Główny / Ankieta

Leki redukujące cukier

W cukrzycy typu 2 konieczne jest stałe monitorowanie poziomu cukru we krwi. Do normalizacji leków obniżających stężenie glukozy są dostępne w tabletkach. Dzięki nim człowiek jest w stanie prowadzić normalne życie, bez obawy o zdrowie. Nawet jeśli istnieją wskazania do stosowania tych leków, nie możesz sam ich przepisać, ponieważ działania niepożądane i przeciwwskazania w nich są poważniejsze niż w przypadku leków konwencjonalnych.

Jakie leki?

Współczesne leki przeciwcukrzycowe pomagają w cukrzycy typu 2, w której cukier wzrasta w 2 przypadkach: gdy nie ma wystarczającej ilości insuliny, która transportuje glukozę i odporności organizmu na insulinę. W rezultacie rozwija się niedobór komórek trzustki, który nie powoduje już wydzielania insuliny przy podwyższonych poziomach glukozy. Dlatego tabletki przeznaczone są do leczenia cukrzycy: jako oddzielne leczenie lub w połączeniu z iniekcjami insuliny.

Działanie PSSP

Leki obniżające stężenie cukru w ​​cukrzycy typu 2 nie będą środkiem do całkowitego wyleczenia, są w stanie utrzymać prawidłowy stan pacjenta.

Każda grupa leków PSSP (doustne leki hipoglikemizujące) różni się od siebie, ponieważ mają one różne składniki w swoim składzie, które działają inaczej, ale mają nieco podobne właściwości. Mechanizm większości z nich wygląda następująco:

  • stymulacja trzustki w celu zwiększenia wydzielania hormonu;
  • poprawa skuteczności insuliny;
  • zmniejszenie ilości uwolnionego cukru.
Powrót do spisu treści

Klasyfikacja leków obniżających stężenie glukozy

Utworzono klasyfikację leków obniżających poziom glukozy, w których są one podzielone na typy w zależności od sposobu działania leków i rodzaju substancji w kompozycji. Istnieją 4 główne grupy: leki sulfonylomocznikowe, inhibitory alfa glikozydazy, tiazolidynodiony i biguanidy. Ale lista nie jest ograniczona. Dla większej skuteczności zestawiane są czasem racjonalne kombinacje 2-3 leków kilku typów. Insulina jest również stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2.

Biguanidy

Biguanidy - leki redukujące cukier, które nie zwiększają wydzielania insuliny. Działanie biguanidów opiera się na przyspieszeniu wychwytu glukozy przez tkankę mięśniową. Ponadto nie pozwalają na uwolnienie glukozy z wątroby. Zdolność do hamowania syntezy kwasów i lipoprotein pomaga uniknąć miażdżycy. Stosowanie biguanidów jest obarczone kwasicą ketonową - akumulacją dużych ilości kwasów we krwi, w tym kwasem mlekowym. Wszelkie leki grupy są zabronione w przypadku pacjentów z zaburzeniami pracy serca, zawałem serca, niewydolnością oddechową, alkoholizmem, a także matkami w ciąży i w okresie laktacji. Grupa biguanidów obejmuje substancję Metformin i jej pochodne, które wchodzą w skład takich leków:

  • "Siofor";
  • "Glucophage";
  • Bagomet;
  • Metformin Acre.
Powrót do spisu treści

Tiazolidynodion

Inną nazwą tych substancji są glitazony. Tiazolidynodiony zwiększają wrażliwość tkanek tłuszczowych i mięśni na insulinę - zmniejszają insulinooporność. Osiąga się to poprzez oddziaływanie na receptory i wątrobę: hamują one tworzenie się glukozy i przyspieszają jej zużycie. Głównymi glitazonami są pioglitazon i rozyglitazon. Ich poziom skuteczności nie różni się od substancji innych grup, a liczba przeciwwskazań i skutków ubocznych jest większa niż pozostałych. Mogą zakłócać metabolizm i zwiększać wagę pacjentów, którzy mają skłonność do tłustości, prowokować wystąpienie niewydolności serca i złamań.

Sulfonylowe preparaty mocznikowe

Zajmują większość PSSP. Leki wchodzą w interakcję z komórkami beta trzustki, która zaczyna wytwarzać więcej insuliny. Wzrasta liczba receptorów insuliny, a jednocześnie stopniowo powraca wrażliwość dawnych komórek beta i receptorów. Są to leki syntetyczne, stworzone na początku XX wieku, ale niezbyt szeroko stosowane ze względu na ich niską skuteczność. Pochodne sulfonylomocznika nowej generacji są stosowane na równi z metforminą. Doustne środki hipoglikemiczne obejmują następującą listę leków:

Inhibitory glikozydazy alfa

Terapia cukrzycy za pomocą inhibitorów jest uważana za skuteczną, ponieważ oprócz działania obniżającego poziom cukru poprawia się trawienie węglowodanów, zmniejsza się ryzyko hiperglikemii. Nie ma ryzyka przyrostu masy ciała, który osiąga się poprzez powolne wchłanianie i rozkład węglowodanów. Inhibitory blokują działanie enzymu α-glukozydazy. Skutki uboczne - zaburzenia trawienne, biegunka i wzdęcia, które występują tylko w przypadku nieprawidłowego przyjęcia lub nieprzestrzegania diety. Inhibitory a-glukozydazy obejmują akarbozę i leki pochodzące z tej substancji, takie jak Miglitol, Glucobay i Voglibose.

Cukrzyca insulinowa typu 2

W przeciwieństwie do powszechnego przekonania, że ​​terapia insulinowa jest konieczna tylko w cukrzycy typu 1, terapia pozostaje skuteczna u pacjentów z cukrzycą typu 2, którzy ze względu na następujące okoliczności nie mogą stosować leków obniżających cukrzycę:

  • patologia serca i naczyń krwionośnych, zawał mięśnia sercowego;
  • ciąża i laktacja;
  • operacje;
  • choroby zakaźne, infekcje;
  • brak insuliny;
  • podwyższona hemoglobina.
Powrót do spisu treści

Inne substancje

Meglitynidy mają podobny mechanizm do pracy z sulfonylomocznikami, które również stymulują uwalnianie insuliny. Ich praca zależy od poziomu glukozy we krwi - im wyższy poziom cukru, tym więcej wydzielanej insuliny. W celu zwiększenia skuteczności przeciw cukrzycy, z meglitynidów powstają połączone leki. Lista leków jest ograniczona do 2 nazw - "Starlix" i "Novonorm". Nowe leki homeopatyczne i suplementy diety, na przykład Glyukostab, działają równie dobrze. Oprócz zmniejszenia poziomu cukru, lek poprawia krążenie krwi przez naczynia, dopływ krwi do tkanek ciała. Niezaprzeczalna godność "Glyukostaba" - naturalna kompozycja. Zauważono, że przedłużone stosowanie "Glyukostaba" pozwala zmniejszyć dawkę innych środków przeciwcukrzycowych przyjmowanych przez pacjenta.

Jak korzystać?

Aby przyspieszyć leczenie, warto połączyć spożycie PSSP z dietą i umiarkowanymi ćwiczeniami.

Jak przyjmować tabletki hipoglikemiczne, powiedz instrukcje użytkowania. Na podstawie instrukcji, dane, które zawierają transkrypt wyników analiz pacjenta, lekarz decyduje o wyborze leku i wybiera dawkę. Konieczne jest rozpoczęcie leczenia od najmniejszych dawek i stopniowe zwiększanie dawki - wtedy działanie nie zajmie dużo czasu. Racjonalną metodą leczenia byłoby zastosowanie zintegrowanego podejścia dzięki zastosowaniu więcej niż jednego leku, ale połączenie kilku gotowych produktów. Często stosowane systemy: "Glyukovans" - gliburyd + metformina, "Metglib" - połączenie metforminy i glibenklamidu. Zasady podawania zależą od leku, ale zaleca się, aby przyjmowali poranne godziny, przed lub po posiłku. Samodzielne zwiększanie dawki lub przyjmowanie tabletek w niewłaściwym czasie nie pomoże pozbyć się cukrzycy, ale zaostrzy sytuację.

Grupa farmakologiczna - synteza hipoglikemiczna i inne środki

Przygotowanie do podgrup jest wykluczone. Włącz

Opis

Leki hipoglikemiczne lub przeciwcukrzycowe to leki obniżające poziom glukozy we krwi i stosowane w leczeniu cukrzycy.

Wraz z insuliną, której preparaty są odpowiednie tylko do podawania pozajelitowego, istnieje wiele syntetycznych związków, które mają działanie hipoglikemiczne i są skuteczne przy przyjmowaniu doustnym. Leki te mają główne zastosowanie w cukrzycy typu 2.

Doustne środki hipoglikemiczne (hipoglikemiczne) można sklasyfikować w następujący sposób:

- pochodne sulfonylomocznika (glibenklamid, glicydon, gliklazyd, glimepiryd, glipizyd, chlorpropamid);

- meglitynidy (nateglinid, repaglinid);

- biguanidy (buformina, metformina, fenformina);

- tiazolidynodiony (pioglitazon, rozyglitazon, cyglitazon, englitazon, troglitazon);

- inhibitory alfa-glukozydazy (akarboza, miglitol);

Właściwości hipoglikemiczne pochodnych sulfonylomocznika zostały przypadkowo odkryte. Zdolność związków tej grupy do wywoływania efektu hipoglikemicznego odkryto w latach 50., kiedy zaobserwowano spadek stężenia glukozy we krwi u pacjentów, którzy otrzymali preparaty sulfanilamidu przeciwbakteryjne do leczenia chorób zakaźnych. W tym względzie rozpoczęto poszukiwania pochodnych sulfonamidów z wyraźnym efektem hipoglikemii w latach pięćdziesiątych. Przeprowadzono syntezę pierwszych pochodnych sulfonylomocznika, które można zastosować w leczeniu cukrzycy. Pierwszymi takimi lekami były karbutamid (Niemcy, 1955) i tolbutamid (USA, 1956). Na początku lat 50-tych. te pochodne sulfonylomocznika zaczęto stosować w praktyce klinicznej. W latach 60-70 Pojawiły się preparaty sulfonylomocznika II generacji. Pierwszy przedstawiciel pochodnych sulfonylomocznika drugiej generacji - glibenklamid - zaczął być stosowany w leczeniu cukrzycy w 1969 r., W 1970 r. Zaczęli stosować glibornurid, od 1972 r. - glipizyd. Niemal równocześnie pojawił się gliklazyd i glikwidon.

W 1997 r. Repaglinid (grupa meglitynidów) był dopuszczony do leczenia cukrzycy.

Historia stosowania biguanidów sięga średniowiecza, kiedy roślina Galega officinalis (francuska lilia) została użyta do leczenia cukrzycy. Na początku XIX wieku galegina alkaloidu (izoamyleneguanidyna) została wyizolowana z tej rośliny, ale w czystej postaci okazała się bardzo toksyczna. W latach 1918-1920 Opracowano pierwsze leki - pochodne guanidyny - biguanidy. Następnie, dzięki odkryciu insuliny, próby leczenia cukrzycy z biguanidami zanikły na dalszy plan. Biguanidy (fenformina, buformina, metformina) zostały wprowadzone do praktyki klinicznej dopiero w latach 1957-1958. po pochodnych sulfonylomocznika pierwszej generacji. Pierwszym lekiem z tej grupy jest fenformina (ze względu na wyraźny efekt uboczny - rozwój kwasicy mleczanowej - był nieczynny). Buformin, który ma stosunkowo słaby efekt hipoglikemii i potencjalne zagrożenie kwasicą mleczanową, również został przerwany. Obecnie z grupy biguanidów stosuje się tylko metforminę.

Tiazolidynodiony (glitazony) weszły do ​​praktyki klinicznej w 1997 r. Troglitazon był pierwszym lekiem zatwierdzonym do stosowania jako środek hipoglikemizujący, ale w 2000 r. Jego stosowanie zostało zakazane z powodu jego wysokiej hepatotoksyczności. Do tej pory w tej grupie stosowano dwa leki - pioglitazon i rozyglitazon.

Działanie pochodne sulfonylomocznika związany głównie ze stymulacją komórek beta trzustki, któremu towarzyszy mobilizacja i zwiększone uwalnianie endogennej insuliny. Głównym warunkiem manifestacji ich działania jest obecność funkcjonalnie aktywnych komórek beta w trzustce. Na błonie komórek beta pochodne sulfonylomocznika są związane z określonymi receptorami związanymi z zależnymi od ATP kanałami potasowymi. Gen klonenu receptora sulfonylomocznika jest klonowany. Stwierdzono, że klasyczny sulfonylomocznik o wysokim powinowactwie (SUR-1) jest białkiem o masie cząsteczkowej 177 kDa. W przeciwieństwie do innych pochodnych sulfonylomocznika, glimepiryd wiąże się z innym białkiem, które jest sprzężone z zależnymi od ATP kanałami potasowymi i ma masę cząsteczkową 65 kDa (SUR-X). Ponadto kanał K + zawiera podjednostkę wewnątrzbłonową Kir 6.2 (białko o masie cząsteczkowej 43 kDa), która jest odpowiedzialna za transport jonów potasu. Uważa się, że w wyniku tej interakcji następuje "zamknięcie" kanałów potasowych komórek beta. Zwiększenie stężenia jonów K + wewnątrz komórki przyczynia się do depolaryzacji błony, otwarcia zależnych od potencjału kanałów Ca2 + i zwiększenia wewnątrzkomórkowej zawartości jonów wapnia. Wynikiem jest wydzielanie insuliny z komórek beta.

Przy długotrwałym leczeniu pochodnymi sulfonylomocznika ich początkowy efekt stymulujący na wydzielanie insuliny zanika. Uważa się, że jest to spowodowane zmniejszeniem liczby receptorów na komórkach beta. Po przerwie w leczeniu przywrócona zostaje reakcja komórek beta na przyjmowanie leków w tej grupie.

Niektóre sulfonylomoczniki mają również działanie pozatrzustkowe. Działanie pozatrzustkowe nie ma dużego znaczenia klinicznego, obejmują one zwiększenie wrażliwości tkanek zależnych od insuliny na endogenną insulinę i zmniejszenie tworzenia się glukozy w wątrobie. Mechanizm wywoływania tych działań wynika z faktu, że leki te (zwłaszcza glimepiryd) zwiększają liczbę wrażliwych na insulinę receptorów na komórkach docelowych, poprawiają interakcje insulin-receptor i przywracają transdukcję sygnału poreceptorowego.

Ponadto istnieją dowody na to, że primer sulfonylomocznika stymuluje uwalnianie somatostatyny i tym samym hamuje wydzielanie glukagonu.

Generowanie I: tolbutamid, karbutamid, tolazamid, acetoheksamid, chlorpropamid.

II pokolenie: glibenklamid, glizoksepid, gli-geruril, glikwidon, gliklazyd, glipizyd.

III pokolenie: glimepiryd.

Obecnie w Rosji preparaty sulfonylomocznikowe I generacji praktycznie nie są używane.

Główną różnicą między lekami drugiej generacji i pochodnymi sulfonylomocznika pierwszej generacji jest ich większa aktywność (50-100 razy), co pozwala na stosowanie ich w mniejszych dawkach, a zatem zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych. Poszczególni przedstawiciele hipoglikemicznych pochodnych sulfonylomocznika pierwszej i drugiej generacji różnią się aktywnością i tolerancją. Tak więc dzienna dawka leków pierwszej generacji - odpowiednio tolbutamid i chlorpropamid - 2 i 0,75 g oraz leki drugiej generacji - glibenklamid - 0,02 g; glykvidon - 0,06-0,12 g. Preparaty drugiej generacji są zwykle lepiej tolerowane przez pacjentów.

Leki sulfonylomocznikowe mają różną ostrość i czas działania, co decyduje o wyborze leków na wizytę. Najbardziej wyraźny efekt hipoglikemiczny wszystkich pochodnych sulfonylomocznika ma glibenklamid. Jest stosowany jako punkt odniesienia do oceny hipoglikemicznego działania nowo zsyntetyzowanych leków. Silne hipoglikemiczne działanie glibenklamidu wynika z faktu, że ma on największe powinowactwo do zależnych od ATP kanałów potasowych komórek beta trzustki. Obecnie glibenklamid wytwarza się w postaci konwencjonalnych postaciach dawkowania, w postaci zmikronizowanej postaci - kruszone w specjalnym glibenklamidu sposób kształt optymalne właściwości farmakokinetyczne i farmakodynamiczne profilu ze względu na szybkie i całkowite absorpcji (biodostępności - 100%) i daje możliwość stosowania leku w mniejsze dawki.

Gliklazyd jest drugim najczęściej podawanym doustnym lekiem hipoglikemizującym po glibenklamidzie. Oprócz tego, że gliklazyd ma działanie hipoglikemiczne, poprawia parametry hematologiczne, reologiczne właściwości krwi i ma pozytywny wpływ na hemostazę i system mikrokrążenia; zapobiega rozwojowi mikrokrążenia, w tym. uszkodzenie siatkówki; hamuje agregację płytek, znacznie zwiększa względny wskaźnik dezagregacji, zwiększa aktywność heparyny i fibrynolityczną, zwiększa tolerancję na heparynę, a także wykazuje właściwości przeciwutleniające.

Glikvidon jest lekiem, który można przepisać pacjentom z umiarkowanie ciężką niewydolnością nerek, ponieważ tylko 5% metabolitów wydalanych jest przez nerki, pozostałe (95%) przez jelita.

Glipizid ma wyraźny wpływ, jest minimalny pod względem reakcji hipoglikemicznych, ponieważ nie kumuluje się i nie ma aktywnych metabolitów.

Doustne leki przeciwcukrzycowe są podstawowe sposoby leczenia farmakologicznego cukrzycy typu 2 (niezależna od insuliny) oraz przydzielany pacjentów w wieku powyżej 35 lat bez kwasicy ketonowej, niedożywienie, powikłań lub współistniejących chorób wymagających natychmiastowego insuliny.

Leków sulfonylomocznikowych nie zaleca się pacjentom, którzy przy odpowiedniej diecie mają dzienne zapotrzebowanie na insulinę przekraczające 40 j. Ponadto, nie są przewidziane dla pacjentów z ostrą postacią cukrzycy (w niewydolności komórek beta wyrażonych), jeżeli śpiączki lub ketoza diabetyków wywiadzie hiperglikemię ponad 13,9 mmol / L (250 mg,%) i wysokimi cukromoczu czczo na tle diety.

Przeniesienie do leczenia pacjentów z pochodnymi sulfonylomocznika i cukrzycą stosujących insulinę jest możliwe, jeśli zaburzenia metabolizmu węglowodanów są kompensowane przy dawkach insuliny mniejszych niż 40 j./dobę. Przy dawkach insuliny do 10 U / dzień można natychmiast przejść na leczenie pochodnymi sulfonylomocznika.

Długotrwałe stosowanie pochodnych sulfonylomocznika może powodować rozwój oporności, którą można przezwyciężyć poprzez terapię skojarzoną z preparatami insuliny. W cukrzycy typu 1, preparaty insuliny połączeniu sulfonylomocznikami jest możliwe zmniejszenie dziennego zapotrzebowania na insulinę i poprawia przebieg choroby, w tym spowalniania progresji retinopatii, który w pewnym stopniu jest skojarzony z sulfonylomoczników aktywność angioproteguoe (zwłaszcza II generacji). Istnieją jednak oznaki ich możliwego wpływu na miażdżycę.

Ponadto pochodne sulfonylomocznika są połączone z insuliną (ta kombinacja jest uważana za odpowiednią, jeśli stan pacjenta nie poprawia się wraz z mianowaniem ponad 100 jm insuliny na dzień), czasami są one łączone z biguanidami i akarbozą.

Kiedy za pomocą sulfonamidów leki hipoglikemiczne należy uznać, że przeciwbakteryjne, sulfonamidy, antykoagulanty pośrednie fenylobutazon, salicylany, etionamid, tetracykliny, chloramfenikol, cyklofosfamid hamowania metabolizmu oraz wzrost wydajności (może hipoglikemii). W połączeniu pochodne sulfonylomocznika z diuretyki tiazydowe (. Hydrochlorotiazyd, itd.) Oraz antagonistów wapnia (. Nifedypina, diltiazem, itd.), W dużych dawkach występuje antagonizm - tiazydy zahamowania efektu pochodne sulfonylomocznika ze względu na otwarcie kanałów potasowych i CCL zakłócić przepływ jonów wapnia w komórkach beta trzustki gruczoły.

Pochodne sulfonylomocznika zwiększają efekt i nietolerancję alkoholu, prawdopodobnie z powodu opóźnionego utleniania aldehydu octowego. Możliwe są reakcje podobne do rzekomopodobnych.

Zaleca się przyjmowanie wszystkich hipoglikemizujących sulfonamidów na 1 godzinę przed posiłkiem, co przyczynia się do wyraźniejszego spadku glikemii po posiłku (po posiłku). W przypadku ciężkich objawów niestrawności zaleca się stosowanie tych leków po posiłkach.

Działania niepożądane pochodne sulfonylomocznika, oprócz hipoglikemii są zaburzenia (w tym niestrawności, nudności, wymioty, biegunka), cholestatyczne żółtaczki, przyrost masy ciała, odwracalnego leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, i hemolitycznej, reakcje alergiczne (m.in. swędzenie, rumień, zapalenie skóry).

Nie zaleca się stosowania sulfonylomoczników w czasie ciąży, ponieważ większość z nich należy do klasy C FDA (Food and Drug Administration), zamiast tego zaleca się stosowanie insulinoterapii.

Pacjenci w podeszłym wieku nie powinni stosować leków długo działających (glibenklamid) ze względu na zwiększone ryzyko hipoglikemii. W tym wieku lepiej jest stosować pochodne o krótkim zasięgu - gliklazyd, glikwidon.

Meglitinidy - regulatory prandialne (repaglinid, nateglinid).

Repaglinid jest pochodną kwasu benzoesowego. Pomimo różnicy w strukturze chemicznej pochodnych sulfonylomocznikowych, blokuje ona także zależne od ATP kanały potasowe w błonach funkcjonalnie aktywnych komórek beta aparatu wysp trzustkowych, powoduje ich depolaryzację i otwarcie kanałów wapniowych, powodując w ten sposób wzrost insuliny. Odpowiedź insulinotropowa na przyjmowanie pokarmu rozwija się w ciągu 30 minut po podaniu i towarzyszy mu obniżenie poziomu glukozy we krwi podczas posiłku (stężenie insuliny między posiłkami nie wzrasta). Podobnie jak w przypadku pochodnych sulfonylomocznika, głównym skutkiem ubocznym jest hipoglikemia. Należy zachować ostrożność, repaglinid jest przepisywany pacjentom z niewydolnością wątroby i / lub nerek.

Nateglinid jest pochodną D-fenyloalaniny. W przeciwieństwie do innych doustnych środków hipoglikemizujących wpływ nateglinidu na wydzielanie insuliny jest szybszy, ale mniej trwały. Nateglinid stosuje się głównie w celu zmniejszenia hiperglikemii poposiłkowej w cukrzycy typu 2.

Biguanidy, które zaczęto stosować w leczeniu cukrzycy typu 2 w latach 70., nie stymulują wydzielania insuliny przez komórki beta trzustki. Ich działanie jest determinowane głównie przez hamowanie glukoneogenezy w wątrobie (w tym glikogenolizę) i wzrost wykorzystania glukozy przez tkanki obwodowe. Hamują także inaktywację insuliny i poprawiają jej wiązanie z receptorami insuliny (zwiększa to wchłanianie glukozy i jej metabolizm).

Biguanidy (w przeciwieństwie do pochodnych sulfonylomocznika) nie obniżają poziomu glukozy we krwi u zdrowych osób iu pacjentów z cukrzycą typu 2 po całonocnym poście, ale znacznie ograniczają jego wzrost po posiłku, nie powodując hipoglikemii.

Hipoglikemiczne biguanidy - metformina i inne - są również stosowane w cukrzycy typu 2. Oprócz działania obniżającego stężenie glukozy, biguanidy o długotrwałym stosowaniu mają pozytywny wpływ na metabolizm lipidów. Preparaty z tej grupy hamują lipogenezę (proces, w którym glukoza i inne substancje są przekształcane w kwasy tłuszczowe w organizmie), aktywują lipolizę (proces rozszczepiania lipidów, szczególnie trójglicerydów zawartych w tłuszczu, w ich kwasach tłuszczowych pod wpływem enzymu lipazy), zmniejsza apetyt, promuje utrata masy ciała. W niektórych przypadkach ich zastosowaniu towarzyszy spadek zawartości trójglicerydów, cholesterolu i LDL (określanych na pusty żołądek) w surowicy krwi. W cukrzycy typu 2 zaburzenia metabolizmu węglowodanów łączy się z wyraźnymi zmianami w metabolizmie lipidów. Tak więc 85-90% pacjentów z cukrzycą typu 2 ma zwiększoną masę ciała. Dlatego przy kombinacji nadwagi i cukrzycy typu 2 pokazano leki normalizujące metabolizm lipidów.

Wskazaniem do stosowania biguanidu jest cukrzyca typu 2 (szczególnie w przypadkach otyłości) z nieskutecznością terapii dietetycznej, a także z nieskutecznością leków sulfonylomocznikowych.

W przypadku braku insuliny efekt biguanidów nie występuje.

Biguanidy można stosować w połączeniu z insuliną w obecności oporności na nią. Połączenie tych leków z pochodnymi sulfonamidów wskazane jest w przypadkach, gdy te ostatnie nie zapewniają całkowitej korekty zaburzeń metabolicznych. Biguanidy mogą powodować rozwój kwasicy mleczanowej (kwasicy mleczanowej), co ogranicza stosowanie leków w tej grupie.

Biguanidy można stosować w połączeniu z insuliną w obecności oporności na nią. Połączenie tych leków z pochodnymi sulfonamidów wskazane jest w przypadkach, gdy te ostatnie nie zapewniają całkowitej korekty zaburzeń metabolicznych. Biguanidy mogą powodować rozwój kwasicy mleczanowej (kwasicy mleczanowej), co ogranicza stosowanie niektórych leków w tej grupie.

Biguanidy są przeciwwskazane w obecności kwasicy i skłonności do niej (prowokują i zwiększają akumulację mleczanu) w stanach z towarzyszącą niedotlenieniem (w tym niewydolność serca i układu oddechowego, ostra faza zawału mięśnia sercowego, ostra niewydolność krążenia mózgowego, anemia), itp.

Skutki uboczne biguanidów są częstsze niż pochodnych pochodnych sulfonylomocznika (20% w porównaniu do 4%), przede wszystkim są to reakcje uboczne z przewodu pokarmowego: metaliczny smak w jamie ustnej, objawy dyspeptyczne itp. W przeciwieństwie do pochodnych sulfonylomocznika hipoglikemia przy stosowaniu biguanidów (na przykład metformina a) występuje bardzo rzadko.

Kwasica mleczanowa, która czasami pojawia się podczas przyjmowania metforminy, jest uważana za poważne powikłanie, dlatego nie należy przepisywać metforminy z powodu niewydolności nerek i stanów predysponujących do jej rozwoju - zaburzeń czynności nerek i (lub) wątroby, niewydolności serca i patologii płuc.

Biguanidów nie należy podawać jednocześnie z cymetydyną, ponieważ konkurują one ze sobą w procesie wydzielania cewkowego w nerkach, co może prowadzić do kumulacji biguanidów, a ponadto cymetydyna zmniejsza biotransformację biguanidów w wątrobie.

Kombinacja glibenklamidu (pochodnej pochodnej sulfonylomocznika II) i metforminy (biguanidu) optymalnie łączy ich właściwości, pozwalając osiągnąć pożądany efekt hipoglikemiczny przy niższej dawce każdego z leków i zmniejszając tym samym ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Od 1997 r. Praktyka kliniczna obejmowała tiazolidynodiony (glitazony), Struktura chemiczna oparta jest na pierścieniu tiazolidynowym. Ta nowa grupa leków przeciwcukrzycowych obejmuje pioglitazon i rozyglitazon. Leki z tej grupy zwiększają wrażliwość docelowych tkanek (mięśni, tkanki tłuszczowej, wątroby) na insulinę, niższą syntezę lipidów w mięśniach i komórkach tłuszczowych. Tiazolidynodiony są selektywnymi agonistami receptora PPARγ (receptor gamma aktywowany przez proliferatory peroksysomów). U ludzi receptory te znajdują się w "tkankach docelowych" niezbędnych do działania insuliny: w tkance tłuszczowej, w mięśniach szkieletowych i w wątrobie. Receptory jądrowe PPARγ regulują transkrypcję odpowiedzialnych za insulinę genów zaangażowanych w kontrolę produkcji, transportu i wykorzystania glukozy. Ponadto, geny wrażliwe na PPARγ biorą udział w metabolizmie kwasów tłuszczowych.

Aby działanie tiazolidynodionów było skuteczne, konieczna jest obecność insuliny. Leki te zmniejszają oporność na insulinę w tkankach obwodowych i wątrobie, zwiększają konsumpcję glukozy zależnej od insuliny i zmniejszają uwalnianie glukozy z wątroby; zmniejszyć średnie poziomy triglicerydów, zwiększyć stężenie HDL i cholesterolu; zapobiegają hiperglikemii na czczo i po posiłku, a także na glikozylację hemoglobiny.

Inhibitory alfa glukozydazy (akarboza, miglitol) hamuje rozkład polioli i oligosacharydów, zmniejszając tworzenie i wchłanianie glukozy w jelicie, a tym samym zapobiegając rozwojowi hiperglikemii poposiłkowej. Niezmienione węglowodany przyjmowane z pokarmem przedostają się do dolnych części jelita cienkiego i grubego, natomiast wchłanianie monosacharydów wydłuża się do 3-4 godzin, w przeciwieństwie do środków hipoglikemicznych sulfonamidów, nie zwiększają one wydzielania insuliny i dlatego nie powodują hipoglikemii.

Wykazano, że długoterminowej akarbozy towarzyszy znaczące zmniejszenie ryzyka wystąpienia powikłań sercowych o charakterze miażdżycowym. Inhibitory alfa-glukozydazy stosuje się w monoterapii lub w połączeniu z innymi doustnymi środkami hipoglikemizującymi. Początkowa dawka wynosi 25-50 mg bezpośrednio przed posiłkami lub podczas posiłków, a następnie może być stopniowo zwiększana (maksymalna dawka dobowa 600 mg).

Wskazaniami do wyznaczenia inhibitorów alfa-glukozydazy są cukrzyca typu 2 z nieskutecznością dietetyczną (przebieg musi wynosić co najmniej 6 miesięcy), a także cukrzyca typu 1 (w ramach terapii skojarzonej).

Preparaty z tej grupy mogą powodować objawy niestrawności wywołane upośledzonym trawieniem i wchłanianiem węglowodanów, które są metabolizowane w jelicie grubym, tworząc kwasy tłuszczowe, dwutlenek węgla i wodór. Dlatego wyznaczenie inhibitorów alfa-glukozydazy wymaga ścisłego przestrzegania diety o ograniczonej zawartości węglowodanów złożonych, w tym sacharoza.

Acarbose można łączyć z innymi lekami przeciwcukrzycowymi. Neomycyna i kolestiramina nasilają działanie akarbozy, zwiększając częstotliwość i nasilenie działań niepożądanych z przewodu pokarmowego. W połączeniu z lekami zobojętniającymi kwas solny, adsorbentami i enzymami, które poprawiają proces trawienia, zmniejsza się skuteczność akarbozy.

Obecnie pojawiła się całkowicie nowa klasa środków hipoglikemizujących - mimetyki inkretyn. Inkretyny są hormonami wydzielanymi przez niektóre rodzaje komórek jelita cienkiego w odpowiedzi na przyjmowanie pokarmu i stymulują wydzielanie insuliny. Wyodrębniono dwa hormony, polipeptyd glukagonopodobny (GLP-1) i zależny od glukozy polipeptyd insulinowy (HIP).

Grupa leków obejmuje 2 grupy leków:

- substancje naśladujące działanie GLP-1 są analogami GLP-1 (liraglutyd, eksenatyd, liksysenatyd);

- substancje przedłużające działanie endogennego GLP-1 z powodu blokady dipeptydylopeptydazy-4 (DPP-4) - enzymu, który niszczy inhibitory GLP-1 - DPP-4 (sitagliptyna, wildagliptyna, saksagliptyna, linagliptyna, alogliptyna).

Tak więc grupa środków hipoglikemicznych obejmuje wiele skutecznych leków. Mają odmienny mechanizm działania, różnią się parametrami farmakokinetycznymi i farmakodynamicznymi. Znajomość tych cech pozwala lekarzowi na najbardziej indywidualny i prawidłowy wybór terapii.

Współczesne zasady leczenia cukrzycy typu 2

Cele leczenia cukrzycy typu 2

Głównym celem terapii jest ograniczenie powikłań mikro- i makronaczyniowych:

  • Kontrola metabolizmu węglowodanów
  • Kontrola metabolizmu lipidów
  • Kontrola ciśnienia krwi

Glikemia i powikłania cukrzycy typu 2

Cel rekompensaty za cukrzycę typu 2

Cele terapeutyczne dla cukrzycy typu 2

Klasyfikacja nowoczesnych środków hipoglikemicznych

  • Biguanidy
  • Glina (meglitinidy)
  • Sulfonylowe preparaty mocznikowe
  • Tiazolidynodiony (Glitazony)
  • Inhibitory Α-glukozydazy
  • Połączone leki
  • Glikonagonopodobny agonista peptydowy-1
  • Inhibitory dipeptydylopeptydazy-4 (gliptiny)

Biguanidy (metforminy):

  • Glucophage (Merck Sante for Nycomed, Francja)
  • Siofor (Berlin-Chemie, Niemcy)
  • Bagomet (Bago, Argentyna)
  • NovoFormmin® (Novo Nordisk)

Mechanizm działania biguanidów (metformina)
Glyukofazh, Siofor, Bagomet

Korzyści z Metformines

  • Nie zwiększaj masy ciała
  • Ryzyko hipoglikemii jest minimalne
  • Poprawia wyniki kliniczne u pacjentów z cukrzycą typu 2 i otyłością

Biguanidy (metforminy):
Miejsca ekspozycji na lek

Wpływ metforminy (siofor®) na czynniki ryzyka SS

Zmniejszenie ryzyka wystąpienia powikłań cukrzycy typu 2 / UKPDS

"Jedyny lek, który zmniejsza śmiertelność związaną z obecnością cukrzycy, liczbą ataków dusznicy bolesnej i ostrymi zaburzeniami krążenia mózgowego"

(Konneth Curi, De Fronzo R.A., 1998)

Zalety Glucophage

  • Oryginalny lek Metformin, który spełnia wszystkie zasady medycyny opartej na dowodach
  • Niezawodnie poprawia przeżycie i zmniejsza ryzyko wystąpienia powikłań cukrzycy 2
  • Metformina stosowana w najważniejszym badaniu dotyczącym cukrzycy typu 2 UKPDS
  • Zatwierdzone do stosowania u dzieci
  • Jedyna metformina stosowana w badaniu dotyczącym zapobiegania cukrzycy typu 2 (DPP) i 31% redukcji ryzyka rozwoju cukrzycy typu 2 u pacjentów z zespołem metabolicznym
  • Najsłynniejszy lek przeciwcukrzycowy: 50 lat doświadczenia

The Ultimate Gold Standard w leczeniu cukrzycy
Żadna klasa doustnych leków hipoglikemizujących nie ma takich skutków, jak metformina: udowodnione zmniejszenie śmiertelności i zachorowalności, neutralny wpływ na masę ciała, brak epizodów hipoglikemii, dobrze ustalony profil bezpieczeństwa i skuteczności.
Połączenie pozytywnych efektów doprowadziło do tego, że lekarze na całym świecie szeroko stosują metforminę, a lek jest pozycjonowany jako wstępne leczenie farmakologiczne osób z cukrzycą typu 2 i pacjentów zagrożonych tą chorobą.
W 2005 r., W wytycznych klinicznych Międzynarodowej Federacji Diabetologicznej (IDF, Międzynarodowa Federacja Diabetologiczna) jako leczenia pierwszego rzutu u pacjentów ze świeżo rozpoznaną cukrzycą typu 2, zalecono zmianę stylu życia w połączeniu z farmakoterapią metforminą.26
W 2006 r. Decyzja konferencji consensus Amerykańskiego Towarzystwa Diabetologicznego (ADA, American Diabetes Association) i Europejskiego Stowarzyszenia Badań nad Cukrzycą (Europejskie Stowarzyszenie Badacza Cukrzycy EASD) uznała, że ​​same zmiany stylu życia nie wystarczą, by kontrolować glikemię. Ze względu na fakt, że większość pacjentów, którzy osiągnęli utratę masy ciała, ponownie przybiera na wadze, potrzebują dodatkowej farmakoterapii w celu skutecznego leczenia cukrzycy.14
W decyzji konferencji konsensusowej w 2006 roku, dla nowo zdiagnozowanej cukrzycy typu 2, zaleca się przepisywanie metforminy wraz ze zmianami stylu życia. Wynika to z faktu, że metformina ma pozytywny wpływ na glikemię i nie powoduje wzrostu masy ciała i epizodów hipoglikemii.

Metformina: zalecenia dotyczące zmniejszenia ryzyka wystąpienia działań niepożądanych

  • Zacznij od niskich dawek (500 mg / dzień)
  • Wykonuj miareczkowanie co 7-14 dni
  • Ustaw maksymalną skuteczną dawkę (maksymalnie 3000 mg)
  • Weź z jedzeniem, przestrzegaj zaleceń

Skutki uboczne Metforminy

  • Zaburzenia żołądkowo-jelitowe (wzdęcia, nudności, metaliczny smak w jamie ustnej) często występują na początku leczenia i ustępują same z siebie
  • Kwasica mleczanowa (opracowana z przeciwwskazaniami)
  • Indywidualna nietolerancja

Przeciwwskazania do przyjmowania metforminy:

  • Niewydolność nerek i wątroby
  • Używanie środków kontrastowych
  • Duże operacje
  • Klinicznie wyraźne objawy ostrych i przewlekłych chorób związanych z niedotlenieniem (ostra niewydolność serca i układu oddechowego, zawał mięśnia sercowego, ciężka niedokrwistość)
  • Historia kwasicy mleczanowej
  • Przewlekły alkoholizm
  • Ciężka dekompensacja cukrzycy
  • Ciąża i laktacja

Glina (meglitinidy)

  • leki - pochodne kwasu benzoesowego mają specyficzne miejsce wiązania na komórkach β, inne niż inne leki sekrecyjne, które pozwalają ekonomicznie stymulować i nie zubożać komórki β.
  • Fizjologia w mechanizmie działania leku pozwala zminimalizować ryzyko hipoglikemii.

Repaglinide (Novomorm)
Nateglinid (STARLIX)

Korzyści: efekt szybkiego startu

NovoNorm® jest jedynym prandjalnym regulatorem glukozy zarejestrowanym w Federacji Rosyjskiej

  • Skutecznie poprawia kontrolę glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2 zarówno w monoterapii, jak iw skojarzeniu z insuliną lub metforminą 1,2
  • niskie ryzyko hipoglikemii3
  • fizjologiczna stymulacja wydzielania insuliny 4,5,6

Łatwość użycia

  • elastyczny schemat dawkowania ("Spożywanie leku") pozwala pacjentowi na utrzymanie swojej zwykłej diety przy zachowaniu optymalnej kontroli glikemii 7

Szereg licznych badań potwierdza skuteczność i bezpieczeństwo NovoNorm®. NovoNorm® poprawia kontrolę glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2 w monoterapii (zmniejszenie stężenia HbA1c o 1-2%) oraz w połączeniu z insuliną lub metforminą (redukcja HbA1c o 1,4%). 1.2
Istnieje optymalna równowaga między skuteczną kontrolą glikemii a bezpieczeństwem leczenia.
NovoNorm® ma elastyczny schemat dawkowania ("przyjmowanie pokarmu - przyjmowanie leku"), który umożliwia pacjentom utrzymanie ich zwykłego schematu żywieniowego przy zachowaniu optymalnej kontroli glikemii.

Gliny (meglitynidy) - Funkcje aplikacji

  • Maksymalna jednorazowa dawka - 4 mg, maksymalna dzienna dawka - 16 mg / dobę.
  • Recepcja z głównymi posiłkami przez 0-30 minut przed posiłkami.
  • Kiedy opuszczasz posiłek - pomiń lek.
  • Z dodatkowym spożyciem żywności - dodatkowe spożycie narkotyków.

Przeciwwskazania:

  • ciąża i laktacja
  • Cukrzyca typu 1
  • niewydolność wątroby i nerek
  • z ostrożnością w alkoholizmie
  • Nie łącz z PSM

Pochodne pochodnych mocznika

  • Glibenklamid (glibenklamid, manin)
  • Gliklazyd (diabeton MB, gliklazyd)
  • Glikvidon (glurenorm)
  • Glimepiryd (amaril)

Historia powstawania leków sulfonylomocznikowych

Jak to wielokrotnie miało miejsce w historii farmakologii, działania uboczne substancji często stały się głównym efektem nowej klasy leków. Tak więc, w połowie lat 40., podczas badania właściwości antybakteryjnych sulfonamidów, M. Janbon przypadkowo odkrył swoje skutki uboczne w postaci hipoglikemii u zwierząt laboratoryjnych. Doprowadziło to do stworzenia nowej klasy leków hipoglikemicznych - PSM, której produkcja przemysłowa pierwszego pokolenia rozpoczęła się w latach 1955-56. Leki generacji 1 (obecnie nie są już stosowane w leczeniu cukrzycy typu 2) obejmują tolbutamid, karbutamid i chlorpropamid, leki o udowodnionej skuteczności. W 1969 r. Rozpoczęto produkcję przemysłową generacji PSM 2, która jest obecnie dostępna na rynku z takimi lekami, jak glikvdon, gliklazyd, glipizyd i glibenklamid. Wytwarzanie PSM 2 w porównaniu z generacją PSM 1 ma lepszy profil bezpieczeństwa bez zmniejszania właściwości obniżania cukru. W 1995 r. Firma Sanofi-Aventis (wówczas Hoechst...) uruchomiła nowy PSM na rynku światowym - glimepiryd, który jest obecnie jedynym przedstawicielem trzeciej generacji tej klasy leków. W przeciwieństwie do poprzednich generacji PSM, wraz z wysoką skutecznością, glimepiryd poprawił charakterystykę bezpieczeństwa (w tym niskie ryzyko hipoglikemii), efekt zachowania insuliny i dogodny reżim dawkowania.

Mechanizm działania PSM jest połączony:

  • ze stymulacją endogennego wydzielania insuliny przez komórki β
  • z supresją produkcji glukagonu
  • z poprawioną wrażliwością tkanek zależnych od insuliny

Pochodne pochodnych mocznika: Maninil (Berlin-Chemie)

  • Używany w Federacji Rosyjskiej od ponad 20 lat
  • Czas działania wynosi 8-12 godzin
  • Dawki: 1,75 mg; 3,5 mg; 5 mg.
  • Maksymalna dawka dobowa wynosi 20 mg.
  • Przyjmowanie leku 30 minut przed posiłkiem.
  • Ma najbardziej wyraźny efekt hipoglikemiczny.

Maninil jest jednym z podstawowych leków dla pacjentów z cukrzycą typu 2, zapewniającym maksymalne działanie obniżające cukier wśród wszystkich doustnych środków obniżających stężenie glukozy.
Jedyny mikronizowany glibenklamid w Federacji Rosyjskiej

  • Biodostępność Maninil 5 mg - 25-70%
  • Dostępność biologiczna Maninil 1,75 mg i 3,5 mg - 100%
  • Odbiór zmikronizowanych postaci 8-10 minut przed posiłkami

Zmniejszenie ryzyka wystąpienia powikłań cukrzycy typu 2 / UKPDS
(↓ Poziom HbA1c od 7,9% do 7%)

"Nie było negatywnego wpływu pochodnych sulfonylomocznika (glibenklamidu) na rozwój zawału mięśnia sercowego, nagłą śmierć lub zgony z powodu powikłań cukrzycy". UKPDS / 1998.

Gliklazyd (diabeton MB, gliklazyd)

Diabetes MB jest jedynym lekiem sulfonylomocznikowym, który okazał się skuteczny w zapobieganiu poważnym powikłaniom u pacjentów z cukrzycą.

Kongres IDF 2009 Nowe dane

Zmniejszenie ryzyka poważnych powikłań

  • Zmniejszenie ryzyka zgonu z powodu chorób układu krążenia
  • Zmniejszenie ryzyka powikłań nerkowych

ADVANCE Collaborative Group. N Engl J Med 2008; 358: 2560-2572

Jeśli spojrzy się bardziej szczegółowo, Diabeton MV zmniejsza ryzyko zgonu z powodu chorób sercowo-naczyniowych (CVD) o 12% i zapobiega rozwojowi powikłań nerkowych (zmniejsza ryzyko wystąpienia nefropatii o 21%).
Oznacza to, że twoi pacjenci rzadziej przechodzą na terapię dializacyjną, transplantacje nerki, a przede wszystkim na śmierć.

Cukrzyca MB jest skuteczna niezależnie od cech pacjenta!

Kontrola glikemii niezależnie od masy ciała

Kontrola glikemii niezależnie od wieku pacjenta

Kontrola glikemii niezależnie od doświadczenia z cukrzycą

Uzasadnienie wyboru Diabeton MV

  • Innowacyjna struktura - skuteczne 24-godzinne działanie z pojedynczą dawką podczas śniadania 1
  • Pojedyncza dawka - 80 mg, maksymalna dawka dzienna - 320 mg
  • Skuteczna i długotrwała kontrola glikemii 2-4
  • Doskonała tolerancja nawet w dużych dawkach 2,3
  • Właściwości przeciwutleniające i bezpośrednia ochrona naczyń 5-7

1. Guillausseau PJ i Greb W. Diabetes Metab. 2001; 27: 133-137. - 2. Schernthaner G, i in. Eur J Clin Invest. 2004; 34: 535-542
3. Dane w pliku. - 4. Satoh J, et al. Diabetes Res Clin Pract. 2005; 70: 291-297.
Katakami N i in. Diabetologia. 2004; 47: 1906-1913

Co zadecydowało o wyborze Diabeton MV jako podstawy intensywnej terapii do badania ADVANCE?

Oto 4 główne powody:

  1. Innowacyjna struktura zapewniająca skuteczne 24-godzinne kontrolowanie glikemii za pomocą pojedynczej dawki dziennej. Unikalna matryca hydrofilowa umożliwia 24-godzinną kontrolę glikemii podczas leczenia Diabeton MV, i jest to absolutna różnica pomiędzy lekiem i innymi PSSP.
  2. Skuteczna i długotrwała kontrola glikemii podczas leczenia produktem Diabeton MV pozwala opóźnić wyznaczenie insulinoterapii na ponad 14 lat (6 lat dłużej niż w przypadku terapii glibenklamidem, wszystkie inne rzeczy są jednakowe).
  3. Doskonała tolerancja nawet w wysokich dawkach. DIABETON MV wielokrotnie potwierdzał swój status jako najbezpieczniejszego leku, nawet w przypadku stosowania w maksymalnej dawce 4 tabletek podczas śniadania. W badaniu GUIDE tylko 3 pacjentów miało 1 epizod łagodnej hipoglikemii podczas przyjmowania 4 tabletek.
  4. Właściwości przeciwutleniające i bezpośrednia ochrona naczyniowa. DIABETON MW zapewnia bezpośrednią ochronę układu sercowo-naczyniowego ze względu na swoje wyjątkowe właściwości przeciwutleniające.

Glikvidon (glurenorm)

  • Pochodna SM
  • Różnica w stosunku do innych leków: 95% leku wydalane jest przez przewód żołądkowo-jelitowy, a 5% przez nerki.
  • Postać uwalniania w tabletkach po 30 mg, najwyższa dzienna dawka 120 mg.
  • Może być stosowany u pacjentów z nefropatią cukrzycową 1 i 2 łyżki.

Glimepiryd (amaril)
Zarejestrowany w Rosji w 1998 roku

  • Tabletki w blistrze: 1, 2, 3, 4 mg, liczba 30
  • 100% biodostępność
  • Początek działania: 15-20 minut
  • Maksymalne stężenie: po 2 godzinach
  • Czas trwania: 24 godziny
  • Podwójna droga eliminacji: 58% przez nerki, 42% przez przewód żołądkowo-jelitowy

Rozpoczęcie terapii - 1 mg, zwiększając dawkę o 1 mg przez 1-2 tygodnie.
Maksymalna zarejestrowana dawka wynosi 6 mg na dobę.

Ten diagram przedstawia główne cechy Amaril. Konieczne jest skupienie się na każdej z prezentowanych właściwości pod względem korzyści dla lekarza, na przykład: dawki 1,2,3,4 - łatwość dozowania i miareczkowania leku, 100% biodostępność i początek działania w 15-20 minut - szybki i pełny efekt leku. Pytanie 6 mg to maksymalna zgłaszana dawka produktu Amaril. Niektórzy lekarze mają doświadczenie w stosowaniu Amarilu w dawce 8 mg, o czym jest również mowa w niektórych pracach naukowych. W niektórych krajach dawka preparatu Amaril 8 mg - jest oficjalnie zarejestrowana, w Federacji Rosyjskiej - zarejestrowano maksymalną dawkę 6 mg. Lekarz może przepisać dużą dawkę pod jego odpowiedzialnością. Koniecznie skup się na 10-letnim doświadczeniu Amaril w Federacji Rosyjskiej. Z dużą dozą pewności możemy założyć, że są lekarze, którzy przepisują Amaryl swoim pacjentom przez długi czas. Trudno się nie zgodzić, że w tak długim czasie Amaryl wykazał wysoką skuteczność i bezpieczeństwo w leczeniu cukrzycy typu 2.
Co tłumaczy tak wysoką skuteczność działania? Amaryl, jako jedyny oryginalny PSM 3-generacji, ma drugi mechanizm działania: udowodniony wpływ na wydzielanie insuliny i wpływ na insulinooporność. Więcej o tym później.

Zewnętrzne działanie Amarilu

  • Hamowanie glukoneogenezy w wątrobie
    • poprzez zwiększenie stężenia fruktozo-2,6-bis-fosforanu (inhibitora glukoneogenezy)
  • Działanie przeciwmiażdżycowe:
    • Miażdżycowa depresja tworzenia płytki nazębnej
    • Korzystny wpływ na metabolizm lipidów: obniżenie poziomu cholesterolu, cholesterol-VLDL, CA, podwyższony cholesterol-cholesterol HDL
  • Działanie przeciwzakrzepowe:
    • Zmniejszenie agregacji płytek in vitro i in vivo dzięki selektywnemu hamowaniu cyklooksygenazy zaangażowanej w tworzenie tromboksanu A2
  • Działanie antyoksydacyjne

Instrukcje dotyczące medycznego stosowania leku
Shustov SB, Diabetes, 2002, №1, str. 42-44

Inne pozatrzustkowe działania glimepirydu z klinicznego punktu widzenia obejmują:
Hamowanie glukoneogenezy w wątrobie poprzez zwiększenie stężenia inhibitora glukoneogenezy, fruktozo-2,6-bis-fosforanu, co pozwala zmniejszyć poziom beztłuszczowej glukozy i glikemii pomiędzy posiłkami.
Przeciwmiażdżycowe działanie glimepirydu objawia się hamowaniem powstawania blaszek miażdżycowych i korzystnym wpływem na metabolizm lipidów, objawiającym się obniżeniem miażdżycogennych poziomów cholesterolu, cholesterol-VLDL, jak również wzrostem anty-aterogennego cholesterolu-HDL
Działanie przeciwzakrzepowe glimepirydu objawia się zmniejszeniem agregacji płytek in vitro i in vivo ze względu na selektywne hamowanie cyklooksygenazy uczestniczącej w tworzeniu tromboksanu A2
Tak więc, ze względu na właściwości pozatrzustkowe, glimepiryd można uznać za nieco szerszy niż lek hipoglikemiczny, który ma niewątpliwe znaczenie kliniczne, ponieważ obecnie wiodące stowarzyszenia sercowo-naczyniowe na świecie, w tym Rosyjskie Stowarzyszenie, uważają cukrzycę typu 2 za równoważną chorobie wieńcowej, a zmniejszenie ryzyka wystąpienia katastrof sercowo-naczyniowych jest jednym z najważniejszych celów leczenia tej grupy pacjentów.

Schemat dawkowania, częstotliwość i sposób stosowania preparatu Amaril

Niezależnie od skutecznego i bezpiecznego leku, ważne czynniki decydujące o powodzeniu leczenia to reżim dawkowania, częstotliwość i sposób stosowania.
Dla lekarza najważniejszym z tych czynników jest to, że lek ma prosty i przejrzysty algorytm do przepisywania i ustalania dawki w celu prostego rozpoczęcia i intensyfikacji leczenia. Początkowa dawka glimepirydu na początku leczenia zmniejszającego stężenie glukozy oraz przy przenoszeniu z dowolnego leku obniżającego stężenie glukozy (w tym insuliny) wynosi 1 mg. Maksymalna dawka glimepirydu wynosi 6 mg. Miareczkowanie glimepirydu jest przeprowadzane pod kontrolą glikemii w dawce 1 mg przez 1-2 tygodnie do momentu osiągnięcia docelowego poziomu glukozy we krwi na poziomie ≤ 5,6 mmol / l; glikemia poposiłkowa 1,3

  • Po spożyciu pokarmu, GLP-1 jest uwalniany do krwioobiegu 1-4.
  • GLP-1 zwiększa odpowiedź komórek beta poprzez zwiększenie zależnego od glukozy wydzielania insuliny 1
  • Informacje na zdjęciu:

    • GLP-1 jest wydzielany z komórek L jelita cienkiego.
    • GLP-1 zmniejsza obciążenie komórek beta, a zatem potrzebę wydzielania insuliny przez:
    • Dostosowanie tempa opróżniania żołądka tak, aby składniki odżywcze z pożywienia dotarły do ​​jelita cienkiego, a następnie do krwiobiegu powolniej, zmniejszając szczytową absorpcję składników odżywczych i zapotrzebowanie na insulinę (obciążenie komórek beta) 1,3
    • Zmniejszenie wydzielania glukagonu przez komórki alfa trzustkowe po posiłkach, co pomaga utrzymać antagonistyczną równowagę między insuliną a glukagonem 2
    • Zmniejszenie wydzielania glukagonu po posiłkach; GLP-1 pośrednio dodatnio wpływa na obciążenie komórek beta, ponieważ zmniejszenie wydzielania glukagonu doprowadzi do zmniejszenia produkcji glukozy przez wątrobę po posiłku 2
    • Wpływ na centralny układ nerwowy, który prowadzi do przyspieszenia nasycenia (zadowolenie po jedzeniu) i zmniejszenie spożycia żywności 4

    Literatura:
    Drucker DJ. Peptydy glukagonopodobne. Cukrzyca. 1998; 47: 159-169.
    Larsson H, Holst JJ, Ahrén B. Glukagonopodobny peptyd-1 zmniejsza pośrednio produkcję glukozy w wątrobie poprzez insulinę i glukagon u ludzi. Acta Physiol Scand. 1997; 160: 413-422.
    Nauck MA, Wollschläger D, Werner J, i in. Wpływ podskórnego glukagonopodobnego peptydu 1 (GLP-1 [7-36 amid]) u pacjentów z NIDDM. Diabetologia. 1996; 39: 1546-1553.
    Flint A, Raben A, Astrup A, Holst JJ. Peptyd 1 podobny do glukagonu promuje przyjmowanie energii u ludzi. J Clin Invest. 1998; 101: 515-520.

    Glikonagonopodobny agonista peptydowy-1 - EXENATID (BAETA)

    Dyskusja:
    "BAETA®", a także farmakologiczna dawka podawanego w sposób ciągły GLP-12-6:

    • Poprawia produkcję insuliny zależnej od glukozy.
    • Przywraca odpowiedź insuliny w pierwszej fazie
    • Zmniejsza produkcję glukagonu po posiłku, tym samym zmniejszając produkcję glukozy przez wątrobę
    • Reguluje opróżnianie żołądka, zmniejszając szybkość szczytowego wchłaniania składników odżywczych pochodzących z pożywienia
    • Zmniejsza spożycie żywności

    ALE! Ważną różnicą jest to, że lek "BAETA" jest oporny na degradację enzymatyczną za pomocą DPP-4, co przedłuża czas przebywania "BAETA" w osoczu po wstrzyknięciu podskórnym (mierzonym do 10 godzin)

    Informacje na zdjęciu:

    • Po podaniu SC "BAETA" pacjentom z cukrzycą typu 2, "BAETA" osiąga średnie szczytowe stężenia w osoczu po 2,1 godziny.
    • Średni końcowy okres półtrwania "BAET" wynosi 2,4 godziny
    • Właściwości farmakokinetyczne "BETA" u większości ludzi nie zależą od dawki, stężenie "BETA" można zmierzyć w ciągu około 10 godzin po podaniu dawki.
    • Zobacz towarzyszące informacje o produkcie i informacje dotyczące bezpieczeństwa.

    Literatura:
    Aronoff SL, Berkowitz K, Shreiner B, Want L. Metabolizm i regulacja glukozy: poza insuliną i glukagonem. Diabetes Spectr. 2004; 17: 183-190.
    Nielsen LL, Young AA, Parkes DG. Farmakologia eksenatydu (syntetyczna eksendyna-4): potencjalny środek terapeutyczny poprawiający kontrolę glikemii cukrzycy typu 2. Regul Pept. 2004; 117: 77-88.
    Fehse F, Trautmann M, Holst JJ, i in. eksenatyd zwiększa wydzielanie insuliny w pierwszej i drugiej fazie J Clin Endocrinol Metab. 2005; 90: 5991-5997.
    Kolterman OG, Buse JB, Fineman MS, i in. Syntetyczna eksendyna-4 (eksenatyd) znacząco obniża poziom glukozy. J Clin Endocrinol Metab. 2003; 88: 3082-3089.
    Maekawa F, Fujiwara K, Kohno D, i in. Nadwrażliwość specyficzna dla młodych dorosłych u cukrzycowych szczurów goto-kakizaki jest związana z mRNA w ostrym jądrze. J Neuroendocrinol. 2006; 18: 748-756.
    Rachman J, Gribble FM, Barrow BA, i in. Nocny wlew amidu 1peptydu glukagonu (7-36) u pacjentów z NIDDM. Cukrzyca. 1996; 45: 1524-1530.

    Odbiór "BAETA®" jest łatwy do rozpoczęcia i kontynuowania terapii.

    • Jedno pióro wystarcza na cały miesiąc.
    • Dawkowanie dwa razy dziennie, przez 1 godzinę przed 2 głównymi posiłkami *
      • Dostosowanie dawki w zależności od ilości jedzenia lub ćwiczeń nie jest wymagane.
      • Dodatkowa kontrola glukozy nie jest wymagana.
      • Po 1 miesiącu przejdź do 10-μg pióra

    Glikonagonopodobny agonista peptydowy-1 - EXENATID (BAETA)

    • Codzienne zastrzyki
    • Częste działania niepożądane ze strony przewodu żołądkowo-jelitowego
    • Wysokie koszty leku

    Przeciwwskazania agonistów peptydowych 1-glukagonopodobnych - EXENATID (BAETA)

    • Choroby przewodu pokarmowego z gastroparezą
    • Cukrzyca typu 1
    • Ciężkie zaburzenia czynności nerek lub wątroby
    • Ciąża i laktacja
    • Śpiączka cukrzycowa

    Inhibitory dipeptydylopeptydazy-4 (gliptiny)

    • Sitagliptyna (Januvia)
    • Wildagliptyna (Galvus)

    Inhibitory dipeptydylopeptydazy-4 (gliptiny)

    • Zwiększyć peptyd glukagonopodobny-1
    • Zwiększa wrażliwość komórek beta na glukozę i zwiększa wydzielanie insuliny
    • Zmniejsza wydzielanie glukagonu i produkcję glukozy przez wątrobę
    • Zwolnij opróżnianie żołądka i zwiększ poczucie pełności
    • Nie wpływaj na masę ciała
    • Niskie ryzyko hipoglikemii
    • Zdalne zabezpieczenia nie były badane.

    Przeciwwskazania Inhibitory dipeptydylopeptydazy-4 (gliptiny)

    • Cukrzyca typu 1
    • Ciężka niewydolność nerek
    • Ciąża i laktacja
    • Śpiączka cukrzycowa
    • Nadwrażliwość na lek

    Algorytm leczenia cukrzycy typu 2 (ADA, EASD, 2008)

    Wskazania do stosowania insulinoterapii w cukrzycy typu 2

    • Oporność na doustne leki obniżające stężenie glukozy (brak wyrównania cukrzycy na tle maksymalnych dziennych dawek PSSP)
    • Nietolerancja lub przeciwwskazania do powołania PSSP
    • Obecność późnych powikłań cukrzycy (nefropatia na etapie przewlekłej niewydolności nerek, pogorszenie i niestabilność objawów sercowo-naczyniowych)
    • Laboratoryjne objawy zmniejszonego resztkowego wydzielania insuliny (podstawowy peptyd C 8,5%: zalecane jest dwufazowe analogowanie (NovoMix® 30).
      Zgodnie z rosyjskimi zaleceniami ("Zalecenia kliniczne Ministerstwa Zdrowia i Rozwoju Społecznego oraz Federalnej Instytucji Krajowej ENTS Rosmedtekhnologii" Optymalizacja i intensyfikacja insulinoterapii w cukrzycy typu 2 "(red. I. Dedov, M. Shestakova).
      Oprócz wskaźników kontroli glikemii, przy wyborze leku zaleca się zwracanie uwagi na styl życia pacjenta.

    Kiedy i jak rozpocząć terapię insulinową?

    Międzynarodowa Federacja Diabetologiczna Globalna wytyczna dotycząca cukrzycy typu 2

    • Rozpocznij leczenie insuliną, zanim kompensacja stanie się zła, tj. gdy HbA1c> 7,5% przy maksymalnej tolerowanej dawce PSSP
    • "Podstawowa" insulina (Glargin, Detemir, NPH) raz dziennie
      lub
    • Dwa razy dziennie mieszana insulina (dwufazowa insulina), szczególnie przy wysokiej HbA1c
    • Zastrzyki kilka razy dziennie (insulina poposiłkowa i podstawowa), jeśli poziom glukozy we krwi w innych trybach nie jest optymalny

    Według International Diabetes Federation. Globalna wytyczna dotycząca cukrzycy typu 2. Bruksela: International Diabetes Federation, 2005. (Dostęp do 18 lipca 2006).

    Taktyka przenoszenia pacjentów z cukrzycą typu 2 na leczenie insuliną

    Profesor endokrynologii,
    Ph.D. O.V. Serebryakova
    23 kwietnia 2010 r. - Chita.

    Dodatkowe Artykuły O Tarczycy

    Pomimo faktu, że menopauza jest procesem fizjologicznym, wiele kobiet potrzebuje korekty leczenia, aby łatwiej przeżyć ten okres życia. Zmiany hormonalne w okresie menopauzy, polegające na zatrzymaniu syntezy estrogenów, mają negatywny wpływ na zdolność do pracy, wygląd, zdrowie fizyczne i stan psycho-emocjonalny kobiet.

    Przedawkowanie Eutiroks, ze względu na specyfikę tego leku, występuje dość często. Jest to syntetyczny analog tyroksyny hormonu tarczycy, który wpływa między innymi na tempo procesów metabolicznych i płodność.

    Nadnercza to para małych (z orzechami włoskimi) gruczołów dokrewnych, zlokalizowanych na wierzchołkach nerek. Składa się z rdzenia objętego korowym płaszczem.