reprodukcyjnej pod kontrolą cyklu zwrotnego. Jednak aktywność GnRH nie jest wymagana podczas ciąży. Aktywność pulsacyjna może być upośledzona w chorobach podwzgórza i przysadki mózgowej lub gdy są dysfunkcjonalne (np. Supresja funkcji podwzgórza) lub z powodu uszkodzenia organicznego (uraz, nowotwór). Zwiększony poziom prolaktyny zmniejsza aktywność GnRH. Przeciwnie, hiperinsulinemia zwiększa aktywność pulsacyjną, co prowadzi do naruszenia aktywności LH i FSH, co można zaobserwować w zespole policystycznych jajników. Synteza GnRH nie jest wrodzona w zespole Kallmanna.

Regulacja FSH i LH

W przysadce GnRH stymuluje syntezę i wydzielanie gonadotropin, hormonu folikulotropowego (FSH) i hormonu luteinizującego (LH) 2). Procesy te są regulowane przez wielkość i częstotliwość pulsów uwalniania GnRH, a także przez sprzężenie zwrotne z androgenów i estrogenów. Gęstościowe impulsy GnRH powodują uwalnianie FSH, podczas gdy impulsy GnRH o wysokiej częstotliwości stymulują uwalnianie LH. Istnieją różnice w wydzielaniu GnRH u kobiet i mężczyzn. U mężczyzn GnRH jest wydzielany pulsacyjnie ze stałą częstością, a u kobiet częstotliwość tętna zmienia się podczas cyklu menstruacyjnego, a występuje duża pulsacja GnRH bezpośrednio przed owulacją 3). Wydzielanie GnRH pulsuje u wszystkich kręgowców [obecnie nie ma dowodów na poprawność tego stwierdzenia - tylko empiryczne dane wspierające dla niewielkiej liczby ssaków] i jest niezbędne do utrzymania normalnej funkcji rozrodczej. Tak więc oddzielny hormon GnRH1 reguluje złożony proces wzrostu pęcherzyków, owulacji i rozwoju żółtego ciała u kobiet, a także spermatogenezy u mężczyzn.

Neurohormony

GnRH odnosi się do neurohormonów, hormonów, produkowanych w określonych komórkach nerwowych i uwalnianych z ich neuronowych końców. Kluczowym obszarem produkcji GnRH jest strefa przedwzroczna podwzgórza, która zawiera większość neuronów wydzielających GnRH. Neurony wydzielające GnRH ma początki w tkankach nosa i migrują do mózgu, w którym rozproszone są w środkowej przegrodzie i podwzgórzu i są połączone przez bardzo długi (> 1 mm długości) dendrytów. Są one połączone w celu uzyskania wspólnego wejścia synaptycznego, które umożliwia im synchronizację wydania GnRH. Neurony wydzielające GnRH są regulowane przez wiele różnych neuronów aferentnych za pomocą kilku różnych przekaźników (w tym norepinefryny, GABA, glutaminianu). Na przykład dopamina stymuluje uwalnianie LH (przy użyciu GnRH) u kobiet po podaniu estrogenu-progesteronu; Dopamina może hamować uwalnianie LH u kobiet po owsoforektomii. Kiss-peptin jest niezbędnym regulatorem uwalniania GnRH, który może być również regulowany przez estrogen. Zauważono, że istnieją neurony wydzielające pocałunek-peptynę, które również eksprymują receptor alfa 4).

Wpływ na inne narządy

GnRH znaleziono w innych narządach oprócz podwzgórza i przysadki mózgowej, ale jego rola w innych procesach życiowych jest słabo poznana. Na przykład GnRH1 prawdopodobnie wpływa na łożysko i gruczoły płciowe. Receptory GnRH i GnRH znaleziono również w komórkach raka sutka, jajnika, prostaty i trzonu macicy 5).

Wpływ na zachowanie

Wydanie / wydanie wpływa na zachowanie. Ryby z rodziny pielęgnic, które demonstrują mechanizm społecznej dominacji, z kolei doświadczają zwiększonej regulacji wydzielania GnRH, podczas gdy pielęgnice, które są społecznie zależne, mają niższą regulację wydzielania GnRH. Oprócz sekrecji, środowisko społeczne, a także zachowanie, wpływają na wielkość neuronów wydzielających GnRH. W szczególności mężczyźni, którzy są bardziej wyraźni, mają większy rozmiar neuronów wydzielających GnRH niż mężczyźni, którzy są mniej izolowani. Różnice obserwuje się również u samic, u samic rozrodczych, o mniejszej wielkości neuronów wydzielających GnRH niż u samic z grupy kontrolnej 6). Te przykłady sugerują, że GnRH jest hormonem regulowanym społecznie.

Zastosowanie medyczne

Naturalny GnRH był wcześniej przepisywany jako chlorowodorek gonadoreliny (Faktrel) i tetrahydrat dioctanu gonadoreliny (Cystorelin) w leczeniu chorób u ludzi. GnRH dekapeptyd Modyfikacja struktury w celu zwiększenia okresu półtrwania doprowadziły do ​​utworzenia analogów GnRG1 że albo stymulować GnRG1 (agoniści) lub hamowanie (antagoniści GnRH), gonadotropiną. Te syntetyczne analogi zastąpiły naturalny hormon do użytku klinicznego. Analogi leuproreliny stosuje się jako ciągły wlew w leczeniu raka sutka, endometriozy, raka gruczołu krokowego i po badaniach przeprowadzonych w latach 80. wielu badaczy, w tym dr Florence Comitte z Yale University, stosowało leczenie przedwczesnego dojrzewania płciowego 7).

Zachowania seksualne zwierząt

Aktywność GnRH wpływa na różnice w zachowaniach seksualnych. Zwiększone poziomy GnRH poprawiają zachowanie seksualne u kobiet. Wprowadzenie GnRH wzmacnia wymóg kopulacji (rodzaj ceremonii małżeńskiej) w białej zonotrichii 8). U ssaków, gdy podawane do demonstracji GnRH zwiększona zachowania seksualnego kobiet, jak widać na skrócenia okresu utajonego długoogoniastymi zębiełki (ryjówek domowy) w celu wykazania męskiej i z tyłu w kierunku ruchu ogona samca. Podwyższony poziom GnRH wzmaga aktywność testosteronu u mężczyzn, przekraczając aktywność naturalnego poziomu testosteronu. Wprowadzenie GnRH do męskich ptaków natychmiast po agresywnej kolizji terytorialnej prowadzi do wzrostu poziomu testosteronu w porównaniu z obserwowanym poziomem naturalnym podczas agresywnej kolizji terytorialnej (9). Wraz z pogorszeniem się układu GnRH obserwuje się odwracający wpływ na fizjologię rozrodczą i zachowania macierzyńskie. W porównaniu do samic myszy z normalnym systemem GnRH, samice myszy z 30% spadkiem liczby neuronów wydzielających GnRH pielęgnują mniej dla potomstwa. Myszy te częściej opuszczają młodzież osobno, niż razem, a znalezienie młodych 10 osób zajmie więcej czasu.

Zastosowanie weterynaryjne

Naturalny hormon jest również stosowany w weterynarii jako leczenie torbielowatej choroby bydła. Syntetyczny analog desloreliny jest stosowany w weterynaryjnej kontroli funkcji rozrodczych za pomocą implantu o powolnym uwalnianiu leku.

Referencje:

Wspieraj nasz projekt - zwracaj uwagę na naszych sponsorów:

Bądź zdrowy!

Jeśli chcesz - bądź zdrowy!

Podstawowa nawigacja

  • Otwórz
  • [Link do 453] To jest interesujące
  • [Link do 376] Organizm
  • [Link do 378] HLS
  • [Link do 380] Techniki
  • [Link do 382] Moc
  • [Link do 384] Psychologia
  • [Link do 386] Dzieci
  • [Link do 388] Produktów zdrowotnych
  • [Link do 394] Joga
  • [Link to 5298] Diseases
  • Otwórz

Gonadoliberin

Hormon uwalniający gonadotropinę lub gonadorelinę, gonadoliberynę, czynnik uwalniający gonadotropinę, w skrócie GnRH jest jednym z przedstawicieli hormonów uwalniających podwzgórze. Istnieje również podobny hormon epifizyczny.

GnRH powoduje zwiększone wydzielanie hormonów gonadotropowych przedniego płata przysadki - hormonu luteinizującego i hormonu folikulotropowego.

W tym przypadku GnRH wywiera większy wpływ na wydzielanie luteinizujące niż hormon folikulotropowy, dla którego jest również często nazywany lyuliberiną lub lutreliną.

Hormon uwalniający gonadotropiny jest strukturą hormonu polipeptydowego. Wyprodukowany w podwzgórzu.

Wydzielanie GnRH nie występuje cały czas, ale w postaci krótkich pików następujących po sobie w ściśle określonych odstępach czasu.

Jednocześnie odstępy te są różne u mężczyzn i kobiet: u kobiet, normalnie, emisje GnRH występują co 15 minut w fazie pęcherzykowej cyklu i co 45 minut w fazie lutealnej i podczas ciąży oraz u mężczyzn - co 90 minut.

Wprowadzenie trybu GnRH egzogennego lub ciągłego wlewu kroplowego syntetycznych długo działających analogów GnRH powoduje przejściowy wzrost hormonów gonadotropowych, szybko naprzemiennie głębokiej depresji, a nawet poza gonadotropinę funkcji przysadki i funkcji gonad z powodu wrażliwości na mózgowej GnRH receptora.

W tym samym czasie, wprowadzenie egzogennego GnRH za pomocą specjalnej pompy, która imituje naturalny rytm wydzielania pulsacji GnRH zapewnia długotrwałe i trwałe stymulację gonadotropowych czynności przysadki mózgowej, w trybie pompy prawej zapewnia odpowiednią równowagę LH i FSH w trakcie cyklu fazy u kobiet i prawy charakterystyczny dla mężczyzn stosunek LH i FSH u mężczyzn.

Mechanizm działania

GnRH stymuluje przedni płat przysadki, komórki gonadotropowe z receptorami GnRH w błonach, w celu wydzielania dwóch hormonów: hormonu folikulotropowego (FSH) i hormonu luteinizującego (LH). Hormony te łączą się również pod wspólną nazwą gonadotropin.

Gonadotropina jest hormonem, który stymuluje aktywność gonad, w tym przypadku jąder. FSH stymuluje spermatogenezę, w wyniku której komórki Sertoli pomagają zakończyć rozwój plemników spermatozami. LH indukuje komórki Leydiga (komórki śródmiąższowe jądra) do syntezy hormonu testosteronu.

Testosteron stymuluje męskie komórki śródmiąższowe, jest hormonem steroidowym pochodzącym z cholesterolu. Powoduje wzrost i rozwój plemników z komórek nabłonka zarodka i wraz z FSH ma stymulujący wpływ na komórki Sertoli.

Mechanizm negatywnego sprzężenia zwrotnego podnosi poziom testosteronu, a to prowadzi do zmniejszenia tempa wydzielania GnRH przez podwzgórze, co z kolei prowadzi do obniżenia poziomów LH i FSH. Testosteron wpływa również na przedni płat przysadki mózgowej, obniżając wydzielanie LH, ale efekt ten jest mniej wyraźny.

Komórki Sertoli produkują hormon glikoproteiny - inhibinę. Reguluje produkcję nasienia na podstawie negatywnego sprzężenia zwrotnego. Jeśli spermatogeneza zachodzi zbyt szybko, rozpoczyna się syntezę inhibiny, która działając na przedni płat przysadki zmniejsza wydzielanie FSH.

Inhibina działa na podwzgórze, zmniejszając wydzielanie GnRH. Jeśli spermatogeneza jest wolna, FSH stymuluje spermatogenezę. FSH i LH powodują w komórkach, które stymulują, uwolnienie cAMP do cytoplazmy, a następnie do jądra, gdzie stymulowana jest synteza enzymów.

Charakter i funkcja hormonów podwzgórza

Położona w małej podmózgowej części mózgu podwzgórze odgrywa kluczową rolę w pracy ludzkiego ciała. Substancje biologicznie czynne - hormony podwzgórza - wpływają na pracę wszystkich, bez wyjątku, funkcji układu hormonalnego. To w podwzgórzu występuje interakcja między dwoma mega-ważnymi systemami, hormonalnymi i nerwowymi.

Mechanizm takiej interakcji naukowcy rozszyfrowali stosunkowo niedawno - pod koniec XX wieku, kiedy wyizolowali złożone substancje w podwzgórzu - hormony podwzgórza. Są wytwarzane przez komórki nerwowe narządu, po czym są transportowane przez naczynia włosowate do przysadki mózgowej. W tym ostatnim hormony podwzgórzowe działają jako regulator wydzielania.

Oznacza to, że właśnie z powodu tych biologicznie aktywnych substancji (neurohormonów) substancje czynne przysadki są uwalniane lub hamowane. Pod tym względem neurohormony są często nazywane hormonami uwalniającymi lub uwalniającymi.

Neurohormony, które wykonują funkcje uwalniania, nazywane są liberinami lub nerynami, a te, które pełnią przeciwne funkcje, uniemożliwiają uwalnianie hormonów przysadki, statyny lub czynniki hamujące. Tak więc, jeśli przeanalizujemy funkcje substancji podwzgórza, jest oczywiste, że bez wpływu uwalniania hormonów niemożliwe jest tworzenie substancji czynnych przysadki (a dokładniej jej przedniego płata). Funkcje statyn polegają na wstrzymaniu produkcji hormonów przysadkowych.

Istnieje również trzeci rodzaj podwzgórza hormonalnego - są to substancje wytwarzane w tylnym płacie przysadki mózgowej. Dobrze zbadana wazopresyna i oksytocyna. Z resztą substancji naukowcy jeszcze nie doszli do końca. Ustalono, że są one wytwarzane w podwzgórzu, ale są one stale (przechowywane) w przysadce mózgowej.

Czynniki uwalniające, takie jak dobrze dziś zbadane:

  • somatostatyna;
  • melanostaty;
  • prolaktostatyna;
  • melanoliberyna;
  • prolactoliberin;
  • folliberyna;
  • Lyuliberin;
  • somatoliberyna;
  • tyroliberyna;
  • kortykoliberynę.

Pierwsze trzy inhibitują uwalnianie hormonów przysadki, a drugie stymulują. Jednak tylko połowę powyższych substancji zbadano szczegółowo i wyizolowano w czystej postaci. Wyjaśnia to fakt, że ich zawartość w tkankach jest bardzo mała. W większości przypadków specyficzny czynnik podwzgórza oddziałuje z konkretną substancją przysadki mózgowej.

Jednak niektóre hormony (na przykład tiroliberina, lyuliberyna) "działają" z kilkoma przysadkowymi pochodnymi. Wraz z tym nie ma jasnych nazw hormonów podwzgórza. Jeśli mówimy o czynnikach uwalniających - liberinach, do słowa "liberin" dodaje się prefiks, co wskazuje na ich zgodność z jednym lub innym hormonem przysadki.

Jeśli weźmiemy tę samą tyroliberynę, mówimy o oddziaływaniu czynnika uwalniającego (liberin) i tyrotropiny przysadki mózgowej. Ta sama sytuacja z nazwami przygnębiających hormonów uwalniających - statynami: prolactostatyną - oznacza interakcję statyny i prolaktyny z przysadki.

Charakter i funkcje liberina

Jak już wspomniano, hormony podwzgórza i przysadki wykonują funkcje regulacyjne najważniejszych układów ciała. Jeśli chodzi o bezpośrednie uwalnianie czynników, ustalono, że substancje takie jak GnRH są odpowiedzialne za zdrowie seksualne mężczyzn i kobiet. Faktem jest, że zwiększają one wydzielanie hormonów folikulotropowych przysadki mózgowej i wpływają na pracę jajnika i jąder.

Ponadto, gonadoliberyny są odpowiedzialne za produkcję plemników i aktywność plemników, a większość przypadków impotencji i obniżenia libido mężczyzn jest ściśle związana z brakiem czynników uwalniających, takich jak gonadoliberiny. Substancje te mają znaczny wpływ na sferę seksualną kobiet: normalna ilość GnRH gwarantuje normalny przepływ cyklu miesiączkowego.

Lyulberin ma jeszcze większy wpływ na zdrowie kobiet - ten hormon bezpośrednio kontroluje owulację i możliwość poczęcia kobiety. Badanie krwi oziębłych kobiet potwierdziło, że nie produkują wystarczającej ilości substancji, takich jak lyuliberyna i folliberyna.

Wzrost i normalny rozwój osoby również mają tło hormonalne. Na przykład, taki czynnik uwalniający, jak somatoliberyna, działając na przysadkę mózgową, zapewnia wzrost dziecka. Brak dzieciństwa zapewnia rozwój karłowatości. Jeśli u dorosłego obserwuje się niedobór somatoliberyny, może rozwinąć się dystrofia mięśniowa.

Wytwarzanie wystarczającej ilości prolactoliberiny jest szczególnie ważne dla kobiet w czasie ciąży i po porodzie. Faktem jest, że ten czynnik uwalniający aktywuje prolaktynę - substancję odpowiedzialną za laktację. Karmienie piersią w przypadku braku prolactoliberiny nie jest możliwe.

Ponadto, analizując działanie niektórych hormonów uwalniających (przede wszystkim ich stężenie), można zidentyfikować niektóre choroby. Na przykład, jeśli testy laboratoryjne wskazują, że tyroliberyna znacznie przekracza normy, najprawdopodobniej dana osoba ma tarczycę, a także poważny niedobór jodu.

Taki czynnik uwalniający, jak kortykoliberyna, wchodzący w interakcje z hormonami przysadki, ma bezpośredni wpływ na pracę nadnerczy i ich podstawowe funkcje, dlatego w przypadku zaburzeń hormonalnych ludzie często cierpią na niewydolność kory nadnerczy, a także na nadciśnienie. Synteza melaniny (co oznacza kolor skóry i pigmentacja) ma wpływ na uwalnianie melanoliberyny. Będąc w kontakcie z melanotropiną, ten liberin przyspiesza wzrost komórek pigmentowych. Nadmierna produkcja hormonów może powodować poważne choroby skóry.

Funkcje statyn i hormonów tylnego płata podwzgórza

Co do czynników hamujących, oddziałują one z hormonami tropowymi przysadki - prolaktyną, somatotropiną, melanotropiną i wpływają na ich produkcję. Pozostałe czynniki uwalniające przednich i środkowych płatów podwzgórza i ich interakcje z substancjami czynnymi przysadki nie zostały jeszcze zbadane. Nie badano również wszystkich hormonów tylnego płata podwzgórza. Mniej lub więcej badano wazopresynę i oksytocynę.

Ustalono, że wazopresyna jest odpowiedzialna za utrzymanie ciśnienia krwi u danej osoby, a ogólny poziom krwi jest prawidłowy. Wazopresyna reguluje także stężenie soli (ich liczby) w organizmie. Przy niedoborze tej substancji, osoba cierpi na poważną chorobę, taką jak moczówka prosta. I, przeciwnie, z nadmiarem osoba otrzymuje śmiertelny syndrom Parhony.

hipo Istnieją dwa rodzaje chorób, które są bezpośrednio związane z czynnikami uwalniającymi podwzgórze, a dokładniej, z ich produkcją. Tak więc, jeśli hormony są produkowane mniej niż normalnie, diagnozuje się niedoczynność podwzgórza, a nadczynność jest wyższa niż norma. Przyczyny awarii w produkcji hormonów i zmiany ich stężenia są różne. Nadwzroczność podwzgórza i niedoczynność są najczęściej wywoływane przez choroby onkologiczne, stany zapalne mózgu, stłuczenia i udary mózgu.

Nadczynność u dzieci wywołuje przedwczesne pojawienie się drugorzędowych cech płciowych i opóźnienie wzrostu. W przypadku szybkiego wykrycia choroby i prawidłowego leczenia (hormony są przepisywane dziecku), można wyeliminować niepowodzenie.

Hipofunkcja wywołuje cukrzycę moczówki prostej. Najczęściej niewydolność hormonalna występuje z powodu braku wazopresyny. Aby pomóc pacjentowi, lekarze przepisują mu sztuczny analog wazopresyny - desmopresyny. Leczenie jest długie, jednak w większości przypadków skuteczne.

Lyuliberin, co to jest

Gonadorelina (synonimy: GnRH, hormon uwalniający gonadotropinę, w skrócie GnRH) jest naturalnym hormonem, który powoduje wzrost wydzielania gonadotropin: FSH (hormon folikulotropowy) i LH (hormon luteinizujący), które z kolei zwiększają wydzielanie testosteronu. Obecnie pojawiły się syntetyczne analogi gonadoreliny, które zaczęto stosować w kulturystyce.

W rzeczywistości jest on zamiennikiem gonadotropiny kosmówkowej, nie mając przy tym specjalnych zalet w kulturystyce. W medycynie GnRH stosuje się w leczeniu endometriozy, zwłóknienia macicy, niepłodności i raka prostaty.

Syntetyczne analogi (leki): triptorelina, buserelina, octan leuproreliny, leuprolid, goserelina, nafarelina, gistrelina.

Fizjologia [edycja]

Podwzgórze uwalnia kilka substancji hormonalnych, z których jedną jest gonadorelina, która ma strukturę dekapeptydu. Gonadorelina z kolei wpływa na receptory przedniego płata przysadki, powodując uwalnianie gonadotropin (hormonu luteinizującego i hormonu folikulotropowego), które z kolei regulują uwalnianie męskich hormonów płciowych (androgenów) przez jądra.

Proces wydzielania tych hormonów pulsuje z częstotliwością około 1-2 razy na godzinę. Ta sekrecja jest regulowana przez mechanizm sprzężenia zwrotnego innych substancji hormonalnych. Hormony takie jak estrogeny, testosteron i sterydy anaboliczne hamują oś podwzgórze-przysadka-jądra, dzięki czemu zmniejsza się wytwarzanie własnego testosteronu.

Farmakologia [edycja]

Syntetyczna postać GnRH stymuluje również wydzielanie LH i FSH przedniego płata przysadki, co z kolei prowadzi do stymulacji dojrzewania pęcherzyków i owulacji u kobiet, spermatogenezy i wydzielania testosteronu u mężczyzn.

Gonadorelina jest słabo wchłaniana z przewodu pokarmowego, a zatem wstrzykiwana lub w postaci aerozolu do nosa. Po wstrzyknięciu okres półtrwania wynosi około 10-40 minut. Hydrolizowany (rozkładany) w osoczu krwi i wydalany z moczem w postaci nieaktywnych metabolitów.

Działanie GnRH będzie zależeć od schematu podawania:

  • Pulsujący (przerywany) schemat doprowadzi do wzrostu poziomu testosteronu.
  • Ciągły kurs prowadzi do przeciwnego efektu. Jest to spowodowane szybkim rozwojem tolerancji (zmniejszona wrażliwość receptorów przysadkowych). Dlatego schemat ten jest stosowany nawet w obowiązkowym leczeniu pedofilów, w celu stłumienia funkcji seksualnych i libido. W rzeczywistości jest to metoda kastracji chemicznej.

Preparaty Gonadoliberiny [edycja]

  • Goserelin (Zoladex)
  • leuprorelin (prostap)
  • triptorelina (Decapeptyl, Gonapeptyl Depot)
  • buserelina (Suprecur, Suprefact)
  • nafarelin

Aplikacje kulturystyczne [edycja]

Często proponuje się stosowanie GnRH w kulturystyce jako składnik PCT po kursie sterydów anabolicznych zgodnie z reżimem na 2 tygodnie, zamiast gonadotropiny, z podawaniem co 1,5 lub 3 godziny przez 2-4 tygodnie. Jednak z farmakologicznego punktu widzenia schemat ten jest błędny, ponieważ GnRH może powodować długotrwałe i głębokie tłumienie własnego testosteronu po odstawieniu.

W medycynie gonadorelina (octan gonadoreliny) jest stosowana w zaburzeniach funkcji rozrodczych związanych z niedoborem GnRH. Lek jest wstrzykiwany do / z użyciem specjalnej pompy infuzyjnej w trybie pulsacyjnym, symulując wydzielanie fizjologiczne, 2,5 μg co 60-90 minut. (Hayes i wsp., 1998).

U mężczyzn, za pomocą gonadoreliny, można osiągnąć wzrost jąder, normalne wydzielanie hormonów płciowych i spermatogenezę. Jednak sposób jest względnie drogi i wymaga stałego zużycia pompy infuzyjnej. Ponadto gonadorelina nie jest zatwierdzona przez FDA do leczenia niepłodności męskiej. Dlatego preferowane są zazwyczaj hormony gonadotropowe.

Skutki uboczne [edycja]

W klinicznym podręczniku farmakologicznym P.P. Denisenko zgłosiła następujące działania niepożądane gonadoreliny:

  • Tłumienie osi podwzgórze-przysadka jąder z nieprawidłowym wzorcem użycia
  • Uderzenia gorąca i zmniejszona siła działania
  • Obrzęk piersi i tkliwość
  • Ból głowy
  • Bone pain
  • Nudności, biegunka
  • Reakcje alergiczne

Zobacz także [edytuj]

Ostrzeżenie [edycja]

Leki anaboliczne można stosować tylko na receptę i są przeciwwskazane u dzieci. Dostarczone informacje nie wymagają użycia lub dystrybucji silnych substancji i mają wyłącznie na celu zmniejszenie ryzyka powikłań i skutków ubocznych.

Dodatkowe Artykuły O Tarczycy

Zapalenie krtani jest chorobą laryngologiczną, która charakteryzuje się zmianami w błonie śluzowej krtani. Różne przyczyny zapalenia krtani są prowokowane.

CT krtani jest metodą badania, która pozwala uzyskać dane dotyczące struktury, funkcjonowania i obecności patologicznych zmian krtani, krtani i gardła, odcinka szyjnego kręgosłupa i tkanek miękkich szyi.

W znacznej liczbie laboratoryjnych metod diagnostycznych są te, o których każdy wie, kto kiedykolwiek odwiedził klinikę (na przykład pełna morfologia krwi lub biochemia), ale wiele szczegółowych badań pozostaje poza zasięgiem wzroku.