Główny / Testy

Ultrakrótka i krótka insulina

Insulina jest przepisywana diabetykom, aby skorygować poziom cukru we krwi. Spośród wszystkich istniejących odmian, insulina krótkodziałająca jest najczęściej przepisywana, rzadziej - ultrakrótkiej insuliny. Preparaty różnią się czasem działania i substancją, z której zostały wykonane. Obie formy leczenia są aktywnie stosowane w leczeniu skojarzonym.

Insulina jest używana przez profesjonalnych sportowców jako środek do poprawy wzrostu mięśni.

Co oznacza forma hormonalna?

Krótka i ultrakrótka insulina - natychmiastowe hormony stosowane do szybkiej normalizacji poziomu glukozy we krwi. Krótkoterminowe zaczyna działać w ciągu pół godziny po wprowadzeniu, a szczyt działania występuje po 2 godzinach. Praca ultrasportowego hormonu jest zauważalna po 15-20 minutach. Zastrzyki wykonuje się przed posiłkami w żołądku, ponieważ zapewnia to najszybsze wchłanianie do krwi. Krótkoterminowe wprowadza się pół godziny przed posiłkiem, ultrakrótkim - 5-10 minut przed posiłkiem lub bezpośrednio po posiłku.

Funkcje krótkiej i ultrakrótkiej insuliny

Krótkookresowy hormon powstaje na podstawie identycznego hormonu zwierzęcego, najczęściej jest to świnia lub biosynteza. Pozwala to przybliżyć ją do postaci naturalnego, ludzkiego hormonu i przyspieszyć efekt gojenia. Krótką insulinę wstrzykuje się tylko specjalną strzykawką, za każdym razem w innym miejscu, ale w tym samym czasie. Ultrashort to innowacja w technologii medycznej i farmakologii. Ultrasportowe leki są tworzone na podstawie ludzkiego hormonu z modyfikacjami. Początkowo lek został stworzony do pilnej opieki nad cukrzycą, który jadł węglowodany lub inne pokarmy, które spowodowały gwałtowny skok stężenia glukozy we krwi. Ale zaczęli używać tego typu hormonów w złożonym leczeniu.

Plusy i minusy

Każda forma leku ma zalety i wady. Oceniając krótką insulinę, wyróżniono cechy charakterystyczne podane w tabeli:

  • Stworzony bez dodatków - niewielkie ryzyko alergii.
  • Prosty sposób na utrzymanie prawidłowego poziomu cukru.
  • Działa na wszystkie szkodliwe czynniki choroby.
  • Sprzedawane bez recepty.
  • Przeciwwskazania (zapalenie wątroby, zapalenie trzustki, choroba serca, wrzód, choroba kamicy nerkowej).
  • Ważne jest, aby poprawnie obliczyć dawkę substancji.
  • W szczytowym momencie działania leków konieczne jest posiadanie przekąski.

Po wprowadzeniu krótkoterminowego działania leku w żadnym przypadku nie można pominąć posiłków, w przeciwnym razie może wystąpić hipoglikemia.

Wady i zalety ultrakrótkiej postaci hormonalnej podsumowano w poniższej tabeli:

  • Szczyt działania insuliny następuje w najkrótszym możliwym czasie.
  • Pozwala nie marnować czasu i jeść bezpośrednio po wstrzyknięciu.
  • Data wygaśnięcia zostaje szybko zakończona, a poziom hormonów gwałtownie spada.
  • Trudno jest obliczyć ilość żywności ze względu na gwałtowne wahania wydajności.
  • Niestabilny wpływ na poziom glukozy.
  • Metoda eksperymentu jest wymagana, aby wyświetlić dzienną dawkę leku.

Narkotyki

Wśród krótkoterminowych leków insulinowych są "Insuman Rapid", "Humulin", "Actrapid" i "Homoral". Ich działanie jest identyczne z działaniem ludzkiej insuliny. "Humulin" różni się od innych możliwością zastosowania w przypadku cukrzycy typu 1 i typu 2, dopuszcza się go podczas ciąży. Ponadto są przepisywane pacjentom z ketoksyacytozą i podczas operacji.

Najsłynniejszą ultrakrótką insuliną jest "Humalog", po niej popularne leki, których nazwy to "Apidra" i "Novorapid". Sercem "Humalogu" jest roztwór leproinsuliny, "Apidra" to insulina glulizynowa, a Novorapida to insulina aspart. Każdy z nich działa w taki sam sposób jak ludzki hormon krótkotrwały. Właściwe stosowanie tych leków bez zakłócania diety gwarantuje stabilizację poziomu glukozy we krwi. Ultrakrótkie formy są dobrym rozwiązaniem dla kobiet w interesującej pozycji, ponieważ mogą być stosowane podczas porodu i całego okresu ciąży bez powodowania powikłań.

Ultrakrótkowa insulina

Przez prawie sto lat produkcja leków hormonalnych dla diabetyków była ważną gałęzią przemysłu farmaceutycznego. W ćwierć wieku istnieje ponad pięćdziesiąt różnych rodzajów środków hipoglikemicznych. Dlaczego cukrzyca jest zmuszona do wstrzykiwania insuliny o ultrakrótkim działaniu kilka razy dziennie? W jaki sposób leki różnią się od siebie nawzajem i jak obliczyć wymaganą dawkę?

Insuliny i ich warunki działania

Obecnie znana jest pewna liczba insuliny. Dla diabetyków istotnymi parametrami syntetycznego leku są jego rodzaj, kategoria, metoda pakowania, wytwarzana przez firmę.

Przedział czasu wpływu środków hipoglikemizujących na organizm pojawia się według kilku kryteriów:

  • gdy insulina zaczyna się rozwijać po wstrzyknięciu;
  • jego maksymalny pik;
  • łączna data wygaśnięcia od początku do końca.

Ultrakrótka insulina jest jedną z kategorii leku, z wyjątkiem produktów pośrednich, mieszanych, długich. Jeśli spojrzymy na wykres krzywej ultraszybkiego hormonu, ma on gwałtowny wzrost i jest mocno skompresowany wzdłuż osi czasu.

W praktyce czas trwania insuliny dowolnej kategorii, z wyjątkiem miejsca wstrzyknięcia, zależy od wielu czynników:

  • strefy wejścia czynników hipoglikemicznych (pod skórą, do kapilary krwi, mięśni);
  • temperatura ciała i środowisko (zmniejszone spowalnia procesy, przyspieszone);
  • masować skórę w miejscu wstrzyknięcia (głaskanie, mrowienie zwiększa szybkość wchłaniania);
  • lokalizacja, możliwe jest przechowywanie leków w tkankach podskórnych;
  • indywidualna reakcja na lek.

Po obliczeniu dokładnej dawki potrzebnej do zrekompensowania spożycia węglowodanów, pacjent może nie brać pod uwagę ciepłego prysznica lub ekspozycji na słońce i poczuć oznaki spadku poziomu cukru we krwi. Hipoglikemia objawia się zawrotami głowy, zdezorientowaną świadomością, poczuciem poważnej słabości w całym ciele.

Dostarczenie podskórnej insuliny manifestuje się kilka dni po wstrzyknięciu. Aby zapobiec atakowi niespodziewanej hipoglikemii, która może prowadzić do stanu śpiączki, diabetycy powinni zawsze mieć "pod ręką" pokarmy zawierające szybkie węglowodany zawierające cukier, słodkie produkty piekarnicze wytworzone z wysokiej jakości mąki.

Wpływ wstrzyknięcia hormonu trzustkowego zależy od miejsca jego wykonania. Od brzucha dochodzi do 90%. Dla porównania, z ramionami lub nogami - mniej niż 20%.

Wskaźniki czasowe ultrakrótkiej insuliny, w zależności od dawki

Insuliny mają takie samo spektrum działania, ale różne firmy mogą być wymieniane. Novorapid jest produkowany przez wspólną duńsko-indyjską firmę Novo Nordiks. Producenci Humalog - USA i Indie. Oba są gatunkami insuliny ludzkiej. Ten ostatni ma dwa rodzaje opakowań: w butelce i w piankowym pudełku. Hormone Apidra Niemiecka firma produkcyjna Sanofi-Aventis pakowana w strzykawki.

Adaptacje w postaci specjalnych wzorów, które wyglądają jak pióra wieczne, mają niewątpliwą przewagę nad tradycyjnymi butelkami i strzykawkami:

  • są one niezbędne dla osób z zaburzeniami widzenia, ponieważ dawki ustalane są za pomocą dobrze słyszalnych kliknięć;
  • z ich pomocą leki można podawać w każdym miejscu publicznym, poprzez odzież;
  • Igła cieńsza niż insulina.

Importowane narkotyki wprowadzane do Federacji Rosyjskiej są oznaczone w języku rosyjskim. Daty produkcji i okres przydatności do użycia (normalny - do 2 lat) są wybite na opakowaniu i fiolce (szklany rękaw). Na temat charakterystyki czasowej należy podać prospekty od producentów. Instrukcje są zawarte w paczkach, zawierają teoretyczne dane, którymi powinien kierować się diabetycy.

Czas trwania szczytu trwa kilka godzin. Występuje w czasie intensywnego trawienia pokarmu w żołądku, rozkładu złożonych węglowodanów i glukozy we krwi. Wzrost poziomu glikemii jest w pełni kompensowany przez podanie insuliny we właściwej dawce.

Określono wzór, który polega na tym, że zwiększenie dawki wpływa również na okres działania leku hipoglikemicznego, w przedziale podanym w instrukcjach. W rzeczywistości, szybkie hormony działają do 4 godzin w dawce mniejszej niż 12 jednostek.

Duża dawka wydłuża czas leczenia o kolejne kilka godzin. Nie zaleca się jednoczesnego wstrzykiwania więcej niż 20 jednostek ultrakrótkiej insuliny. Istnieje znaczne ryzyko hipoglikemii. Nadmiar insuliny nie jest wchłaniany przez organizm, będą one bezużyteczne i niebezpieczne.

Leki "długie" i "pośrednie" wydają się niejasne z powodu dodanego przedłużacza. Rodzaj ultrakrótkiej insuliny jest inny. Jest czysty i przezroczysty, bez zmętnień, plam i plam. Ta zewnętrzna cecha oddziela ultrakrótkie insuliny od długotrwałych insulin.

Inną istotną różnicą między różnymi rodzajami insuliny jest to, że "krótki" jest wykonywany podskórnie, dożylnie i domięśniowo, a "długi" - tylko podskórnie.

Ponadto diabetycy powinni wiedzieć, że nie można wykonać następujących czynności:

  • stosować silnie przeterminowany lek (ponad 2-3 miesiące);
  • kupuj w niezweryfikowanych miejscach sprzedaży;
  • zamrozić.

Należy zachować ostrożność w przypadku nowej, nieznanej firmy produkcyjnej. Przechowywać lek jest zalecany w lodówce w dodatniej temperaturze 2-8 stopni. Insuliny do bieżącego stosowania nie należy przechowywać w zimnym miejscu, temperatura w pomieszczeniu jest odpowiednia do jej przechowywania.

Specjalne zastosowania ultrakrótkiego hormonu

W okresie przedświtu niektórzy ludzie z pewnego rodzaju rytmem wytwarzają dużą ilość hormonów. Ich imiona to adrenalina, glukagon, kortyzol. Są antagonistami substancji, której nazwa to insulina. Wydzielanie hormonalne oznacza, że ​​organizm przygotowuje się do aktywnego wejścia w codzienną fazę życia. Jednocześnie jest zbyt wysoki poziom cukru przy braku nocnej hipoglikemii, poważnych naruszeń diety.

Ze względu na indywidualne cechy, wydzielanie hormonów może płynąć szybko i szybko. U diabetyków ustalono poranne hiperglikemię. Istnieje podobny zespół często, oraz u pacjentów z 1 i 2 typów. Aby go wyeliminować, jest prawie niemożliwe. Jedynym wyjściem jest wstrzyknięcie do 6 jednostek ultrakrótkiej insuliny, wykonanej wczesnym rankiem.

Ultraszybkie leki są najczęściej produkowane z myślą o jedzeniu. Ze względu na błyskawiczną skuteczność można wykonać zastrzyk zarówno podczas posiłku, jak i bezpośrednio po nim. Krótki czas działania insuliny zmusza pacjenta do wielokrotnych wstrzyknięć w ciągu dnia, naśladując naturalne wydzielanie trzustki do przyjmowania produktów węglowodanowych w organizmie. Do 5-6 razy, w zależności od liczby posiłków.

Aby szybko wyeliminować poważne naruszenia procesów metabolicznych w stanie przed-śpiączkowym lub w stanie śpiączki, z urazami, infekcjami w ciele, leki ultrakrótkie są stosowane bez długotrwałych kombinacji. Za pomocą glukometru (urządzenia do pomiaru poziomu cukru we krwi) monitoruje się poziom glukozy we krwi i przywraca cukrzycę.

W jaki sposób obliczana jest dawka ultraszybkiej insuliny?

Dawkowanie zależy od zdolności trzustki do wytwarzania własnej insuliny. Sprawdź jego możliwości jest łatwe. Uważa się, że zdrowy narząd endokrynny wytwarza tyle hormonu na dzień, że 0,5 jednostki na 1 kg masy ciała. Jeśli cukrzyca waży, na przykład, 70 kg i aby zrekompensować, potrzebuje 35 U lub więcej, oznacza to całkowite zaprzestanie funkcjonowania komórek trzustki.

W tym przypadku wymagana jest ultrakrótka insulina, w połączeniu z przedłużonym, w różnych proporcjach: od 50 do 50 lub od 40 do 60. Najlepszą opcją jest endokrynolog. A przy częściowo utraconej zdolności trzustki do radzenia sobie z jej funkcją konieczne jest prawidłowe obliczenie.

W ciągu dnia zmienia się również potrzeba "superszybkiego". Rano konieczne jest śniadanie 2 razy więcej niż jedzone pieczywo (HE), po południu - 1,5, wieczorem - to samo. Konieczne jest rozważenie wykonanej pracy fizycznej, zajęć sportowych. Przy niewielkich obciążeniach dawka insuliny zwykle się nie zmienia. Na przykład, kulturystyka jest zalecana na tle normalnej glikemii (6-8 mmol / l) do jedzenia oprócz 4 XE.

Obrzęk insuliny jest natomiast rzadkim powikłaniem choroby endokrynologicznej. Aby nie zapomnieć, gdzie dokonano wstrzyknięcia, program pomoże. Na tym obszarze brzucha (nogi, ramiona) dzieli się na sektory według dni tygodnia. Po kilku dniach skóra w miejscu obkolotom zostaje bezpiecznie przywrócona.

Ultrakrótkie nazwy i instrukcje insulin

Leki insulinowe są bardzo popularne w nowoczesnym przemyśle farmaceutycznym. Główną przydatną cechą takich leków jest to, że można je stosować do regulowania poziomu glukozy we krwi. Odmiany takich leków są oferowane przez nowoczesny przemysł farmaceutyczny, wszystko zależy od różnorodności surowców, tego, jak się okazuje i od tego, jak długo organizm ludzki ma okres ważności.

Spośród wielu odmian takiej substancji, należy osobno powiedzieć o ultrakrótkiej insulinie. Przydatne właściwości tego leku nie wystarczą, ultra-krótko działająca insulina szybko zatrzymuje piki żywnościowe, a także jest niezbędnym narzędziem w leczeniu tak ciężkiej i powszechnej choroby, jak cukrzyca.

Dlaczego ultradźwiękowe insuliny są tak istotne

Leki takie szybko rozpuszczają się w wodzie i normalizują metabolizm fizyczny w organizmie człowieka, przyczyniają się do szybkiego wchłaniania glukozy. Jeśli porównasz je z długo działającymi insulinami, takie preparaty hormonalne zawierają roztwór typu hormonalnego w czystej postaci, nie zawierają żadnych dodatków. A jednak, jeśli mówimy o znaczeniu takich leków, mają one szybki wpływ na organizm ludzki, dlatego też wystarczy niewielka ilość czasu, aby znormalizować poziom cukru we krwi. Maksymalne działanie takich leków rozpoczyna się nie później niż dwie godziny po spożyciu, po czym stopniowo zmniejsza się wpływ na organizm. Po 6 godzinach w krwiobiegu nie ma śladu zużycia tego narzędzia, które również przemawia na jego korzyść.

Działanie ultrakampulkowe insuliny ma różne stopnie aktywności, pod tym względem są one podzielone na grupy:

  • krótko działające leki, które zaczynają funkcjonować w ciągu pół godziny po ich wprowadzeniu. Istnieją jasne zalecenia dotyczące stosowania takich leków - należy je przyjmować 30 minut przed posiłkiem;
  • Ultrakrótkie insuliny, których działanie na ludzki organizm rozpoczyna się po około 15 minutach. Środki tego typu powinny być przyjmowane przez 5 minut, zanim osoba będzie jadła lub bezpośrednio po posiłku.

O cechach środków krótkich i ultrakrótkich

Jeśli mówimy o cechach takich leków, musimy zacząć od insuliny krótkodziałającej. To jest czysto hormonalny lek, który można zrobić na dwa sposoby:

  • insulinę pochodzenia zwierzęcego (najczęściej świnie są wykorzystywane do takich celów);
  • kiedy zastosowana technologia inżynierii genetycznej, z którą rozpoczyna się proces biosyntezy.

Oba te czynniki hormonalne mają wszystkie właściwości naturalnego ludzkiego hormonu, który zapewnia doskonały efekt redukcji cukru. Jeśli porównamy to z długotrwałymi lekami, nie ma żadnych dodatków, które zapobiegają reakcji alergicznej. Aby utrzymać prawidłowy poziom cukru we krwi, często stosuje się środki o krótkim czasie działania, jak powiedziano, muszą być one przyjmowane na pół godziny przed posiłkiem. Przed wyborem takich środków należy wziąć pod uwagę fakt, że każde ludzkie ciało różni się pod względem indywidualności, dlatego w żadnym wypadku nie można dopuścić do samodzielnego dozowania! Taki ważny proces jest obowiązkiem lekarza indywidualnie. Przy przepisywaniu dawki insuliny należy wziąć pod uwagę ilość spożywanego pokarmu. Jeśli dana osoba zdecyduje się spożywać insulinę przed posiłkiem, należy przestrzegać następujących zasad:

  • Przed wstrzyknięciem konieczne jest użycie specjalnej strzykawki, za pomocą której wstrzyknięta jest tylko ta dawka zalecana przez lekarza;
  • Wstrzyknąć regularnie, ale miejsce wstrzyknięcia należy zmieniać od czasu do czasu;
  • po wprowadzeniu leku nie jest konieczne natychmiastowe masowanie tego miejsca, wszystko powinno być wprowadzone w naturalny sposób, a do tego potrzebny jest pewien czas.

Jeśli weźmiemy pod uwagę działanie ultradźwiękowe insuliny, to ma ona podobne właściwości do naturalnej substancji ludzkiej. Opracowanie takiego leku miało na celu stworzenie środka do awaryjnego wspomagania ludzkiego ciała, gdy gwałtowne skoki w poziomie cukru wystąpią w krwiobiegu. Jednak przy kompleksowym leczeniu takie fundusze są rzadko wykorzystywane, a powód został już wskazany - są one przeznaczone do pomocy w nagłych wypadkach, gdy bez takiego narzędzia dana osoba może po prostu umrzeć. A jednak takie zastrzyki są stosowane, gdy z jakiegoś powodu dana osoba nie ma możliwości czekania przez pewien czas, zanim je. Ale jeśli dana osoba je prawidłowo, to lepiej nie brać takich leków, ponieważ spadek od wartości szczytowej odbywa się w sposób ostry, co zapobiega prawidłowej dawce.

Zużycie insuliny w kulturystyce

Takie leki, zarówno krótkie, jak i bardzo krótkotrwałe, są szeroko stosowane przez profesjonalnych kulturystów. Jest to skuteczny środek anaboliczny, który tak bardzo uwielbiają kulturyści, ponieważ jest hormonem transportowym, szybko przejmuje glukozę, po czym okazuje się być bezpośrednio w mięśniach człowieka. Po takim uderzeniu, mięśnie danej osoby zaczynają rosnąć w szybkim tempie. Aby jednak uniknąć negatywnych konsekwencji, konieczne jest stopniowe przyjmowanie insuliny, w żadnym wypadku nie należy jej natychmiast podawać w dużych dawkach. Ludzkie ciało powinno stopniowo przyzwyczajać się do sztucznego hormonu, nie zapominaj, że preparaty insulinowe są hormonalnymi substancjami o dużej sile. Dlatego młodzi sportowcy, którzy dopiero zaczynają swoją drogę w sporcie powinni powstrzymać się od spożywania takich leków.

Muszę od razu powiedzieć o głównej własności takiego leku - aby szybko przenosić substancje odżywcze do ludzkiego ciała. Ale taka funkcja jest wykonywana w różnych kierunkach, trzeba o niej szczegółowo powiedzieć:

  • w tkance mięśniowej;
  • w złogach tłuszczu.

Dlatego, jeśli takie leki hormonalne zostaną złapane w niewłaściwy sposób, wtedy nie zostaną zbudowane piękne mięśnie, ale tylko brzydki tłuszcz, który będzie trudny do pozbycia się. Jeśli dana osoba zażywa lek, należy rozumieć, że pozytywny efekt będzie możliwy tylko przy odpowiednim intensywnym treningu. Glukoza jest dostarczana do tkanki mięśniowej tylko po intensywnym treningu. I jeszcze raz należy powiedzieć o indywidualności ludzkiego ciała - każdy sportowiec powinien brać tylko dawkę dozwoloną tylko dla niego. Ta dawka może być mierzona po badaniach krwi i moczu.

Ważne jest, aby nie zakłócać naturalnych hormonów ludzkiego organizmu, aby trzustka nie zatrzymywała produkcji insuliny. Aby to zrobić, konieczne jest, aby od czasu do czasu zaprzestać przyjmowania tego leku, lekarze zalecają wykonanie następujących czynności: zażywać taki lek przez 2 miesiące, a następnie przestać brać go przez 4 miesiące, nie mniej.

Jak przyjmować i jakie jest niebezpieczne przedawkowanie

Zarówno krótkie, jak i ultrakrótkie insuliny są lekami wysokiej jakości, są one jak najbardziej zbliżone do ludzkiej naturalnej insuliny, dlatego reakcja alergiczna występuje w niezwykle rzadkich przypadkach. Ale tak się składa, że ​​w miejscu wstrzyknięcia osoba swędzi i drażni.

Aby efekt leku był najbardziej skuteczny, konieczne jest wprowadzenie do jamy brzusznej natychmiast po wysiłku. Konieczne jest rozpoczynanie od nieznacznych dawek, po czym trzeba zobaczyć, jak organizm ludzki reaguje na wejście takich środków. Po 15 minutach od wstrzyknięcia konieczne jest zjedzenie czegoś słodkiego. A kiedy minie kolejna godzina, musisz jeść mocno, a jedzenie powinno zawierać białko w wystarczającej ilości.

Jeśli dana osoba wejdzie w dużą ilość takich środków lub jej użycie jest nieprawidłowe, konsekwencje mogą być najbardziej negatywne. Zespół typu glikemicznego występuje, gdy poziom cukru we krwi gwałtownie spada. Mówiąc o hipoglikemii, należy rozumieć, że po wstrzyknięciu insuliny łagodny lub umiarkowany stopień hipoglikemii występuje bezawaryjnie. Objawy tego obejmują:

  • osoba ma zawroty głowy (może to być ciężkie lub lekkie zawroty głowy), ciemnieje w oczach, jeśli osoba gwałtownie zmienia pozycję swojego ciała;
  • człowiek chce ostro jeść;
  • ból głowy;
  • szybki impuls;
  • dużo potu;
  • osoba jest stale podrażniona i odczuwa zwiększone poczucie niepokoju.

Jeśli dana osoba ma co najmniej jeden z tych znaków, należy szybko wypić słodką ciecz, ale należy ją wypić nieco więcej. Potem trzeba poczekać 15 minut i dobrze zjeść, a jedzenie powinno zawierać dużą ilość węglowodanów i białek. Jeśli nadal mówimy o objawach negatywnych, to jest to wielkie pragnienie osoby do snu. Ale jakby to nie chciało iść do ramion Morfeusza w takim stanie, którego człowiek nie może, w przeciwnym razie stan negatywny tylko pogorszy. Znaczne przedawkowanie krótkich i ultrakrótkich insulin może prowadzić do stanu śpiączki, który jest obarczony najpoważniejszymi konsekwencjami. Jeśli dana osoba straciła przytomność, konieczne jest poszukiwanie pomocy medycznej.

Wniosek

Jeśli mówimy o popularności takiego narzędzia przez kulturystów, to wszystko jest spowodowane nie tylko skutecznymi właściwościami do uzyskania masy mięśniowej w krótkim czasie, ale także dlatego, że konsumpcja nie ujawnia żadnego testu antydopingowego. Takie leki można bezpiecznie nazwać całkowicie bezpiecznymi, praca narządów wewnętrznych nie jest zakłócana przez ich konsumpcję. Kontynuując rozmowę na temat korzyści płynących z takiej insuliny, należy zauważyć, że do ich zakupu nie ma potrzeby wydawania recepty. Równie ważny jest aspekt cenowy - w porównaniu z innymi środkami anabolicznymi jest stosunkowo niedrogi. Oczywiście, jest jedna wada, ale tylko jedna - te leki można przyjmować tylko w przejrzystym harmonogramie, który jest opracowany przez doświadczonego lekarza, w oparciu o indywidualne cechy ludzkiego ciała.

Preparaty insuliny mają różne nazwy - Humalog, Novorapid, Apidra, ale nazwa nie powie niczego niedoświadczonemu, należy zawsze skonsultować się z lekarzem.

Grupa farmakologiczna - Insuliny

Przygotowanie do podgrup jest wykluczone. Włącz

Opis

Insulina (z łaciny, Insula - islet) jest hormonem białkowo-peptydowym wytwarzanym przez komórki β wysp trzustkowych Langerhansa. W warunkach fizjologicznych wytwarza się insulinę komórek β z preproinsuliny, jednołańcuchowego białka prekursorowego składającego się z 110 reszt aminokwasowych. Po przeniesieniu szorstkiej retikulum endoplazmatycznego przez błonę, 24 aminokwasowy peptyd sygnałowy jest odcinany od preproinsuliny i tworzy się proinsulina. Długi łańcuch proinsuliny w aparacie Golgiego jest pakowany w granulki, gdzie w wyniku hydrolizy cztery zasadowe reszty aminokwasowe są rozdzielane, aby wytworzyć insulinę i C-końcowy peptyd (fizjologiczna funkcja peptydu C jest nieznana).

Cząsteczka insuliny składa się z dwóch łańcuchów polipeptydowych. Jeden z nich zawiera 21 reszt aminokwasowych (łańcuch A), drugi - 30 reszt aminokwasowych (łańcuch B). Łańcuchy są połączone dwoma mostkami dwusiarczkowymi. Trzeci mostek disulfidowy tworzy się wewnątrz łańcucha A. Całkowita masa cząsteczkowa cząsteczki insuliny wynosi około 5700. Sekwencję aminokwasową insuliny uważa się za konserwatywną. Większość gatunków ma jeden gen insuliny, który koduje jedno białko. Wyjątkiem są szczury i myszy (mają dwa geny insuliny), produkują dwie insuliny, różniące się dwiema resztami aminokwasowymi łańcucha B.

Pierwotna struktura insuliny u różnych gatunków biologicznych, w tym. i u różnych ssaków, nieco inaczej. Najbliżej struktury ludzkiej insuliny jest insulina wieprzowa, która różni się od ludzkiej aminokwasem (ma resztę alaniny w łańcuchu B zamiast reszty aminokwasowej treoniny). Insulina bydlęca różni się od ludzkiej trzema resztami aminokwasowymi.

Tło historyczne. W 1921 r. Frederick G. Banting i Charles G. Best, pracujący w laboratorium Johna J. R. McLeoda na Uniwersytecie w Toronto, wyodrębnili ekstrakt z trzustki (jak później okazało się zawierać amorficzną insulinę), co obniżyło poziom glukozy we krwi u psów z eksperymentalną cukrzycą. W 1922 roku do pierwszego pacjenta, 14-letniego Leonarda Thompsona, który choruje na cukrzycę, wprowadzono ekstrakt z trzustki, co uratowało mu życie. W 1923 r. James B. Collip opracował metodę oczyszczania ekstraktu ekstrahowanego z trzustki, który później umożliwił przygotowanie aktywnych ekstraktów z gruczołów trzustkowych trzody chlewnej i bydła, które dają powtarzalne wyniki. W 1923 Banting i McLeod zostali nagrodzeni Nagrodą Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny za odkrycie insuliny. W 1926 r. J. Abel i V. Du-Vigno otrzymali insulinę w postaci krystalicznej. W 1939 r. Insulina została po raz pierwszy zatwierdzona przez FDA (Food and Drug Administration). Frederick Sanger całkowicie odszyfrował sekwencję aminokwasową insuliny (1949-1954) W 1958 Sanger otrzymał Nagrodę Nobla za pracę nad rozszyfrowaniem struktury białek, szczególnie insuliny. W 1963 roku syntetyzowano sztuczną insulinę. Pierwsza rekombinowana insulina ludzka została zatwierdzona przez FDA w 1982 r. Analogi insuliny o ultraszybkiej aktywności (insulina lispro) zostały zatwierdzone przez FDA w 1996 r.

Mechanizm działania. W realizacji efektów insuliny wiodącą rolę odgrywają interakcje ze specyficznymi receptorami zlokalizowanymi na błonie komórkowej komórki i tworzenie kompleksu receptor-receptor. W połączeniu z receptorem insuliny insulina wchodzi do komórki, gdzie wpływa na fosforylację białek komórkowych i wywołuje liczne reakcje wewnątrzkomórkowe.

U ssaków receptory insuliny znajdują się na prawie wszystkich komórkach, zarówno na klasycznych komórkach docelowych insuliny (hepatocytach, miocytach, lipocytach), jak i na krwinkach, gruczołach mózgu i płci. Liczba receptorów w różnych komórkach mieści się w zakresie od 40 (erytrocytów) do 300 tysięcy (hepatocytów i lipocytów). Receptor insuliny jest ciągle syntetyzowany i rozkładany, jego okres półtrwania wynosi 7-12 godzin.

Receptor insuliny jest dużą transbłonową glikoproteiną składającą się z dwóch podjednostek a o masie cząsteczkowej 135 kDa (każda zawiera 719 lub 731 reszt aminokwasowych w zależności od składania mRNA) i dwóch podjednostek β o masie cząsteczkowej 95 kDa (620 reszt aminokwasowych). Podjednostki są wzajemnie połączone wiązaniami dwusiarczkowymi i tworzą strukturę heterotetrameryczną β-α-α-β. Podjednostki alfa są zlokalizowane pozakomórkowo i zawierają miejsca wiążące insulinę, które są rozpoznawalną częścią receptora. Podjednostki beta tworzą domenę transbłonową, posiadają aktywność kinazy tyrozynowej i spełniają funkcję konwersji sygnału. Wiązanie insuliny z podjednostką α receptora insuliny prowadzi do stymulacji aktywności kinazy tyrozynowej podjednostek β poprzez autofosforylację ich reszt tyrozynowych, następuje agregacja α, β-heterodimerów i szybka internalizacja kompleksów hormon-receptor. Aktywowany receptor insuliny wyzwala kaskadę reakcji biochemicznych, w tym. fosforylacja innych białek w komórce. Pierwszą z tych reakcji jest fosforylacja czterech białek, zwanych substratami receptora insuliny (substrat receptora insuliny), IRS-1, IRS-2, IRS-3 i IRS-4.

Farmakologiczne działanie insuliny. Insulina atakuje praktycznie wszystkie narządy i tkanki. Jednak jego głównymi celami są wątroba, mięśnie i tkanka tłuszczowa.

Insulina endogenna jest najważniejszym regulatorem metabolizmu węglowodanów, egzogenna insulina jest specyficznym czynnikiem redukującym cukier. Wpływ insuliny na metabolizm węglowodanów wynika z faktu, że zwiększa transport glukozy przez błonę komórkową i jej wykorzystanie przez tkanki, przyczynia się do konwersji glukozy do glikogenu w wątrobie. Insulina powstrzymuje również endogennej produkcji glukozy przez hamowanie glikogenolizy (rozkład glukozy w glikogen) i glukoneogenezy (synteza glukozy ze źródła węglowodanów nie - na przykład z aminokwasów, kwasów tłuszczowych). Oprócz hipoglikemii insulina ma wiele innych efektów.

Wpływ insuliny na metabolizm tłuszczu przejawia się w hamowaniu lipolizy, co prowadzi do zmniejszenia przepływu wolnych kwasów tłuszczowych do krwioobiegu. Insulina zapobiega tworzeniu się ciał ketonowych w ciele. Insulina zwiększa syntezę kwasów tłuszczowych i ich późniejszą estryfikację.

Insulina bierze udział w metabolizmie białek: zwiększa transport aminokwasów przez błonę komórkową, stymuluje syntezę peptydów, zmniejsza zużycie białka w tkankach i hamuje konwersję aminokwasów do ketokwasów.

działanie insuliny towarzyszy aktywacja lub hamowanie pewnych enzymów: stymulowane glikogenu syntetazę dehydrogenazy pirogronianowej, heksokinaza, hamował lipazy (lipidy i hydrolizy tkanki tłuszczowej oraz lipazy lipoproteinowej ograniczenie „zmętnienie” w surowicy krwi po posiłku bogatego w tłuszczach).

W fizjologicznej regulacji biosyntezy i wydzielania insuliny przez trzustkę, główną rolę odgrywa stężenie glukozy we krwi: wraz ze wzrostem jej zawartości zwiększa się wydzielanie insuliny, a wraz ze spadkiem - spowalnia. Na wydzielanie insuliny, oprócz glukozy, wpływają elektrolity (zwłaszcza jony Ca 2+), aminokwasy (w tym leucyna i arginina), glukagon, somatostatyna.

Farmakokinetyka. Preparaty insuliny wstrzykuje się s / c, domięśniowo lub dożylnie (w / in, tylko insuliny krótkodziałające są podawane i tylko w cukrzycowej wrzodziejącej i śpiączce). Nie można wprowadzić / zawiesić insuliny. Temperatura insuliny powinna być w temperaturze pokojowej, ponieważ zimna insulina jest wchłaniana wolniej. Najbardziej optymalnym sposobem ciągłej insulinoterapii w praktyce klinicznej jest podawanie s / c.

Pełne wchłanianie i początek działania insuliny zależą od miejsca wstrzyknięcia (zwykle insulina jest wstrzykiwana do brzucha, ud, pośladków, ramion), dawki (objętość wstrzykniętej insuliny), stężenia insuliny w leku itp.

Szybkość absorpcji insuliny do krwi z miejsca n / k podawania zależy od wielu czynników, - rodzaju insuliny, w miejscu wstrzyknięcia, miejscowej prędkości przepływu krwi, aktywność mięśni miejscowym ilość podawanego insuliny (w jednym miejscu, zaleca się nie podaje się więcej niż 12-16 jednostek leku). Insulina najchętniej przedostaje się do krwi z tkanki podskórnej przedniej ściany brzucha, wolniej od barku, przedniej powierzchni uda, wolniej od podskapuli i pośladków. Wynika to ze stopnia unaczynienia podskórnej tkanki tłuszczowej w wymienionych obszarach. Profil działania insuliny podlega znacznym wahaniom u różnych osób i tej samej osoby.

Insuliny we krwi wiąże się z alfa i beta globulin, ok - 5-25%, ale może zwiększyć wiązanie leczenia z powodu występowania przeciwciał w surowicy (przeciwciała przeciwko egzogennej produkcji insuliny prowadzi do oporności na insulinę, stosując nowoczesne wysoce oczyszczonych preparatów insuliny rzadko ). T1/2 krwi jest mniej niż 10 minut. Większość insuliny uwalnianej do krwioobiegu ulega rozkładowi proteolitycznemu w wątrobie i nerkach. Jest szybko wydalany przez nerki (60%) i wątrobę (40%); mniej niż 1,5% jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej.

Obecnie stosowane preparaty insuliny różnią się na wiele sposobów, w tym według źródła pochodzenia, czasu działania, pH roztworu (kwaśny i obojętny), obecności środków konserwujących (fenol, krezol, fenol-krezol, metyloparaben), stężenia insuliny - 40, 80, 100, 200, 500 U / ml.

Klasyfikacja. Insuliny są zazwyczaj klasyfikowane według pochodzenia (bydła, świń, ludzi, a także analogów insuliny ludzkiej) i czasu działania.

W zależności od źródeł produkcji wyróżnia się insuliny pochodzenia zwierzęcego (głównie preparaty insuliny wieprzowej), półsyntetyczne preparaty ludzkiej insuliny (otrzymywane z insuliny wieprzowej przez transformację enzymatyczną), preparaty człowiek-insulina (rekombinant DNA, produkowany przez inżynierię genetyczną).

Do użytku medycznego insulina była wcześniej otrzymywana głównie z trzustki bydła, a następnie z trzustkowych gruczołów świń, ponieważ insulina świńska jest bliżej ludzkiej insuliny. Ponieważ insulina bydlęca, która różni się od ludzkich trzech aminokwasów, często wywołuje reakcje alergiczne, obecnie praktycznie nie jest stosowana. Świńska insulina, która różni się od człowieka jednym aminokwasem, rzadziej powoduje reakcje alergiczne. W preparatach insulinowych, jeśli nie ma wystarczającego oczyszczenia, mogą być obecne zanieczyszczenia (proinsulina, glukagon, somatostatyna, białka, polipeptydy), które mogą powodować różne reakcje uboczne. Nowoczesne technologie umożliwiają otrzymanie oczyszczonego (oczyszczonego metodą jednopik-sowego chromatograficznego oczyszczania z uwalnianiem "piku" insuliny), wysoce oczyszczonego (mono-składnikowego) i skrystalizowanego preparatu insuliny. Spośród preparatów insuliny pochodzenia zwierzęcego, preferowana jest insulina z pojedynczym pikiem pochodząca z trzustki świń. Insulina wytworzona przez inżynierię genetyczną jest w pełni zgodna z składem aminokwasowym ludzkiej insuliny.

Aktywność insuliny określa się metodą biologiczną (przez obniżenie poziomu glukozy we krwi u królików) lub metodą fizykochemiczną (elektroforetycznie na papierze lub chromatograficznie na papierze). W przypadku jednej jednostki działania lub jednostki międzynarodowej należy przyjąć 0,04082 mg krystalicznej insuliny. Ludzka trzustka zawiera do 8 mg insuliny (około 200 U).

Preparaty insuliny w czasie jest podzielony na preparaty krótkich i szybko działający - naśladując normalny fizjologiczny wydzielanie insuliny przez trzustkę, w odpowiedzi na stymulację, preparaty długości i długo działające preparaty - naśladować podstawowej (tle) wydzielania insuliny, jak również preparaty złożone (łączenie dwóch etapów).

Istnieją następujące grupy:

Ultrakrótkie insuliny (działanie hipoglikemiczne rozwija się 10-20 minut po podaniu c / s, szczyt działania osiąga się przeciętnie po 1-3 godzinach, czas działania wynosi 3-5 godzin):

- insulina lispro (Humalog);

- insulin aspart (NovoRapid Penfill, NovoRapid FlexPen);

- insulina glulizynowa (apidra).

Insuliny krótkodziałające (początek działania zwykle po 30-60 minutach, maksymalnie 2-4 godziny, czas działania do 6-8 godzin):

- insulina rozpuszczalna [ludzka inżynieria genetyczna] (Actrapid HM, Gensulin R, Rinsulin R, Humulin Regular);

- insulina rozpuszczalna [ludzka półsyntetyczna] (Biogulin R, Humodar R);

- insulina rozpuszczalna [monokomponent świński] (Actrapid MS, Monodar, Monosuinsulin MK).

Długodziałające preparaty insuliny - obejmują leki o średnim czasie działania i długo działające leki.

Insuliny o średnim czasie działania (początek po 1,5-2 h, pik po 3-12 godz., Czas trwania 8-12 godz.):

- Insulina-izofan [ludzka inżynieria genetyczna] (Biosulin N, Gansulin N, Gensulin N, Insuman Bazal GT, Insuran NPH, Protafan NM, Rinsulin NPH, Humulin NPH);

- insulino-izofan [ludzki półsyntetyczny] (Biogulin N, Humodar B);

- insulin-izofan [monokomponent świni] (Monodar B, Protafan MS);

- zawiesina związku cynkowego insuliny (Monotard MS).

Insuliny o przedłużonym działaniu (początek po 4-8 godz., Szczyt po 8-18 godz., Całkowity czas trwania 20-30 godz.):

- insulina glargine (Lantus);

- insulina detemir (Levemir Penfill, Levemir FlexPen).

Połączone preparaty insuliny (leki dwufazowe) (działanie hipoglikemiczne rozpoczyna się 30 minut po podaniu s / c, osiąga maksimum po 2-8 godzinach i utrzymuje się do 18-20 godzin):

- insulina dwufazowa [ludzka półsyntetyczna] (Biogulin 70/30, Humodar K25);

- insulina dwufazowa [modyfikowana genetycznie] (Gansulin 30P, Gensulin M 30, Insuman Comb 25 GT, Mikstard 30 NM, Humulin M3);

- insulina aspart dwufazowa (Novomix 30 Penfill, Novomix 30 FlexPen).

Ultrakrótkie insuliny są analogami insuliny ludzkiej. Wiadomo, że insulina endogenna w komórkach β trzustki, a także cząsteczki hormonów w wytwarzanych roztworach insuliny krótkodziałającej są polimeryzowane i stanowią heksamery. Podczas podawania s / c formy heksameryczne są wchłaniane powoli, a szczytowe stężenie hormonu we krwi, podobnie jak u zdrowej osoby po jedzeniu, jest niemożliwe do wytworzenia. Pierwszym krótkodziałającym analogiem insuliny, który jest wchłaniany z tkanki podskórnej 3 razy szybciej niż insulina ludzka, była insulina lispro. Insulina lispro jest pochodną ludzkiej insuliny uzyskaną przez zamianę dwóch reszt aminokwasowych w cząsteczce insuliny (lizyna i prolina w pozycjach 28 i 29 łańcucha B). Modyfikacja cząsteczki insuliny zaburza tworzenie heksamerów i zapewnia szybki przepływ leku do krwi. Niemal natychmiast po wstrzyknięciu s / c w tkankach cząsteczki insuliny lispro w postaci heksamerów szybko dysocjują w monomery i dostają się do krwi. Kolejny analog insuliny - insulina aspart - został stworzony przez zastąpienie proliny w pozycji B28 ujemnie naładowanym kwasem asparaginowym. Podobnie jak insulina lispro, po iniekcji sc, szybko rozpada się na monomery. W insulinie glulizynowej zastąpienie insuliny ludzkiej aminokwasu asparaginy w pozycji B3 dla lizyny i lizyny w pozycji B29 dla kwasu glutaminowego również przyczynia się do szybszej absorpcji. Analogi działania insuliny ultrakrótkiej można wprowadzić bezpośrednio przed posiłkiem lub po posiłku.

Krótko działające insuliny (zwane również rozpuszczalnymi) są roztworami w buforze o neutralnych wartościach pH (6,6-8,0). Są przeznaczone do podawania podskórnego, rzadziej - domięśniowo. Jeśli to konieczne, są również podawane dożylnie. Mają szybki i stosunkowo krótki efekt hipoglikemiczny. Efekt po wstrzyknięciu podskórnym występuje po 15-20 minutach, osiąga maksimum po 2 godzinach; całkowity czas działania wynosi około 6 godzin, są one stosowane głównie w szpitalu podczas ustalania dawki insuliny niezbędnej dla pacjenta, a także gdy wymagany jest szybki (pilny) efekt - ze śpiączką cukrzycową i prekomą. Z / we wprowadzeniu T1/2 sprawia, że ​​przez 5 minut w cukrzycowej śpiączce ketonowej podawana jest insulina w kroplówce. Preparaty insuliny krótkodziałające są również stosowane jako środki anaboliczne i są zazwyczaj przepisywane w małych dawkach (4-8 jm 1-2 razy dziennie).

Insuliny o średnim czasie działania są mniej rozpuszczalne, są wolniej absorbowane z tkanki podskórnej, w wyniku czego mają dłuższy efekt. Przedłużone działanie tych leków uzyskuje się dzięki obecności specjalnego przedłużacza - protaminy (izofanu, protaphanu, podstawy) lub cynku. Spowolnienie wchłaniania insuliny w preparatach zawierających zawiesinę insuliny cynkowej ze względu na obecność kryształów cynku. Insulina NPH (neutralna protamina Hagedorn lub izofan) jest zawiesiną składającą się z insuliny i protaminy (protamina jest białkiem wyizolowanym z mleka rybnego) w stosunku stechiometrycznym.

Insuliny długo działające obejmują insulinę glargine, analog insuliny ludzkiej uzyskanej za pomocą technologii rekombinacji DNA - pierwszego leku insulinowego, który nie wykazuje wyraźnego szczytu działania. Insulina glargine jest otrzymywana przez dwie modyfikacje cząsteczki insuliny: zastąpienie łańcucha A (asparaginy) glicyną w pozycji 21 i przyłączenie dwóch reszt argininy do C-końca łańcucha B. Lek jest klarownym roztworem o pH 4. Kwasowe pH stabilizuje heksamery insuliny i zapewnia długą i przewidywalną absorpcję leku z tkanki podskórnej. Jednak ze względu na kwaśne pH insuliny glargine nie można łączyć z insulinami krótkodziałającymi, które mają obojętne pH. Pojedyncze wstrzyknięcie insuliny glargine zapewnia 24-godzinną poza-szczytową kontrolę glikemii. Większość preparatów insuliny ma tzw. "Szczyt" działania, odnotowywany, kiedy stężenie insuliny we krwi osiąga maksimum. Insulina glargine nie ma wyraźnego piku, ponieważ jest uwalniana do krwioobiegu we względnie stałym tempie.

Preparaty insuliny o przedłużonym działaniu są dostępne w różnych postaciach dawkowania, które mają działanie hipoglikemiczne o różnym czasie trwania (od 10 do 36 godzin). Wydłużony efekt zmniejsza liczbę codziennych iniekcji. Zwykle wytwarza się je w postaci zawiesin, podawanych tylko podskórnie lub domięśniowo. W stanie śpiączki cukrzycowej i stanu przed-śpiączkowego nie stosuje się długotrwałych leków.

Połączone preparaty insuliny są zawiesinami składającymi się z obojętnej, rozpuszczalnej insuliny krótkodziałającej i insuliny izofanu (średni czas działania) w pewnych proporcjach. Ta kombinacja insuliny o różnym czasie działania w jednym preparacie pozwala pacjentowi zaoszczędzić na dwóch wstrzyknięciach z oddzielnym stosowaniem leków.

Wskazania. Głównym wskazaniem do stosowania insuliny jest cukrzyca typu 1, ale w pewnych warunkach jest ona również zalecana w przypadku cukrzycy typu 2, w tym z opornością na doustne środki hipoglikemizujące, z ciężkimi współistniejącymi chorobami, w przygotowaniu do interwencji chirurgicznych, śpiączki cukrzycowej, z cukrzycą u kobiet w ciąży. Insuliny krótkodziałające stosuje się nie tylko w cukrzycy, ale również w innych procesach patologicznych, na przykład w ogólnym wyczerpaniu (jako środek anaboliczny), w leczeniu chorób tarczycy (atonia, gastroptoza), przewlekłego zapalenia wątroby i początkowych postaci marskości wątroby. jak również w niektórych chorobach psychicznych (podawanie dużych dawek insuliny - tzw. śpiączka hipoglikemiczna); jest czasem stosowany jako składnik "polaryzujących" roztworów stosowanych w leczeniu ostrej niewydolności serca.

Insulina jest głównym specyficznym leczeniem cukrzycy. Leczenie cukrzycy odbywa się zgodnie ze specjalnie opracowanymi programami z użyciem preparatów insuliny o różnym czasie działania. Wybór leku zależy od ciężkości i charakterystyki przebiegu choroby, ogólnego stanu pacjenta oraz szybkości wystąpienia i czasu trwania działania leku na obniżenie cukru.

Wszystkie preparaty insuliny są stosowane pod warunkiem przestrzegania reżimu żywieniowego o ograniczonej wartości energetycznej żywności (od 1700 do 3000 kcal).

Określając dawkę insuliny, kieruje się nią poziom glukozy na czczo iw ciągu dnia, a także poziom glukozurii w ciągu dnia. Ostateczną selekcję dawki przeprowadza się pod kontrolą zmniejszania hiperglikemii, glikozurii, jak również ogólnego stanu pacjenta.

Przeciwwskazania. Insulina jest przeciwwskazana w chorobach i stanach, które występują z hipoglikemią (na przykład insulinoma), w ostrych chorobach wątroby, trzustki, nerek, wrzodów żołądka i dwunastnicy, zdekompensowanych wad serca, w ostrej niewydolności wieńcowej i niektórych innych chorobach.

Stosuj podczas ciąży. Głównym lekiem stosowanym w leczeniu cukrzycy w czasie ciąży jest insulinoterapia prowadzona pod ścisłym nadzorem. W przypadku cukrzycy typu 1 kontynuowane jest leczenie insuliną. W przypadku cukrzycy typu 2 doustne leki hipoglikemizujące są anulowane, a terapia dietetyczna jest przeprowadzana.

Cukrzyca ciążowa (cukrzyca ciężarna) to zaburzenie metabolizmu węglowodanów, które pojawiło się po raz pierwszy w czasie ciąży. Cukrzyca ciążowa wiąże się ze zwiększonym ryzykiem śmierci okołoporodowej, występowaniem wrodzonych wad rozwojowych, a także ryzykiem progresji cukrzycy 5-10 lat po porodzie. Leczenie cukrzycy ciążowej rozpoczyna się od diety. Jeśli terapia dietetyczna jest nieskuteczna, stosuje się insulinę.

W przypadku pacjentów z cukrzycą występującą wcześniej lub w ciąży należy zachować odpowiednią regulację procesów metabolicznych podczas ciąży. Zapotrzebowanie na insulinę może ulec zmniejszeniu w pierwszym trymestrze ciąży i wzrosnąć w drugim i trzecim trymestrze ciąży. Podczas porodu i bezpośrednio po nim zapotrzebowanie na insulinę może dramatycznie zmniejszyć się (zwiększa się ryzyko hipoglikemii). W tych warunkach konieczna jest dokładna kontrola stężenia glukozy we krwi.

Insulina nie przenika przez barierę łożyskową. Jednak przeciwciała IgG matki przeciwko insulinie przechodzą przez łożysko i prawdopodobnie powodują hiperglikemię u płodu przez neutralizowanie wydzielanej z niej insuliny. Z drugiej strony, niepożądana dysocjacja kompleksów insulina - przeciwciało może prowadzić do hiperinsulinemii i hipoglikemii u płodu lub noworodka. Wykazano, że przejściu od preparatów insuliny wołowej / świńskiej do preparatów jednoskładnikowych towarzyszy spadek miana przeciwciał. W związku z tym w czasie ciąży zaleca się stosowanie wyłącznie preparatów insuliny ludzkiej.

Analogi insuliny (podobnie jak inne nowo opracowane leki) są przepisywane z ostrożnością podczas ciąży, chociaż nie ma wiarygodnych danych na temat działań niepożądanych. Zgodnie z ogólnie przyjętymi zaleceniami FDA (Food and Drug Administration), które określają możliwość stosowania leków podczas ciąży, preparaty insuliny mające wpływ na płód należą do kategorii B (badanie reprodukcji na zwierzętach nie wykazało niekorzystnego wpływu na płód oraz odpowiednie i ściśle kontrolowane badania u kobiet w ciąży kobiety nie były prowadzone) lub do kategorii C (badania rozrodczości na zwierzętach ujawniły niekorzystny wpływ na płód, a nie przeprowadzono odpowiednich i ściśle kontrolowanych badań u kobiet w ciąży, ale potencjalne korzyści związane ze stosowaniem leków u kobiet w ciąży mogą usprawiedliwiać ich stosowanie, pomimo możliwego ryzyka). A zatem insulina lispro należy do klasy B, a insulina aspart i insulina glargine - do klasy C.

Powikłania insulinoterapii. Hipoglikemia. Wprowadzenie zbyt wysokich dawek, jak również brak spożycia węglowodanów z pożywieniem może spowodować niepożądany stan hipoglikemii, może rozwinąć się śpiączka hipoglikemiczna z utratą przytomności, drgawkami i depresją czynności serca. Hipoglikemia może również rozwinąć się z powodu działania dodatkowych czynników, które zwiększają wrażliwość na insulinę (na przykład niewydolność kory nadnerczy, niedoczynność przysadki) lub zwiększają wchłanianie glukozy przez tkanki (ćwiczenia).

Wczesne objawy hipoglikemii, które w dużej mierze związane są z aktywacją współczulnego układu nerwowego (objawy adrenergiczne), obejmują tachykardię, zimny pot, drżenie, z aktywacją układu parasympatycznego - silny głód, nudności i mrowienie w wargach i języku. Przy pierwszych oznakach hipoglikemii konieczne są pilne działania: pacjent musi pić słodką herbatę lub zjeść kilka kostek cukru. W śpiączce hipoglikemicznej 40% roztwór glukozy w ilości 20-40 ml lub więcej wstrzykuje się do żyły, aż pacjent opuści stan śpiączki (zwykle nie więcej niż 100 ml). Hipoglikemię można również usunąć domięśniowym lub podskórnym podawaniem glukagonu.

Zwiększenie masy ciała podczas insulinoterapii wiąże się z eliminacją glukozurii, wzrostem faktycznej wartości kalorycznej żywności, zwiększonym apetytem i stymulacją lipogenezy pod wpływem insuliny. Jeśli postępujesz zgodnie z zasadami żywienia, ten efekt uboczny można uniknąć.

Stosowanie nowoczesnych wysoce oczyszczonych leków hormonalnych (zwłaszcza preparatów insuliny ludzkiej modyfikowanych genetycznie) stosunkowo rzadko prowadzi do rozwoju insulinooporności i alergii, ale takie przypadki nie są wykluczone. Rozwój ostrej reakcji alergicznej wymaga natychmiastowej terapii odczulającej i zastąpienia leku. Reagując na preparaty insuliny bydlęcej / świńskiej, należy je zastąpić preparatami insuliny ludzkiej. Reakcje miejscowe i ogólnoustrojowe (świąd, wysypka miejscowa lub ogólnoustrojowa, tworzenie guzków podskórnych w miejscu wstrzyknięcia) są związane z niewystarczającym oczyszczaniem insuliny z zanieczyszczeń lub z użyciem insuliny bydlęcej lub świńskiej, które różnią się sekwencją aminokwasów od człowieka.

Najczęstsze reakcje alergiczne to skóra, w której pośredniczą przeciwciała IgE. Sporadycznie obserwuje się ogólnoustrojowe reakcje alergiczne, a także insulinooporność, w której pośredniczą przeciwciała IgG.

Niewyraźne widzenie Przejściowe zaburzenia refrakcji oka występują na samym początku leczenia insuliną i znikają same w ciągu 2-3 tygodni.

Obrzęk. W pierwszych tygodniach terapii przejściowy obrzęk nóg występuje również z powodu zatrzymania płynów, tzw. obrzmienie insuliny.

Reakcje miejscowe obejmują lipodystrofię w miejscu powtarzanych wstrzyknięć (rzadkie powikłanie). Przydzielają lipoatrofię (zanik depozytów tłuszczu podskórnego) i lipohipertrofię (zwiększone odkładanie tłuszczu podskórnego). Te dwa stany mają inny charakter. Lipoatrofia - reakcja immunologiczna, głównie ze względu na podawanie słabo oczyszczonych preparatów insuliny pochodzenia zwierzęcego, obecnie praktycznie nie występuje. Lipohipertrofia rozwija się przy użyciu wysoce oczyszczonych preparatów insuliny ludzkiej i może wystąpić, gdy technika wstrzykiwania jest zaburzona (zimny preparat, alkohol dostaje się pod skórę), a także z powodu anabolicznego lokalnego działania samego preparatu. Lipohipertrofia tworzy defekt kosmetyczny, który stanowi problem dla pacjentów. Ponadto, z powodu tej wady, wchłanianie leku jest upośledzone. Aby zapobiec rozwojowi lipohipertrofii, zaleca się ciągłą zmianę miejsc wstrzyknięć w tym samym obszarze, pozostawiając co najmniej 1 cm między dwoma otworami.

Mogą wystąpić miejscowe reakcje, takie jak ból w miejscu podania.

Interakcja Preparaty insuliny można łączyć ze sobą. Wiele leków może wywoływać hipo- lub hiperglikemię lub zmieniać odpowiedź pacjenta z cukrzycą na leczenie. Powinieneś rozważyć interakcję, możliwe przy równoczesnym stosowaniu insuliny z innymi lekami. Alfa-blokery i beta-adrenomimetiki zwiększają wydzielanie insuliny endogennej i zwiększają działanie leku. Hipoglikemiczne działanie insuliny zwiększenia doustne środki hipoglikemiczne, salicylany, inhibitory MAO (w tym furazolidon, prokarbazyna, selegilina), inhibitory konwertazy angiotensyny, bromokryptyna, oktreotyd, sulfonamidy, sterydy anaboliczne (zwłaszcza oxandrolonu, methandienone) i androgeny (zwiększona wrażliwość na glukozę i zwiększać odporność tkanki na glukagon, co prowadzi do hipoglikemii, szczególnie w przypadku insulinooporności, konieczne może być zmniejszenie dawki insuliny), analogów somatostatyny, guanetydyny, dizo piramidy, klofibrat, ketokonazol, preparaty litu, mebendazol, pentamidyna, pirydoksyna, propoksyfen, fenylobutazon, fluoksetyna, teofilina, fenfluramina, preparaty litu, preparaty wapnia, tetracykliny. Chloroquine, chinidyna, chinina zmniejszają degradację insuliny i mogą zwiększać stężenie insuliny we krwi i zwiększać ryzyko hipoglikemii.

Inhibitory anhydrazy węglanowej (zwłaszcza acetazolamid), poprzez stymulację trzustkowych komórek β, sprzyjają uwalnianiu insuliny i zwiększają wrażliwość receptorów i tkanek na insulinę; chociaż równoczesne stosowanie tych leków z insuliną może nasilać efekt hipoglikemii, efekt może być nieprzewidywalny.

Liczne leki powodują hiperglikemię u zdrowych osób i pogarszają przebieg choroby u pacjentów z cukrzycą. Hipoglikemiczny wpływ insuliny jest osłabiony: leki przeciwretrowirusowe, asparaginaza, doustne hormonalne środki antykoncepcyjne, glikokortykosteroidy, leki moczopędne (tiazyd, kwas etakrynowy), heparyna, antagoniści H.2-Receptory sulfinpirazon, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, dobutaminy, izoniazyd, kalcytonina, niacyna, sympatykomimetyki, danazol, klonidyna, CCB, diazoksyd, morfina, fenytoina, hormony wzrostu, hormony tarczycy, pochodne fenotiazyny, nikotyna, etanol.

Glukokortykoidy i adrenalina działają przeciwnie do insuliny na tkanki obwodowe. Na przykład długotrwałe stosowanie glikokortykoidów może prowadzić do czasu systemowego hiperglikemię w cukrzycy (cukrzycy) steroidu, które można zaobserwować w około 14% pacjentów otrzymujących kortykosteroidy układowe w ciągu kilku tygodni lub długotrwałe stosowanie kortykosteroidów do stosowania miejscowego. Niektóre leki hamują wydzielanie insuliny bezpośrednio (fenytoina, klonidyna, diltiazem) lub zmniejszają rezerwy potasu (diuretyki). Hormony tarczycy przyspieszają metabolizm insuliny.

Największy i najczęściej wpływa na działanie beta-blokerów insuliny, doustnych środków hipoglikemicznych, glikokortykosteroidów, etanolu, salicylanów.

Etanol hamuje glukoneogenezę w wątrobie. Ten efekt obserwuje się u wszystkich ludzi. W związku z tym należy pamiętać, że nadużywanie napojów alkoholowych na tle insulinoterapii może prowadzić do rozwoju ciężkiego stanu hipoglikemii. Małe ilości alkoholu spożywanego z jedzeniem zwykle nie powodują problemów.

Beta-blokery mogą hamować wydzielanie insuliny, zmieniać metabolizm węglowodanów i zwiększać oporność obwodową na insulinę, co prowadzi do hiperglikemii. Mogą one jednak również hamować wpływ katecholamin na glukoneogenezę i glikogenolizę, co wiąże się z ryzykiem ciężkich reakcji hipoglikemicznych u pacjentów z cukrzycą. Ponadto, każdy z blokerów beta-adrenergicznych może maskować objawy adrenergiczne spowodowane obniżeniem poziomu glukozy we krwi (w tym drżenia, kołatania serca), tym samym zakłócając rozpoznanie przez pacjenta hipoglikemii w odpowiednim czasie. Selektywna beta1-blokery adrenergiczne (w tym acebutolol, atenolol, betaksolol, bisoprolol, metoprolol) wykazują te działania w mniejszym stopniu.

NLPZ i duże dawki salicylanów hamują syntezę prostaglandyny E (która hamuje wydzielanie insuliny endogennej), a zatem zwiększają podstawowe wydzielanie insuliny, zwiększają wrażliwość komórek β trzustki na glukozę; działanie hipoglikemiczne przy jednoczesnym stosowaniu może wymagać dostosowania dawki NLPZ lub salicylanów i / lub insuliny, zwłaszcza w przypadku długotrwałego wspólnego podawania.

Obecnie produkuje się znaczną liczbę preparatów insuliny, w tym: pochodzące z trzustki zwierząt i syntetyzowane przez inżynierię genetyczną. Lekami z wyboru do leczenia insuliną są wysoce oczyszczone insuliny ludzkie o minimalnej antygenowości (aktywność immunogenna), jak również analogi insuliny ludzkiej.

Preparaty insuliny są produkowane w szklanych fiolkach, hermetycznie zamknięte gumowymi korkami z aluminiowym bieżnikiem, w specjalnym tzw. strzykawki insulinowe lub długopisy do strzykawek. Podczas używania wstrzykiwaczy do strzykawek, leki są w specjalnych kasetach z fiolkami (penfill).

Opracowuje się donosowe formy insuliny i preparaty insuliny do podawania doustnego. Dzięki połączeniu insuliny z detergentem i podawaniu w postaci aerozolu na błonie śluzowej nosa, osiąga się skuteczny poziom w osoczu tak szybko, jak przy podawaniu bolusa IV. Produkowane donosowo i doustnie preparaty insuliny są opracowywane lub poddawane próbom klinicznym.

Dodatkowe Artykuły O Tarczycy

Hirsutyzm jest czysto kobiecą chorobą, w której włosy kobiety zaczynają rosnąć w męski sposób. Oznacza to, że gruboziarniste włosy zastępują karabińczyki w górnej części klatki piersiowej i plecach, w obszarze powyżej górnej wargi, na policzkach i na brodzie.

Ciało ludzkie w swojej całej aktywności życiowej wytwarza wiele hormonów, których poziom wpływa na jego działanie. Szczególnie ważny jest stosunek FSH i LH do kobiecego ciała.

- 20 złotych zasad piękna
- 8 żelaznych zasad zadbanej kobiety
- 7 sposobów, aby stać się najpiękniejszym w domu
- nieskazitelność we wszystkim1) Musisz zacząć i zakończyć swój dzień, biorąc prysznic kontrastowy.