Główny / Testy

Powszechne zaburzenie endokrynologiczne

Chorobom endokrynologicznym towarzyszy załamanie normalnego funkcjonowania gruczołów dokrewnych. Wydzielają hormony, które wpływają na organizm i kontrolują pracę wszystkich narządów i układów. Dysfunkcja endokrynologiczna charakteryzuje się dysfunkcją, nadczynnością lub niedoczynnością. Najważniejszymi składnikami tego układu są przysadka, szyszynka, trzustka, tarczycy, grasica, nadnercza. U kobiet obejmują one również jajniki, u mężczyzn - jądra.

Dlaczego rozwijają się choroby oparte na niedoborze hormonów?

Przyczyny patologii endokrynologicznych, które powstają na tle braku pewnych hormonów, są następujące:

  • uszkodzenie gruczołów dokrewnych z powodu chorób zakaźnych (na przykład z gruźlicą);
  • wrodzone patologie powodujące niedorozwój (niedorozwój). W rezultacie takie gruczoły dokrewne nie są w stanie wytworzyć wystarczającej ilości niezbędnych substancji;
  • krwotok w tkance lub, odwrotnie, niewystarczające dopływy krwi do narządów odpowiedzialnych za produkcję gomonów;
  • procesy zapalne wpływające na nieprawidłowe funkcjonowanie układu hormonalnego;
  • obecność zmian autoimmunologicznych;
  • nowotwory gruczołów dokrewnych;
  • problemy żywieniowe, gdy do organizmu dostaje się niewystarczająca ilość substancji do produkcji niektórych hormonów;
  • negatywne skutki toksycznych substancji, promieniowanie;
  • przyczyny jatrogenne i inne.

Dlaczego występują choroby spowodowane nadprodukcją hormonów?

Przyczyny patologii endokrynologicznej powodującej nadmierne wytwarzanie hormonów:

  • nadmierna stymulacja gruczołów dokrewnych spowodowana czynnikami naturalnymi lub patologiami, w tym wrodzonymi;
  • wytwarzanie substancji hormonalnych przez tkanki, które nie są odpowiedzialne za to w zwykłej osobie;
  • tworzenie hormonów na obrzeżach ich poprzedników, które znajdują się w ludzkiej krwi. Na przykład, tkanka tłuszczowa jest w stanie wytwarzać estrogeny;
  • przyczyny jatrogenne.

Dlaczego pojawiają się patologie innej natury?

Najnowszy raport zagranicznych naukowców zawiera informacje, że choroby układu hormonalnego często występują na tle zakłóceń w transporcie hormonów lub podczas ich nieprawidłowego metabolizmu. Najczęstsze przyczyny tego zjawiska to patologie wątroby, ciąża i inne.

Również często choroby hormonalne, które są spowodowane mutacją w genach. W tym przypadku obserwuje się produkcję nieprawidłowych hormonów, które są nietypowe dla ludzkiego ciała. Ten stan jest dość rzadki.

Również w niektórych przypadkach istnieją choroby endokrynologiczne związane z opornością na hormony. Przyczyną tego zjawiska jest czynnik dziedziczny. W tym stanie obserwuje się patologie receptorów hormonalnych. Substancje czynne wytwarzane przez gruczoły dokrewne w odpowiedniej ilości nie są w stanie dostać się do właściwych obszarów ciała, gdzie muszą wykonywać swoją funkcję.

Objawy zaburzeń hormonalnych

Choroby układu hormonalnego często charakteryzują się szerokim zakresem powiązanych zaburzeń. Zakłócenia w pracy ciała wynikają z faktu, że hormony wpływają na wiele funkcji różnych narządów i układów. Ich nadmiar lub niedobór w każdym przypadku negatywnie wpływa na osobę.

Objawy zaburzeń układu hormonalnego to:

  • utratę lub, przeciwnie, nadmierne przybieranie na wadze;
  • nietypowe dla ludzkich przerw w sercu;
  • nieuzasadnione zwiększenie pulsu;
  • gorączka i ciągłe uczucie gorąca;
  • nadmierne pocenie;
  • przewlekła biegunka;
  • nadpobudliwość;
  • pojawienie się bólów głowy, które są najczęściej spowodowane wysokim ciśnieniem krwi;
  • silne osłabienie, osłabienie mięśni;
  • niezdolność koncentracji na jednej rzeczy;
  • senność;
  • ból kończyn, skurcze;
  • znaczne upośledzenie pamięci;
  • niewyjaśnione pragnienie;
  • zwiększyć oddawanie moczu i inne.

Konkretne oznaki wskazujące na obecność określonej choroby hormonalnej związanej z hormonami wskazują na nadmiar lub odwrotnie - ich niedobór.

Diagnoza naruszeń

Aby określić specyficzne zaburzenie endokrynologiczne, przeprowadzono kilka badań w celu określenia liczby i rodzaju brakujących hormonów:

  • Badanie radioimmunologiczne za pomocą jodu 131. Przeprowadza się diagnostykę, która pozwala na określenie obecności patologii w tarczycy. Dzieje się tak na podstawie tego, jak intensywnie absorbuje część cząsteczki jodu;
  • badanie rentgenowskie. Pomaga określić obecność wszelkich zmian w tkance kostnej, która jest charakterystyczna dla niektórych chorób;
  • obliczone i rezonans magnetyczny. Ma na celu kompleksową diagnozę gruczołów dokrewnych;
  • diagnostyka ultradźwiękowa. Stan niektórych gruczołów - tarczycy, jajników, nadnerczy;
  • badanie krwi. Określa stężenie hormonów, ilość cukru we krwi i inne wskaźniki, które są ważne dla ustawienia określonego wskaźnika.

Zapobieganie chorobom

Aby zapobiec rozwojowi chorób związanych z układem hormonalnym, zaleca się przestrzeganie następujących zasad:

  • racjonalne żywienie. Zapisy wystarczającej ilości składników odżywczych mogą zapobiec pojawieniu się poważnych patologii o różnej lokalizacji;
  • walcz z dodatkowymi kilogramami. Otyłość powoduje wiele zaburzeń, które można wyeliminować dopiero po utracie wagi;
  • wykluczenie negatywnego wpływu na organizm substancji toksycznych, promieniowanie;
  • terminowe leczenie u lekarza. Po zidentyfikowaniu pierwszych oznak jakiejkolwiek choroby, osoba powinna udać się do specjalisty (endokrynologa). Na początkowym etapie większość chorób dobrze reaguje na leczenie.

Powszechne choroby związane z dysfunkcją przysadki

Choroby endokrynologiczne związane z zaburzeniami przysadki mózgowej:

  • przysadkowy gigantyzm. Głównym objawem jest nadmierny wzrost człowieka, który może przekroczyć 2 m. Obserwuje się wzrost wielkości narządów wewnętrznych. Na tym tle pojawiają się inne zaburzenia - upośledzone funkcjonowanie serca, wątroby, cukrzycy, niedorozwój narządów płciowych i inne;
  • akromegalia. Występuje nienormalny (nieproporcjonalny) wzrost części ciała;
  • zespół przedwczesnego dojrzewania. Charakteryzuje się pojawieniem się wtórnych cech płciowych we wczesnym wieku (8-9 lat), ale brak odpowiedniego rozwoju psycho-emocjonalnego;
  • Choroba Itsenko-Cushinga. Pojawia się na tle nadmiernej produkcji kortykotropiny, nadnercza. Manifestowane przez otyłość, procesy troficzne na skórze, podwyższone ciśnienie krwi, zaburzenia seksualne, zaburzenia psychiczne;
  • przynęta przysadkowa. Występuje ostra dysfunkcja adenohypofizy, prowadząca do poważnego zakłócenia wszystkich rodzajów metabolizmu w ciele i następującego po nim wyczerpania;
  • karłowatość przysadkowa. Zaobserwowano spadek produkcji somatotropiny. Taka osoba ma niski wzrost, suchą, luźną, pomarszczoną skórę, upośledzoną funkcję seksualną;
  • hipogonadyzm przysadkowy. Dysfunkcja hormonalna jest spowodowana niewystarczającą produkcją hormonów płciowych u obu płci. Utrata funkcji rozrodczej, rozwój ciała przez rodzaj przeciwnej płci i inne zaburzenia;
  • moczówki prostej. Towarzyszy temu uwolnienie ogromnej ilości moczu (od 4 do 40 litrów dziennie), co prowadzi do odwodnienia, nieznośnego pragnienia.

Patologia nadnercza

Choroby endokrynologiczne związane z zaburzeniami czynności nadnerczy:

  • Choroba Addisona. Towarzyszy temu całkowity brak hormonów wytwarzanych przez nadnercza. W rezultacie zaburzona jest aktywność wielu narządów i układów, co objawia się niedociśnieniem tętniczym, wielomoczem, osłabieniem mięśni, przebarwieniami skóry i innymi objawami;
  • pierwotny hiperaldosteronizm. Istnieje zwiększona produkcja aldosteronu. Na tle takiego naruszenia występują poważne patologie - hipernatremia, hipokaliemia, zasadowica, nadciśnienie, obrzęk, osłabienie mięśni, upośledzenie funkcji nerek i inne;
  • hormonozależne nowotwory nadnerczy. Charakteryzuje się pojawieniem się nowotworów (łagodnych i złośliwych), które powodują zaburzenia w procesie produkcji niektórych hormonów.

Dysfunkcja tarczycy

Choroby endokrynologiczne wpływające na tarczycę:

  • wole (związane ze wzrostem tkanki gruczołów). Jest kilka rodzajów wola - endemiczne, sporadyczne, rozproszone, sferoidalne, koloidalne, miąższowe. Od rodzaju zaburzeń endokrynologicznych u kobiet i mężczyzn określa się listę pojawiających się problemów;
  • nadczynność tarczycy. Zespół ten występuje na tle nadczynności gruczołu;
  • niedoczynność tarczycy. Związany z uporczywym niedoborem hormonów produkowanych przez tarczycę. Z wyraźnym niedoborem u dorosłych rozwija się choroba, taka jak obrzęk śluzowy, u dzieci - kretynizm.

Inne choroby o charakterze endokrynologicznym

Choroby endokrynologiczne związane z trzustką, jajnikami:

  • cukrzyca. Chorobie, której towarzyszy niedobór insuliny (hormon trzustkowy);
  • zespół zubożonego jajnika. Charakteryzuje się wczesną menopauzą;
  • oporny zespół jajników. Charakteryzuje się niewrażliwością układu rozrodczego na stymulację gonadotropową, wtórnym brakiem miesiączki po ukończeniu 35 lat;
  • zespół policystycznych jajników. W połączeniu z zaburzeniami w jajnikach z powodu powstawania wielu cyst, dysfunkcji trzustki, nadnerczy, przysadki mózgowej;
  • zespół napięcia przedmiesiączkowego. Występuje z różnych przyczyn i objawia się różnymi objawami kilka dni przed miesiączką.

Ludzki układ hormonalny zawiera wiele elementów, które działają jako pojedynczy kompleks. Ciała męskie i żeńskie są równie podatne na choroby na tym obszarze. Studenci instytutów medycznych badają ten problem przez ponad rok. Aby to zrobić, korzystają z różnych źródeł informacji, a następnie sporządzają plan wiadomości, dla którego sporządzają raporty i artykuły naukowe.

Co jest przypisane do układu hormonalnego narządów, opis gruczołów

Według statystyk, choroby gruczołów dokrewnych zajmują jedno z czołowych miejsc pod względem rozpowszechnienia. Dlatego ważne jest, aby wiedzieć, co jest przypisane do układu hormonalnego narządów, o istniejących chorobach i metodach ich leczenia.

Informacje ogólne

Układ endokrynologiczny jest zbiorem narządów i specyficznych komórek odpowiedzialnych za regulację procesów fizjologicznych zachodzących w ciele przez całe życie. Funkcję regulacyjną przeprowadza się za pomocą substancji biologicznie czynnych - hormonów wytwarzanych wewnątrz gruczołów wydzielniczych.

Mechanizm kontroli procesów fizjologicznych z powodu stymulacji hormonalnej nazywany jest regulacją humoralną. W tym samym czasie w ciele ludzkim zachodzi regulacja nerwowa, która odbywa się za pomocą impulsów nerwowych, które przekazują polecenia z odpowiednich ośrodków mózgowych do narządu.

Uwalnianie zsyntetyzowanych hormonów wytwarzane jest we krwi lub płynie limfatycznym. Ze względu na brak kanałów wylotowych narządy endokrynologiczne nazywane są gruczołami dokrewnymi. Jest to główna różnica w stosunku do zewnętrznych gruczołów wydzielania, które wytwarzają substancje czynne z dalszym uwalnianiem do środowiska zewnętrznego (na przykład, płyn ślinowy, pot, żółć).

  • Koordynacja aktywności narządów wewnętrznych
  • Kontrola procesów biochemicznych
  • Zachowaj równowagę substancji
  • Zachowanie zdolności do samodzielnego rozmnażania
  • Kontrola psycho-emocjonalna
  • Utrzymywanie odporności
  • Zapewnienie procesów wzrostu
  • Zachowanie zdolności adaptacyjnych organizmu
  • Ochrona przed zewnętrznymi negatywnymi skutkami

Układ hormonalny jest złożoną strukturą organiczną, która obejmuje gruczoły dokrewne i określone komórki, które pełnią funkcje wydzielnicze.

Specyfika struktury

System łączy w sobie dużą liczbę organów o podobnych funkcjach. W większości przypadków, biorąc pod uwagę, które narządy należą do układu hormonalnego, liczone są tylko gruczoły śródsekretne. Jednak inne organy wykonujące tę funkcję nie są brane pod uwagę. Pogląd ten jest błędny, ponieważ synteza biologicznie aktywnych substancji występuje nie tylko w gruczołach, ale także w narządach innych układów.

W tabeli widać, co łączy mechanizm hormonalny.

Tak więc układ hormonalny składa się z narządów, których zadaniem w większości przypadków nie jest ograniczona do syntezy substancji czynnych.

Funkcje głównych gruczołów

Głównym zadaniem jest rozwijanie substancji hormonalnych, ponieważ pełnią one funkcje życiowe. Ważne jest, aby organizm utrzymywał równowagę hormonalną. Kiedy jest zaburzona, pojawiają się zaburzenia, które mają złożony efekt. Szczegóły funkcji gruczołów dokrewnych zostały opisane w tabeli.

Kontroluj zużycie tlenu

Regulacja rozwoju

Regulacja funkcji CNS

Wydzielanie hormonu stresu

Rozwój neurotransmiterów bólu

Stymulacja syntezy enzymów żółciowych

Przyspieszenie przepływu krwi w narządach wewnętrznych

Regulacja procesów immunologicznych

Kontroluj metabolizm węglowodanów i tłuszczów

Narządów dokrewnych wytwarzają substancje, które biorą udział we wszystkich procesach w organizmie.

Rodzaje hormonów

Substancje wytwarzane wewnątrz wydzielniczych gruczołów charakteryzują się szerokim zakresem funkcji i właściwości. Każdy hormon ma złożony wpływ na organizm. Dlatego nieprawidłowe funkcjonowanie jednego elementu endokrynnego prowadzi do rozległych zaburzeń.

Substancje biologicznie czynne różnią się w zależności od ich właściwości, cech strukturalnych i składu chemicznego. Wiele hormonów oddziałuje tylko z określonymi grupami komórek, ale istnieją również te, które wpływają na wszystkie rodzaje tkanek. Wynika to z obecności wewnątrzkomórkowych membran receptorów mikroskopowych, dzięki którym możliwa jest reakcja na substancję.

W zależności od struktury, te typy hormonów są uwalniane:

  • Białko. Powstały z ponad 20 reszt prostych aminokwasów pod wpływem określonych czynników, impulsów nerwowych lub ekspozycji na inne hormony. Do tej grupy zalicza się substancje wytwarzane w przysadce, trzustce i gruczołach przytarczyc.
  • Peptyd. Składają się z nie więcej niż 20 aminokwasów. Interakcja z błonami komórkowymi odbywa się wyłącznie za pośrednictwem komunikatorów internetowych. Do tej grupy należą niektóre hormony gruczołu przysadkowego, tarczycy i szyszynki.
  • Steroid. Podstawa składa się z elementów lipidowych. Charakterystyczną cechą jest zdolność do swobodnego przenikania przez błonę komórkową. Grupa obejmuje hormony nadnerczy, gruczoły układu rozrodczego.

Tabela 3. Główne hormony.

Utrzymuje normalny potas, sód

Prowokują one do aktywnego rozkładu glikogenu

Aktywuje produkcję aminokwasów

Zachowanie funkcji rodzicielstwa

Tworzenie drugorzędnych cech płciowych

Utrzymuj prawidłową przemianę materii

Wpływa na popęd seksualny

Kontroluj zawartość cukru

Zachowaj napięcie mięśni

Ogólnie rzecz biorąc, regulacja procesów fizjologicznych odbywa się za pośrednictwem szerokiej gamy substancji hormonalnych wytwarzanych przez różne gruczoły.

Powszechne patologie

Choroby endokrynne stanowią poważne zagrożenie dla zdrowia, a w niektórych przypadkach również dla życia pacjenta. Wynika to z faktu, że dysfunkcja gruczołów prowadzi do rozwoju nieprawidłowego działania, w którym całe ciało jest narażone na stres. Istnieją różne choroby układu hormonalnego. Mogą być spowodowane szeroką gamą czynników patogennych, a także występują na tle powiązanych procesów patologicznych.

Możliwe przyczyny to:

  • Niedobór jodu
  • Wrodzone wady i wady rozwojowe
  • Chroniczne zatrucie
  • Urazowe uszkodzenie mózgu
  • Zmiany onkologiczne
  • Zanik wywołany zaburzeniami krążenia
  • Opór hormonalny

W większości przypadków patologie występują w głównych narządach endokrynologicznych: tarczycy, nadnerczach, przysadce i podwzgórzu, gruczołach rozrodczych.

Do najczęściej występujących chorób należą:

  • Akromegalia. Charakteryzuje się nadmiernym wydzielaniem hormonu somatotropowego. Występuje przeważnie na tle procesów nowotworowych w przysadce mózgowej, z powodu urazów, przenoszone zmiany zakaźne. Charakteryzuje się powolnym przebiegiem i nieubłaganym rozwojem objawów.
  • Zespół Conna. Charakteryzuje się hiperaldosteronizmem, zjawiskiem patologicznym, w którym nadmiar aldosteronu jest wytwarzany przez nadnercza. Z tego powodu u pacjentów rozwija się uporczywy tachykardia, nadciśnienie. Nazywany, z reguły, guzami. Głównie kobiety w wieku powyżej 30 lat chorują.
  • Zespół Itsenko-Cushinga. Proces patologiczny, na tle którego poprawia się synteza substancji regulującej aktywność nadnerczy. W konsekwencji wzrasta poziom glukokortykoidów. Pojawia się na tle infekcji mózgu lub urazu.
  • Niedoczynność tarczycy. Charakteryzuje się niską aktywnością sekrecyjną tarczycy, w wyniku czego spada poziom hormonów we krwi. Głównym powodem jest zapalenie narządu, które występuje z powodu niedoboru jodu, operacji, infekcji.
  • Cukrzyca Upośledzone wchłanianie glukozy przez niedobór insuliny. Jednocześnie poziom cukru znacznie wzrasta, dzięki czemu naczynia krwionośne, układ krążenia, wydalniczy i narządy trawienne są narażone na stres.
  • Tyreotoksykoza. Kompleks objawów patologicznych charakteryzujących się zwiększoną aktywnością tarczycy. Spowodowane są głównie przez choroby nowotworowe, rozlany wola, zaburzenia odporności, urazy.
  • Sterylność hormonalna. Patologia układu rozrodczego wynikająca z dysfunkcji gruczołów płciowych. U kobiet choroba charakteryzuje się niewydolnością miesiączkową, brakiem owulacji lub ich nieregularnością. U mężczyzn na tle patologii obserwuje się znaczny spadek liczby żywotnych plemników, w wyniku czego praktycznie wyklucza się możliwość pomyślnego poczęcia dziecka.
  • Polycystic ovary. Jest to łagodny nowotwór zlokalizowany na zewnętrznej lub zewnętrznej powierzchni żeńskich narządów płciowych. Prowadzi to do dysfunkcji narządu, powodując dużą liczbę powiązanych zaburzeń. Należą do nich brak miesiączki, hirsutyzm, otyłość, niepłodność.
  • Wole guzkowe. Klęska tarczycy, w której powstają liczne guzy lite w tkankach narządu. Może być spowodowane działaniami toksycznymi, niedoborem jodu, zmian onkologicznych.

Objawy patologii

Dla większości patologii endokrynologicznych charakteryzujących się intensywnym prądem. Kiedy choroby pojawiają się wyraźne objawy. Dzięki temu naruszenie można szybko rozpoznać i wyleczyć.

Objawy obejmują:

  • Pocenie się
  • Ostre skoki ciśnienia
  • Tachykardia
  • Szybka zmiana wagi
  • Regularne występowanie zawrotów głowy
  • Ogólne złe samopoczucie
  • Zaburzenia miesiączkowania
  • Niepłodność
  • Skrócenie oddechu
  • Drżenie kończyn
  • Zaburzenia narządów trawiennych
  • Ciągle podwyższona temperatura ciała.
  • Zwiększona drażliwość
  • Niepokój, strach, ataki paniki
  • Uszczelka szyi

Znanych jest wiele patologii endokrynologicznych. Nieleczone stanowią zagrożenie dla zdrowia pacjenta i, oczywiście, mają negatywny wpływ na jakość życia. Dlatego też, gdy pojawiają się pierwsze objawy, należy udać się do specjalisty.

Ankieta

Rozpoznanie patologii endokrynologicznych jest złożonym procesem obejmującym różne metody badania. Do celów diagnozy stosuje się metody laboratoryjne, instrumentalne, specyficzne testy i testy.

Na początkowym etapie diagnozy gromadzone są anamnezy. Proces obejmuje badanie objawów obecnych u pacjenta, określenie jego charakteru, stopnia nasilenia i innych ważnych aspektów. Uwzględnia się obecność podobnych objawów u bliskich krewnych. Wyjaśnia również, czy zdarzały się przypadki chorób, które mogą być potencjalną przyczyną patologii endokrynologicznej.

Drugi etap diagnozy obejmuje badanie i badanie dotykowe. Te metody są stosowane w wykrywaniu patologii narządu tarczycy. Inne gruczoły do ​​badania wizualnego bez użycia metod sprzętowych są niemożliwe.

W przypadku nieprawidłowości tarczycy obserwuje się pieczęć. Podczas formowania wole występuje wzrost i deformacja szyi w okolicy narządu. Kontrola wzrokowa może ujawnić pośrednie objawy patologii, na przykład cechy budowy ciała, obecność gigantyzmu, objawy w postaci drżenia, otyłości.

Kolejne badanie jest wyznaczane zgodnie z wynikami wstępnej diagnozy. Procedury są przepisywane z uwzględnieniem obrazu klinicznego i indywidualnych cech pacjenta.

Metody laboratoryjne

Główną metodą diagnostyczną jest badanie próbek krwi. Analizy są wykonywane na różne sposoby. Oprócz ogólnego badania, które ma na celu zbadanie podstawowych parametrów krwi, zaleca się również analizę biochemiczną i hormonalną.

Korzystając z tych procedur, określ:

  • Zawartość glukozy
  • Poziom wapnia
  • Ilość mocznika
  • Stężenie niektórych hormonów
  • Lepkość krwi
  • Zawartość kwasów tłuszczowych

Pomocniczą metodą diagnozy patologii endokrynologicznych jest analiza moczu. Umożliwia testowanie próbek w celu zidentyfikowania określonych produktów przemiany materii. Najbardziej skuteczne w patologii nadnerczy, jak również w przypadku cukrzycy.

Do celów diagnostycznych stosuje się różne metody badania próbek krwi, a także ogólną analizę moczu.

Badanie instrumentalne

Takie metody diagnozy układu hormonalnego są niezbędne nie tylko do identyfikacji patologii. Za ich pomocą określa się stopień zaawansowania choroby, intensywność rozwoju, możliwe czynniki strącające i wpływ na inne narządy.

Badania instrumentalne są niezwykle ważne dla wyznaczenia dalszego kursu terapeutycznego. Ponadto metody sprzętowe odgrywają rolę w procesie różnicowania patologii. Eliminują możliwość wystąpienia innych chorób o podobnych objawach i parametrach biochemicznych.

Metody instrumentalne obejmują:

  • Badanie ultrasonograficzne
  • Metody tomografii (CT, MRI)
  • Biopsja igłowa
  • Radiografia
  • Densytometria
  • Skanowanie izotopowe

Prezentowane metody mają przeciwwskazania, które należy wziąć pod uwagę przed wykonaniem.

Układ hormonalny to kompleks gruczołów odpowiedzialnych za wydzielanie hormonów. Substancje te biorą udział we wszystkich procesach zachodzących w ludzkim organizmie. Gdy choroby rozwijają się w wyniku zaburzeń hormonalnych, które prowadzą do poważnych komplikacji. Przy pojawieniu się wczesnych objawów patologii wymagana jest kompleksowa kontrola.

Zauważyłeś błąd? Wybierz i naciśnij Ctrl + Enter, aby nam powiedzieć.

Rozdział 1. Układ hormonalny kobiet

Pierwsza część tej książki jest teoretyczna. Jest możliwe, że informacje zawarte w nim na początku będą interesujące dla wszystkich naszych czytelników. Jeśli od razu chcesz przygotować gotowe przepisy, możesz zacząć czytać od następnej części - "Główne okresy w życiu kobiety". Na pewno wrócisz do proponowanego tutaj materiału. Zrozumienie, jak działa twoje ciało, pozwoli ci usystematyzować zdobytą wiedzę i samodzielnie wyciągnąć wnioski na temat przydatności tej lub innej porady dla ciebie.

W końcu najdroższą rzeczą, jaką mamy, jest nasze zdrowie. A im więcej o tym wiemy, tym łatwiej nam wybrać odpowiednie metody leczenia i diagnozy, profilaktykę, antykoncepcję, optymalne dla naszego organizmu, itp. Na szczęście w tamtych czasach, gdy pacjent nie miał pytać lekarza o dalsze pytania dotyczące jego diagnozy i wyboru metody leczenie, dawno już minęło. Nowoczesne podejście implikuje wysokie kompetencje samego pacjenta i konstruktywną współpracę pacjenta z lekarzem we wspólnej przyczynie stawiania oporu chorobie. Więc miejmy cierpliwość i przystąpmy do badania struktury naszego układu hormonalnego.

Funkcja endokrynologiczna

Aktywność wszystkich narządów wewnętrznych jest regulowana przez układ hormonalny. Gruczoły dokrewne znajdują się w różnych częściach naszego ciała, ale są funkcjonalnie blisko ze sobą powiązane. Oznacza to, że problemu, powiedzmy, niepłodności nie można obwiniać jedynie o słabe działanie jajników. Nasz system hormonalny działa jako pojedynczy mechanizm, a "załamanie" jakiegokolwiek ogniwa w tym mechanizmie może wpływać na pracę wszystkich innych.

Gruczoły dokrewne wytwarzają substancje biologicznie czynne - hormony (z języka greckiego. "Hormao" - ruch, ekscytacja), które wpływają na metabolizm i pracę zarówno poszczególnych narządów i układów, jak i całego organizmu. Komórki gruczołów dokrewnych wydzielają hormony bezpośrednio do krwi lub, poprzez przestrzeń zewnątrzkomórkową, do sąsiednich komórek. Wraz z przepływem krwi hormony rozprzestrzeniają się w organizmie i wpływają na aktywność wszystkich narządów i układów.

W przeciwieństwie do układu sercowo-naczyniowego, oddechowego, wydalniczego i wielu innych układów naszego ciała, których "moce" są ściśle określone, system hormonalny pełni wiele różnych funkcji. Odgrywa kluczową rolę w wykonywaniu tak ważnych zadań, jak trawienie, reprodukcja i homeostaza żywności (utrzymywanie optymalnego stanu organizmu w zmieniających się warunkach środowiskowych) oraz reguluje wzrost i rozwój. Odpowiednio, istnieje sprzężenie zwrotne: na przykład infekcja, hipotermia lub stres mogą być przyczyną pogorszenia funkcji rozrodczej organizmu.

Aktywność układu hormonalnego jest ściśle powiązana z pracą układu nerwowego poprzez komórki neurosekrementalne, które opiszemy później. Wraz z centralnym układem nerwowym hormony są zaangażowane w reakcje emocjonalne i aktywność umysłową. Wydzielanie hormonalne przyczynia się do normalnego funkcjonowania układu odpornościowego i nerwowego, co z kolei wpływa na układ hormonalny (regulację neuroendokrynną i immunologiczną).

Struktura układu hormonalnego

Układ hormonalny składa się z:

• z gruczołów dokrewnych - narządów wytwarzających hormony (tarczycy, nadnerczy, epifizę, przysadkę itp.);

• produkujące hormony części narządów, które łączą funkcje hormonalne i inne funkcje (podwzgórze, trzustka, grasica itp.);

• pojedyncze komórki zlokalizowane w różnych narządach (komórki rozlanego układu dokrewnego).

Niektóre funkcje endokrynne są również wykonywane przez wątrobę, nerki, żołądek, jelita, śledzionę. Komórki endokrynologiczne znajdują się w prawie wszystkich tkankach ciała. Produkują soki (tajne gruczoły) zawierające hormony specyficzne dla każdego narządów wewnątrzwydzielniczych i uwalniają je bezpośrednio do krwioobiegu. Taka jest różnica między gruczołami dokrewnymi lub gruczołami wydzielania wewnętrznego (z greckiego "endos" - do wewnątrz i "krino" - przydzielam), z gruczołów zewnątrzwydzielniczych, które wydzielają swój sekret do przewodów, które przechodzą na zewnętrzną powierzchnię ciała (gruczoły ślinowe, gruczoły potowe żołądek, płuca).

Komórki nerwowe

Bliski związek między układem nerwowym a hormonalnym tłumaczy się obecnością komórek neurosekrecyjnych w ciele. Neurosecretion (od Sekretarza - separacja) - właściwość niektórych komórek nerwowych do produkcji i wydzielania specjalnych aktywnych produktów - neurohormonów. Rozprzestrzenianie się (jak hormony gruczołów dokrewnych) poprzez ciało poprzez krwiobieg, neurohormony mogą wpływać na aktywność różnych narządów i układów. Regulują funkcje gruczołów dokrewnych, które z kolei uwalniają hormony do krwi i regulują aktywność innych narządów.

Komórki neurotyczne, podobnie jak zwykłe komórki nerwowe, odbierają sygnały dochodzące do nich z innych części układu nerwowego, ale następnie przekazują otrzymaną informację w sposób humoralny (nie wzdłuż aksonów, ale przez naczynia) - przez neurohormony. Tak więc, łącząc właściwości komórek nerwowych i endokrynnych, komórki neurosekretywne łączą mechanizmy regulacji nerwów i hormonów wewnątrz jednego układu neuroendokrynnego. Zapewnia to w szczególności zdolność organizmu do przystosowania się do zmieniających się warunków środowiskowych. Zunifikowanie mechanizmów regulacji nerwów wewnątrzwydzielniczych występuje na poziomie podwzgórza i przysadki mózgowej.

Gruczoły dokrewne

Jak wspomniano powyżej, gruczoły dokrewne lub gruczoły dokrewne nie mają przewodów wydalniczych: produkty ich wydzielania wchodzą bezpośrednio do krwi, limfy lub komórek sąsiednich. Dlatego wszystkie gruczoły dokrewne mają bogate zaopatrzenie w krew.

Hormony wytwarzane przez gruczoły dokrewne prowadzą chemiczną regulację aktywności całego organizmu i wywierają wyraźny efekt w minimalnych ilościach. Regulacja ilości hormonów w organizmie i ich wpływ na różne układy i narządy występują bardzo szybko - nic dziwnego, że hormony są jednym z najsilniejszych leków współczesnej medycyny. Dlatego w żadnym przypadku nie należy przyjmować hormonów bez recepty. Optymalna równowaga tych substancji w organizmie jest niezwykle ważna.

Głównymi gruczołami układu hormonalnego są: podwzgórze, przysadka mózgowa, tarczyca, gruczoły przytarczyczne, nadnercza, szyszynka i gruczoły płciowe (u mężczyzn, jąder, u kobiet, jajników).

Centralne ogniwo układu dokrewnego obejmuje podwzgórze, epifizę i przysadkę mózgową. Głównym ośrodkiem regulującym produkcję hormonów przez gruczoły dokrewne i ich uwalnianie do krwi jest podwzgórze zlokalizowane w mózgu. Odbiera informacje z centralnego układu nerwowego i przełącza je do przysadki mózgowej.

Przysadka reguluje wydzielanie wszystkich narządów endokrynnych od niej zależnych, które są obwodowym połączeniem układu hormonalnego (tarczycy, kory nadnerczy, jąder i jajników). Gruczoły przytarczyczne, niektóre komórki wysp trzustkowych, komórki produkujące hormony innych narządów również należą do obwodowego połączenia układu hormonalnego.

Z kolei hormony gruczołów wydzielania wewnętrznego mają przeciwny wpływ na układ podwzgórzowo-przysadkowy. Wiele interakcji tych systemów pozostaje nieodkrytych, a badacze intensywnie angażują się w te problemy.

Podwzgórze

Podwzgórze łączy układ nerwowy i hormonalny w układzie nerwowo-wydzielniczym i jest najwyższym ośrodkiem regulacji funkcji wegetatywnych. Innymi słowy, ten mały podział mózgu ważący tylko około 5 gramów jest tym samym przewodnikiem, dzięki czemu wszystkie systemy naszego ciała funkcjonują jak harmonijna orkiestra.

Z powierzchni ciała i narządów wewnętrznych w podwzgórzu odbiera sygnały o stanie ciała. W przyśrodkowym obszarze podwzgórza znajdują się specjalne neurony, które dostrzegają informacje o najważniejszych parametrach krwi i płynu mózgowo-rdzeniowego - temperatura, skład wodno-elektrolitowy osocza i poziomy hormonów we krwi. Poprzez mechanizmy nerwowe przyśrodkowy obszar podwzgórza kontroluje aktywność przysadki mózgowej. Obszar ten służy zatem jako pośrednie ogniwo między układem nerwowym i hormonalnym.

Podwzgórze wydziela substancje o działaniu hormonalnym (tak zwane hormony uwalniające z języka angielskiego, Release - to allocate). Mają stosunkowo prostą strukturę chemiczną i wpływają na przysadkę mózgową, powodując wydzielanie różnych, bardziej złożonych hormonów. Przy nadmiernym wydzielaniu hormonów aktywujących przysadkę mózgową można zaobserwować wzrost czynności tarczycy i gruczołów płciowych. Umożliwiło to stosowanie hormonów uwalniających w praktyce klinicznej i wykorzystywanie ich w diagnostyce niektórych chorób endokrynologicznych. Wraz z hormonami aktywującymi przysadkę mózgową uwalniają się substancje biologicznie czynne w podwzgórzu, które hamują wytwarzanie hormonów przysadkowych (inhibitorów).

Regulacja aktywności naszego ciała przez podwzgórze determinuje wszystkie najbardziej złożone reakcje wegetatywne i behawioralne: termoregulację, odruchy pokarmowe, zachowania seksualne itp.

Wpływ podwzgórza na funkcje seksualne wiąże się z regulacją aktywności gruczołów płciowych i uczestnictwem w organizacji mechanizmów nerwowych niezbędnych do realizacji zachowań seksualnych. Regulacja czynności seksualnych odbywa się poprzez syntezę i wydzielanie hormonów uwalniających gonadotropiny (HS-WG). W przeciwieństwie do męskiego ciała, w kobiecym wydzielaniu gonadotropin występuje nie tylko w toniku (stałym), ale także w cyklicznym (okresowym) trybie.

W obecności patologii obszaru podwzgórza obserwuje się nieprawidłowości w układzie rozrodczym (na przykład zaburzenia miesiączkowania). W dzieciństwie patologia podwzgórza może objawiać się zmianą czasu dojrzewania.

Podczas rozwoju płodu podwzgórze nienarodzonego dziecka wpływa na tworzenie się jego płci. W okresie dojrzewania, sygnał dochodzący z podwzgórza przez przysadkę mózgową, gruczoły płciowe zaczynają intensywnie wytwarzać odpowiednie męskie lub żeńskie hormony płciowe, pod wpływem których nastolatek rozwija cechy płci wtórnej i doświadczenia erotyczne.

W podwzgórzu wytwarzanie tak ważnych hormonów jak oksytocyna i wazopresyna. Kiedy produkcja wazopresyny zostaje zakłócona przez komórki podwzgórza, rozwija się ciężka choroba - cukrzyca poza cukrzycowa.

Zachowanie żywieniowe wiąże się również z podwzgórzem. Z elektryczną stymulacją odpowiedniej strefy, zwierzę ze sztucznie wywołanym zachowaniem żywieniowym zaczyna jeść, nawet jeśli nie jest głodne, a jednocześnie przeżuwa niejadalne przedmioty. Po pokonaniu bocznych obszarów podwzgórza następuje aphagia (odmowa jedzenia). Z kolei destrukcji przyśrodkowych obszarów podwzgórza towarzyszy hiperfagia (nadmierne spożywanie pokarmu).

Jednak obszary podwzgórza, których podrażnienie prowadzi do różnych reakcji behawioralnych, nakładają się na siebie. Oznacza to, że nie można rozpatrywać tych procesów poza ich interakcją (co mogłoby sugerować istnienie takich terminów, jak "centrum głodu" i "centrum nasycenia"). Dzisiaj neuronalna organizacja podwzgórza, dzięki której ta mała jednostka jest w stanie kontrolować wiele istotnych reakcji behawioralnych i neurohumoralnych procesów regulacyjnych, pozostaje tajemnicą i przedmiotem dalszych badań naukowych.

Przysadka mózgowa

Przysadka to zaokrąglona formacja umiejscowiona na dolnej powierzchni mózgu. Narząd ten, który należy do centralnego ogniwa układu dokrewnego, składa się z dwóch dużych płatów o różnym pochodzeniu i strukturze: przedni - adenohofizy (stanowi 70-80% całkowitej masy gruczołu) i tylnej - neurohifozy. Pośredni (środkowy) płat przysadki jest dobrze rozwinięty u wielu zwierząt, a u ludzi jest cienką warstwą komórek między płatami przednimi i tylnymi. Komórki te syntetyzują swoje specyficzne hormony.

Przedni płat jest najbardziej aktywny. Wydziela różne hormony: adrenokortykotropowe, stymulujące aktywność kory nadnerczy; stymulowanie tarczycy, wpływające na pracę tarczycy; hormony gonadotropowe atakujące gruczoły płciowe; prolaktyna, pobudzająca funkcje piersi itp.

Przysadkowe hormony gonadotropowe pobudzają aktywność jajników. Zidentyfikowano trzy takie hormony: stymulowanie folikulotropowe (FSH), promujące rozwój pęcherzyków jajnikowych; luteinizowanie (LH), które powoduje luteinizację pęcherzyków; luteotropowy (LTG), który wspiera funkcję ciałka żółtego podczas cyklu menstruacyjnego i ma działanie laktotropowe.

Tylny płat jest znacznie mniejszy. Nie zawiera tkanki gruczołowej i jest bardzo podobna pod względem struktury do tkanki nerwowej (stąd nazwa "neurohypofiza"). Tylny płat przysadki mózgowej nie uwalnia hormonów, jest to rodzaj ich przechowywania. Tutaj gromadzą się wazopresyna i oksytocyna, które powstają w jądrach podwzgórza, a następnie przenikają do płata tylnego przysadki mózgowej.

Wraz z podwzgórzem, przysadka mózgowa tworzy układ podwzgórzowo-przysadkowy, który kontroluje aktywność obwodowych gruczołów dokrewnych. Rozmiar przysadki mózgowej jest dość indywidualny, średnio u osoby dorosłej waha się od 0,5 do 0,7 g.

Od działalności przysadki zależą: procesy wzrostu; synteza białek; rozwój i funkcja gruczołów sutkowych. Stymuluje wzrost pęcherzyków jajnikowych, produkcję hormonów zawierających jod, a także reguluje metabolizm tłuszczów. Zaburzenia sekrecji hormonów przysadki w ciele powodują różne zaburzenia, których natura zależy od stopnia i rodzaju uszkodzenia przysadki oraz związanego z nią nadmiaru lub braku wydzielania hormonów.

Brak funkcji przysadki u dorosłych może być związany z procesem zapalnym, czasem z uszkodzeniem nowotworowym przysadki oraz u kobiet z utratą krwi podczas porodu. Przejawia się to osłabieniem, utratą masy ciała, niskim ciśnieniem krwi, niedokrwistością i zaburzeniami endokrynologicznymi (bez menstruacji, zmniejszonego pożądania seksualnego itp.). Zapobieganie tej chorobie u kobiet jest w dużej mierze związane z zapobieganiem krwawieniem podczas porodu.

Epifiza

Ten narząd nie został wystarczająco zbadany, ale obecnie jest skierowany do układu hormonalnego. Według najnowszych badań biologicznych szyszynka lub szyszynka jest częścią systemu fotoneuroendokrynnego. Światło ma działanie blokujące na jego aktywność, a ciemność je stymuluje.

Epifiza zdrowego dorosłego ma masę nieco ponad 100 mg. Ta niewielka formacja wytwarza hormony melatoniny i serotoniny. Aktywność szyszynki ma wyraźny dzienny rytm: w nocy syntetyzuje się melatoninę, po południu serotoninę. Zakłada się, że cykliczne działanie tych hormonów umożliwia organizmowi nawigację i dostosowanie się do zmiany dnia i nocy.

W pełni funkcjonalne znaczenie szyszynki nie zostało jeszcze ustalone. Być może jego aktywność wpływa na wszystkie hormony podwzgórzowo-przysadkowe, a także na układ odpornościowy. Znane funkcje szyszynki obejmują hamowanie rozwoju seksualnego i zachowań seksualnych, a także wzrost guzów. Produkcja melatoniny jest najbardziej aktywna u dzieci; po osiągnięciu dojrzałości zmniejsza się.

Zgodnie z doświadczeniami, lek, który jest ekstraktem melatoniny, zwiększa średnią długość życia zwierząt o 20-25%. Nic dziwnego, że wielu badaczy wykazuje duże zainteresowanie tym potencjalnym "eliksirem młodości" dla ludzi.

Tarczycy

Jest to największy gruczoł wydzielania wewnętrznego. U zdrowego dorosłego jego waga wynosi 20-30 g (zmniejsza się wraz z wiekiem). Gruczoł ma swoją nazwę od chrząstki tarczycy i nie jest niczym tarcza. Jest to niesparowany organ umieszczony na szyi i składający się z dwóch płatów połączonych wąskim przesmykiem.

Gruczoł tarczowy wytwarza hormony, które biorą udział w regulacji procesów metabolicznych i wzrostowych - tyroksyny, trójjodotyroniny, tykokalcytoniny. Zwiększają intensywność metabolizmu, poziom zużycia tlenu przez narządy i tkanki. Biologiczne działanie tyrokalcytoniny polega na zapewnieniu prawidłowego metabolizmu wapnia.

Regulacja funkcji gruczołów jest wykonywana przez podwzgórze. Z kolei hormony tarczycy wpływają na stan funkcjonalny przedniego płata przysadki mózgowej. Produkcja hormonów zależy od różnych czynników: aktywności innych gruczołów dokrewnych (przedniego płata przysadki, nadnerczy, gonad) i spożycia jodu z pożywienia. Na produkcję hormonów wpływa również temperatura otoczenia, różne bodźce emocjonalne i fizyczne.

Hormony tarczycy mają wszechstronny wpływ na organizm. Są niezbędne do rozwoju mózgu i układu nerwowego u dzieci; regulują dojrzewanie tkanek i narządów, określając ich aktywność funkcjonalną, wzrost i metabolizm.

Brak, niedobór i nadmiar hormonów tarczycy prowadzi do różnych chorób. Niewydolność funkcji gruczołu może być wrodzona; w tym samym czasie płód nadal ma różne zaburzenia metaboliczne w łonie matki, a dziecko rodzi się z wyraźnymi zmianami w mózgu. Jest to najcięższa forma niedoczynności tarczycy, zwana kretynizmem. Niedoczynność tarczycy jest szczególnie powszechna, gdy w naturze nie ma wystarczającej ilości jodu. W wyniku braku tego elementu gruczoł tarczycy zwiększa kompensację, zapewniając organizmowi niezbędną ilość hormonów. Przy nadmiernym wydzielaniu hormonów gruczoł tarczowy rozwija inną chorobę - nadczynność tarczycy.

Zaburzenia tarczycy i niedobór jodu mogą być również przyczyną mastopatii - łagodnej choroby gruczołów mlecznych, przejawiającej się w rozwoju ich tkanek.

Gruczoły przytarczyczne

Gruczoł przytarczyczny lub przytarczyce znajdują się na tylnej powierzchni tarczycy. Te cztery gruczoły są bardzo małe, wielkości grochu. Ich całkowita masa wynosi tylko 0,1-0,13 g.

Gruczoły przytarczyczne wytwarzają parathormon, który reguluje zawartość soli, wapnia i fosforu we krwi. Z jego niedoborem dochodzi do zaburzeń wzrostu kości i zębów, wzrasta pobudliwość układu nerwowego. Wiele procesów fizjologicznych (przenoszenie impulsów nerwowych, krzepnięcie krwi, tworzenie kości, skurcz mięśni, zapłodnienie jaj itp.) Odbywa się tylko przy normalnym metabolizmie wapnia. Wapń dostaje się do organizmu wraz z pożywieniem, szczególnie dużo w pokarmach roślinnych.

Uszkodzenia gruczołów przytarczycznych mogą być związane z guzem i procesami zapalnymi w nich. Przy nadmiernym wydzielaniu parathormonu rozwija się nadczynność przytarczyc, z niewystarczającym wydzielaniem - niedoczynność przytarczyc.

Trzustka

Trzustka jest bardzo ważnym organem wydzielniczym. Znajduje się w pobliżu dwunastnicy i jest połączony ze sobą specjalnym kanałem.

Gruczoł ten należy do gruczołów o mieszanej wydzielinie i spełnia jednocześnie dwie funkcje - wydzielniczą i śródsekcyjną. Funkcją wydalniczą jest wydalanie enzymów trawiennych do dwunastnicy. Intra-sekrecja - w produkcji hormonów (insulina, glukagon).

Insulina wytwarzana jest w małych skupiskach komórek zwanych wysepkami trzustkowymi, które są rozmieszczone nierównomiernie; każda wysepka ma rozległą sieć naczyniową i nerwową. Głównym działaniem insuliny jest obniżenie poziomu glukozy we krwi. Głównym efektem glukagonu jest wzrost poziomu glukozy poprzez stymulowanie jego produkcji w wątrobie. Tak więc insulina i glukagon utrzymują fizjologiczny poziom glukozy we krwi. W przypadku dysfunkcji trzustki rozwija się cukrzyca lub tzw. Zespół hipoglikemiczny objawiający się ostrym spadkiem zawartości cukru we krwi.

Nadnercza

Nadnercza są połączonymi gruczołami wydzielania wewnętrznego zlokalizowanymi powyżej nerek (stąd ich nazwa). Odgrywają ważną rolę w regulacji metabolizmu, adaptacji organizmu do niekorzystnych warunków i realizacji funkcji seksualnych. Gruczoły te składają się z dwóch części - kory i rdzenia.

Kora nadnerczy wytwarza około 50 różnych hormonów, które dzielą się na trzy grupy: mineralokortykoidy, glukokortykoidy i steroidy płciowe (androgeny i estrogeny). Glukokortykoidy regulują wydzielanie hormonów przez grasicę (grasicę). Przez długi czas grasica znajdowała się w systemie hormonalnym, ale w ostatnich latach większość ekspertów uważa, że ​​nie ma ściśle określonej funkcji endokrynnej. Grasica wytwarza rozpuszczalne hormony grasicy (lub grasicy), które regulują wzrost, dojrzewanie i różnicowanie komórek T odpowiedzialnych za naszą odporność, a także zapewniają funkcjonalną aktywność dojrzałych komórek układu odpornościowego.

Rdzeń nadnerczy wytwarza dwa hormony - adrenalinę i norepinefrynę. Działając na zakończenia nerwowe, hormony te regulują funkcję układu sercowo-naczyniowego, wpływają na procesy metaboliczne i uczestniczą w reakcjach adaptacyjnych organizmu. Adrenalina jest uważana za hormon metaboliczny, ponieważ ma wpływ na zasoby węglowodanów i mobilizację tłuszczu. Norepinefryna zwęża naczynia krwionośne i zwiększa ciśnienie krwi. Rdzeń nadnerczy jest ściśle związany z układem nerwowym.

Guzy nadnerczy mogą powodować nadmierne wydzielanie pewnych hormonów, co prowadzi do maskulinizacji kobiecego ciała i feminizacji samca. Wyraża się to pojawieniem się wtórnych cech płciowych charakterystycznych dla płci przeciwnej.

Jajnik

Gruczoły płciowe są reprezentowane w mężczyznach przez jądra, a u kobiet przez jajniki. Jajniki są parami żeńskich gruczołów płciowych zlokalizowanych w jamie miednicy. Pełnią dwie funkcje: endokrynną (wytwarzanie hormonów płciowych) i generatywną (rozwój jaj).

Jajniki wytwarzają estrogeny i szereg innych hormonów, które zapewniają prawidłowy rozwój żeńskich narządów płciowych i drugorzędowych cech płciowych, określają cykliczny charakter miesiączki, prawidłowy przebieg ciąży i inne funkcje kobiecego ciała.

Żeńskie gruczoły płciowe składają się z tkanki łącznej i substancji kory mózgowej, w których mieszki włosowe znajdują się w różnych stadiach rozwoju. Aparat pęcherzykowy jajnika wytwarza głównie estrogeny, ale także słabe androgeny i progestyny. Ciałko żółte jajnika (tymczasowy gruczoł dokrewny, który istnieje tylko w fazie lutealnej cyklu miesiączkowego), przeciwnie, produkuje głównie progestyny ​​i, w mniejszym stopniu, estrogeny i słabe androgeny.

Ludzkie jajniki działają cyklicznie. Szczegółowy opis ich działań znajduje się w drugiej części tej książki. Kiedy naruszenia wydzielania hormonów jajnikowych u kobiet są naruszenia seksualnego rozwoju, cykl menstruacyjny, nie może być niezdolność do przeprowadzenia ciąży. Najczęstsze przyczyny tych patologii to zapalenie w jajnikach, dlatego terminowe leczenie infekcji to zapobieganie zaburzeniom hormonalnym.

Układ rozrodczy jest jednym z najdelikatniej zrównoważonych i dlatego wrażliwych systemów naszego ciała. Przy najmniejszym zakłóceniu równowagi hormonalnej, upośledzonej odporności, procesach zapalnych, infekcjach narządów płciowych itp. Kobiecy układ rozrodczy cierpi przede wszystkim, umożliwiając poczęcie, rodzenie i rodzenie dziecka. Zaburzenia funkcji gruczołów dokrewnych dotyczą w równym stopniu kobiet i mężczyzn, osób starszych i dzieci, ale dla kobiecego ciała kluczowe znaczenie może mieć nieskazitelna praca układu dokrewnego.

Nasze hormony

Prawdopodobnie każda kobieta przynajmniej raz w życiu usłyszała oskarżenie, że jej zachowanie zależy od gry hormonów. Działanie tych niesamowitych substancji o naprawdę olbrzymiej aktywności biologicznej i prawda w dużej mierze determinuje nasz nastrój i samopoczucie. Jeśli w niektóre dni nie możesz wstać o 6 rano i pobiegniesz na siłownię, to nie jest to wina słabej woli, ale równowaga hormonalna, która rozwinęła się w twoim ciele.

Nasz wygląd, apetyt, pociąg do płci przeciwnej (libido), poziom sprawności fizycznej, a nawet charakter i typ osobowości zależą od hormonów. Tak więc, estrogeny są odpowiedzialne za nasze piękno, progesteron odpowiada za nastrój w drugiej fazie cyklu miesiączkowego i zdolność do ciąży. Wysoka zawartość męskiego hormonu testosteronu, który w niewielkich ilościach również produkuje kobiece ciało, przyczynia się do pożądania męskich zawodów i chęci do pracy na wysokich stanowiskach.

Jeśli więc często czujesz nierozsądną drażliwość lub nie możesz zrezygnować ze złych nawyków (na przykład z powodu nadmiernego jedzenia słodyczy), najprawdopodobniej istnieje odchylenie od normalnego poziomu niektórych hormonów w twoim ciele.

Czym są hormony?

Hormony zostały odkryte przez naukowców w 1902 roku. Zgodnie z definicją większości specjalistów są to organiczne związki chemiczne wytwarzane przez niektóre gruczoły i komórki, które mają złożony i wielowymiarowy wpływ na komórki docelowe. (Cele komórki sprawiają, że obecność specyficznego receptora białkowego determinuje ich wrażliwość na ten hormon.) Jeden hormon może mieć kilka celów, a fizjologiczne zmiany spowodowane przez niego wpływają na szereg funkcji organizmu. Czasami hormony działają razem: efekt jednego z nich zależy od obecności innego.

Równowaga hormonalna organizmu wpływa na ostrość myślenia i ruchliwość fizyczną, określa naszą budowę ciała i wzrost, ton głosu, pożądanie i zachowanie seksualne. Dzięki systemowi dokrewnemu człowiek może przystosować się do silnych wahań temperatury, nadmiaru lub braku jedzenia, stresu fizycznego i emocjonalnego.

Hormony służą jako humoralne (krwiopochodne) regulatory praktycznie wszystkich procesów biologicznych zachodzących w organizmie. Obecnie znanych jest ponad 80 różnych hormonów. Większość z nich nie może być przechowywana ani przechowywana w ciele, więc produkcja hormonów jest stale. Ilość substancji biologicznie czynnych wytwarzanych przez gruczoły dokrewne zależy od wieku, stanu psychicznego i fizycznego osoby, a także od pory dnia i wpływu otoczenia.

Zwiększenie lub zmniejszenie produkcji hormonów w stosunku do normy, jak również zmiana wrażliwości receptorów hormonalnych i zakłócenie transportu hormonów, prowadzą do różnych chorób, które endokrynologia zajmuje się badaniem i leczeniem.

Mechanizm działania hormonów

Głównymi cechami działania hormonów są: dystans (mogą być wytwarzane z dala od komórek docelowych), swoistość, selektywność i wysoka aktywność w małych dawkach.

Hormony działają na organizm lub na poszczególne narządy i układy poprzez receptory. Wszystkie receptory mają zdolność samoregulacji - przy niskim poziomie określonego hormonu we krwi liczba odpowiednich receptorów w tkankach i ich wrażliwość na ten hormon zwiększają się automatycznie (pojawia się uczulenie). Odwrotnie, na wysokim poziomie tego hormonu ma miejsce kompensacyjne zmniejszenie liczby receptorów i ich wrażliwości - proces ten nazywa się desensytyzacją.

Hormony są transportowane z miejsc syntezy do komórek docelowych z przepływem krwi. Wśród nich są te, które wchodzą w krew w trybie pulsacyjnym - w porcjach. Niektóre hormony są przyłączone do specjalnych białek transportowych. Wydalany w małych ilościach z organizmu w żółci i moczu. Główna ilość jest przetwarzana w wątrobie i wydalana z żółcią.

Głównym czynnikiem regulującym poziom hormonu we krwi jest tempo jego wejścia do krwiobiegu. W niektórych przypadkach produkcja hormonów jest kontrolowana przez substrat, którego poziom reguluje. W większości przypadków nie jeden, ale kilka bodźców wpływa na produkcję hormonu, chociaż niektóre z nich odgrywają wiodącą rolę. Często hormony są czynnikami, które hamują sprzężenie zwrotne ich własnych produktów.

Klasyfikacja hormonów

Istnieją różne sposoby klasyfikacji hormonów i neuroprzekaźników: według gruczołów, które je produkują; w oparciu o ich wpływ na ciało; według typu receptorów, przez które ten efekt jest przeprowadzany; zgodnie z metodą dostarczania do narządów docelowych itp. Najczęstszym, choć nie zawsze najdogodniejszym, jest klasyfikacja według struktury chemicznej. Zgodnie z tą klasyfikacją hormony są podzielone na kilka grup - białka, peptydy, aminy, glikoproteiny, steroidy itp.

Klasyfikacja hormonów według rodzaju receptorów, na których działają, jest stosowana w farmakologii. Receptory hormonalne dzielą się na trzy główne klasy: receptory jonotropowe, metabotropowe i steroidowe. W endokrynologii receptory nazywane są zazwyczaj głównym hormonem lub klasą hormonów, które poprzez nie wykonują swoje działanie (insulina, receptory androgenowe, receptory ACTH itp.).

Chemiczny charakter hormonów jest inny. Czas trwania jego działania biologicznego zależy od złożoności struktury hormonu - na przykład od ułamków sekundy w mediatorach i peptydach do godzin i dni w hormonach steroidowych i jodotroninach. Analiza struktury chemicznej i właściwości fizykochemicznych hormonów pozwala badać mechanizmy ich działania i przeprowadzać ich syntezę.

Klasyfikacja funkcjonalna obejmuje podział hormonów na efektor (bezpośrednio wpływa na narząd docelowy), zwrotnik (reguluje syntezę i uwalnianie hormonów efektorowych) i uwalnianie hormonu (reguluje syntezę i wydzielanie adenohophii, głównie tropiku).

Oczywiście, trudno jest nieświadomemu dokładnie zrozumieć wszystkie te mądrości. W celu omówienia z lekarzem planu badań i leczenia lub przeczytania streszczenia przepisanego leku, wystarczy ogólny pogląd, jak funkcjonuje twoje ciało i zrozumienie terminów medycznych bezpośrednio związanych z twoim problemem.

Ludzkie jajniki i hormony łożyska

Jajniki wytwarzają estrogeny, a także słabe androgeny i progestyny. U kobiet niebędących w ciąży pewna ilość estrogenu powstaje również w korze nadnerczy. Wytwarzanie estrogenów kontrolowane jest przez przedni płat przysadki i hormony gonadotropowe (działające na gruczoły płciowe): stymulujące mieszki włosowe (FSH) i luteinizujące (LH). Ze względu na swoją chemiczną naturę estrogeny są hormonami steroidowymi. Ich główną funkcją jest stymulowanie wzrostu i rozwoju żeńskich narządów płciowych oraz drugorzędnych cech płciowych. Oprócz bezpośrednio narządów płciowych, celem działania żeńskich hormonów płciowych jest tkanka tłuszczowa, włosy, skóra, strun głosowych, a także wszystkie inne narządy i tkanki, w tym mózg.

Głównymi estrogenami są estradiol, estron i estriol. Ponadto wiele innych estrogenowych hormonów zostało wydzielonych z płynów biologicznych ludzkiego ciała, które są uważane za produkty metaboliczne trzech głównych estrogenów.

Estrogeny atakują prawie wszystkie narządy endokrynologiczne. Ich działanie zależy od dawki. Tak więc, małe i średnie dawki stymulują rozwój jajników i dojrzewanie pęcherzyków, hamują owulację i powodują bardzo duże procesy zanikowe w jajnikach. Ponadto hormony estrogenowe blokują tworzenie się hormonu wzrostu - hormonu wzrostu.

Ciałko żółte jajnika wytwarza gestageny, których główną fizjologiczną właściwością jest stymulacja procesów zapewniających implantację rozwijającej się komórki jajowej i rozwój ciąży. Głównym z nich jest progesteron. Pewna ilość progesteronu jest również syntetyzowana w łożysku i korze nadnerczy. W przeciwieństwie do estrogenu, progesteron jest wytwarzany wyłącznie w drugiej fazie cyklu menstruacyjnego. Zmniejsza obrzęk tkanek gruczołów sutkowych i macicy, pogrubia płyn wydzielany przez szyjkę macicy oraz tworzenie tak zwanej zatyczki śluzowej zamykającej kanał szyjki macicy. Brak progesteronu może uniemożliwić zajście w ciążę. Ponadto progesteron wpływa na inne układy organizmu. W szczególności jest w stanie zmniejszyć uczucie głodu i pragnienia, wpływa na stan emocjonalny i temperaturę ciała. Według niektórych ekspertów wysoki poziom tego hormonu tłumi pożądanie seksualne.

Interakcja estrogenu i progesteronu reguluje cykl menstruacyjny kobiety przez cały okres rozrodczy. Jednak te hormony są odpowiedzialne nie tylko za przepływ cyklu menstruacyjnego, ale także wpływają na funkcjonowanie innych układów ciała. W szczególności chronią naczynia przed gromadzeniem się płytek cholesterolu, kontrolują metabolizm wody i soli, zwiększają gęstość skóry i promują jej nawodnienie, regulują aktywność gruczołów łojowych, wspomagają siłę kości i stymulują tworzenie nowej tkanki kostnej, zatrzymując w niej wapń i fosfor.

Androgeny - męskie hormony płciowe - są produkowane w ciele kobiety w małych ilościach. Brak tych hormonów powoduje wypadanie włosów; nadmiar prowadzi do wirylizacji - pojawienie się u kobiet cech charakterystycznych dla mężczyzn. Testosteron męskiego hormonu płciowego powstaje w jajnikach, a następnie przekształca się w estrogeny w komórkach dojrzałego pęcherzyka. To właśnie ten hormon tworzy libido. Brak testosteronu prowadzi do zmniejszenia aktywności seksualnej, a jego nadmiar zwiększa pożądanie seksualne.

Hormony łożyska wpływają na ciało kobiety w czasie ciąży. Łożysko - porowata membrana łącząca zarodek ze ścianą macicy matki - wydziela ludzką gonadotropinę kosmówkową i ludzki laktogen łożyskowy. Podobnie jak jajniki, łożysko wytwarza również progesteron i szereg estrogenów. Ludzka gonadotropina kosmówkowa (hCG) zapobiega oderwaniu się endometrium, co powoduje menstruację. Laktogen łożyska ludzkiego (PL), działający na metabolizm węglowodanów i tłuszczów, przyczynia się do zachowania w organizmie matki związków glukozy i związków azotu, a tym samym zapewnia płodowi wystarczającą ilość składników odżywczych; jednocześnie powoduje mobilizację wolnych kwasów tłuszczowych - źródła energii organizmu matczynego.

Inne hormony ważne dla kobiecego ciała

Rozwój gruczołów mlecznych i tworzenie się mleka stymuluje prolaktynę hormonalną (PRL). Jest produkowany przez przysadkę mózgową. Prolaktyna odnosi się do antagonistów hormonalnych (rywali) FSH i LH, więc wzrost stężenia prolaktyny w organizmie kobiety niebędącej w ciąży powoduje zaburzenie czynności jajników, co może prowadzić do niepłodności. Nadmierne wydzielanie prolaktyny jest również jedną z możliwych przyczyn chorób piersi i otyłości.

Oksytocyna stymuluje gładkie mięśnie macicy, zwiększając jej aktywność kurczliwości, a także wpływa na laktację, ponieważ, po pierwsze, nieznacznie zwiększa wydzielanie prolaktyny, a po drugie pomaga zmniejszyć komórki śródbłonka (komórki otaczające pęcherzyki gruczołu mlekowego, które produkują mleko ). Ponadto oksytocyna ma wpływ na sferę psycho-emocjonalną, wywołując życzliwy stosunek do innych i uczestniczy w formowaniu przywiązania matki do dziecka zaraz po porodzie.

Kortyzol jest niezbędnym hormonem steroidowym wydzielanym przez kory nadnerczy. Bierze udział w regulacji wielu procesów metabolicznych i odgrywa kluczową rolę w reakcjach obronnych organizmu na stres i głód; ma działanie przeciwzapalne. Jednak podwyższony poziom kortyzolu we krwi może prowadzić do niepłodności. W takim przypadku proces owulacji jest zaburzony, a jeśli dojdzie do owulacji i zajdzie ciąża, w dużym odsetku przypadków poronienia występują późno (częściej po 20 tygodniach).

Według ostatnich badań hormon melatonina tłumi funkcje rozrodcze u kobiet, więc nadmierna produkcja może być również przyczyną niepłodności. Melatonina jest wytwarzana przez szyszynkę z serotoniny, która z kolei jest syntetyzowana przez organizm z aminokwasu tryptofanu. Iluminacja wpływa na wydzielanie tych hormonów: im więcej, tym wyższa produkcja serotoniny. Melatonina jest produkowana tylko w ciemności.

Serotonina jest często nazywana "hormonem szczęścia" - jej wydzielanie wywołuje uczucie euforii, a także brak objawionej depresji, zmęczenia i zwiększonej wrażliwości na ból. Ponadto odgrywa rolę w fizjologii snu, zachowań seksualnych i sytości. Aby wytworzyć serotoninę, glukoza musi być dostarczana do organizmu innego niż tryptofan. Przy spożywaniu żywności bogatej w węglowodany, wytwarzana jest serotonina, w wyniku czego wzrasta nastrój i napięcie mięśni. Dlatego chęć zjedzenia czegoś słodkiego częściej wskazuje na brak serotoniny w organizmie.

Cząsteczki serotoniny działają w ścisłym związku z cząsteczkami innego neuroprzekaźnika - adrenaliny. (Neuroprzekaźniki to substancje, które przenoszą impulsy nerwowe z jednej komórki do drugiej.) Kiedy serotonina jest niewystarczająco wytwarzana, pojawiają się tak zwane reakcje nadnerczy: nieuzasadniony lęk i panika, kryzysy autonomiczne, a w konsekwencji choroby układu sercowo-naczyniowego.

Wymienione powyżej hormony stanowią jedynie niewielką część olbrzymiej ilości substancji biologicznie czynnych, które wpływają na różne systemy i funkcje naszego organizmu. Mechanizmy ich działań są tak złożone i wielowymiarowe, że nie można ujawnić tego tematu w ramach tej książki. Kończąc rozmowę o urządzeniu naszego systemu hormonalnego, dotkniemy kolejnego ważnego tematu - wykorzystania hormonów w celach terapeutycznych (terapia hormonalna).

Zastosowanie hormonów w praktyce medycznej

Współczesna medycyna ma bogate doświadczenie w stosowaniu hormonów do celów leczniczych. Obecnie terapia hormonalna jest w stanie zrekompensować niedostateczne wydzielanie prawie każdego gruczołu endokrynnego; doskonałe wyniki zapewnia również terapia zastępcza, przeprowadzana po usunięciu konkretnego gruczołu. Hormony można również stosować do stymulacji gruczołów. Gonadotropiny, na przykład, są stosowane do stymulacji gruczołów płciowych, w szczególności do wywoływania owulacji.

Oprócz terapii zastępczej, hormony i leki hormonopodobne są wykorzystywane do innych celów. Tak więc nadmierne wydzielanie androgenów przez nadnercze w niektórych chorobach tłumi leki kortyzonopodobne. Innym przykładem jest stosowanie estrogenów i progesteronu w pigułkach antykoncepcyjnych w celu tłumienia owulacji. Hormony można również stosować jako środki neutralizujące działania niepożądane innych leków.

Często hormony są stosowane jako specyficzne leki. Tak więc, adrenalina, relaksujące mięśnie gładkie, jest bardzo skuteczna w przypadkach ataków astmy oskrzelowej. Hormony są również używane do celów diagnostycznych. Na przykład, badając funkcję kory nadnerczy, uciekają się do jej stymulacji przez wstrzyknięcie ACTH pacjentowi, a odpowiedź jest oceniana na podstawie zawartości kortykosteroidów w moczu lub osoczu.

Obecnie leki hormonalne zaczęto stosować w niemal wszystkich dziedzinach medycyny. Gastroenterolodzy stosują kortyzonopodobne hormony w leczeniu zapalenia jelit i zapalenia jelita grubego. Dermatolodzy leczą trądzik estrogenem, a niektóre choroby skóry - glukokortykoidami; Alergicy stosują ACTH i glukokortykoidy w leczeniu astmy, pokrzywki i innych chorób alergicznych. Pediatrzy stosują substancje anaboliczne, gdy konieczne jest poprawienie apetytu lub przyspieszenie wzrostu dziecka, a także duże dawki estrogenu, aby zapobiec nadmiernemu wzrostowi.

Przeszczepy narządów wykorzystują glukokortykoidy, które zmniejszają szanse odrzucenia przeszczepu. Estrogeny mogą ograniczać rozprzestrzenianie się przerzutowego raka piersi u pacjentów po menopauzie, a androgeny są stosowane w tym samym celu przed menopauzą. Urolodzy używają estrogenów, aby spowolnić rozprzestrzenianie się raka prostaty. Specjaliści w dziedzinie chorób wewnętrznych stwierdzili, że wskazane jest stosowanie związków kortyzonopodobnych w leczeniu niektórych rodzajów kolagenozy, a ginekolodzy i położnicy stosują hormony w leczeniu wielu zaburzeń niezwiązanych bezpośrednio z niedoborem hormonalnym. Aby zwiększyć aktywność skurczową macicy przy słabym porodzie, położnicy często stosują oksytocynę.

Biorąc pod uwagę ścisły związek między układem hormonalnym i układem nerwowym, hormony są również szeroko stosowane w psychiatrii w leczeniu schizofrenii, długotrwałej depresji itp.

Jednakże, jak już wspomniano, powołanie leków hormonalnych może być wykonane tylko przez wykwalifikowanego lekarza i dopiero po dokładnym zbadaniu pacjenta. Równowaga hormonalna organizmu jest znacznie łatwiejsza do złamania niż do przywrócenia, więc przy stosowaniu tak potężnych środków, jak hormony, należy zachować szczególną ostrożność.

Dodatkowe Artykuły O Tarczycy

Jeśli pojawi się problem, jak zmniejszyć progesteron, konieczne jest przeanalizowanie nie tylko objawów jego nadmiernej ilości, ale także przyczyn nieprawidłowego działania układu rozrodczego.

EDV jest ustanawiany i opłacany przez organ terytorialny jednostki analityki finansowej.Jeżeli obywatel ma prawo do otrzymania EDV z kilku powodów w ramach jednej ustawy, EDV ustanawia się na jednej podstawie, która przewiduje wyższą kwotę płatności.

Hormon ciążowy lub progesteron wpływa na funkcje rozrodcze kobiety, jak żadna inna. Ze względu na wystarczającą zawartość tego hormonu we krwi kobiety owulują. W rezultacie jajo może zostać zapłodnione przez plemnik i przymocowane do ściany macicy.