Główny / Testy

Zespół podwzgórza

Zespół podwzgórza jest złożonym zespołem objawów, który rozwija się, gdy wpływa na podwzgórze i charakteryzuje się zaburzeniami hormonalnymi, autonomicznymi, metabolicznymi i troficznymi.

Zespół podwzgórza występuje u osób w wieku 31-40 lat. Odsetek pacjentów z tym zespołem u kobiet znacznie przewyższa odsetek mężczyzn z zespołem podwzgórza.

Zespół podwzgórza jest szeroko rozpowszechniony, ale nie od razu diagnozowany, ponieważ jego objawy mogą być maskowane jako oznaki innych chorób.

Podwzgórze znajduje się w mózgu i jest odpowiedzialne za homeostazę (stałość środowiska wewnętrznego), procesy metaboliczne, termoregulację, stan naczyń krwionośnych i narządów wewnętrznych, a także zachowania żywieniowe, seksualne i psychiczne. W patologii podwzgórza zakłóca się okresowość wszelkich funkcji, co przejawia się w postaci kryzysu wegetatywnego lub paroksyzmu.

W zależności od częstości występowania niektórych objawów choroby wyróżnia się następujące formy zespołu podwzgórza:

  • wegetatywno-naczyniowy;
  • zaburzenia termoregulacji;
  • padaczka podwzgórzowa (międzymózgowia);
  • neurotroficzny;
  • przewodnictwo nerwowo-mięśniowe;
  • naruszenie motywacji i skłonności (w tym zaburzenia snu i czuwania);
  • neuroendokrynne zaburzenia metaboliczne;
  • psevdoneustenic lub psychopatologicznie.

W okresie dojrzewania zespół podwzgórza występuje z opóźnieniem lub przyspieszeniem rozwoju płciowego (zespół dojrzewania).

W zależności od ciężkości choroby wydzielają łagodne, umiarkowane i ciężkie.

Zgodnie z przebiegiem choroby, jest postępujący kurs, stabilny, regresywny, nawracający.

Powody

Następujące czynniki mogą prowadzić do dysfunkcji podwzgórza z rozwojem zespołu podwzgórza:

  • guzy mózgu, które ściskają podwzgórze;
  • urazy głowy z uszkodzeniem podwzgórza;
  • chroniczne zatrucie mózgu (narkomania, alkoholizm, nadużywanie substancji, praca w niebezpiecznych branżach, zakłócona ekologia i inne);
  • choroby naczyniowe, udar mózgu, osteochondroza szyjna;
  • neuroinfekcje wirusowe i bakteryjne (malaria, grypa, zapalenie opon mózgowych, żółtaczka zakaźna, reumatyzm, przewlekłe zapalenie migdałków);
  • chroniczny stres, stres psychiczny;
  • zmiany hormonalne podczas ciąży;
  • choroby przewlekłe i endokrynologiczne (astma oskrzelowa, nadciśnienie, wrzody żołądka, otyłość);
  • konstytucyjna porażka podwzgórza.

Objawy zespołu podwzgórza

Objawy zespołu podwzgórzowego zależą od tego, który oddział (przedni lub tylny) podwzgórza jest uszkodzony. Objawy zespołu mogą wystąpić natychmiast po uszkodzeniu podwzgórza lub opóźnione (po kilku dniach, tygodniach, a nawet latach).

Postać wegetatywno-naczyniowa

W rozwoju wegetatywno-naczyniowych postaci kryzysu podwzgórza odgrywają rolę upośledzone funkcje autonomicznego układu nerwowego (przywspółczulne i współczulne podziały). Ta forma przejawia się w postaci kryzysów.

1. Podczas kryzysu sympatia-nadnercza pacjenci skarżą się na

  • kołatanie serca
  • ogólne osłabienie i letarg
  • niepokój, przejawiający się lękiem,
  • strach przed śmiercią.
  • drętwienie i chłód rąk i stóp,
  • blada skóra
  • exophthalmos (wyłupiaste oczy),
  • suchość w ustach
  • pragnienie i dreszcze,
  • wspólne drżenie
  • wzrost ciśnienia krwi do 150/100 - 180/110 mm Hg. Art.,
  • wzrost temperatury do 38 stopni.

Zmiana pogody, menstruacja, stres emocjonalny i ból mogą wywołać kryzys. Czas trwania paroksyzmu wynosi 15 minut - 3 godziny.

2. Charakteryzuje się kryzys pochwy

  • uduszenie
  • brak powietrza,
  • ból głowy
  • uderzenia gorąca w twarz.

Pojawiają się również pacjenci

  • ogólne osłabienie, letarg, senność,
  • nadmierne pocenie się
  • ślinotok
  • zawroty głowy, szumy uszne,
  • nudności
  • ciśnienie krwi spada
  • bicie serca zmniejsza się,
  • objawy rozstroju jelit (wzdęcia, biegunka) i pęcherza moczowego (obfite oddawanie moczu).

Możliwe są reakcje alergiczne w postaci pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego. Atak trwa od 1 do 2 godzin.

Zakłócenia termiczne

Zespół podwzgórza z zaburzeniami termoregulacji charakteryzuje się przedłużoną niską (do 38 stopni) temperaturą ciała i jego okresowym wzrostem (do 40 stopni).

Ta postać jest bardziej powszechna u dzieci i młodzieży.

Wraz ze wzrostem temperatury pojawiają się oznaki zaburzeń współczulnych lub mieszanych (postać wegetatywno-naczyniowa).

Temperatura podnosi się rano i normalizuje wieczorem. Nie ma żadnych widocznych oznak zapalenia. Zmiany w termoregulacji są bezpośrednio związane ze stresem emocjonalnym i fizycznym (np. U dzieci, zmiany termoregulacyjne pojawiają się w szkole i znikają w czasie wakacji).

Charakterystycznymi objawami naruszenia termoregulacji są ciągła chilliness, strach przed przeciągami i chłodzenie.

Łamanie motywacji i napędów

Ta forma zespołu podwzgórza charakteryzuje się zaburzeniami emocjonalnymi i osobowościowymi (różne fobie - lęki, zwiększone lub osłabione pożądanie seksualne, patologiczna senność lub bezsenność, częste i nagłe zmiany nastroju).

Postać neuroendokrynna

Takie zaburzenia charakteryzują się naruszeniem metabolizmu białkowego, węglowodanowego, tłuszczowego i wodnego, żarłoczności (bulimia) lub anoreksji (odmowa jedzenia), pragnienia.

Często zaburzeniom neuroendokrynnym towarzyszą zespoły Itsenko-Cushinga, moczówka prosta, wczesna menopauza, akromegalia i patologia tarczycy.

Postać neurotroficzna

Charakteryzuje się zmianami troficznymi (wysypka alergiczna, owrzodzenie troficzne, swędzenie i suchość skóry, odleżyny, zmiany w metabolizmie pigmentu), osteomalacja (zmiękczenie kości) lub stwardnienie kości, pojawienie się owrzodzeń w przełyku, żołądka, dwunastnicy.

Diagnostyka

Ze względu na liczne objawy zespołu podwzgórza, jego diagnoza przedstawia pewne trudności.

Zastosuj różne testy do stwierdzenia diagnozy

  • oznaczanie krzywej cukru z ładunkiem: pomiar poziomu cukru we krwi na pusty żołądek i po przyjęciu 100 gr. oznaczanie cukru glukozy co 30 minut
  • trzydniowa próbka moczu według Zimnitsky'ego,
  • pomiar temperatury ciała w trzech punktach: w pachach i w odbycie,
  • elektroencefalografia.
  • wyznaczenie MRI mózgu (wykrycie zwiększonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego i guza),
  • badanie hormonów (testosteron, prolaktyna, kortyzol, estradiol, LH, FSH, TSH, T4, hormon adrenokortykotropowy i poziom 17-keto steroidów w moczu),
  • USG nadnerczy i tarczycy
  • MRI nadnerczy lub tomografii komputerowej.

Leczenie zespołu podwzgórza

Leczenie zespołu podwzgórza jest długotrwałe, w większości przypadków trwające całe życie. Terapia zależy od głównych objawów i przyczyn zespołu podwzgórza.

Endokrynolog, neurolog i ginekolog (dla kobiet) zajmują się leczeniem pacjentów z tą chorobą.

Pierwszy etap terapii polega na wyeliminowaniu czynnika sprawczego: wyznaczeniu antybiotykoterapii lub leczenia antywirusowego, terapii urazów, guzów mózgu i tak dalej.

W przypadku narażenia na czynnik zatrucia zespół podwzgórza traktuje się terapią detoksykacyjną (gemodez, tiosiarczan sodu, glukoza, sól fizjologiczna dożylnie).

Zalecana terapia wzmacniająca, witaminy z grupy B, środki poprawiające krążenie krwi w mózgu (cavinton, piracetam, cerebrolizyna), aminokwasy (glicyna, actovegin), preparaty wapnia. Kompleks leczenia obejmuje fizjoterapię, fizjoterapię, refleksologię (akupunkturę).

W celu zapobiegania zaburzeniom współczulno-nadnerczowym przepisuje się je w postaci dzwonków, pirokoksanu, grandaksyny, leków przeciwdepresyjnych (amitryptyliny).

Kiedy zaburzenia neuroendokrynne (naruszenie metabolizmu tłuszczów i węglowodanów), zaleca się stosowanie diety, która stymuluje lub hamuje leki hormonalne (hormon adrenokortykotropowy - ACTH i glukokortykoidy: prednizolon, deksametazon).

Prognoza

Rokowanie dla tej choroby jest względnie korzystne.

Jednak z reguły zespół podwzgórza prowadzi do zmniejszenia zdolności do pracy. Tacy pacjenci otrzymują trzecią, rzadko drugą grupę niepełnosprawności. Są to przeciwwskazane prace w nocy, stres fizyczny i psychiczny.

Zespół podwzgórza podwzgórza przechodzi do 20-25 lat z prawidłową korektą.

Zespół podwzgórza

Zespół podwzgórza jest, jeśli formalnie podchodzi się do problemu, grupą słabo powiązanych objawów wynikających z naruszenia pewnych funkcji podwzgórza. W suchej i kompleksowej definicji przyjętej w środowisku medycznym nie bierze się pod uwagę stresu psychicznego doświadczanego przez pacjentów. Dorośli przystosowują się do niej w ten czy inny sposób, ale dorastający (podwzgórze), w obliczu ostrej reakcji rówieśniczej, może nie poradzić sobie z problemami adaptacji społecznej. Dlaczego? Pamiętaj o tym, jak w szkole nazywano pełnych kolegów z klasy. Zhirtrest, krowa, galaretka, hipopotam... Takie dzieci muszą nauczyć się bronić siebie, ale bardzo trudno jest zrobić cokolwiek z młodzieńczym okrucieństwem.

Ale rodzice, niestrudzenie chroniąc dziecko przed innymi, robią mu krzywdę. W końcu niewiele osób uważa, że ​​nadwaga, zwisające fałdy tłuszczowe i zwiększony apetyt (objawy zostaną szczegółowo omówione w odpowiedniej sekcji) - nie zawsze jest to oznaką indywidualnych cech metabolizmu. W ten sposób mogą manifestować się przewlekłe zaburzenia endokrynologiczne, a zespół podwzgórza nie jest jedyną taką patologią. Najczęściej zajmuje to sporo czasu, aby pozostać niezauważonym (zarówno u dzieci, jak i dorosłych), zamaskowanym jako normalna otyłość.

Drodzy rodzice! Jeśli twoje dziecko, ze względu na swoją wagę, stało się obiektem kpin i znęcania się, spróbuj uspokoić się na początek. Zamiast iść do klasy z zamiarem wygłoszenia moralizatorskiego wykładu, spróbuj najpierw zabrać swojego syna lub córkę do endokrynologa. Pamiętaj, że podwzgórze zespołu pokwitania nie należy do liczby nieuleczalnych patologii, dlatego przy odpowiedniej trwałości możesz sobie z tym poradzić. Jak? Zrozummy to.

Formularze

Zespół podwzgórza (HS) jest trudną patologią. Aby zidentyfikować to jest dość trudne, dlaczego skuteczne leczenie może być trudne. Również w tym stanie rzeczy obwiniane są różne istniejące typy HS, z których każda może mieć swoje własne objawy, co utrudnia postawienie prawidłowej diagnozy:

1. Według objawów klinicznych

  • postać wegetatywno-naczyniowa: zwiększone wydzielanie śliny (nadmierne ślinienie), naruszenie częstości akcji serca (HR), nagły przypływ krwi do głowy i ataki niepokoju wywołanego brakiem motywacji;
  • postać nerwowo-mięśniowa: zmniejszona wytrzymałość fizyczna, zmęczenie i okresowa apatia, silne osłabienie mięśni;
  • forma psychopatologiczna: różne zaburzenia stanu emocjonalnego (przygnębienie nastroju, brak zainteresowania uczeniem się, niechęć do uczenia się czegoś nowego, przebłyski nieumotywowanej agresji lub, przeciwnie, obojętność na wszystko);
  • forma termoregulacyjna: podwyższona temperatura ciała (która, my określimy, nie koreluje w żaden sposób z przeziębieniem, grypą lub zapaleniem wewnętrznym);
  • postać epileptyczna: historia zaburzeń psychicznych, fizjologicznych i wegetatywno-naczyniowych (nawracające ataki nieuzasadnionego lęku, zwiększone wydzielanie śliny, szybkie bicie serca, biegunka, różne zaburzenia trawienia);
  • forma psychosomatyczna: objawy są związane z różnymi zaburzeniami snu i cyklu czuwania;
  • postać neuroendokrynna: utrata masy ciała na tle zwiększonego apetytu, ból głowy, zmniejszenie libido.

2. Według rodzaju zaburzeń metabolicznych

  • z objawami otyłości o różnym nasileniu;
  • z nadprodukcją hormonów przez korę nadnerczy (hiperkortyzacja);
  • z klinicznymi objawami NDC - dystonia neurokręgowa (jesteśmy lepiej znani jako dystonia wegetatywno-naczyniowa).

3. Zgodnie z cechami procesu patofizjologicznego

  • postępujący HS (nasilenie objawów klinicznych);
  • stabilny GS (stan pacjenta jest niezmienny);
  • regresywny HS (łagodzenie objawów);
  • nawracające HS (leczenie prowadzi do poprawy stanu pacjenta, ale po ustaniu interwencji terapeutycznych sytuacja się pogarsza).

4. Przez wpływ na rozwój seksualny

  • HS z opóźnionym okresem dojrzewania;
  • HS z przyspieszonym okresem dojrzewania.

5. W zależności od nasilenia objawów klinicznych (subiektywne objawy w tym przypadku nie mogą być uznane za wiarygodne kryterium)

  • łagodna postać: pacjent nie odczuwa dyskomfortu, a leczenie ogranicza się do terapii lekowej zaburzeń endokrynologicznych;
  • forma średnia: objawy kliniczne są cięższe, a narkotyków nie można nazwać lekkim;
  • ciężki: pacjent często wymaga operacji (szczegóły w odpowiedniej sekcji poniżej).

Powody

Co może powodować zespół podwzgórza? Pytanie nie jest tak bezczynne, jak mogłoby się wydawać. Faktem jest, że zaburzenia endokrynologiczne - prawdziwa przyczyna patologii - nie pojawiają się same. Możliwe jest ich skorygowanie (dieta, przestrzeganie codziennych schematów leczenia, leczenie farmakologiczne, zabiegi chirurgiczne), ale tylko wtedy, gdy lekarz zna ich przyczyny:

  • urazowe uszkodzenie mózgu;
  • naruszenie naturalnego tła hormonalnego z powodu predyspozycji genetycznych (problemy z układem hormonalnym były jednym z rodziców);
  • zatrucie substancjami toksycznymi: żyjąc w zanieczyszczonych obszarach, spożywając produkty niespełniające norm;
  • zakaźne uszkodzenie mózgu wywołane zapaleniem mózgu lub zapaleniem opon mózgowych;
  • guzy podwzgórza lub nadnerczy.

Okazuje się, że przyczyny HS mogą być bardzo różne, ponieważ praktyka powszechna w naszych placówkach medycznych, aby natychmiast przepisać pacjentom surową hormonalną terapię, nie może być nazwana poprawną. Zgadzam się, że zwiększenie dawek leków nieszkodliwych nie powinno pomóc pacjentowi z wstrząsem mózgu lub ostrym zatruciem, a w obecności guza produkującego hormony, tylko pogorszy jego stan.

Objawy

Mieliśmy już do czynienia z częścią objawów klinicznych HS, ale lista nie ogranicza się do nich. W rzeczywistości objawy (szczególnie u dzieci) są znacznie bardziej zróżnicowane:

  1. Zmiana masy ciała. Najczęściej występuje stopniowy wzrost (o tym rozmawialiśmy na samym początku), ale czasami pacjenci skarżą się na drastyczną utratę wagi.
  2. Niewyjaśnione zaburzenie apetytu lub preferencje smakowe. Tutaj sytuacja jest podobna: niektórzy pacjenci zaczynają regularnie robić wypady do lodówki, inni, wręcz przeciwnie, jedzą znacznie mniej niż zwykle. Jak łatwo się domyślić, w tym przypadku samo dostosowanie diety nie poprawi sytuacji.
  3. Oczywiste oznaki załamania, niezwiązane ze wzrostem stresu psycho-emocjonalnego w pracy lub w szkole.
  4. Objawy układu sercowo-naczyniowego: wzrost ciśnienia krwi do 140/90 uderzeń na minutę i więcej, gwałtowne wahania częstości akcji serca, ból w klatce piersiowej.
  5. Objawy przeziębienia: gorączka, podwyższona temperatura ciała, przypływ krwi do głowy i bóle w całym ciele.
  6. Edukacja na skórze brzucha i ud niebiesko-fioletowe paski (rozstępy).
  7. Pojawienie się u pacjentów obojga płci włosów na twarzy i uszach (nadmierne owłosienie).
  8. Brak motywacji do zmniejszenia libido (pożądanie seksualne).
  9. Spontaniczny kryzys wegetatywny (atak paniki) i napady strachu.
  10. Przewlekła depresja.

Jak myślisz, co większość pacjentów zrobi z tymi objawami? Niestety, wcale nie tak, jak powinno być. Dorośli odpisują wszystko na nieistotnych czynnikach i starają się być traktowani niezależnie, a dzieci i młodzież zostaną zamknięte same w sobie, zrywając więzi ze światem zewnętrznym. W rezultacie zespół podwzgórza przejdzie do fazy progresywnej, a szanse powodzenia terapii zachowawczej będą mniejsze. Dlatego ponownie przypominamy, że tylko lekarz będzie w stanie dokonać prawidłowej diagnozy i przepisać odpowiednie leczenie po wyczerpującym badaniu. A walka z klinicznymi objawami zespołu, ignorowanie jego przyczyny, jest niebezpieczną taktyką, obarczoną wieloma komplikacjami.

Diagnostyka

Rozpoznanie zespołu podwzgórza nie jest łatwiejsze niż zrozumienie różnorodności możliwych objawów (patrz wyżej). W naszym regionie pacjenci z podobnymi dolegliwościami będą przez długi czas przekierowywani z jednego specjalisty do drugiego, dlatego nie ma wielkiej szansy, że TOS zostaną wykryte na wczesnym etapie. W krajach rozwiniętych stosunek do takich pacjentów (jak również standardy diagnozowania zaburzeń endokrynologicznych) jest zupełnie inny:

1. Wstępna rozmowa z pacjentem

  • kiedy pojawiły się pierwsze objawy;
  • jakie zdarzenie (zranienie, zatrucie, choroba zakaźna) mogłoby je sprowokować;
  • czy zaburzenia endokrynologiczne w dzieciństwie lub w najbliższej rodzinie.

2. Badania instrumentalne

  • pomiar temperatury ciała w odbytnicy i pod pachą;
  • USG nadnerczy i tarczycy;
  • CT / MRI mózgu i nadnerczy;
  • Elektroencefalografia (EEG).

3. Badania laboratoryjne

  • pełna morfologia krwi (szczególna uwaga na poziom enzymów wątrobowych);
  • oznaczanie tolerancji glukozy (pomiar poziomu cukru we krwi 2 godziny po wypiciu dużej ilości słodkiej wody).

4. Mierzenie poziomu hormonów...

  • ... tarczycy (T3, T4);
  • ... nadnercza (kortyzol);
  • ... przysadka mózgowa (FSH, TSH, ACTH);
  • ... gonady (estradiol, testosteron).

Leczenie

  • normalizacja snu i diety;
  • korekta lekowa istniejących zaburzeń endokrynologicznych;
  • ogólna terapia detoksykacyjna (glukoza, hemodez, izotoniczny roztwór NaCl);
  • specjalnie wybrane antydepresanty, które normalizują stan emocjonalny pacjenta (amitryptylina, lerivon, prozac);
  • przyjmowanie witamin z grupy B, kwasu askorbinowego i wzmacniających preparatów multiwitaminowych;
  • swoistą terapię przeciwzapalną (jeśli HS jest spowodowane przez chorobę zakaźną);
  • leki poprawiające przepływ krwi do mózgu (nootropy);
  • adrenolytics (pirroksan);
  • beta-blokery (obzidan);
  • środki antycholinergiczne (preparaty z belladonną, platifillin);
  • anksjolityki (klonazepam, xanax);
  • jeśli zespół podwzgórza jest spowodowany przez guza wytwarzającego hormon, jego chirurgiczne usunięcie, a następnie chemioterapia i radioterapia.

Ulga w kryzysie sympatoadrenalicznym

1. Daj pacjentowi wygodną, ​​relaksującą pozycję.

2. Specjalna terapia lekowa

  • środki uspokajające (motherwort, waleriana, valokordin);
  • blokery alfa i beta adrenergiczne (anaprilin, sermion);
  • w obecności niezbędnych wskazań można stosować dibazol, diakarb, aminofilinę, diuretynę.

Powstrzymanie kryzysu przywspółczulnego

1. Terapia lekami

  • leki zwiększające ciśnienie krwi (kordiamina, kofeina);
  • antycholinergika (atropina, amisyl, metacyna, dzwonnica).

2. Po wyeliminowaniu przyczyn samego kryzysu, przebiegu leczenia lekami przeciwdepresyjnymi, a także lekami psychoterapeutycznymi i wegetropowymi.

Komplikacje

  • uporczywe nadciśnienie tętnicze (wzrost ciśnienia krwi o 20-30 punktów w stosunku do wartości prawidłowych);
  • wzrost stężenia glukozy we krwi do 11 mmol / l i więcej (cukrzyca);
  • ciężkie patologie układu sercowo-naczyniowego (dystrofia mięśnia sercowego).

Zapobieganie

  • dieta o ograniczonym spożyciu tłuszczu zwierzęcego;
  • nasycenie diety owocami morza, świeżymi warzywami i owocami;
  • zastąpienie zwykłej soli jodem;
  • zmierzona aktywność fizyczna;
  • przez obiektywne wskaźniki - zwolnienie z wychowania fizycznego dla dzieci i oszczędny harmonogram pracy dla dorosłych (powody muszą być naprawdę obiektywne);
  • normalizacja stanu psycho-emocjonalnego.

Prognoza

Zespół podwzgórza dzieci i młodzieży z szybkim leczeniem, najczęściej w wieku 20-23 lat, przechodzi całkowicie bez żadnych negatywnych skutków zdrowotnych. U osób dorosłych rokowanie jest mniej korzystne, ponieważ patologia grozi pewnym zmniejszeniem zdolności do pracy (aż do przypisania pacjentowi 3 lub 2 grup niepełnosprawnych). Ta "nierówność" wynika ze zmian hormonalnych w rosnącym organizmie i dużych (w stosunku do innych kategorii wiekowych) wewnętrznych zasobów ochronnych.

Zaburzenia hormonalne

Nagłówki

  • Specjalista ci pomoże (15)
  • Problemy zdrowotne (13)
  • Wypadanie włosów (3)
  • Nadciśnienie. (1)
  • Hormony (33)
  • Rozpoznanie chorób endokrynologicznych (40)
  • Gruczoły wydzielania wewnętrznego (8)
  • Niepłodność kobieca (1)
  • Leczenie (33)
  • Nadwaga. (23)
  • Niepłodność męska (15)
  • Wiadomości medyczne (4)
  • Patologia tarczycy (50)
  • Diabetes Mellitus (44)
  • Trądzik (3)
  • Patologia endokrynologiczna (18)

Zespół podwzgórza u dzieci i młodzieży

Niedawno częstość występowania zespołu podwzgórza (GSPP) podwoiła się. Problem z zespołem Znaczenie medycznych i społecznych gipotalamichnogo (TOS) jest określona przez młodego wieku pacjentów, szybko postępujący przebieg choroby, poważnych zaburzeń neuroendokrynnych, które często towarzyszy zmniejszenie lub całkowitą utratę zdolności do pracy. HS powoduje poważne naruszenia zdrowia reprodukcyjnego dziewcząt, powoduje rozwój niepłodności endokrynnej, policystycznych jajników, powikłań położniczych i okołoporodowych w przyszłości.

Podwzgórze-przysadka kompleks neurowydzielnicza (GGNSK) jest najwyżej korpusie zaworu, który koordynuje dokrewnych regulacji metabolicznej pracy autonomicznego systemu nerwowego i emocjonalnych i behawioralnych reakcji. Naruszenie interakcji poszczególnych działów GGNSK prowadzi do rozwoju podwzgórze zespołu u dzieci i młodzieży, oraz naruszenie funkcji regulacyjnej GGNSK prowadzi do aktywacji glukokortykoidowego funkcji kory nadnerczy i towarzyszy zaburzeń metabolizmu lipidów i węglowodanów.

Kompleks podwzgórzowo-przysadkowy obejmuje:

  • podwzgórze jest podziałem międzymózgowia i centralnego łańcucha układu limbicznego;
  • neurohypophysis - składa się z dwóch części; przednia część - środkowa wysokość i tylna - tylny płat przysadki mózgowej
  • adenohypophysis - przedni płat przysadki mózgowej.

W patologii powstaje objawów obszaru podwzgórza, które charakteryzują się wegetatywny, endokrynologicznych, zaburzeń metabolicznych i troficznych i który jest zależny od umiejscowienia zmian podwzgórza (w tylnej lub przedniej).

Podwzgórze jest częścią mózgu, w którym zachodzi integracja funkcji nerwów i funkcji humoralnych, co zapewnia niezmienność, stabilność środowiska wewnętrznego - homeostazę. Podwzgórze odgrywa rolę wyższego centrum wegetatywnego, reguluje metabolizm, termoregulację, aktywność naczyń krwionośnych i narządów wewnętrznych, zachowanie żywieniowe i seksualne oraz funkcje psychologiczne. Ponadto podwzgórze kontroluje reakcje fizjologiczne, więc jego patologia może przerwać pewną funkcję i objawić się jako kryzys wegetatywny.

Zespół podwzgórza podwzgórza jest zespołem neuroendokrynnym związanym z wiekiem przekształceniem ciała z dysfunkcją podwzgórza, przysadki i innych gruczołów dokrewnych. Synonimy: otyłość z różowymi rozstępami; Zespół Simpsona-Page; basofilizm pubertalny; bazofilizm dojrzewania; młodzieńczy hiperkortyzolizm; hiperkortyzolizm w okresie dojrzewania; młodzieńcze cushingoid; funkcjonalny cushingoid; zaburzenie młodości wieku dojrzałego; przemijający młodzieńczy zespół międzymetaliczny, zespół dojrzałego podwzgórza; zespół podwzgórze-dojrzewanie; hiperandrogeny międzymetaliczne (szyfr według ICD-10 - E.33.0).

Jest to najczęstsza patologia endokrynno-metaboliczna u nastolatków, której częstotliwość znacznie wzrosła w ostatnich latach. GSPP często rozpoczyna się na tle dojrzewania w wieku 10-18 lat (średni wiek to 16-17 lat). Ogólnie przyjmuje się, że chłopcy chorują częściej niż dziewczęta.

Zespół podwzgórza w okresie dojrzewania jest zespołem neuroendokrynnym, który występuje w okresie pokwitania lub po pokwitaniu z powodu funkcjonalnych zaburzeń endokrynowych. Zasadniczo trudno jest ustalić jego główną przyczynę, ponieważ manifestacje kliniczne manifestują się często w latach po ekspozycji na czynnik sprawczy.

GSPP jest chorobą, w której z reguły tworzy się wtórna otyłość, to znaczy niezwiązana z niedoborem leptyny. Jednak GSPP może rozwijać się głównie (u młodzieży o prawidłowej masie ciała) i wtórnie (u nastolatków z pierwotną otyłością zależną od leptyny). Czynniki ryzyka dla rozwoju podstawowego GSPP:

  • patologiczny przebieg ciąży u matki chorego (niewydolność płodu, toksykoza lub grzybica w pierwszej i drugiej połowie ciąży)
  • skomplikowany przebieg ciąży (ostra choroba i zaostrzenie przewlekłych chorób matki w czasie ciąży, zatrucia, zatrucia itp.);
  • nienormalna lub skomplikowana praca (poród przedwczesny, praca słaba, splątanie kordu itp.);
  • urazy porodowe (asfiksja, urazy głowy)
  • encefalopatia okołoporodowa
  • guzy mózgu ściskające podwzgórze;
  • neurotoksykoza u małych dzieci;
  • urazowe uszkodzenie mózgu w dzieciństwie (bezpośrednie zmiany w podwzgórzu)
  • neuroinfekcje (zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie pajęczynówki i zapalenie naczyń) u dzieci
  • neurointoksykacja (narkomania, alkoholizm, zagrożenia przemysłowe, problemy środowiskowe)
  • niehemiotokrynne choroby autoimmunologiczne;
  • nawracające zapalenie oskrzeli, ostre wirusy dróg oddechowych, przewlekłe ogniska zakażenia nosogardła i zatok przynosowych, częste bóle gardła;
  • ostre choroby wirusowe (odra, świnka, grypa, zapalenie wątroby)
  • choroby przewlekłe ze składnikiem wegetatywnym (astma oskrzelowa, nadciśnienie, wrzody żołądka i dwunastnicy, otyłość);
  • przewlekły stres, depresja endogenna, przeciążenie psychiczne;
  • choroby autoalergiczne ośrodkowego układu nerwowego;
  • nadużywanie sterydów anabolicznych;
  • stosowanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych przez nastoletnie dziewczęta; ciąża i aborcja w okresie dojrzewania.

Wtórny GSPP rozwija się na tle leptyny (otyłość pokarmowo-konstytucyjna, hipodynamiczna). Choroba charakteryzuje się zaburzeniem czynności podwzgórza, naruszając hormonu adenogipofizotropnyh produktu (CRH, Somatoliberyna) i, w konsekwencji, zaburzeń przedniej przysadki - dispituitarism z upośledzonym wydzielaniem hormonów tropikalnych: ACTH somatotropowe, LH.

Charakterystyczne są: nadczynność somatotropowa adenohypofii ze zwiększoną produkcją somatoliberyny, aw konsekwencji wzrost; zaburzona produkcja gonadoliberyny i gonadotropin, co prowadzi do wczesnego lub przeciwnie późnego dojrzewania; nadczynność komórek zasadochłonnych adenohophii bez ich hiperplazji i funkcjonalnej hiperkortykalności. Synteza dopaminy, serotoniny, endorfin jest zaburzona, rozwija się hiperprolaktynemia, co przejawia się w rozwoju ginekomastii (zwykle fałszywie z powodu otyłości ginekologicznej).

Jest nadczynność systemu podwzgórze-przysadka-nadnercza tarczycy do nadprodukcji kortykotropiny, kortykotropinę, glukokortykoidy i androgenów nadnerczowych naruszenie produkcji tireoliberina hormonu tarczycy i hormonów tarczycy. Hiperprodukcja kortyzolu i dehydroepiandrosteronu jest głównie oznaką HSPP u nastolatków.

Mechanizm otyłości podwzgórzowej z zespołem dojrzewania są podobne do właściwego działania lipogeneticheskim adrenokortykotropowego hormonu i glukokortykoidów (konwersja węglowodanów z kwasami tłuszczowymi), a na kortykotropinę działania beta-komórek wysepek Langerhansa z uwalnianiem insuliny

Można również zidentyfikować dziedziczne czynniki ryzyka dla HS, szczególnie te, które mają autosomalny dominujący typ dziedziczenia: nadciśnienie, otyłość, cukrzyca typu 2, autoimmunologiczne zespoły endokrynologiczne i choroby. Ryzyko rozwoju HS znacząco wzrasta, jeśli jednocześnie występują trzy lub więcej czynniki ryzyka.

Zespół podwzgórza jest połączeniem zaburzeń wegetatywnych, hormonalnych, metabolicznych i troficznych spowodowanych uszkodzeniem podwzgórza. Istotnym składnikiem HS są zaburzenia neuroendokrynne.

Okres GSPP prezentacje na początku dojrzewania jest spowodowana przez aktywację funkcji tropowych przysadki, zwłaszcza adrenokortykotropowy, gonadotropowego, hormon wzrostu, stymulujące tarczycę, który powoduje dojrzewanie płciowe „skok” wzrostu i pokazuje zmiany nadnerczy funkcjonowania gonad, tarczycy. Korzystnie, GSPP zaburza fizjologiczne sprzężenia zwrotne i wydzielanie hormonów, zwłaszcza nadnerczy.

W tym okresie obciążenie układu podwzgórze-przysadka znacznie wzrasta, co prowadzi do jego dysfunkcji pod wpływem czynników patogennych. Główny związek synteza wykroczenia Patogeneza i metabolizmu monoamin (zwłaszcza neuropeptydów serotoniny, noradrenaliny), co prowadzi do hiperaktywacji funkcji tropowych przysadki głównie kortikotropnoy gonadotropowych i, w mniejszym stopniu, a somatotropowe funkcji tyreotropowe. Powstaje dysfunkcje między centralnym i obwodowym gruczołem wydzielania wewnętrznego, rozwijają się zaburzenia hormonalne i metaboliczne.

Wzrost wydzielania gonadotropin prowadzi do stymulacji gruczołów płciowych oraz podwyższony poziom całkowitego i wolnego testosteronu (gipertestosteronemiya) u chłopców 10-14 lat i progesteronu (giperprogesteronemiya) w tym samym wieku dziewcząt.

Podczas HSPP obserwuje się aktywację układu przysadkowo-tarczycy, któremu towarzyszy umiarkowany wzrost poziomów hormonów tarczycy. Co więcej, prowadzi to do stymulacji tarczycy, która zwiększa objętość z równoczesnym wzrostem wydzielania hormonów tarczycy, głównie trijodotyroniny. Wydzielanie prolaktyny pozostaje prawidłowe w przebiegu choroby.

Występowanie HS zaznaczono na tle aktywacji układu współczulno-korykowego (CAC), zwiększenia wydzielania serotoniny i obniżenia poziomu melatoniny.

Wraz z postępem patologii zmniejszają się rezerwy SAS, jednak wydzielanie serotoniny pozostaje podwyższone. Poziomy melatoniny są ściśle związane z klinicznymi objawami HS i pozostają niskie z nawracającym niekorzystnym przebiegiem patologii.

Istotną rolę w patogenezie HSPP odgrywa hormonalna leptyna tkankowa, która jest odpowiedzialna za zwiększenie uczucia sytości. Stężenie leptyny we krwi pacjentów z HS jest wielokrotnie wyższe niż wskaźniki fizjologiczne, szczególnie w przypadku otyłości brzusznej. Na tym tle powstaje oporność na leptynę.

Na tle wyżej wymienionych zaburzeń hormonalnych pojawia się insulinooporność (IR), która prowadzi do zwiększenia wydzielania immunoreaktywnej insuliny i peptydu C. Poziom hiperinsulinemii i IR zależy od stopnia otyłości i znacząco wzrasta wraz z jej typem brzucha.

Ołów patogenetyczne znaczenie ma rozregulowaniem tłuszczu (wzrost stężenia leptyny we krwi towarzyszy wzrost apetytu, co wskazuje na naruszenie przepisów zwrotnego dostarczenia pokarmu) i metabolizm węglowodanów (hiperinsulinemia prowadzi do szybkiego narastania białka i tłuszczu w masie ciała i rozwoju nadciśnienia).

Uważa się, że wywołuje hiperinsulinemię zazaderzhku sodu i wody oraz wpływ dalszy Nephron, w zależności od dawki pobudza współczulny układ nerwowy, zwiększa zawartość katecholaminy we krwi. Rozwój GSPP towarzyszy zwiększenie aktywności enzymów proteolitycznych - kolagenazy i elastazy, zaburzenia metabolizmu białka tkanki łącznej.

Główne zaburzenia metaboliczne w GSPP obejmują zaburzenia metabolizmu lipidów. Najbardziej charakterystyczną cechą pacjentów z GSPP jest dyslipoproteinemia typu IV:

  • zwiększenie stężenia triglicerydów (TG);
  • podwyższony poziom cholesterolu (cholesterolu) lipoprotein o bardzo niskiej gęstości (VLDL)
  • normalny całkowity cholesterol (cholesterol)
  • podwyższony poziom lipoprotein o bardzo małej gęstości i niskiej gęstości (LDL).

Mniej powszechnie, dyslipoproteinemia typu II-A występuje, gdy poziom LDL wzrasta z umiarkowanym wzrostem cholesterolu przy zachowaniu prawidłowych wartości TG.

Tle hiperinsulinemii i insulinooporności z naruszeniem TOS zachodzi metabolizm węglowodanów. Pacjenci z GSPP mają charakterystyczne zaburzenia metaboliczne białek tkanki łącznej. Prawie jedna trzecia pacjentów ma "płaską" (hiperinsulinemiczną) krzywą glikemiczną. Często rozpoznawane tolerancji naruszenie na węglowodany, zwłaszcza w przykładzie wykonania kliniczne ciężkich, i to w tych pacjentów indeksów indeks oporności na insulinę, HOMA i R (model oceny homeostazy) osiągają swoje maksymalne wartości, podczas gdy w innych wykonaniach, choroba jest znacznie wyższa niż w przepisach.

Ostrego stadium choroby charakteryzuje wzrost aktywności funkcjonalnej części środkowych CAC towarzyszy zwiększone wydzielanie katecholamin i serotoniny, który wzbudza jądra podwzgórzowego odpowiedzialne za funkcje rozrodcze. Nadmierna aktywacja układu podwzgórze-przysadka-nadnercza jest spowodowane wzrostem poziomu tropowych hormonów przysadki.

Zaburzenia równowagi hormonalnej prowadzi do endokrynologicznych i chorób metabolicznych, w tym tłuszczu, węglowodanu i wody i metabolizmie elektrolitów, połączone przez wtórne zaburzenia gruczołów wydzielania wewnętrznego. Po dwóch lub trzech latach byliśmy świadkami kateholamin- niszczenia i struktur serotoninprodutsiruyuschih. Zredukowana aktywność podwzgórza, przysadki mózgowej i ich zależnych gruczołów wydzielania wewnętrznego, która prowadzi do niższych poziomów wydzielania odpowiedniego hormonu. W tym samym czasie zachowany jest hiperinsulinizm. Choroby przewlekłe się, który trwa co najmniej cztery lata - do wyżej objawów neurologicznych, wegetatywnych.

Główne aspekty patogenetyczne i kliniczne GSPP jest nadciśnienie tętnicze (AH). Mechanizmy, które określają związek między nadciśnieniem a otyłością, są złożone i wieloczynnikowe. Tak więc, otyłość jest GSPP związany z dysfunkcją śródbłonka, dyslipidemii, nadmierne powstawanie białka C-reaktywnego, podwyższonej lepkości krwi, upośledzenie tolerancji glukozy, mikroalbuminurii, zwiększonych poziomów markerów zapalnych, przebudowy naczyń, przerost lewej komory serca i przedwczesną miażdżycą - prawie wszystkie czynniki ryzyko rozwoju chorób układu krążenia i uszkodzenia narządu docelowego w nadciśnieniu tętniczym. Wszystkie te czynniki odgrywają ważną rolę w zwiększaniu ciśnienia tętniczego (BP) oraz rozwój nadciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży z GSPP.

W tym samym czasie w patogenezie GSPP czołowym pozycja należy hiperinsulinemią i IR, które aktywują stres oksydacyjny, niedotlenienie tkanek, nadprodukcję insulinopodobny czynnik wzrostu, jak w tle węglowodany, lipidy, metabolizm białek i innych właściwości hemodynamicznych krwi. Hiperinsulinemia aktywuje receptory AT-, AT-II sprzyja rozwojowi nadciśnienia i miażdżycy aktywuje CAC zwiększa poziomu endoteliny-1. Nadciśnienie tętnicze jest ściśle związane z wysokim poziomem aktywności reniny w osoczu, plazminogenu, czynnik wzrostu insulinopodobnego, która odgrywa ważną rolę w rozwoju GSPP.

Rozwój nadciśnienia tętniczego w GSPP jest w dużej mierze związany ze wzrostem zapotrzebowania organizmu na tlen, który występuje w przypadku nadwagi. Otyłości towarzyszy kompensacyjny wzrost pojemności minutowej serca spowodowany zwiększeniem objętości wyrzutowej i objętości krwi krążącej. Jednocześnie całkowity obwodowy opór naczyniowy zmniejsza się nieznacznie i niewystarczająco, w wyniku czego wzrasta ciśnienie krwi. Z kolei hyperwolemiczne i hiperkinetyczne rodzaje krążenia krwi prowadzą do zwiększenia obciążenia serca, co tworzy błędne "błędne koło".

Nadpobudliwość CAC kluczowe w rozwoju zaburzeń metabolicznych związanych z insulinoopornością, takich jak (IR) i hiperlipidemii. Aktywacja układu nerwowego współczulnego (SNS) przy GSPP jest jednym z mechanizmów Łańcuchy patogenetycznego przejadanie hiperinsulinemii - TS - zwiększenie metabolizmu kwasów tłuszczowych. SNA promuje TS obwodowych, natomiast hiperinsulinemia prowadzi restymulowanych wpływ na SNA, zamykając ten „patologiczną krąg.”

Zespół podwzgórza: rozwój, formy, objawy, diagnoza, jak leczyć

Zespół podwzgórza jest połączeniem niezwiązanych ze sobą objawów klinicznych spowodowanych uszkodzeniem regionu podwzgórzowo-przysadkowego mózgu. Podwzgórze jest ważnym narządem biorącym udział w powstawaniu reakcji behawioralnych, regulującym aktywność neuroendokrynną mózgu i utrzymującym homeostazę ciała na optymalnym poziomie. To centrum wegetatywne unerwia wszystkie narządy wewnętrzne osoby. Podwzgórze zapewnia przystosowanie organizmu do zmieniających się warunków środowiskowych, procesów żywienia, termoregulacji, reprodukcji i stania się osobowością. Dysfunkcja podwzgórza prowadzi do zaburzeń hormonalnych i metabolicznych, paroksyzmów wegetatywnych.

Przyczyny zespołu podwzgórza są traumatyczne uszkodzenie mózgu, nowotwory i torbiele, zatrucia chemiczne. Choroba objawia się klinicznie przez częste zmiany nastroju, wzrost ciśnienia, wzrost lub zmniejszenie pożądania seksualnego, nagły wzrost masy ciała i zaburzenia psychiczne. Zespół według ICD-10 ma kod E23.3 i nazwę "dysfunkcja podwzgórza, niesklasyfikowana gdzie indziej".

Endokrynolodzy, chirurdzy, ginekolodzy, neurolodzy i okuliści zajmują się diagnostyką i leczeniem patologii. Pewne trudności w diagnozie łatwo tłumaczyć różnorodnością form klinicznych. Diagnoza jest wykonywana z uwzględnieniem danych dotyczących hormonalnych badań krwi, encefalografii, tomografii mózgu, badania ultrasonograficznego gruczołów dokrewnych. Leczenie tej choroby jest etiotropowe i objawowe. Pacjenci mają przepisaną terapię hormonalną, dietetyczną i fizjoterapeutyczną.

Cechy zespołu podwzgórza, które wiążą się z problemami współczesnej medycyny:

  • Okres dojrzewania pacjentów
  • Szybki postęp patologii,
  • Zaburzenia neuroendokrynne
  • Rozległe działanie na różne narządy i układy ciała
  • Różnorodne objawy kliniczne.

Zespół podwzgórza w większości przypadków występuje u młodych dziewcząt i kobiet, głównie w wieku 15 - 35 lat. Mężczyźni rzadziej chorują na tę chorobę.

Klasyfikacja

Etiologiczna klasyfikacja zespołu:

  1. Typ pierwotny - konsekwencja neuroinfekcji lub urazowego uszkodzenia mózgu,
  2. Typ wtórny rozwija się z otyłością pokarmową,
  3. Typ mieszany.

Objawy kliniczne choroby:

  • Forma Vegetovascular jest uważana za najbardziej powszechny i ​​charakteryzuje się oznak zniszczenia wegetatywnych części systemu nerwowego i zmian napięcia naczyń: ślinienie, tachykardia, spadku ciśnienia, uderzeń gorąca, niewydolności oddechowej;
  • Forma z naruszeniem termoregulacji charakteryzuje się gwałtownym wzrostem temperatury ciała, dreszczami, nadmierną potliwością, napadami głodu i pragnienia;
  • Jądrach podwzgórza padaczka występuje niesprawiedliwie i towarzyszy lęk, strach, panika, biegunka, pocenie się, bezsenność, ból w nadbrzuszu cardialgia w, drżenie kończyn, kołatanie serca, epipristupami;
  • Postać neurotroficzna - zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała, obrzęk, ból głowy, swędząca wysypka skórna;
  • Postać nerwowo-mięśniowa objawia się osłabieniem mięśni, osłabieniem fizycznym, drętwieniem kończyn, napadami bólu rąk i nóg, apatią;
  • Postać psychopatologiczna charakteryzuje się ostrą zmianą nastroju, obojętnością na bieżące wydarzenia, agresywnością, nieuzasadnionym lękiem, szumem w uszach, halucynacją;
  • Postać psychosomatyczna - niezdolność do spania w nocy, senność w ciągu dnia, zmęczenie, letarg;
  • Postać neuroendokrynna przejawia zaburzenia metaboliczne, zmniejszenie libido, otyłość.

Nasilenie zespołu:

  1. Łatwe - pacjent czuje się zadowalająco, prowadzi się leczenie zachowawcze endokrynopatii;
  2. Średni - poważny stan pacjentów, złożone i złożone środki terapeutyczne;
  3. Poważni pacjenci wymagają operacji.

Charakter rozwoju patologii:

  • Progresywne - wzmacnianie objawów, poważny stan pacjentów;
  • Stabilny - stan pacjentów się nie zmienia;
  • Regresję - zmniejszenie nasilenia objawów, poprawa stanu pacjentów;
  • Nawracające - wznowienie objawów i pogorszenie stanu pacjentów po interwencjach terapeutycznych.

Etiologia

Przyczyny zespołu podwzgórza:

  1. Guzy mózgu, które ściskają podwzgórze i osłabiają jego funkcje;
  2. Urazowe uszkodzenie mózgu z bezpośrednim wpływem na podwzgórze;
  3. Neurointoksykacja organizmu z powodu używania narkotyków, alkoholu, ekspozycji na substancje toksyczne, zagrożenia przemysłowe;
  4. Choroby degeneracyjne i zwyrodnieniowe kręgosłupa;
  5. Choroby zakaźne układu nerwowego o etiologii wirusowej lub bakteryjnej;
  6. Stresujące i konfliktowe sytuacje;
  7. Niewydolność hormonalna podczas ciąży;
  8. Zwiększony nacisk na podwzgórze z powodu nadmiaru płynu w czaszce;
  9. Predyspozycje genetyczne;
  10. Niedotlenienie mózgu z powodu uduszenia, utonięcia.

U dzieci przyczyną tego zespołu są często: uraz porodowy, zakażenie wewnątrzmaciczne, niewydolność bariery krew-mózg, niedotlenienie płodu.

Czynniki wywołujące wystąpienie paroksyzmu:

  • Nagła zmiana pogody
  • Nagły przypływ emocji
  • Miesiączka,
  • Stres fizyczny
  • Ostry ból.

Symptomatologia

Różnorodność objawów klinicznych zespołu podwzgórza wynika z wielu funkcji, które wykonuje ten najwyższy regulator autonomicznego układu nerwowego.

Podwzgórze zapewnia neurohumoralną regulację głównych funkcji organizmu, wspomaga metabolizm na optymalnym poziomie, napięcie naczyniowe i narządy wewnętrzne, reguluje procesy wytwarzania ciepła i przekazywania ciepła, ciśnienie krwi, równowagę wodno-solną, zachowania żywieniowe i seksualne, koordynuje aktywność umysłową i reakcje fizjologiczne.

Kliniczne objawy choroby

Objawy zespołu podwzgórza pojawiają się natychmiast po uszkodzeniu narządu lub po kilku miesiącach, a nawet latach. Obraz kliniczny patologii jest zróżnicowany i polimorficzny. Uzbrojone w liczne i różnorodne objawy sugerujące zespół podwzgórza, można rozpoznać jedną lub inną formę tej patologii.

  1. Zaburzenia autonomiczne występują z dysfunkcją narządów wewnętrznych i układów spowodowanych naruszeniem ich regulacji nerwowej.W układzie sercowo-naczyniowym dochodzi do tachykardii, ciśnienie krwi skacze z tendencją do nadciśnienia, dyskomfortu i kłującego bólu w sercu oraz labilności pulsu. Ze strony układu oddechowego - szybki oddech, uczucie braku powietrza, zawroty głowy, duszność, niezadowolenie z wdychania. Z przewodu pokarmowego - nudności i wymioty, uczucie guzek w gardle, skurcze i bóle bóle brzucha, zmiennego niechęć do jedzenia i nadmiernej ekstrawagancji, zmiana masy ciała w mniejszym lub większym strony, częste parcie na defekacji, wzdęcia, niestabilnym krześle z biegunką przewagą. Powszechne zaburzenia autonomiczne obejmują: skurcze mięśni, drętwienie kończyn, nadmierne pocenie się dłoni i podeszew, zmęczenie, hiperrefleksję, nieprawidłowe odczyny skórne, ostre reakcje na zmiany pogody, wyczerpanie psychofizyczne.
  2. Objawy zaburzeń endokrynologicznych obejmują moczówki proste, akromegalię, nadczynność lub niedoczynność tarczycy, zaburzenia erekcji i wytrysku u mężczyzn, anorgazję u kobiet, zmniejszenie libido, pojawienie się jasnoniebiesko-fioletowych pasków na skórze brzucha i ud.
  3. Zaburzenia troficzne - dystroficzne zmiany w kościach i mięśniach, suchość i łuszczenie się skóry, owrzodzenie błony śluzowej narządów wewnętrznych, alergiczna wysypka na skórze.
  4. Zaburzenia wymiany - zaburzenia metaboliczne białek, węglowodanów, tłuszczów, minerałów, bulimii, anoreksji, pragnienia, charakterystyczny silny zapach potu, wypadanie włosów lub nadmierne owłosienie, zmiany parametrów w badaniach krwi.
  5. Naruszenie termoregulacji - nietolerancja przeciągów, noszenie ubrań nie w zależności od pogody, długi stan podgorączkowy z okresowym wzrostem temperatury ciała do dużej liczby. Postać ta rozwija się zwykle u młodzieży, charakteryzuje się brakiem objawów stanu zapalnego w organizmie i rozwija się po przeciążeniu psychicznym lub stresie.

Zespół podwzgórza dojrzewania rozróżnia się w osobnej postaci. Rozwija się u młodzieży w wieku 12-15 lat i objawia się nadwagą, ogólnym złym samopoczuciem, wczesnym pojawieniem się drugorzędowych cech płciowych, nienasyconym głodem, zmniejszoną wydajnością, psychozą depresyjną i pojawieniem się rozstępów na skórze. Chorzy dorastający i rozwijający się szybciej niż ich rówieśnicy, pojawiają się obszary nadmiernego rogowacenia w miejscach kontaktu ubrania ze skórą. U dziewcząt cykl menstruacyjny jest zaburzony. Ich tłuszcz osadza się na klatce piersiowej, pośladkach, kościach łonowych i szyi. Chłopcy nabywają cech kobiecych, ich włosy nie rosną długo.

Przyczyną zespołu młodzieńczego jest niewydolność hormonalna występująca w okresie dojrzewania u wszystkich dzieci. Grupy ryzyka to:

  • Nastolatki, które zaczynają uprawiać seks wcześniej
  • Dziewczyny, które wcześnie zaszły w ciążę i miały kilka aborcji,
  • Otyłe dzieci,
  • Anaboliczne nastolatki
  • Narkomani.

Kryzysy podwzgórza

Kryzysy podwzgórza - ataki lub napady, które występują nagle i nieoczekiwanie, często wieczorem lub w nocy.

  1. Waginozie towarzyszą bradykardia, niedociśnienie, szumy uszne i osłabienie. Pacjenci często są gorący, odczuwają oparzenia twarzy i głowy. Nieprzyjemne odczucia w zakresie nadbrzusza od niewielkiego dyskomfortu do ostrego bólu. Niskie ciśnienie krwi zawsze objawia się nudnościami i zawrotami głowy. Pacjenci skarżą się na nadmierne ślinienie się i nadmierne pocenie się, biegunkę, obfite i częste oddawanie moczu.
  2. Sympatyczny kryzys nadnerczy objawia się nadciśnieniem, tachykardią, gorączką. Pacjenci mają dramatyczną zmianę nastroju, bóle głowy i serca, letarg, dreszcze, "gęsią skórkę", bicie serca staje się szybkie, kończyny zimne i blade, śluzowate suche. Często są poruszeni, niespokojni i przerażeni.
  3. Kryzys hipertermiczny z naruszeniem termoregulacji objawia się ostrym wzrostem temperatury do 40 ° C, szczególnie rano. Przyjmowanie leków przeciwgorączkowych w takich przypadkach staje się bezużyteczne.
  4. Kryzy o charakterze mieszanym - połączenie objawów wszystkich powyższych form.

Takie kryzysy trwają od 15 minut do 3 godzin. Po nich przez długi czas pozostaje słabość i słabość.

Komplikacje

  • Policystyczny jajnik,
  • Ginekomastia,
  • Dysmenorrhea,
  • Dystrofia miokardium,
  • Późna gestoza kobiet w ciąży
  • Nadciśnienie,
  • Cukrzyca.

Diagnostyka

Rozpoznanie zespołu podwzgórza stanowi pewne utrudnienie dla klinicystów. Wszyscy pacjenci są badani pod kątem obecności zewnętrznych objawów choroby, ustalenia możliwych przyczyn powstawania choroby, czasu pojawienia się pewnych objawów.

Podczas diagnozy należy uwzględnić anamnestyczne dane, skargi, dane fizyczne i wyniki konkretnych testów.

  1. Aby określić krzywą cukru, mierzy się poziom glukozy we krwi na pusty żołądek, a następnie z obciążeniem 100 g cukru. Możliwe są następujące opcje patologii: hiperglikemia, hipoglikemia, krzywa o podwójnym garbowaniu z naprzemiennymi kroplami i wzrostami, krzywa opadająca - gwałtowny wzrost stężenia glukozy w pewnym punkcie.
  2. Pomiar temperatury ciała w trzech punktach.
  3. EEG wyświetla zmiany w głębokich strukturach mózgu i ocenia ich aktywność.
  4. MRI mózgu może wykryć guz, skutki TBI, patologii naczyniowej.
  5. Badanie krwi pod kątem hemogramu, parametrów biochemicznych i hormonów wykonuje się u wszystkich pacjentów z podejrzeniem zespołu podwzgórza.
  6. Metody pomocnicze - USG, TK i MRI nadnerczy, tarczycy, wątroby.

Leczenie

Leczenie choroby wymaga cierpliwości, siły i wytrwałości od pacjentów, a od lekarzy - najlepszej metody terapeutycznej wszystkich istniejących. Pacjentom zaleca się stosowanie diety: jedz często, frakcyjnie, do 5 razy dziennie, stopniowo zmniejszając kaloryczność pokarmów i gotowych posiłków. Leczenie farmakologiczne obejmuje stosowanie leków poprawiających krążenie mózgowe, leki moczopędne, witaminy, leki hormonalne i przeciwdrgawkowe. Odpowiednie i terminowe leczenie sprawia, że ​​rokowanie choroby jest korzystne. Zespół w większości przypadków kończy się wyzdrowieniem, z wyjątkiem zaniedbanych formularzy.

Specjaliści z zakresu endokrynologii, neurologii i ginekologii zajmują się diagnostyką i leczeniem patologii. Wybierają schemat leczenia indywidualnie dla każdego pacjenta.

  • Detoksyfikacja - pozajelitowe podawanie roztworów soli, glukozy, soli fizjologicznej.
  • Adrenolytics - "Reserpine", "Aminazin".
  • Cholinomimetyki - "Kalimin", "Mestinon".
  • Ganglioblokaty - "Benzogeksony", "Pentamin", "Dimekolin".
  • Leki przeciwdepresyjne - Fluoksetyna, Imipramina.
  • Anksjolityki - Clonazepam, Xanax.
  • Terapia hormonalna - "ACTH", "prednizolon", "deksametazon".
  • Narkotyki naczyniowe - "Tsinnarizin", "Cerebrolysin."
  • Środki rozszerzające naczynia - "Kavinton", "Actovegin".
  • Leki przeciwhistaminowe - "Diazolin", "Tsetrin".
  • Terapia witaminowa.

Leczenie nielekowe składa się z terapii odruchowej, fizjoterapii i ćwiczeń terapeutycznych. Pacjenci muszą znormalizować tryb pracy i odpoczynku, dietę, schudnąć, wziąć ciepłe i węglowe kąpiele, udać się do kurortów z klimatem morskim lub górskim.

Interwencja chirurgiczna jest wskazana u pacjentów, u których przyczyną zespołu podwzgórza są nowotwory w mózgu lub skrzepy krwi wynikające z TBI.

  1. Ulga w kryzysie sympatia-nadnercza polega na zapewnieniu pacjentowi wygodnej pozycji, która rozluźnia mięśnie; stosowanie środków uspokajających na bazie roślinnej; przedłużone leczenie objawowe.
  2. Do zatrzymania kryzysu przywspółczulnego użyć środków, zwężenie naczyń krwionośnych i zwiększyć ciśnienie - "Kofeina", "Kordiamina".

Recepty tradycyjnej medycyny stosowane w leczeniu patologii:

  • Odwar z korzenia łopianu zmniejsza głód,
  • Odwar z liści borówki ma lekki efekt hipoglikemii,
  • Rosnące biodra, głóg, koperek normalizuje ciśnienie krwi.

Zapobieganie

Środki zapobiegawcze zapobiegające rozwojowi zespołu podwzgórza:

  1. Walka z paleniem
  2. Rezygnacja z alkoholu
  3. Odżywianie wzbogacone witaminami i mikroelementami
  4. Terminowe leczenie chorób zakaźnych,
  5. Profilaktyczne stosowanie środków uspokajających,
  6. Eliminacja czynników prowokujących
  7. Regularne ćwiczenia, umiarkowane ćwiczenia,
  8. Ograniczanie stresu emocjonalnego
  9. Optymalny sposób pracy i odpoczynku,
  10. Pełny sen
  11. Normalizacja stanu psycho-emocjonalnego.

Terminowe poszukiwania pomocy medycznej poprawiają rokowanie patologii i przywracają pacjentów do pełnego życia. W przeciwnym razie powodują komplikacje prowadzące do niepełnosprawności i niepełnosprawności w grupie II lub III.

Zespół podwzgórza jest poważną i złożoną chorobą, dla której niezwykle istotną rolę odgrywa terminowość i prawidłowość diagnozy i leczenia. W przypadku późnej diagnozy i niepiśmiennych terapii rozwijają się komplikacje zagrażające życiu: nadciśnienie, cukrzyca i dystrofia mięśnia sercowego.

Dodatkowe Artykuły O Tarczycy

Ciało ludzkie, a zwłaszcza ciało kobiety, jest pod staranną kontrolą różnych hormonów, które, interakcje ze sobą, z narządami i tkankami, kontrolują nie tylko różne procesy metaboliczne, ale także są odpowiedzialne za zachowanie.

Migdałki są składnikiem ludzkiego układu odpornościowego. Narządy te pełnią rolę swoistych filtrów, opóźniając patogeny i substancje toksyczne. Migdałki w gardle są owalnymi narządami o niewielkich rozmiarach, które składają się z tkanki limfatycznej.

Gruczoł tarczycy jest jednym z najważniejszych elementów układu hormonalnego. To właśnie jej natura przypisuje funkcję wytwarzania hormonów niezbędnych do normalnych procesów fizjologicznych w ciele.