Główny / Cyst

SYSTEM ENDOKRYNY

Narządy układu hormonalnego lub gruczołów dokrewnych wytwarzają substancje biologicznie czynne - hormony, które są uwalniane przez nie do krwi i rozprzestrzeniają się wraz z nimi w całym organizmie, wpływają na komórki różnych narządów i tkanek (komórki docelowe), regulując ich wzrost i aktywność dzięki obecności te komórki są specyficznymi receptorami hormonalnymi.

Gruczoły dokrewne (takie jak na przykład przysadka mózgowa, szyszynka, gruczoły nadnercza, tarczyca i gruczoły przytarczyczne) są oddzielnymi narządami, ale oprócz nich hormony są również produkowane przez poszczególne komórki endokrynologiczne i ich grupy, które są rozproszone w tkankach innych niż hormonalne - takie komórki i komórki ich grupy tworzą rozproszony (rozproszony) układ hormonalny. Znaczna liczba komórek zdyspergowanego układu hormonalnego znajduje się w błonach śluzowych różnych narządów, zwłaszcza w przewodzie pokarmowym, gdzie ich kombinacja została nazwana układem żołądkowo-jelitowo-trzustkowym (HEP).

Gruczoły dokrewne, mające strukturę narządową, są zwykle przykryte kapsułką gęstej tkanki łącznej, z której wnikają do wnętrza cienkie beleczki, składające się z luźnej włóknistej tkanki łącznej oraz naczyń i nerwów. W większości gruczołów dokrewnych komórki tworzą pasma i ściśle przylegają do naczyń włosowatych, co zapewnia wydzielanie hormonów do krwioobiegu. W przeciwieństwie do innych gruczołów dokrewnych, komórki tarczycy nie tworzą nici, ale są zorganizowane w małe pęcherzyki zwane pęcherzykami. Kapilary w gruczołach dokrewnych tworzą bardzo gęste sieci i ze względu na swoją strukturę mają zwiększoną przepuszczalność - są fenestrowane lub sinusoidalne. Ponieważ hormony są wydzielane do krwi, a nie na powierzchnię ciała lub do jamy ustnej narządów (tak jak w gruczołach zewnątrzwydzielniczych), nie występują kanały wydalnicze gruczołów dokrewnych.

Funkcjonalnie wiodąca (produkująca hormony) tkanka gruczołów dokrewnych jest tradycyjnie uważana za nabłonkową (związaną z różnymi typami histogenetycznymi). Rzeczywiście, nabłonek jest funkcjonalnie wiodącą tkanką większości gruczołów dokrewnych (tarczycy i gruczołów przytarczycznych, przednich i pośrednich płatów przysadki, korowej substancji gruczołu nadnerczowego). Niektóre elementy gruczołów dokrewnych gonad (komórki nabłonkowe jajnika, suscytocyty jądra itp.) Mają również charakter nabłonkowy. Jednak

Obecnie nie ma wątpliwości, że wszystkie inne rodzaje tkanek są również zdolne do produkcji hormonów. W szczególności, hormony są wytwarzane przez komórki mięśniowe (gładkie jako część aparatu przykłębuszkowego nerki - patrz rozdział 15 i prążkowane, w tym wydzielnicze kardiomiocyty w przedsionkach - patrz rozdział 9).

Niektóre elementy gonad endokrynologiczne mają pochodzenie tkanki łącznej (na przykład śródmiąższowe endokrynocyty - komórki Leydiga, komórki wewnętrznej warstwy pęcherzyka jajnikowego, komórki chylowe rdzenia jajnika - patrz rozdziały 16 i 17). Pochodzenie neuronalne jest charakterystyczne dla komórek neuroendokrynnych podwzgórza, komórek szyszynki, neurohypofizyki, rdzenia nadnerczy, niektórych elementów zdyspergowanego układu hormonalnego (na przykład komórek C gruczołu tarczowego - patrz poniżej). Niektóre gruczoły dokrewne (przysadka, nadnercze) są tworzone przez tkanki o różnym pochodzeniu zarodkowym i umieszczane osobno u niższych kręgowców.

Komórki gruczołów dokrewnych charakteryzują się wysoką aktywnością wydzielniczą i znaczącym rozwojem aparatu syntetycznego; ich struktura zależy przede wszystkim od chemicznej natury produkowanych hormonów. W komórkach, które tworzą hormony peptydowe, ziarnistą siateczkę endoplazmatyczną, kompleks Golgiego jest wysoce rozwinięty, a w syntetyzujących hormonach steroidowych znajduje się agranularna retikulum endoplazmatyczna, mitochondria z rurkowatymi pęcherzykowymi cristae. Nagromadzenie hormonów zwykle występuje wewnątrzkomórkowo w postaci wydzielniczych granulek; podwzgórzowe neurohormony mogą kumulować się w dużych ilościach wewnątrz aksonów, dramatycznie rozciągając je w pewnych obszarach (ciałach neurosekrecyjnych). Jedynym przykładem zewnątrzkomórkowej akumulacji hormonów są mieszki tarczycy.

Narządy endokrynne należą do kilku poziomów organizacji. Niższe są zajęte przez gruczoły, które produkują hormony, które wpływają na różne tkanki ciała (efektor lub obwodowe, gruczoły). Aktywność większości tych gruczołów jest regulowana przez specjalne hormony tropowe przedniego płata przysadki (drugi, wyższy poziom). Z kolei uwalnianie hormonów tropicznych jest kontrolowane przez specjalne neurohormony podwzgórza, które zajmują najwyższe miejsce w hierarchicznej organizacji systemu.

Podwzgórze jest segmentem pośredniego mózgu zawierającym specyficzne jądra nerwowo-rdzeniowe, których komórki (komórki neuroendokrynne) wytwarzają i wydzielają neurohormony do krwi. Komórki te odbierają impulsy odrzutu z innych części układu nerwowego, a ich aksony kończą się na naczyniach krwionośnych (synapsach nerwowo-naczyniowych). W zależności od wielkości komórek i ich cech funkcjonalnych jądra nerwowo-rdzeniowe podwzgórza dzieli się na duże i małe komórki.

Jądra dużych komórek podwzgórza są tworzone przez ciała komórek neuroendokrynnych, których aksony opuszczają podwzgórze, tworząc podwzgórze-przysadka, przenikając przez barierę krew-mózg, penetrując tylną przysadę mózgową, gdzie tworzą zakończenia na naczyniach włosowatych (ryc. 165). Jądra te obejmują nadczerwień i przykomorowo, które wydzielają hormon antydiuretyczny, lub wazopresynę (zwiększa ciśnienie krwi, reabsorbuje wodę w nerkach) i oksytocynę (powoduje skurcze macicy podczas porodu, a także komórki mioepitelialne piersi podczas laktacji).

Jądra drobnokomórkowe podwzgórza wytwarzają pewną liczbę czynników hipofizjotropowych, które wzmacniają (czynniki uwalniające lub liberiny) lub hamują (hamowanie lub statyny) wytwarzanie hormonów przez komórki płata przedniego, docierając do nich przez układ naczyniowy wrota. Aksony komórek neuroendokrynnych tych jąder tworzą zaciski w pierwotnej sieci kapilarnej w środkowej elewacji, która jest neurohemalną strefą kontaktową. Sieć ta jest następnie montowana w żyłach wrotnych, przenikając do przedniego płata przysadki i rozpadając się w drugorzędowej sieci kapilarnej pomiędzy pasmami endokrynocytów (patrz ryc. 165).

Komórki neuroendokrynne podwzgórza są postacią procesu, z dużym jądrem pęcherzykowym, dobrze zaznaczonym jąderkiem i bazofiliową cytoplazą zawierającą rozwiniętą ziarnistą retikulum endoplazmatyczną i duży kompleks Golgiego, z którego oddzielane są granulki neurosekretywne (Fig. 166 i 167). Granulki są transportowane wzdłuż aksonu (włókna nerwowo-neuronowe) wzdłuż centralnej wiązki mikrotubul i mikrofilamentów, a w niektórych miejscach akumulują się w dużych ilościach, rozciągając akson przez akson żylakowy - przedterminalne i końcowe przedłużenia aksonów. Największe z tych obszarów są wyraźnie widoczne pod mikroskopem świetlnym i nazywane są ciałami neurosekrecyjnymi (Gerring). Terminale (synapsy neuro-hemalowe) charakteryzują się obecnością, oprócz granulek, licznych pęcherzyków świetlnych (błona powraca po egzocytozie).

Przysadka reguluje aktywność wielu gruczołów dokrewnych i służy jako miejsce uwolnienia podwzgórzowych hormonów jądra dużych komórek podwzgórza. Poprzez interakcję z podwzgórzem, przysadka mózgowa tworzy z nią pojedynczy układ nerwowo-wydzielniczy podwzgórzowo-przysadkowy. Przysadka składa się z dwóch różnych części embriologicznie, strukturalnie i funkcjonalnie - płatu nerwowego (tylnego) - części procesu mózgu pośredniego (neurohypofizy) i adenohypofizy, której wiodącą tkanką jest nabłonek. Gruczoł krokowy dzieli się na większy przedni płat (część dystalną), wąską część pośrednią (płat) i słabo rozwiniętą część rurkową.

Przysadka przysłonięta jest kapsułką z gęstej włóknistej tkanki łącznej. Jej podściel jest reprezentowany przez bardzo cienkie warstwy luźnej tkanki łącznej związanej z siecią włókien siatkowatych, które w adenohypofizie otacza kable komórek nabłonkowych i małych naczyń.

Płat przedni (część dystalna) przysadki mózgowej u ludzi stanowi większość jej masy; jest tworzony przez zespalające się beleczki, czyli sznury komórek endokrynnych, ściśle związane z układem kapilar sinusoidalnych. Na podstawie specyfiki barwienia cytoplazmy wyróżniono: 1) chromofilowe (intensywnie barwione) i 2) chromofobiczne (słabo wyczuwające się barwniki) komórki (endocrinocyty).

W zależności od koloru wydzielniczych granulek zawierających hormony, komórki chromofilowe dzielą się na kwasochłonne i zasadochłonne endokrytyny (ryc. 168).

Kwasochłonne endokrynocyty wytwarzają hormon wzrostu lub hormon wzrostu, który stymuluje wzrost, a także hormon prolaktyny lub laktotropowy, który stymuluje rozwój gruczołów sutkowych i laktację.

endocrinocytes bazofile zawierają gonadotropowymi tirotropnye i komórki kortikotropnye które wytwarzają odpowiednio: hormon folikulotropowy (FSH) i hormon luteinizujący (LH) - regulowania gametogenezę i wytwarzanie hormonów płciowych u obu płci, tirotropny hormon - zwiększa aktywność tyreocytach hormonu adrenokortykotropowego - stymuluje czynność kory nadnerczy.

Komórki chromofobowe są heterogenną grupą komórek, która obejmuje komórki chromofilowe po sekrecji wydzielniczych granulek, słabo zróżnicowane elementy kambialne, które mogą przekształcić się w bazofile lub acidofil.

Pośrednia część przysadki mózgowej u ludzi jest bardzo słabo rozwinięta i składa się z wąskich przerywanych sznurów komórek zasadochłonnych i chromofobowych, które otaczają liczne torbielowate pęcherzyki (pęcherzyki) zawierające koloid (substancja niehormonalna). Większość komórek wydziela hormon stymulujący melanocyty (reguluje aktywność melanocytów), niektóre mają właściwości kortykotropowe.

Płat tylny (nerwowy) zawiera: procesy (włókna nerwowo-neuronowe) i zakończenia komórek neurosekrecyjnych podwzgórzowych jąder dużych komórek, poprzez które wazopresyna i oksytocyna są transportowane i uwalniane do krwi; rozszerzone obszary wzdłuż procesów i w obszarze terminali - ciał neurosekrecyjnych (Gerring); liczne kapsle z fenestratu; komórki przysadki mózgowej - procesowe komórki glejowe spełniające funkcje wspomagające, troficzne i regulacyjne (ryc. 169).

Gruczoł tarczowy, największy z gruczołów dokrewnych ciała, składa się z dwóch płatów połączonych przesmykiem. Każdy płat pokryty jest kapsułką gęstej włóknistej tkanki łącznej, z której warstwy (przegrody), naczynia i nerwy rozciągają się do ciała (ryc. 170).

Pęcherzyki, morfofunkcjonalne jednostki gruczołu, są zamkniętymi, zaokrąglonymi strukturami, których ściana składa się z pojedynczej warstwy nabłonkowych komórek pęcherzykowych (tyreocytów), w świetle zawiera ich wydzielniczy produkt, koloid (patrz Fig. 170 i 171). Komórki pęcherzykowe wytwarzają hormony tarczycy zawierające jod (tyroksyna, trójjodotyronina), które regulują aktywność reakcji metabolicznych i procesów rozwojowych. Hormony te są związane z matrycą białkową i składem tyreoglobuliny przechowywanej w mieszku włosowym. Komórki pęcherzykowe charakteryzują się dużymi jasnymi jądrami z wyraźnie widocznym jąderkiem, licznymi spęcznionymi spłuczkami ziarnistej retikulum endoplazmatycznego i dużym kompleksem Golgiego, liczne mikrokosmki znajdują się na wierzchołkowej powierzchni (patrz Fig. 4 i 172). Kształt komórek pęcherzykowych może różnić się od płaskiej do kolumnowej, w zależności od stanu funkcjonalnego. Każdy pęcherzyk otoczony jest perifolikularną siecią kapilarną. Pomiędzy mieszkami znajdują się wąskie warstwy luźnej włóknistej tkanki łącznej (zrąb gruczołu) i zwarte wysepki nabłonka międzykomórkowego (patrz rys. 170 i 171), które prawdopodobnie służą jako źródło

Przydomek powstawania nowych pęcherzyków stwierdził, że pęcherzyki można formować dzieląc istniejące.

Komórki C (komórki parafolikularne) mają pochodzenie neuronalne i wytwarzają hormon białkowy kalcytoniny, która ma działanie hipokalcemiczne. Wykrywane są tylko specjalnymi metodami barwienia i najczęściej znajdują się samodzielnie lub w małych grupach parafinowych - w ścianie pęcherzyka między tyrocytami i błoną podstawną (patrz ryc. 172). Kalcytonina gromadzi się w komórkach C w gęstych granulkach i jest wydalana z komórek przez mechanizm egzocytozy wraz ze wzrostem poziomu wapnia we krwi.

Gruczoły przytarczyczne wytwarzają polipeptydowy parathormon (parathormon), który bierze udział w regulacji metabolizmu wapnia, zwiększając poziom wapnia we krwi. Każdy gruczoł pokryty jest cienką kapsułką gęstej tkanki łącznej, z której rozdzielają się przegrody, dzieląc je na segmenty. Z lobules tworzą sznury komórek gruczołowych - parathyrocyty, pomiędzy którymi znajdują się cienkie warstwy tkanki łącznej z siecią fenestrowanych naczyń włosowatych zawierających komórki tłuszczowe, których liczba znacząco wzrasta wraz z wiekiem (ryc. 173 i 174).

Parathyrocyty dzielą się na dwa wiodące typy - główny i oksyfilny (patrz ryc. 174).

Główne parathyrocyty stanowią główną część miąższu narządu. Są to małe, wielokątne komórki o słabo oksyfilowej cytoplazmie. Występują w dwóch wariantach (lekkie i ciemne parathyrocyty), odzwierciedlając odpowiednio niską i wysoką aktywność funkcjonalną.

Oksyfiliczne paracytocyty są większe niż główne, ich cytoplazma jest intensywnie wybarwiona kwasowymi barwnikami i ma bardzo wysoką zawartość dużych mitochondriów ze słabym rozwojem innych organelli i brakiem wydzielniczych granulek. U dzieci komórki te są rzadkie, a wraz z wiekiem ich liczba wzrasta.

Nadnercza - gruczoły dokrewne składające się z dwóch części - korowej i rdzenia, o różnym pochodzeniu, strukturze i funkcji. Każdy nadnercze pokryte jest grubą kapsułką gęstej tkanki łącznej, z której cienkie beleczki przenoszące naczynia i nerwy tworzą kort.

Substancja korowa (kora) nadnerczy rozwija się z nabłonka koelomicznego. To trwa

Większość objętości narządu jest utworzona przez trzy nieostro nakreślone koncentryczne warstwy (strefy): (1) strefa kłębuszkowa, (2) strefa pęczka i (3) strefa siatki (ryc. 175). Komórki kory nadnerczy (kortykosterocyty) produkują kortykosteroidy - grupę steroidowych hormonów syntetyzowanych z cholesterolu.

Strefa kłębuszkowa - cienka warstwa zewnętrzna przylegająca do kapsuły; utworzone przez komórki kolumnowe o jednolicie zabarwionej cytoplazmie, które tworzą zaokrąglone łuki ("kłębuszki"). Komórki tej strefy wydzielają mineralokortykoidy - hormony, które wpływają na zawartość elektrolitów we krwi i ciśnienie krwi (u ludzi, najważniejszym z nich jest aldosteron).

Strefa belki - średnia, stanowi większą część kory; składa się z dużych oksyfilowych komórek wakuolizacyjnych - gąbczastych kortykosteroidów (gąbczastych), które tworzą promieniowo zorientowane kable ("wiązki"), rozdzielone kapilarami sinusoidalnymi. Charakteryzują się one bardzo wysoką zawartością kropli lipidowych (więcej niż w komórkach kłębuszkowych i puchkovyh), mitochondriach z cystą cylindryczną, silnym rozwojem agranulatowej retikulum endoplazmatycznego i kompleksem Golgiego (ryc. 176). Komórki te wytwarzają glukokortykoidy - hormony, które wywierają wyraźny wpływ na różne rodzaje metabolizmu (szczególnie węglowodanów) i na układ odpornościowy (kortyzol jest najważniejszy u ludzi).

Strefa siatkowa - wąska wewnętrzna, przyległa do rdzenia - jest reprezentowana przez zespolenie komórek nabłonka, przebiegające w różnych kierunkach (tworząc "sieć"), pomiędzy którymi krążą naczynia krwionośne.

filary. Ogniwa tej strefy są mniejsze niż w strefie wiązki; w ich cytoplazmie występują liczne lizosomy i granulki lipofuscyny. Wytwarzają steroidy płciowe (główne u ludzi - dehydroepiandrosteron i jego siarczan - mają słaby efekt androgenny).

Rdzeń nadnerczy jest pochodzenia neuronalnego - powstaje podczas embriogenezy przez komórki migrujące z grzebienia nerwowego. Składa się z komórek chromu, komórek zwojowych i komórek podtrzymujących.

Komórki szpiku chromafinowego znajdują się w postaci gniazd i sznurów, mają kształt wielokątny, duże jądro, drobnoziarnisty lub cytoplazmę wakuolową. Zawierają małe mitochondria, rzędy cystern z ziarnistej retikulum endoplazmatycznego, duży kompleks Golgiego, liczne granulki wydzielnicze. Syntezują katecholaminy - adrenalinę i norepinefrynę - i dzielą się na dwa rodzaje:

1) adrenalocyty (komórki jasnego chromatyny) - dominują liczbowo, wytwarzają adrenalinę, która gromadzi się w granulkach o umiarkowanie gęstej matrycy;

2) noradrenalocyty (ciemne komórki chromochłonne) - wytwarzają norepinefrynę, która gromadzi się w granulkach z matrycą zagęszczoną w centrum i światłem na obwodzie. Granulki wydzielnicze w komórkach obu typów, oprócz katecholamin, zawierają białka, w tym chromograniny (stabilizatory osmotyczne), enkefaliny, lipidy i ATP.

Komórki zwojowe są zawarte w niewielkiej liczbie i są wielobiegunowymi autonomicznymi neuronami.

SYSTEM ENDOKRYNY

Ryc. 165. Schemat budowy układu nerwowo-przysadkowego podwzgórzowo-przysadkowego

1 - jądra komórkowe nerwów dużych komórek podwzgórza, zawierające ciała komórek neuroendokrynnych: 1.1 - nadpoświęcenie, 1,2 - przykomorowe; 2 - podwzgórze-przysadka-neuronowa wydzielina utworzona przez aksony komórek neuroendokrynnych z przedłużonymi żylakami (2.1), które kończą się neurowaskularnymi (neurohemicznymi) synapsami (2.2) na kapilarach (3) w płacie tylnym przysadki; 4 - bariera hematyczno-mózgowa; 5 - jądra komórkowe nerwów małych komórek podwzgórza zawierające ciała komórek neuroendokrynnych, których aksony (5.1) kończą się w neurohemalnych synapsach (5.2) na naczyniach włosowatych sieci pierwotnej (6) utworzonej przez tętnicę przysadki (7); 8 - żyły wrotne przysadki mózgowej; 9 - wtórna sieć sinusoidalnych kapilar w przednim płacie przysadki; 10 - dolna arteria przysadkowa; 11 - żyły przysadki; 12 - zatok jamisty

Wielkokomórkowe jądra neurosekrecji podwzgórza wytwarzają oksytocynę i wazopresynę, małe komórki - liberiny i statyny

Ryc. 166. Komórki neuroendokrynne jądra nadprzewodnika podwzgórza

Barwienie: paraldehyd-fuksyna i azan przez Heidenhain

1 - komórki neuroendokrynne w różnych fazach cyklu wydzielniczego: 1.1 - okołojądrowa kumulacja neurosekretu; 2 - procesy komórek neuroendokrynnych (włókien neurosekrecyjnych) z ziarnami neurosekretu; 3 - ciałka neurosekrecyjna (Gerring) - ekspansja warianowa aksonu komórki neuroendokrynnej; 4 - jądra gliocytów; 5 - kapilara krwi

Ryc. 167. Schemat ultrastrukturalnej organizacji podwzgórzowej komórki neuroendokrynnej:

1 - perikaryon: 1.1 - rdzeń, 1,2 - zbiorniki ziarnistej retikulum endoplazmatycznego, 1,3 - kompleks Golgiego, 1,4 - granulki neurosekreatywne; 2 - początek dendrytów; 3 - akson z przedłużonymi żylakami; 4 - ciałka neuro-wydzielnicze (Gerring); 5 - synowenno-nerwowa (neurohemalna) synapsa; 6 - kapilara krwi

Ryc. 168. Przysadka mózgowa. Obszar płata czołowego

1 - chromofobowy endokrynocyt; 2 - kwasochłonny endokrynocyt; 3 - bazofiłowy endokrynocyt; 4 - Kapilara sinusoidalna

Ryc. 169. Przysadka mózgowa. Wykres płata nerwowego (tylnego)

Barwienie: paraldehyd-fuksyna i azan przez Heidenhain

1 - włókna neurosekrecyjne; 2 - ciałka neurosekretywne (Gerring); 3 - jądro pituitowe; 4 - fenestracyjna kapilara włosa

Ryc. 170. Tarczyca (widok ogólny)

1 - włóknista kapsułka; 2 - zrąb tkanki łącznej: 2.1 - naczynie krwionośne; 3 - mieszki włosowe; 4 - wysepki międzyfolikularne

Ryc. 171. Tarczyca (strona)

1 - pęcherzyk: 1.1 - komórka pęcherzykowa, 1,2 - błona podstawna, 1,3 - koloid, 1.3.1 - wakuole resorpcji; 2 - wysepka międzyfolikularna; 3 - tkanka łączna (zrąb): 3.1 - naczynie krwionośne

Ryc. 172. Ultrastrukturalna organizacja komórek pęcherzykowych i komórek C tarczycy

1 - komórka pęcherzykowa: 1.1 - zbiorniki ziarnistej retikulum endoplazmatycznego, 1,2 - mikrokosmki;

2 - koloid w świetle pęcherzyka; 3 - Komórka C (parafolikularna): 3,1 - granulki wydzielnicze; 4 - membrana podstawna; 5 - kapilara krwi

Ryc. 173. Gruczoł przytarczyczny (widok ogólny)

1 - kapsułka; 2 - nici paratyrynowe; 3 - tkanka łączna (podścielisko): 3.1 - adypocyty; 4 - naczynia krwionośne

Ryc. 174. Gruczoł przytarczyczny (strona)

1 - główne parathyrocyty; 2 - parathyrocyte oksyfilny; 3 - zrąb: 3.1 - adipocyty; 4 - kapilara krwi

Ryc. 175. Nadnercza

1 - kapsułka; 2 - substancja korowa: 2,1 - strefa kłębuszkowa, 2,2 - strefa puchkowa, 2,3 - strefa oczka; 3 - rdzeń; 4 - kapilary sinusoidalne

Ryc. 176. Ultrastrukturalna organizacja komórek kory nadnerczy (kortykosterocytów)

Komórki substancji korowej (kortykosterocyty): A - kłębuszkowe, B - puchkovoy, C - strefa siatkowata

1 - rdzeń; 2 - cytoplazmatyczne: 2,1 - zbiornik gładkie sieci retikulum 2,2 - zbiornik granulowanego retikulum endoplazmatycznego, 2,3 - kompleksu Golgiego, 2,4 - mitochondriów rurowym-pęcherzykowego Kristen 2,5 - mitochondria płytkowym cristae, 2,6 - 2,7 kropelki lipidowe - lipofuscyny granulek

Układ hormonalny

Układ wydzielania wewnętrznego tworzy szereg gruczołów wewnątrzwydzielniczych (gruczołów wydzielania wewnętrznego) i grupy komórek endokrynnych rozproszonego w różnych narządach i tkankach, które syntetyzują i wydzielają do krwi wysoce aktywnych substancji biologicznych - hormony (od greckiego Hormon -. Cytowanie w ruchu), które mają działanie stymulujące lub hamujące działanie na funkcje organizmu: metabolizm i energię, wzrost i rozwój, funkcje reprodukcyjne i adaptacja do warunków istnienia. Funkcja gruczołów dokrewnych jest kontrolowana przez układ nerwowy.

Ludzki układ hormonalny

Układ hormonalny to zestaw gruczołów dokrewnych, różnych narządów i tkanek, które w ścisłej współpracy z układami nerwowymi i immunologicznymi regulują i koordynują funkcje organizmu poprzez wydzielanie fizjologicznie czynnych substancji niesionych przez krew.

Gruczoły dokrewne (gruczoły dokrewne) są gruczołami, które nie mają kanałów wydzielniczych i wydzielają tajemnicę z powodu dyfuzji i egzocytozy do wewnętrznego środowiska organizmu (krew, limfa).

Gruczoły dokrewne nie mają przewodów wydzielniczych, są splecione z licznymi włóknami nerwowymi i obfitą siecią naczyń krwionośnych i limfatycznych, w które wchodzą hormony. Ta cecha zasadniczo odróżnia je od zewnętrznych gruczołów wydzielniczych, które wydzielają swoje sekrety przez kanały wydzielnicze na powierzchnię ciała lub do jamy narządu. Istnieją gruczoły o mieszanej wydzielinie, takie jak trzustka i gruczoły płciowe.

Układ hormonalny obejmuje:

Gruczoły dokrewne:

Narządy z tkanką endokrynologiczną:

  • trzustka (wysepki Langerhansa);
  • gonady (jądra i jajniki)

Narządy z komórkami endokrynowymi:

  • CNS (szczególnie podwzgórze);
  • serce;
  • płuca;
  • przewód żołądkowo-jelitowy (system APUD);
  • nerka;
  • łożysko;
  • grasica
  • gruczoł krokowy

Ryc. Układ hormonalny

Wyróżniającymi właściwościami hormonów są ich wysoka aktywność biologiczna, swoistość i dystans działania. Hormony krążą w bardzo niskich stężeniach (nanogramy, pikogramy w 1 ml krwi). Tak więc 1 g adrenaliny wystarczy, aby wzmocnić pracę 100 milionów izolowanych serc żab, a 1 g insuliny jest w stanie obniżyć poziom cukru we krwi 125 tysięcy królików. Niedoboru jednego hormonu nie można całkowicie zastąpić innym, a jego brak z reguły prowadzi do rozwoju patologii. Wchodząc do krwiobiegu, hormony mogą wpływać na całe ciało oraz na organy i tkanki znajdujące się daleko od gruczołu, w którym są uformowane, tj. hormony ubierają odległe działanie.

Hormony są względnie szybko niszczone w tkankach, w szczególności w wątrobie. Z tego powodu, aby utrzymać wystarczającą ilość hormonów we krwi i zapewnić bardziej długotrwałe i ciągłe działanie, konieczne jest ich stałe uwalnianie przez odpowiedni gruczoł.

Hormony, takie jak media, krążące we krwi współdziałają tylko z tych organów i tkanek, w którym komórki na błonach, mają szczególne chemoreceptorów w cytoplazmie albo jądrze zdolny do tworzenia kompleksu z hormon - receptor. Narządy, które mają receptory dla określonego hormonu, nazywane są narządami docelowymi. Na przykład w przypadku hormonów przytarczyc narządami docelowymi są: kość, nerki i jelito cienkie; w przypadku żeńskich hormonów płciowych narządy płciowe są narządami docelowymi.

Kompleks hormon-receptor w narządach docelowych uruchamia serię procesów wewnątrzkomórkowych, aż do aktywacji pewnych genów, w wyniku czego wzrasta lub maleje synteza enzymów, ich aktywność wzrasta lub maleje, a przepuszczalność komórek wzrasta w przypadku niektórych substancji.

Klasyfikacja hormonów według struktury chemicznej

Z chemicznego punktu widzenia hormony są dość zróżnicowaną grupą substancji:

hormony białkowe - składają się z 20 lub więcej reszt aminokwasowych. Należą do nich hormony przysadkowe (STG, TSH, ACTH, LTG), trzustka (insulina i glukagon) oraz gruczoły przytarczyczne (parathormon). Niektóre hormony białkowe to glikoproteiny, takie jak hormony przysadkowe (FSH i LH);

hormony peptydowe - zawierają zasadniczo 5 do 20 reszt aminokwasowych. Należą do nich hormony przysadki (wazopresyna i oksytocyna), epifiza (melatonina), tarczycy (tyyrokalcytonina). Hormony białkowe i peptydowe są substancjami polarnymi, które nie mogą przeniknąć do błon biologicznych. Dlatego do ich sekrecji stosowany jest mechanizm egzocytozy. Z tego powodu receptory białek i hormonów peptydowych są wbudowane w błonę plazmatyczną komórki docelowej, a sygnał jest przekazywany do struktur wewnątrzkomórkowych przez wtórne przekaźniki - posłańcy (ryc. 1);

hormony, pochodne aminokwasów - katecholaminy (adrenalina i noradrenalina), hormony tarczycy (tyroksyna i trijodotyronina) - pochodne tyrozyny; serotonina jest pochodną tryptofanu; histamina jest pochodną histydyny;

hormony steroidowe - mają podstawę lipidową. Należą do nich hormony płciowe, kortykosteroidy (kortyzol, hydrokortyzon, aldosteron) i aktywne metabolity witaminy D. Hormony steroidowe są substancjami niepolarnymi, dzięki czemu swobodnie przenikają do błon biologicznych. Receptory dla nich znajdują się wewnątrz komórki docelowej - w cytoplazmie lub jądrze. Pod tym względem hormony te mają długotrwały efekt, powodując zmianę procesów transkrypcji i translacji podczas syntezy białek. Hormony tarczycy, tyroksyna i trijodotyronina mają ten sam efekt (ryc. 2).

Ryc. 1. Mechanizm działania hormonów (pochodne aminokwasów, białko-peptyd)

a, 6 - dwa warianty działania hormonu na receptory błonowe; PDE - fosfodizeteraza, PC-A - kinaza białkowa A, kinaza białkowa C C-C; DAG - diaceloglicerol; TFI - tri-fosfoinozytol; In 1,4-, 5-F-inozytol 1,4, 5-fosforan

Ryc. 2. Mechanizm działania hormonów (steroidy i tarczycy)

I - inhibitor; GH - receptor hormonalny; Gras - aktywowany kompleks receptorów hormonalnych

Hormony białkowo-peptydowe mają swoistość gatunkową, podczas gdy hormony steroidowe i pochodne aminokwasów nie mają specyficzności gatunkowej i zwykle mają podobny wpływ na członków różnych gatunków.

Ogólne właściwości regulujących peptydów:

  • Zsyntetyzowano wszędzie, w tym w ośrodkowym układzie nerwowym (neuropeptydów), peptydy żołądkowo-jelitowe (GI), płuc, serca (atriopeptidy), komórek śródbłonka (endoteliny itp..), układu rozrodczego (inhibinie relaksyny, etc.)
  • Mają krótki okres półtrwania i po podaniu dożylnym są przez krótki czas przechowywane we krwi.
  • Mają głównie efekt lokalny.
  • Często mają działanie nie niezależnie, ale w bliskiej interakcji z mediatorami, hormonami i innymi substancjami biologicznie czynnymi (działanie modulujące peptydów)

Charakterystyka głównych regulatorów peptydowych

  • Peptydy-leki przeciwbólowe, antynocyceptywny układ mózgu: endorfiny, enxfalin, dermorfiny, kiotorfina, casomorfin
  • Pamięć i uczenie się peptydów: fragmenty wazopresyny, oksytocyny, kortykotropiny i melanotropiny
  • Peptydy senne: peptyd sensu delta, czynnik Uchizono, czynnik Pappenheimera, czynnik Nagasaki
  • Stymulatory odporności: fragmenty interferonu, tuftsin, peptydy grasicy, dipeptydy muramylowe
  • Stymulatory zachowań związanych z jedzeniem i piciem, w tym substancje hamujące apetyt (anoreksja): neurogenina, dinorfina, analogi mózgu cholecystokininy, gastryna, insulina
  • Modulatory nastroju i komfortu: endorfiny, wazopresyna, melanostatyna, tyroliberyna
  • Czynniki zachowania seksualnego: fragmenty lyuliberinowe, oksytocynowe, kortykotropinowe
  • Regulatory temperatury ciała: bombezyna, endorfiny, wazopresyna, tyroliberyna
  • Regulatory tonu mięśni poprzecznie prążkowanych: somatostatyna, endorfiny
  • Płynnie regulujące napięcie mięśni: ceruslin, ksenopenina, fizamalina, kasinina
  • Neuroprzekaźniki i ich antagoniści: neurotensyna, karnozyna, proktolina, substancja P, inhibitor neurotransmisji
  • Peptydy przeciwalergiczne: analogi kortykotropiny, antagoniści bradykininy
  • Stymulatory wzrostu i przeżycia: glutation, stymulator wzrostu komórek

Regulacja funkcji gruczołów dokrewnych odbywa się na kilka sposobów. Jednym z nich jest bezpośredni wpływ na komórki gruczołowe stężenia we krwi substancji, której poziom jest regulowany przez ten hormon. Na przykład podwyższony poziom glukozy we krwi przepływającej przez trzustkę powoduje zwiększenie wydzielania insuliny, co zmniejsza poziom cukru we krwi. Innym przykładem jest zahamowanie produkcji hormonu przytarczyc (zwiększenie poziomu wapnia w surowicy krwi), gdy są poddane działaniu podwyższonej przytarczyc komórki stężenia Ca 2+ i stymulację wydzielania tego hormonu na spada poziom Ca2 + we krwi.

Nerwowa regulacja aktywności gruczołów dokrewnych odbywa się głównie poprzez podwzgórze i wydzielane przez nie neurohormony. Nie obserwuje się bezpośredniego działania nerwowego na komórki wydzielnicze gruczołów dokrewnych (z wyjątkiem rdzenia nadnerczy i epifizą). Włókna nerwowe unerwiające gruczoł głównie regulują napięcie naczyń krwionośnych i dopływ krwi do gruczołu.

Naruszenie funkcji gruczołów dokrewnych może być ukierunkowane zarówno na zwiększenie aktywności (nadczynność), jak i na zmniejszenie aktywności (niedoczynność).

Ogólna fizjologia układu hormonalnego

Układ hormonalny to system przekazywania informacji między różnymi komórkami i tkankami organizmu i regulowania ich funkcji za pomocą hormonów. Hormonalnego systemu ciało ludzkie jest przedstawiony gruczołów wewnątrzwydzielniczych (przysadki mózgowej, nadnercza, tarczycę i przytarczyc, szyszynki), jednostki z tkanki wewnątrzwydzielniczego (trzustki, gonady) i organów funkcji hormonalnego komórek (łożyska, gruczołu ślinowego, wątroba, nerki, serce, etc..). Szczególne miejsce w systemie hormonalnego usunięciu podwzgórza, który z jednej strony, ma miejsce tworzenie się hormonów z innym - zapewnia interfejs między systemem nerwowym i endokrynnych mechanizmów regulacji funkcji ciała.

Gruczoły dokrewne lub gruczoły dokrewne to struktury lub struktury, które wydzielają sekret bezpośrednio do płynu pozakomórkowego, krwi, limfy i płynu mózgowego. Całość gruczołów dokrewnych tworzy układ hormonalny, w którym można wyróżnić kilka składników.

1. Lokalny układ hormonalny, który obejmuje klasyczne gruczoły dokrewne: przysadkę mózgową, nadnercza, epifizę, tarczycę i przytarczyce, wyspową część trzustki, gruczoły płciowe, podwzgórze (jądra wydzielnicze), łożysko (dławik tymczasowy), grasicę ( grasica). Produktami ich aktywności są hormony.

2. Rozlany układ hormonalny, który składa się z komórek gruczołowych umiejscowionych w różnych narządach i tkankach oraz substancji wydzielniczych podobnych do hormonów wytwarzanych w klasycznych gruczołach dokrewnych.

3. System do wychwytywania prekursorów amin i ich dekarboksylacji, reprezentowany przez komórki gruczołowe wytwarzające peptydy i aminy biogenne (serotonina, histamina, dopamina itp.). Istnieje pogląd, że ten system obejmuje rozproszony układ hormonalny.

Gruczoły dokrewne są podzielone na następujące kategorie:

  • stosownie do ciężkości morfologicznego połączenia z centralnym układem nerwowym - do centralnego (podwzgórze, przysadka, epifiza) i obwodowego (tarczycy, gruczołów płciowych itp.);
  • zgodnie z funkcjonalną zależnością od przysadki mózgowej, która jest realizowana poprzez jej hormony tropiczne, na przysadce mózgowej i przysadce niezależnej.

Metody oceny stanu funkcji układu hormonalnego u ludzi

Główne funkcje układu hormonalnego, odzwierciedlające jego rolę w ciele, są uważane za:

  • kontrolować wzrost i rozwój organizmu, kontrolę funkcji rozrodczych i udział w kształtowaniu zachowań seksualnych;
  • wraz z układem nerwowym - regulacja metabolizmu, regulacja zużycia i osadzania substratów energetycznych, utrzymywanie homeostazy organizmu, tworzenie reakcji adaptacyjnych organizmu, zapewnienie pełnego rozwoju fizycznego i psychicznego, kontrola syntezy, wydzielanie i metabolizm hormonów.
Metody badania układu hormonalnego
  • Usunięcie (wytępienie) gruczołu i opis skutków operacji
  • Wprowadzenie ekstraktów gruczołów
  • Izolacja, oczyszczanie i identyfikacja substancji czynnej gruczołu
  • Selektywna supresja wydzielania hormonów
  • Transplantacja gruczołów dokrewnych
  • Porównanie składu krwi płynącej i wypływającej z gruczołu
  • Ilościowe oznaczanie hormonów w płynach biologicznych (krew, mocz, płyn mózgowo-rdzeniowy itp.):
    • biochemiczne (chromatografia itp.);
    • testy biologiczne;
    • analiza radioimmunologiczna (RIA);
    • analiza immunoradiometryczna (IRMA);
    • analiza radioodbiornika (PPA);
    • analiza immunochromatograficzna (szybkie paski diagnostyczne)
  • Wprowadzenie radioaktywnych izotopów i skanowanie radioizotopowe
  • Monitorowanie kliniczne pacjentów z patologią endokrynologiczną
  • Badanie ultrasonograficzne gruczołów dokrewnych
  • Tomografia komputerowa (CT) i rezonans magnetyczny (MRI)
  • Inżynieria genetyczna

Metody kliniczne

Opierają się na danych z przesłuchania (anamnezy) i identyfikacji zewnętrznych oznak dysfunkcji gruczołów dokrewnych, w tym ich wielkości. Na przykład obiektywne objawy dysfunkcji komórek kwasochłonnych przysadki mózgowej w dzieciństwie to przysadka przysadka - karłowatość (wzrost poniżej 120 cm) z niewystarczającym wydzielaniem hormonu wzrostu lub gigantyzmu (wzrost ponad 2 m) z nadmiernym uwalnianiem. Istotnymi zewnętrznymi objawami dysfunkcji układu hormonalnego mogą być nadmierna lub niewystarczająca masa ciała, nadmierna pigmentacja skóry lub jej brak, natura włosów, nasilenie drugorzędowych cech płciowych. Bardzo ważnymi objawami diagnostycznymi zaburzeń endokrynologicznych są objawy pragnienia, wielomocz, zaburzenia apetytu, zawroty głowy, hipotermia, zaburzenia miesiączkowania u kobiet oraz zaburzenia zachowania seksualnego wykrywane przy ostrożnym przesłuchiwaniu osoby. Identyfikując te i inne objawy, można podejrzewać, że dana osoba ma szereg zaburzeń endokrynologicznych (cukrzyca, choroba tarczycy, dysfunkcja gruczołów płciowych, zespół Cushinga, choroba Addisona, itp.).

Biochemiczne i instrumentalne metody badań

Na podstawie określenia poziomu hormonów i ich metabolitów we krwi, płynie mózgowo-rdzeniowym, moczu, ślinie, szybkości i dziennej dynamice ich wydzielania, kontrolowanych wskaźnikach, badaniu receptorów hormonalnych i indywidualnych efektów w tkankach docelowych, a także wielkości gruczołu i jego aktywności.

W badaniach biochemicznych wykorzystuje się metody chemiczne, chromatograficzne, radioreceptorowe i radioimmunologiczne do określania stężenia hormonów, a także do badania wpływu hormonów na zwierzęta lub hodowle komórkowe. Ustalenie poziomu potrójnie wolnych hormonów, biorąc pod uwagę okołodobowe rytmy wydzielania, płeć i wiek pacjentów, ma wielkie znaczenie diagnostyczne.

Analiza radioimmunologiczna (RIA, analiza radioimmunologiczna, izotopowa analiza immunologiczna) jest metodą ilościowego oznaczania substancji fizjologicznie czynnych w różnych podłożach, opartą na kompetycyjnym wiązaniu związków i podobnych radioznakowanych substancji ze specyficznymi układami wiążącymi, a następnie detekcję przy użyciu specjalnych spektrometrów radiowych.

Analiza immunoadiometryczna (IRMA) jest specjalnym rodzajem OSR, który wykorzystuje przeciwciała znakowane radionuklidem i nie zawiera znaczonego antygenu.

Analiza radioreceptorów (PPA) jest metodą ilościowego oznaczania fizjologicznie czynnych substancji w różnych mediach, w których receptory hormonalne są stosowane jako układ wiążący.

Tomografia komputerowa (CT) to metoda rentgenowska oparta na nierównej absorpcji promieniowania rentgenowskiego przez różne tkanki ciała, która różnicuje tkanki twarde i miękkie przez gęstość i jest stosowana w diagnozowaniu patologii tarczycy, trzustki, nadnerczy itp.

Rezonans magnetyczny (MRI) jest instrumentalną metodą diagnozy, za pomocą której ocenia się stan układu podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowego, szkieletu, narządów jamy brzusznej i miednicy małej w endokrynologii.

Densytometria to metoda rentgenowska stosowana do określania gęstości kości i diagnozowania osteoporozy, która pozwala wykryć już 2-5% utraty masy kostnej. Zastosuj densytometrię pojedynczego fotonu i dwóch fotonów.

Skanowanie izotopowe (skanowanie) to metoda otrzymywania dwuwymiarowego obrazu, który odzwierciedla dystrybucję radiofarmaceutyków w różnych narządach za pomocą skanera. W endokrynologii stosuje się do diagnozowania patologii tarczycy.

Badanie ultrasonograficzne (USG) to metoda polegająca na rejestrowaniu odbitych sygnałów pulsacyjnego ultradźwięków, które są wykorzystywane w diagnostyce chorób tarczycy, jajników, gruczołu krokowego.

Test na tolerancję glukozy jest metodą stresu do badania metabolizmu glukozy w organizmie, używaną w endokrynologii do diagnozowania upośledzonej tolerancji glukozy (prediabetes) i cukrzycy. Poziom glukozy mierzy się na czczo, a następnie przez 5 minut proponuje się wypicie szklanki ciepłej wody, w której rozpuszcza się glukoza (75 g), a poziom glukozy we krwi jest ponownie mierzony po 1 i 2 godzinach. Poziom mniejszy niż 7,8 mmol / l (2 godziny po obciążeniu glukozą) uważa się za normalny. Poziom wyższy niż 7,8, ale mniejszy niż 11,0 mmol / l - upośledzona tolerancja glukozy. Poziom wyższy niż 11,0 mmol / l - "diabetes mellitus".

Orchomometria - pomiar objętości jąder za pomocą przyrządu do stetoskopu (miernik).

Inżynieria genetyczna to zestaw technik, metod i technologii do wytwarzania rekombinowanego RNA i DNA, izolowania genów z ciała (komórek), manipulowania genami i wprowadzania ich do innych organizmów. W endokrynologii używa się do syntezy hormonów. Rozważana jest możliwość terapii genowej chorób endokrynologicznych.

Terapia genowa polega na leczeniu chorób dziedzicznych, wieloczynnikowych i niedziedzicznych (zakaźnych) poprzez wprowadzenie genów do komórek pacjentów w celu zmiany defektów genów lub nadania komórkom nowych funkcji. W zależności od metody wprowadzania egzogennego DNA do genomu pacjenta terapia genowa może być prowadzona w hodowli komórkowej lub bezpośrednio w organizmie.

Podstawową zasadą oceny czynności przysadki mózgowej jest równoczesne określenie poziomu hormonów tropowych i efektorowych oraz, w razie potrzeby, dodatkowe określenie poziomu hormonu uwalniającego podwzgórze. Na przykład równoczesne oznaczanie kortyzolu i ACTH; hormony płciowe i FSH z LH; hormony tarczycy zawierające jod, TSH i TRH. Testy funkcjonalne są przeprowadzane w celu określenia pojemności wydzielniczej gruczołu i wrażliwości receptorów CE na działanie regulacyjnych hormonów hormonalnych. Na przykład, określenie dynamiki wydzielania hormonów przez tarczycę w celu podania TSH lub wprowadzenia TRH w przypadku podejrzenia jego niewydolności.

Aby określić predyspozycje do cukrzycy lub wykryć jej ukryte formy, przeprowadza się test stymulacji z wprowadzeniem glukozy (doustny test tolerancji glukozy) i określeniem dynamiki zmian jego poziomu we krwi.

Jeśli podejrzewa się hiperfunkcję, wykonywane są testy tłumiące. Na przykład, aby ocenić wydzielanie insuliny, trzustka mierzy jej stężenie we krwi podczas długiego (do 72 godzin) postu, kiedy poziom glukozy (naturalny stymulant sekrecji insuliny) we krwi znacząco spada, aw normalnych warunkach towarzyszy temu zmniejszenie wydzielania hormonów.

Aby zidentyfikować naruszenia funkcji gruczołów wydzielania wewnętrznego, najczęściej stosuje się ultrasonografię instrumentalną (najczęściej), metody obrazowania (tomografia komputerowa i tomografia magnetoreszonansowa), a także badanie mikroskopowe materiału z biopsji. Zastosuj również specjalne metody: angiografię z selektywnym pobieraniem krwi, wypływającą z gruczołu dokrewnego, badania radioizotopowe, densytometrię - oznaczanie gęstości optycznej kości.

Identyfikacja dziedzicznej natury zaburzeń funkcji endokrynnych za pomocą metod badań molekularnych. Na przykład, kariotypowanie jest dość informacyjną metodą diagnozy zespołu Klinefeltera.

Metody kliniczne i eksperymentalne

Używany do badania funkcji gruczołu dokrewnego po jego częściowym usunięciu (na przykład po usunięciu tkanki tarczycy w tyreotoksykozie lub raku). Na podstawie danych o resztkowej funkcji hormonalnej gruczołu ustala się dawkę hormonów, którą należy wprowadzić do organizmu w celu hormonalnej terapii zastępczej. Terapia zastępcza w odniesieniu do dziennego zapotrzebowania na hormony jest przeprowadzana po całkowitym usunięciu niektórych gruczołów dokrewnych. W każdym razie terapia hormonalna zależy od poziomu hormonów we krwi, aby wybrać optymalną dawkę hormonu i zapobiec przedawkowaniu.

Poprawność terapii zastępczej można również ocenić na podstawie końcowych efektów wstrzykniętych hormonów. Na przykład, kryterium prawidłowego dawkowania hormonu podczas leczenia insuliną jest utrzymanie fizjologicznego poziomu glukozy we krwi pacjenta z cukrzycą i zapobieganie rozwojowi hipo- lub hiperglikemii.

Co jest przypisane do układu hormonalnego narządów, opis gruczołów

Według statystyk, choroby gruczołów dokrewnych zajmują jedno z czołowych miejsc pod względem rozpowszechnienia. Dlatego ważne jest, aby wiedzieć, co jest przypisane do układu hormonalnego narządów, o istniejących chorobach i metodach ich leczenia.

Informacje ogólne

Układ endokrynologiczny jest zbiorem narządów i specyficznych komórek odpowiedzialnych za regulację procesów fizjologicznych zachodzących w ciele przez całe życie. Funkcję regulacyjną przeprowadza się za pomocą substancji biologicznie czynnych - hormonów wytwarzanych wewnątrz gruczołów wydzielniczych.

Mechanizm kontroli procesów fizjologicznych z powodu stymulacji hormonalnej nazywany jest regulacją humoralną. W tym samym czasie w ciele ludzkim zachodzi regulacja nerwowa, która odbywa się za pomocą impulsów nerwowych, które przekazują polecenia z odpowiednich ośrodków mózgowych do narządu.

Uwalnianie zsyntetyzowanych hormonów wytwarzane jest we krwi lub płynie limfatycznym. Ze względu na brak kanałów wylotowych narządy endokrynologiczne nazywane są gruczołami dokrewnymi. Jest to główna różnica w stosunku do zewnętrznych gruczołów wydzielania, które wytwarzają substancje czynne z dalszym uwalnianiem do środowiska zewnętrznego (na przykład, płyn ślinowy, pot, żółć).

  • Koordynacja aktywności narządów wewnętrznych
  • Kontrola procesów biochemicznych
  • Zachowaj równowagę substancji
  • Zachowanie zdolności do samodzielnego rozmnażania
  • Kontrola psycho-emocjonalna
  • Utrzymywanie odporności
  • Zapewnienie procesów wzrostu
  • Zachowanie zdolności adaptacyjnych organizmu
  • Ochrona przed zewnętrznymi negatywnymi skutkami

Układ hormonalny jest złożoną strukturą organiczną, która obejmuje gruczoły dokrewne i określone komórki, które pełnią funkcje wydzielnicze.

Specyfika struktury

System łączy w sobie dużą liczbę organów o podobnych funkcjach. W większości przypadków, biorąc pod uwagę, które narządy należą do układu hormonalnego, liczone są tylko gruczoły śródsekretne. Jednak inne organy wykonujące tę funkcję nie są brane pod uwagę. Pogląd ten jest błędny, ponieważ synteza biologicznie aktywnych substancji występuje nie tylko w gruczołach, ale także w narządach innych układów.

W tabeli widać, co łączy mechanizm hormonalny.

Tak więc układ hormonalny składa się z narządów, których zadaniem w większości przypadków nie jest ograniczona do syntezy substancji czynnych.

Funkcje głównych gruczołów

Głównym zadaniem jest rozwijanie substancji hormonalnych, ponieważ pełnią one funkcje życiowe. Ważne jest, aby organizm utrzymywał równowagę hormonalną. Kiedy jest zaburzona, pojawiają się zaburzenia, które mają złożony efekt. Szczegóły funkcji gruczołów dokrewnych zostały opisane w tabeli.

Kontroluj zużycie tlenu

Regulacja rozwoju

Regulacja funkcji CNS

Wydzielanie hormonu stresu

Rozwój neurotransmiterów bólu

Stymulacja syntezy enzymów żółciowych

Przyspieszenie przepływu krwi w narządach wewnętrznych

Regulacja procesów immunologicznych

Kontroluj metabolizm węglowodanów i tłuszczów

Narządów dokrewnych wytwarzają substancje, które biorą udział we wszystkich procesach w organizmie.

Rodzaje hormonów

Substancje wytwarzane wewnątrz wydzielniczych gruczołów charakteryzują się szerokim zakresem funkcji i właściwości. Każdy hormon ma złożony wpływ na organizm. Dlatego nieprawidłowe funkcjonowanie jednego elementu endokrynnego prowadzi do rozległych zaburzeń.

Substancje biologicznie czynne różnią się w zależności od ich właściwości, cech strukturalnych i składu chemicznego. Wiele hormonów oddziałuje tylko z określonymi grupami komórek, ale istnieją również te, które wpływają na wszystkie rodzaje tkanek. Wynika to z obecności wewnątrzkomórkowych membran receptorów mikroskopowych, dzięki którym możliwa jest reakcja na substancję.

W zależności od struktury, te typy hormonów są uwalniane:

  • Białko. Powstały z ponad 20 reszt prostych aminokwasów pod wpływem określonych czynników, impulsów nerwowych lub ekspozycji na inne hormony. Do tej grupy zalicza się substancje wytwarzane w przysadce, trzustce i gruczołach przytarczyc.
  • Peptyd. Składają się z nie więcej niż 20 aminokwasów. Interakcja z błonami komórkowymi odbywa się wyłącznie za pośrednictwem komunikatorów internetowych. Do tej grupy należą niektóre hormony gruczołu przysadkowego, tarczycy i szyszynki.
  • Steroid. Podstawa składa się z elementów lipidowych. Charakterystyczną cechą jest zdolność do swobodnego przenikania przez błonę komórkową. Grupa obejmuje hormony nadnerczy, gruczoły układu rozrodczego.

Tabela 3. Główne hormony.

Utrzymuje normalny potas, sód

Prowokują one do aktywnego rozkładu glikogenu

Aktywuje produkcję aminokwasów

Zachowanie funkcji rodzicielstwa

Tworzenie drugorzędnych cech płciowych

Utrzymuj prawidłową przemianę materii

Wpływa na popęd seksualny

Kontroluj zawartość cukru

Zachowaj napięcie mięśni

Ogólnie rzecz biorąc, regulacja procesów fizjologicznych odbywa się za pośrednictwem szerokiej gamy substancji hormonalnych wytwarzanych przez różne gruczoły.

Powszechne patologie

Choroby endokrynne stanowią poważne zagrożenie dla zdrowia, a w niektórych przypadkach również dla życia pacjenta. Wynika to z faktu, że dysfunkcja gruczołów prowadzi do rozwoju nieprawidłowego działania, w którym całe ciało jest narażone na stres. Istnieją różne choroby układu hormonalnego. Mogą być spowodowane szeroką gamą czynników patogennych, a także występują na tle powiązanych procesów patologicznych.

Możliwe przyczyny to:

  • Niedobór jodu
  • Wrodzone wady i wady rozwojowe
  • Chroniczne zatrucie
  • Urazowe uszkodzenie mózgu
  • Zmiany onkologiczne
  • Zanik wywołany zaburzeniami krążenia
  • Opór hormonalny

W większości przypadków patologie występują w głównych narządach endokrynologicznych: tarczycy, nadnerczach, przysadce i podwzgórzu, gruczołach rozrodczych.

Do najczęściej występujących chorób należą:

  • Akromegalia. Charakteryzuje się nadmiernym wydzielaniem hormonu somatotropowego. Występuje przeważnie na tle procesów nowotworowych w przysadce mózgowej, z powodu urazów, przenoszone zmiany zakaźne. Charakteryzuje się powolnym przebiegiem i nieubłaganym rozwojem objawów.
  • Zespół Conna. Charakteryzuje się hiperaldosteronizmem, zjawiskiem patologicznym, w którym nadmiar aldosteronu jest wytwarzany przez nadnercza. Z tego powodu u pacjentów rozwija się uporczywy tachykardia, nadciśnienie. Nazywany, z reguły, guzami. Głównie kobiety w wieku powyżej 30 lat chorują.
  • Zespół Itsenko-Cushinga. Proces patologiczny, na tle którego poprawia się synteza substancji regulującej aktywność nadnerczy. W konsekwencji wzrasta poziom glukokortykoidów. Pojawia się na tle infekcji mózgu lub urazu.
  • Niedoczynność tarczycy. Charakteryzuje się niską aktywnością sekrecyjną tarczycy, w wyniku czego spada poziom hormonów we krwi. Głównym powodem jest zapalenie narządu, które występuje z powodu niedoboru jodu, operacji, infekcji.
  • Cukrzyca Upośledzone wchłanianie glukozy przez niedobór insuliny. Jednocześnie poziom cukru znacznie wzrasta, dzięki czemu naczynia krwionośne, układ krążenia, wydalniczy i narządy trawienne są narażone na stres.
  • Tyreotoksykoza. Kompleks objawów patologicznych charakteryzujących się zwiększoną aktywnością tarczycy. Spowodowane są głównie przez choroby nowotworowe, rozlany wola, zaburzenia odporności, urazy.
  • Sterylność hormonalna. Patologia układu rozrodczego wynikająca z dysfunkcji gruczołów płciowych. U kobiet choroba charakteryzuje się niewydolnością miesiączkową, brakiem owulacji lub ich nieregularnością. U mężczyzn na tle patologii obserwuje się znaczny spadek liczby żywotnych plemników, w wyniku czego praktycznie wyklucza się możliwość pomyślnego poczęcia dziecka.
  • Polycystic ovary. Jest to łagodny nowotwór zlokalizowany na zewnętrznej lub zewnętrznej powierzchni żeńskich narządów płciowych. Prowadzi to do dysfunkcji narządu, powodując dużą liczbę powiązanych zaburzeń. Należą do nich brak miesiączki, hirsutyzm, otyłość, niepłodność.
  • Wole guzkowe. Klęska tarczycy, w której powstają liczne guzy lite w tkankach narządu. Może być spowodowane działaniami toksycznymi, niedoborem jodu, zmian onkologicznych.

Objawy patologii

Dla większości patologii endokrynologicznych charakteryzujących się intensywnym prądem. Kiedy choroby pojawiają się wyraźne objawy. Dzięki temu naruszenie można szybko rozpoznać i wyleczyć.

Objawy obejmują:

  • Pocenie się
  • Ostre skoki ciśnienia
  • Tachykardia
  • Szybka zmiana wagi
  • Regularne występowanie zawrotów głowy
  • Ogólne złe samopoczucie
  • Zaburzenia miesiączkowania
  • Niepłodność
  • Skrócenie oddechu
  • Drżenie kończyn
  • Zaburzenia narządów trawiennych
  • Ciągle podwyższona temperatura ciała.
  • Zwiększona drażliwość
  • Niepokój, strach, ataki paniki
  • Uszczelka szyi

Znanych jest wiele patologii endokrynologicznych. Nieleczone stanowią zagrożenie dla zdrowia pacjenta i, oczywiście, mają negatywny wpływ na jakość życia. Dlatego też, gdy pojawiają się pierwsze objawy, należy udać się do specjalisty.

Ankieta

Rozpoznanie patologii endokrynologicznych jest złożonym procesem obejmującym różne metody badania. Do celów diagnozy stosuje się metody laboratoryjne, instrumentalne, specyficzne testy i testy.

Na początkowym etapie diagnozy gromadzone są anamnezy. Proces obejmuje badanie objawów obecnych u pacjenta, określenie jego charakteru, stopnia nasilenia i innych ważnych aspektów. Uwzględnia się obecność podobnych objawów u bliskich krewnych. Wyjaśnia również, czy zdarzały się przypadki chorób, które mogą być potencjalną przyczyną patologii endokrynologicznej.

Drugi etap diagnozy obejmuje badanie i badanie dotykowe. Te metody są stosowane w wykrywaniu patologii narządu tarczycy. Inne gruczoły do ​​badania wizualnego bez użycia metod sprzętowych są niemożliwe.

W przypadku nieprawidłowości tarczycy obserwuje się pieczęć. Podczas formowania wole występuje wzrost i deformacja szyi w okolicy narządu. Kontrola wzrokowa może ujawnić pośrednie objawy patologii, na przykład cechy budowy ciała, obecność gigantyzmu, objawy w postaci drżenia, otyłości.

Kolejne badanie jest wyznaczane zgodnie z wynikami wstępnej diagnozy. Procedury są przepisywane z uwzględnieniem obrazu klinicznego i indywidualnych cech pacjenta.

Metody laboratoryjne

Główną metodą diagnostyczną jest badanie próbek krwi. Analizy są wykonywane na różne sposoby. Oprócz ogólnego badania, które ma na celu zbadanie podstawowych parametrów krwi, zaleca się również analizę biochemiczną i hormonalną.

Korzystając z tych procedur, określ:

  • Zawartość glukozy
  • Poziom wapnia
  • Ilość mocznika
  • Stężenie niektórych hormonów
  • Lepkość krwi
  • Zawartość kwasów tłuszczowych

Pomocniczą metodą diagnozy patologii endokrynologicznych jest analiza moczu. Umożliwia testowanie próbek w celu zidentyfikowania określonych produktów przemiany materii. Najbardziej skuteczne w patologii nadnerczy, jak również w przypadku cukrzycy.

Do celów diagnostycznych stosuje się różne metody badania próbek krwi, a także ogólną analizę moczu.

Badanie instrumentalne

Takie metody diagnozy układu hormonalnego są niezbędne nie tylko do identyfikacji patologii. Za ich pomocą określa się stopień zaawansowania choroby, intensywność rozwoju, możliwe czynniki strącające i wpływ na inne narządy.

Badania instrumentalne są niezwykle ważne dla wyznaczenia dalszego kursu terapeutycznego. Ponadto metody sprzętowe odgrywają rolę w procesie różnicowania patologii. Eliminują możliwość wystąpienia innych chorób o podobnych objawach i parametrach biochemicznych.

Metody instrumentalne obejmują:

  • Badanie ultrasonograficzne
  • Metody tomografii (CT, MRI)
  • Biopsja igłowa
  • Radiografia
  • Densytometria
  • Skanowanie izotopowe

Prezentowane metody mają przeciwwskazania, które należy wziąć pod uwagę przed wykonaniem.

Układ hormonalny to kompleks gruczołów odpowiedzialnych za wydzielanie hormonów. Substancje te biorą udział we wszystkich procesach zachodzących w ludzkim organizmie. Gdy choroby rozwijają się w wyniku zaburzeń hormonalnych, które prowadzą do poważnych komplikacji. Przy pojawieniu się wczesnych objawów patologii wymagana jest kompleksowa kontrola.

Zauważyłeś błąd? Wybierz i naciśnij Ctrl + Enter, aby nam powiedzieć.

Dodatkowe Artykuły O Tarczycy

* Klikając przycisk "Wyślij" wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych zgodnie z polityką prywatności.Tyroksyna jest jednym z głównych hormonów wytwarzanych przez tarczycę.

Hormon strachu jest nieoficjalną nazwą tego hormonu. W środowisku naukowym często nazywa się to adrenaliną. Należy do głównych substancji wydzielanych przez komórki neuroendokrynne rdzenia nadnerczy w czasach, które są uważane za stresujące dla organizmu.

Dzisiaj istnieje wiele sposobów na usunięcie migdałków, które zastąpią klasyczną chirurgię. Wychodząc daleko od staromodnych metod, otolaryngologia włożyła laser laserowy do usługi.