Główny / Ankieta

Układ hormonalny

Układ wydzielania wewnętrznego tworzy szereg gruczołów wewnątrzwydzielniczych (gruczołów wydzielania wewnętrznego) i grupy komórek endokrynnych rozproszonego w różnych narządach i tkankach, które syntetyzują i wydzielają do krwi wysoce aktywnych substancji biologicznych - hormony (od greckiego Hormon -. Cytowanie w ruchu), które mają działanie stymulujące lub hamujące działanie na funkcje organizmu: metabolizm i energię, wzrost i rozwój, funkcje reprodukcyjne i adaptacja do warunków istnienia. Funkcja gruczołów dokrewnych jest kontrolowana przez układ nerwowy.

Ludzki układ hormonalny

Układ hormonalny to zestaw gruczołów dokrewnych, różnych narządów i tkanek, które w ścisłej współpracy z układami nerwowymi i immunologicznymi regulują i koordynują funkcje organizmu poprzez wydzielanie fizjologicznie czynnych substancji niesionych przez krew.

Gruczoły dokrewne (gruczoły dokrewne) są gruczołami, które nie mają kanałów wydzielniczych i wydzielają tajemnicę z powodu dyfuzji i egzocytozy do wewnętrznego środowiska organizmu (krew, limfa).

Gruczoły dokrewne nie mają przewodów wydzielniczych, są splecione z licznymi włóknami nerwowymi i obfitą siecią naczyń krwionośnych i limfatycznych, w które wchodzą hormony. Ta cecha zasadniczo odróżnia je od zewnętrznych gruczołów wydzielniczych, które wydzielają swoje sekrety przez kanały wydzielnicze na powierzchnię ciała lub do jamy narządu. Istnieją gruczoły o mieszanej wydzielinie, takie jak trzustka i gruczoły płciowe.

Układ hormonalny obejmuje:

Gruczoły dokrewne:

Narządy z tkanką endokrynologiczną:

  • trzustka (wysepki Langerhansa);
  • gonady (jądra i jajniki)

Narządy z komórkami endokrynowymi:

  • CNS (szczególnie podwzgórze);
  • serce;
  • płuca;
  • przewód żołądkowo-jelitowy (system APUD);
  • nerka;
  • łożysko;
  • grasica
  • gruczoł krokowy

Ryc. Układ hormonalny

Wyróżniającymi właściwościami hormonów są ich wysoka aktywność biologiczna, swoistość i dystans działania. Hormony krążą w bardzo niskich stężeniach (nanogramy, pikogramy w 1 ml krwi). Tak więc 1 g adrenaliny wystarczy, aby wzmocnić pracę 100 milionów izolowanych serc żab, a 1 g insuliny jest w stanie obniżyć poziom cukru we krwi 125 tysięcy królików. Niedoboru jednego hormonu nie można całkowicie zastąpić innym, a jego brak z reguły prowadzi do rozwoju patologii. Wchodząc do krwiobiegu, hormony mogą wpływać na całe ciało oraz na organy i tkanki znajdujące się daleko od gruczołu, w którym są uformowane, tj. hormony ubierają odległe działanie.

Hormony są względnie szybko niszczone w tkankach, w szczególności w wątrobie. Z tego powodu, aby utrzymać wystarczającą ilość hormonów we krwi i zapewnić bardziej długotrwałe i ciągłe działanie, konieczne jest ich stałe uwalnianie przez odpowiedni gruczoł.

Hormony, takie jak media, krążące we krwi współdziałają tylko z tych organów i tkanek, w którym komórki na błonach, mają szczególne chemoreceptorów w cytoplazmie albo jądrze zdolny do tworzenia kompleksu z hormon - receptor. Narządy, które mają receptory dla określonego hormonu, nazywane są narządami docelowymi. Na przykład w przypadku hormonów przytarczyc narządami docelowymi są: kość, nerki i jelito cienkie; w przypadku żeńskich hormonów płciowych narządy płciowe są narządami docelowymi.

Kompleks hormon-receptor w narządach docelowych uruchamia serię procesów wewnątrzkomórkowych, aż do aktywacji pewnych genów, w wyniku czego wzrasta lub maleje synteza enzymów, ich aktywność wzrasta lub maleje, a przepuszczalność komórek wzrasta w przypadku niektórych substancji.

Klasyfikacja hormonów według struktury chemicznej

Z chemicznego punktu widzenia hormony są dość zróżnicowaną grupą substancji:

hormony białkowe - składają się z 20 lub więcej reszt aminokwasowych. Należą do nich hormony przysadkowe (STG, TSH, ACTH, LTG), trzustka (insulina i glukagon) oraz gruczoły przytarczyczne (parathormon). Niektóre hormony białkowe to glikoproteiny, takie jak hormony przysadkowe (FSH i LH);

hormony peptydowe - zawierają zasadniczo 5 do 20 reszt aminokwasowych. Należą do nich hormony przysadki (wazopresyna i oksytocyna), epifiza (melatonina), tarczycy (tyyrokalcytonina). Hormony białkowe i peptydowe są substancjami polarnymi, które nie mogą przeniknąć do błon biologicznych. Dlatego do ich sekrecji stosowany jest mechanizm egzocytozy. Z tego powodu receptory białek i hormonów peptydowych są wbudowane w błonę plazmatyczną komórki docelowej, a sygnał jest przekazywany do struktur wewnątrzkomórkowych przez wtórne przekaźniki - posłańcy (ryc. 1);

hormony, pochodne aminokwasów - katecholaminy (adrenalina i noradrenalina), hormony tarczycy (tyroksyna i trijodotyronina) - pochodne tyrozyny; serotonina jest pochodną tryptofanu; histamina jest pochodną histydyny;

hormony steroidowe - mają podstawę lipidową. Należą do nich hormony płciowe, kortykosteroidy (kortyzol, hydrokortyzon, aldosteron) i aktywne metabolity witaminy D. Hormony steroidowe są substancjami niepolarnymi, dzięki czemu swobodnie przenikają do błon biologicznych. Receptory dla nich znajdują się wewnątrz komórki docelowej - w cytoplazmie lub jądrze. Pod tym względem hormony te mają długotrwały efekt, powodując zmianę procesów transkrypcji i translacji podczas syntezy białek. Hormony tarczycy, tyroksyna i trijodotyronina mają ten sam efekt (ryc. 2).

Ryc. 1. Mechanizm działania hormonów (pochodne aminokwasów, białko-peptyd)

a, 6 - dwa warianty działania hormonu na receptory błonowe; PDE - fosfodizeteraza, PC-A - kinaza białkowa A, kinaza białkowa C C-C; DAG - diaceloglicerol; TFI - tri-fosfoinozytol; In 1,4-, 5-F-inozytol 1,4, 5-fosforan

Ryc. 2. Mechanizm działania hormonów (steroidy i tarczycy)

I - inhibitor; GH - receptor hormonalny; Gras - aktywowany kompleks receptorów hormonalnych

Hormony białkowo-peptydowe mają swoistość gatunkową, podczas gdy hormony steroidowe i pochodne aminokwasów nie mają specyficzności gatunkowej i zwykle mają podobny wpływ na członków różnych gatunków.

Ogólne właściwości regulujących peptydów:

  • Zsyntetyzowano wszędzie, w tym w ośrodkowym układzie nerwowym (neuropeptydów), peptydy żołądkowo-jelitowe (GI), płuc, serca (atriopeptidy), komórek śródbłonka (endoteliny itp..), układu rozrodczego (inhibinie relaksyny, etc.)
  • Mają krótki okres półtrwania i po podaniu dożylnym są przez krótki czas przechowywane we krwi.
  • Mają głównie efekt lokalny.
  • Często mają działanie nie niezależnie, ale w bliskiej interakcji z mediatorami, hormonami i innymi substancjami biologicznie czynnymi (działanie modulujące peptydów)

Charakterystyka głównych regulatorów peptydowych

  • Peptydy-leki przeciwbólowe, antynocyceptywny układ mózgu: endorfiny, enxfalin, dermorfiny, kiotorfina, casomorfin
  • Pamięć i uczenie się peptydów: fragmenty wazopresyny, oksytocyny, kortykotropiny i melanotropiny
  • Peptydy senne: peptyd sensu delta, czynnik Uchizono, czynnik Pappenheimera, czynnik Nagasaki
  • Stymulatory odporności: fragmenty interferonu, tuftsin, peptydy grasicy, dipeptydy muramylowe
  • Stymulatory zachowań związanych z jedzeniem i piciem, w tym substancje hamujące apetyt (anoreksja): neurogenina, dinorfina, analogi mózgu cholecystokininy, gastryna, insulina
  • Modulatory nastroju i komfortu: endorfiny, wazopresyna, melanostatyna, tyroliberyna
  • Czynniki zachowania seksualnego: fragmenty lyuliberinowe, oksytocynowe, kortykotropinowe
  • Regulatory temperatury ciała: bombezyna, endorfiny, wazopresyna, tyroliberyna
  • Regulatory tonu mięśni poprzecznie prążkowanych: somatostatyna, endorfiny
  • Płynnie regulujące napięcie mięśni: ceruslin, ksenopenina, fizamalina, kasinina
  • Neuroprzekaźniki i ich antagoniści: neurotensyna, karnozyna, proktolina, substancja P, inhibitor neurotransmisji
  • Peptydy przeciwalergiczne: analogi kortykotropiny, antagoniści bradykininy
  • Stymulatory wzrostu i przeżycia: glutation, stymulator wzrostu komórek

Regulacja funkcji gruczołów dokrewnych odbywa się na kilka sposobów. Jednym z nich jest bezpośredni wpływ na komórki gruczołowe stężenia we krwi substancji, której poziom jest regulowany przez ten hormon. Na przykład podwyższony poziom glukozy we krwi przepływającej przez trzustkę powoduje zwiększenie wydzielania insuliny, co zmniejsza poziom cukru we krwi. Innym przykładem jest zahamowanie produkcji hormonu przytarczyc (zwiększenie poziomu wapnia w surowicy krwi), gdy są poddane działaniu podwyższonej przytarczyc komórki stężenia Ca 2+ i stymulację wydzielania tego hormonu na spada poziom Ca2 + we krwi.

Nerwowa regulacja aktywności gruczołów dokrewnych odbywa się głównie poprzez podwzgórze i wydzielane przez nie neurohormony. Nie obserwuje się bezpośredniego działania nerwowego na komórki wydzielnicze gruczołów dokrewnych (z wyjątkiem rdzenia nadnerczy i epifizą). Włókna nerwowe unerwiające gruczoł głównie regulują napięcie naczyń krwionośnych i dopływ krwi do gruczołu.

Naruszenie funkcji gruczołów dokrewnych może być ukierunkowane zarówno na zwiększenie aktywności (nadczynność), jak i na zmniejszenie aktywności (niedoczynność).

Ogólna fizjologia układu hormonalnego

Układ hormonalny to system przekazywania informacji między różnymi komórkami i tkankami organizmu i regulowania ich funkcji za pomocą hormonów. Hormonalnego systemu ciało ludzkie jest przedstawiony gruczołów wewnątrzwydzielniczych (przysadki mózgowej, nadnercza, tarczycę i przytarczyc, szyszynki), jednostki z tkanki wewnątrzwydzielniczego (trzustki, gonady) i organów funkcji hormonalnego komórek (łożyska, gruczołu ślinowego, wątroba, nerki, serce, etc..). Szczególne miejsce w systemie hormonalnego usunięciu podwzgórza, który z jednej strony, ma miejsce tworzenie się hormonów z innym - zapewnia interfejs między systemem nerwowym i endokrynnych mechanizmów regulacji funkcji ciała.

Gruczoły dokrewne lub gruczoły dokrewne to struktury lub struktury, które wydzielają sekret bezpośrednio do płynu pozakomórkowego, krwi, limfy i płynu mózgowego. Całość gruczołów dokrewnych tworzy układ hormonalny, w którym można wyróżnić kilka składników.

1. Lokalny układ hormonalny, który obejmuje klasyczne gruczoły dokrewne: przysadkę mózgową, nadnercza, epifizę, tarczycę i przytarczyce, wyspową część trzustki, gruczoły płciowe, podwzgórze (jądra wydzielnicze), łożysko (dławik tymczasowy), grasicę ( grasica). Produktami ich aktywności są hormony.

2. Rozlany układ hormonalny, który składa się z komórek gruczołowych umiejscowionych w różnych narządach i tkankach oraz substancji wydzielniczych podobnych do hormonów wytwarzanych w klasycznych gruczołach dokrewnych.

3. System do wychwytywania prekursorów amin i ich dekarboksylacji, reprezentowany przez komórki gruczołowe wytwarzające peptydy i aminy biogenne (serotonina, histamina, dopamina itp.). Istnieje pogląd, że ten system obejmuje rozproszony układ hormonalny.

Gruczoły dokrewne są podzielone na następujące kategorie:

  • stosownie do ciężkości morfologicznego połączenia z centralnym układem nerwowym - do centralnego (podwzgórze, przysadka, epifiza) i obwodowego (tarczycy, gruczołów płciowych itp.);
  • zgodnie z funkcjonalną zależnością od przysadki mózgowej, która jest realizowana poprzez jej hormony tropiczne, na przysadce mózgowej i przysadce niezależnej.

Metody oceny stanu funkcji układu hormonalnego u ludzi

Główne funkcje układu hormonalnego, odzwierciedlające jego rolę w ciele, są uważane za:

  • kontrolować wzrost i rozwój organizmu, kontrolę funkcji rozrodczych i udział w kształtowaniu zachowań seksualnych;
  • wraz z układem nerwowym - regulacja metabolizmu, regulacja zużycia i osadzania substratów energetycznych, utrzymywanie homeostazy organizmu, tworzenie reakcji adaptacyjnych organizmu, zapewnienie pełnego rozwoju fizycznego i psychicznego, kontrola syntezy, wydzielanie i metabolizm hormonów.
Metody badania układu hormonalnego
  • Usunięcie (wytępienie) gruczołu i opis skutków operacji
  • Wprowadzenie ekstraktów gruczołów
  • Izolacja, oczyszczanie i identyfikacja substancji czynnej gruczołu
  • Selektywna supresja wydzielania hormonów
  • Transplantacja gruczołów dokrewnych
  • Porównanie składu krwi płynącej i wypływającej z gruczołu
  • Ilościowe oznaczanie hormonów w płynach biologicznych (krew, mocz, płyn mózgowo-rdzeniowy itp.):
    • biochemiczne (chromatografia itp.);
    • testy biologiczne;
    • analiza radioimmunologiczna (RIA);
    • analiza immunoradiometryczna (IRMA);
    • analiza radioodbiornika (PPA);
    • analiza immunochromatograficzna (szybkie paski diagnostyczne)
  • Wprowadzenie radioaktywnych izotopów i skanowanie radioizotopowe
  • Monitorowanie kliniczne pacjentów z patologią endokrynologiczną
  • Badanie ultrasonograficzne gruczołów dokrewnych
  • Tomografia komputerowa (CT) i rezonans magnetyczny (MRI)
  • Inżynieria genetyczna

Metody kliniczne

Opierają się na danych z przesłuchania (anamnezy) i identyfikacji zewnętrznych oznak dysfunkcji gruczołów dokrewnych, w tym ich wielkości. Na przykład obiektywne objawy dysfunkcji komórek kwasochłonnych przysadki mózgowej w dzieciństwie to przysadka przysadka - karłowatość (wzrost poniżej 120 cm) z niewystarczającym wydzielaniem hormonu wzrostu lub gigantyzmu (wzrost ponad 2 m) z nadmiernym uwalnianiem. Istotnymi zewnętrznymi objawami dysfunkcji układu hormonalnego mogą być nadmierna lub niewystarczająca masa ciała, nadmierna pigmentacja skóry lub jej brak, natura włosów, nasilenie drugorzędowych cech płciowych. Bardzo ważnymi objawami diagnostycznymi zaburzeń endokrynologicznych są objawy pragnienia, wielomocz, zaburzenia apetytu, zawroty głowy, hipotermia, zaburzenia miesiączkowania u kobiet oraz zaburzenia zachowania seksualnego wykrywane przy ostrożnym przesłuchiwaniu osoby. Identyfikując te i inne objawy, można podejrzewać, że dana osoba ma szereg zaburzeń endokrynologicznych (cukrzyca, choroba tarczycy, dysfunkcja gruczołów płciowych, zespół Cushinga, choroba Addisona, itp.).

Biochemiczne i instrumentalne metody badań

Na podstawie określenia poziomu hormonów i ich metabolitów we krwi, płynie mózgowo-rdzeniowym, moczu, ślinie, szybkości i dziennej dynamice ich wydzielania, kontrolowanych wskaźnikach, badaniu receptorów hormonalnych i indywidualnych efektów w tkankach docelowych, a także wielkości gruczołu i jego aktywności.

W badaniach biochemicznych wykorzystuje się metody chemiczne, chromatograficzne, radioreceptorowe i radioimmunologiczne do określania stężenia hormonów, a także do badania wpływu hormonów na zwierzęta lub hodowle komórkowe. Ustalenie poziomu potrójnie wolnych hormonów, biorąc pod uwagę okołodobowe rytmy wydzielania, płeć i wiek pacjentów, ma wielkie znaczenie diagnostyczne.

Analiza radioimmunologiczna (RIA, analiza radioimmunologiczna, izotopowa analiza immunologiczna) jest metodą ilościowego oznaczania substancji fizjologicznie czynnych w różnych podłożach, opartą na kompetycyjnym wiązaniu związków i podobnych radioznakowanych substancji ze specyficznymi układami wiążącymi, a następnie detekcję przy użyciu specjalnych spektrometrów radiowych.

Analiza immunoadiometryczna (IRMA) jest specjalnym rodzajem OSR, który wykorzystuje przeciwciała znakowane radionuklidem i nie zawiera znaczonego antygenu.

Analiza radioreceptorów (PPA) jest metodą ilościowego oznaczania fizjologicznie czynnych substancji w różnych mediach, w których receptory hormonalne są stosowane jako układ wiążący.

Tomografia komputerowa (CT) to metoda rentgenowska oparta na nierównej absorpcji promieniowania rentgenowskiego przez różne tkanki ciała, która różnicuje tkanki twarde i miękkie przez gęstość i jest stosowana w diagnozowaniu patologii tarczycy, trzustki, nadnerczy itp.

Rezonans magnetyczny (MRI) jest instrumentalną metodą diagnozy, za pomocą której ocenia się stan układu podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowego, szkieletu, narządów jamy brzusznej i miednicy małej w endokrynologii.

Densytometria to metoda rentgenowska stosowana do określania gęstości kości i diagnozowania osteoporozy, która pozwala wykryć już 2-5% utraty masy kostnej. Zastosuj densytometrię pojedynczego fotonu i dwóch fotonów.

Skanowanie izotopowe (skanowanie) to metoda otrzymywania dwuwymiarowego obrazu, który odzwierciedla dystrybucję radiofarmaceutyków w różnych narządach za pomocą skanera. W endokrynologii stosuje się do diagnozowania patologii tarczycy.

Badanie ultrasonograficzne (USG) to metoda polegająca na rejestrowaniu odbitych sygnałów pulsacyjnego ultradźwięków, które są wykorzystywane w diagnostyce chorób tarczycy, jajników, gruczołu krokowego.

Test na tolerancję glukozy jest metodą stresu do badania metabolizmu glukozy w organizmie, używaną w endokrynologii do diagnozowania upośledzonej tolerancji glukozy (prediabetes) i cukrzycy. Poziom glukozy mierzy się na czczo, a następnie przez 5 minut proponuje się wypicie szklanki ciepłej wody, w której rozpuszcza się glukoza (75 g), a poziom glukozy we krwi jest ponownie mierzony po 1 i 2 godzinach. Poziom mniejszy niż 7,8 mmol / l (2 godziny po obciążeniu glukozą) uważa się za normalny. Poziom wyższy niż 7,8, ale mniejszy niż 11,0 mmol / l - upośledzona tolerancja glukozy. Poziom wyższy niż 11,0 mmol / l - "diabetes mellitus".

Orchomometria - pomiar objętości jąder za pomocą przyrządu do stetoskopu (miernik).

Inżynieria genetyczna to zestaw technik, metod i technologii do wytwarzania rekombinowanego RNA i DNA, izolowania genów z ciała (komórek), manipulowania genami i wprowadzania ich do innych organizmów. W endokrynologii używa się do syntezy hormonów. Rozważana jest możliwość terapii genowej chorób endokrynologicznych.

Terapia genowa polega na leczeniu chorób dziedzicznych, wieloczynnikowych i niedziedzicznych (zakaźnych) poprzez wprowadzenie genów do komórek pacjentów w celu zmiany defektów genów lub nadania komórkom nowych funkcji. W zależności od metody wprowadzania egzogennego DNA do genomu pacjenta terapia genowa może być prowadzona w hodowli komórkowej lub bezpośrednio w organizmie.

Podstawową zasadą oceny czynności przysadki mózgowej jest równoczesne określenie poziomu hormonów tropowych i efektorowych oraz, w razie potrzeby, dodatkowe określenie poziomu hormonu uwalniającego podwzgórze. Na przykład równoczesne oznaczanie kortyzolu i ACTH; hormony płciowe i FSH z LH; hormony tarczycy zawierające jod, TSH i TRH. Testy funkcjonalne są przeprowadzane w celu określenia pojemności wydzielniczej gruczołu i wrażliwości receptorów CE na działanie regulacyjnych hormonów hormonalnych. Na przykład, określenie dynamiki wydzielania hormonów przez tarczycę w celu podania TSH lub wprowadzenia TRH w przypadku podejrzenia jego niewydolności.

Aby określić predyspozycje do cukrzycy lub wykryć jej ukryte formy, przeprowadza się test stymulacji z wprowadzeniem glukozy (doustny test tolerancji glukozy) i określeniem dynamiki zmian jego poziomu we krwi.

Jeśli podejrzewa się hiperfunkcję, wykonywane są testy tłumiące. Na przykład, aby ocenić wydzielanie insuliny, trzustka mierzy jej stężenie we krwi podczas długiego (do 72 godzin) postu, kiedy poziom glukozy (naturalny stymulant sekrecji insuliny) we krwi znacząco spada, aw normalnych warunkach towarzyszy temu zmniejszenie wydzielania hormonów.

Aby zidentyfikować naruszenia funkcji gruczołów wydzielania wewnętrznego, najczęściej stosuje się ultrasonografię instrumentalną (najczęściej), metody obrazowania (tomografia komputerowa i tomografia magnetoreszonansowa), a także badanie mikroskopowe materiału z biopsji. Zastosuj również specjalne metody: angiografię z selektywnym pobieraniem krwi, wypływającą z gruczołu dokrewnego, badania radioizotopowe, densytometrię - oznaczanie gęstości optycznej kości.

Identyfikacja dziedzicznej natury zaburzeń funkcji endokrynnych za pomocą metod badań molekularnych. Na przykład, kariotypowanie jest dość informacyjną metodą diagnozy zespołu Klinefeltera.

Metody kliniczne i eksperymentalne

Używany do badania funkcji gruczołu dokrewnego po jego częściowym usunięciu (na przykład po usunięciu tkanki tarczycy w tyreotoksykozie lub raku). Na podstawie danych o resztkowej funkcji hormonalnej gruczołu ustala się dawkę hormonów, którą należy wprowadzić do organizmu w celu hormonalnej terapii zastępczej. Terapia zastępcza w odniesieniu do dziennego zapotrzebowania na hormony jest przeprowadzana po całkowitym usunięciu niektórych gruczołów dokrewnych. W każdym razie terapia hormonalna zależy od poziomu hormonów we krwi, aby wybrać optymalną dawkę hormonu i zapobiec przedawkowaniu.

Poprawność terapii zastępczej można również ocenić na podstawie końcowych efektów wstrzykniętych hormonów. Na przykład, kryterium prawidłowego dawkowania hormonu podczas leczenia insuliną jest utrzymanie fizjologicznego poziomu glukozy we krwi pacjenta z cukrzycą i zapobieganie rozwojowi hipo- lub hiperglikemii.

KONTROLA FUNKCJI SYSTEMU ENDOCRINICZNEGO

Układ hormonalny zajmuje jedno z centralnych miejsc w zarządzaniu różnymi procesami życiowymi na poziomie całego organizmu. Za pomocą produkowanych hormonów system ten jest bezpośrednio zaangażowany w zarządzanie metabolizmem, fizjologią i morfologią różnych komórek, tkanek i narządów (patrz dodatek 5).

Hormony są biologicznie wysoce aktywnymi substancjami, które tworzą się w gruczołach dokrewnych, wchodzą do krwioobiegu i wywierają regulujący wpływ na funkcje narządów i układów organizmu, które są oddalone od miejsca ich wydzielania.

Hormony określają intensywność syntezy białka, wielkość komórek, ich zdolność do dzielenia się, wzrost całego organizmu i jego poszczególnych części, tworzenie płci i rozmnażanie; różne formy adaptacji i utrzymania homeostazy; wyższa aktywność nerwowa.

Zasada fizjologicznego działania hormonów polega na tym, że dostają się one do krwioobiegu i rozprzestrzeniają się po całym organizmie. Hormony wywierają efekt fizjologiczny w minimalnych dawkach. Na przykład 1 g adrenaliny może aktywować pracę 100 milionów izolowanych serc. Na błonach komórkowych znajdują się receptory dla wielu hormonów. Cząsteczka każdego rodzaju hormonu może

(Figura 4.6 schemat układu neuroendokrynnego ACTH - hormon adrenokortykotropowy (ACTH),... CL - COR tikoliberin N - hormon luteinizujący; LL - lyuliberin; CO - Somatoliberyna; lin - tireoliberin, TSH - Hormon tyreotropowy, FL - folliberin; FSH - hormon folikulotropowy.

łączą się tylko z "swoim" receptorem na błonie komórkowej (zasada: cząsteczka hormonu zbliża się do receptora jako "klucz do zamka"). Takie komórki są nazywane komórkami docelowymi. Na przykład, dla hormonów płciowych komórkami docelowymi są komórki z gruczołów płciowych, a hormon adrenokortykotropowy (ACTH), który jest wyrzucany w warunkach stresu, w której komórkami docelowymi są komórki kory nadnerczy. Kilka przykładów związku między hormonami przysadki i narządami docelowymi pokazano na ryc. 4.6. Zakłócenie jednego lub drugiego ogniwa układu dokrewnego

Ryc. 4.7. Ogólny schemat regulacji układu hormonalnego organizmu na zasadzie "sprzężenia zwrotnego".

może znacząco zmienić normalny przebieg procesów fizjologicznych, prowadząc do głębokiej patologii, często niezgodnej z życiem.

Istnieje bardzo ścisła współzależność funkcjonalna między układem nerwowym i hormonalnym, którą zapewniają różnego rodzaju połączenia (ryc. 4.7).

CNS ma wpływ na układ hormonalny na dwa sposoby: za pośrednictwem autonomicznego (współczulnego i przywspółczulnego) unerwienie i zmiany w aktywności neuroendokrynnych wyspecjalizowanych ośrodkach. Przykład ten ilustruje przykład utrzymywania poziomu glukozy we krwi przy ostrym spadku stężenia glukozy w osoczu krwi (hipoglikemia). Ponieważ glukoza jest absolutnie niezbędna do funkcjonowania mózgu, hipoglikemia nie może trwać długo. Trzustkowe komórki endokrynologiczne reagują na hipoglikemię poprzez wydzielanie hormonu glukagonu, który stymuluje uwalnianie glukozy z wątroby. Inne endokrynne komórki trzustki reagują na hipoglikemię, wręcz przeciwnie. zmniejszenie wydzielania innego hormonu - insuliny, co prowadzi do zmniejszenia wykorzystania glukozy we wszystkich tkankach, z wyjątkiem mózgu. Podwzgórzowe glucoreceptory reagują na hipoglikemię, zwiększając uwalnianie glukozy z wątroby poprzez aktywację współczulnego układu nerwowego. Aktywowane rdzenia nadnerczy i wyrzucany adrenaliny, co ogranicza wykorzystanie glukozy tkanek i promuje uwalnianie glukozy z wątroby. Inne neurony podwzgórza reakcji hipoglikemii stymulując wydzielanie hormonów kory nadnerczy, kortyzolu, która zwiększa syntezę glukozy w wątrobie, w którym skład jest wyczerpana. Kortyzol hamuje także wykorzystanie glukozy we krwi przez wszystkie tkanki z wyjątkiem mózgu. Rezultatem wspólnych reakcji układu nerwowego i hormonalnego jest powrót do normalnego stężenia glukozy w osoczu krwi w ciągu 60-90 minut.

W pewnych warunkach ta sama substancja może odgrywać rolę hormonu i mediatora, a mechanizm w obu przypadkach zmniejsza się do specyficznego oddziaływania cząsteczki z receptorem komórki docelowej. Sygnały z gruczołów dokrewnych, które pełnią rolę hormonów, są postrzegane przez wyspecjalizowane struktury nerwowe i ostatecznie przekształcają się w zmiany w zachowaniu organizmu i reakcje układu hormonalnego. Te ostatnie stają się częścią reakcji regulacyjnych, które tworzą integrację neuroendokrynną. Na rys. 4.7 pokazuje możliwe typy związków układu nerwowego i hormonalnego. W każdym konkretnym przypadku tylko niektóre z tych ścieżek są faktycznie używane.

Przysadka mózgowa, dolny gruczoł mózgowy, jest złożonym narządem endokrynnym położonym u podstawy czaszki w tureckim siodle głównej kości, anatomicznie połączonym przez szypułkę z podwzgórzem. Składa się z trzech płatów: przedniego, środkowego i tylnego. Przednie i środkowe płaty nazywane są adenohophofią, a płat tylny nazywany jest neurohypofizą. W jej rohophophysis, są dwie sekcje: przednia neurohophofia, lub mediana elewacja, i tylna neurohypophysis lub tylny płat przysadki mózgowej.

Przysadka zawiera bardzo rozbudowaną sieć naczyń włosowatych, których ściany mają specjalną strukturę, tzw. Fenestracja

Ryc. 4.8. Schemat podwzgórzowo-przysadkowej sieci naczyń włosowatych.

1 - przedniego płata przysadki; 2 - tętnica przedniego płata przysadki; 3 - sprzężenie hormonalne; 4 - tętnica przedniego podwzgórza; 5 - chiazm wzrokowy; 6 - tyreotropowy hormon uwalniający; 7 - akson; 8 - ciało ssące; 9 - tętnica podwzgórzowa; 10 - sprzężenie hormonalne; II - system bramkowy; 12 - tętnica tylnego płata przysadki mózgowej; 13 - tylny płat przysadki; 14 - odpływ żylny; ACTH - hormon adrenokortykotropowy.

(dziurkowany) nabłonek. Ta sieć naczyń włosowatych nazywana jest "cudowną siecią kapilarną" (ryc. 4.8). Na ścianach naczyń włosowatych kończą się synapsy neuronów podwzgórzowych. Z tego powodu neurony emitują syntetyzowane cząsteczki białka bezpośrednio z synaps na ścianach tych naczyń do krwioobiegu. Wszystkie neurohormony są związkami hydrofilowymi, dla których istnieją odpowiednie receptory na powierzchni błony komórek docelowych. W pierwszym etapie neurohormon oddziałuje z odpowiednim receptorem błonowym. Dalsze przekazywanie sygnału odbywa się przez wewnątrzkomórkowe mediatory wtórne. Schemat układu neuroekdokrynnego organizmu człowieka przedstawiono w dodatku 5.

Kontroluj wydzielanie tylnego płata przysadki mózgowej. Tylny płat przysadki mózgowej lub - organ wewnątrzwydzielniczy, wydzielania i gromadzenia dwa hormony są syntetyzowane w dużych jądrach komórkowych (przykomorowym podwzgórza przedniej i supraoptic), które są następnie transportowane przez aksonów w płacie bocznym. Przez neurohypophyseal hormonów u ssaków należą vazopres-syn lub wazopresyny, która reguluje wymianę wody i oksitonin, hormon zaangażowany w dokumencie dostawy.

Pod wpływem wazopresyny zwiększa się przenikalność zbierających się przewodów nerkowych i napięcie tętniczek. Wazopresyna w niektórych synapsach neuronów podwzgórzowych spełnia funkcję mediatora. Jego dostarczeniem do krwiobiegu występuje w przypadku zwiększania ciśnienia osmotycznego w osoczu krwi, w wyniku czego aktywowane osmoreceptor - neuronów supraoptic jądrem a okołojądrową obszaru podwzgórza. Wraz ze spadkiem osmolarności osocza krwi, aktywność osmoreceptorów jest hamowana, a wydzielanie wazopresyny maleje. Stosując opisane interakcje neuroendokrynne, w tym wrażliwy mechanizm sprzężenia zwrotnego, ustala się stałość ciśnienia osmotycznego osocza krwi. W przypadku naruszenia syntezy, transportu, uwalniania lub działania wazopresyny rozwija się moczówka prosta. Głównymi objawami tej choroby są wydalanie dużych ilości moczu o niskiej gęstości względnej (wielomocz) i stałe uczucie pragnienia. U pacjentów z diurezą osiąga 15-20 litrów na dzień, co jest nie mniej niż 10 razy wyższe niż norma. Przy ograniczonej konsumpcji wody u pacjentów występuje odwodnienie. Stymulując wydzielanie wazopresyny zewnątrzkomórkowej zmniejszenie objętości płynów, ból, jakiś emocji i stresu, a także wielu leków. - kofeina, morfina, barbiturany i alkohol itp oraz wzrost płynu pozakomórkowego jest zmniejszone wydzielanie hormonu. Działanie wazopresyny jest krótkotrwałe, ponieważ ulega szybkiemu zniszczeniu w wątrobie i nerkach.

Oksytocyna jest hormonem, który reguluje akt urodzenia i wydzielanie mleka przez gruczoły sutkowe. Wrażliwość na oksytocynę zwiększa się wraz z wprowadzeniem żeńskich hormonów płciowych. Maksymalną wrażliwość macicy na oksytocynę obserwuje się podczas owulacji iw przeddzień rol. Podczas tych okresów następuje największe uwalnianie hormonu. Obniżenie płodu przez kanał rodny stymulowanie odpowiednich receptorów i afferentation wchodzi w jądrze przykomorowym podwzgórza, które zwiększają wydzielanie oksytocyny. Podczas stosunku, wydzielanie hormonów zwiększa częstotliwość i amplitudę skurczów macicy, ułatwiając transport plemników do jajowodów. Oksytocyna stymuluje przepływ mleka, powodując zmniejszenie komórek mioepitelialnych wyściełających kanały piersi. W wyniku wzrostu ciśnienia w pęcherzykach mleko jest wyciskane do dużych przewodów i łatwo wydalane przez sutki. Podczas stymulacji dotykowej receptorów sutka impulsy są przesyłane do neuronów w jądrze przykomorowym podwzgórza i indukują wydzielanie oksytocyny z przysadki mózgowej. Wpływ oksytocyny na przepływ mleka objawia się w 30-90 s po rozpoczęciu stymulacji brodawek sutkowych.

Kontroluj wydzielanie przedniego płata przysadki. Większość hormonów przedniego płata przysadki odgrywa rolę specyficznych regulatorów innych gruczołów wydzielania wewnętrznego, są to tak zwane "zwrotnikowe" hormony przysadki mózgowej.

Hormon adrenokortykotropowy (ACTH) jest głównym stymulatorem kory nadnerczy. Hormon ten uwalnia się podczas stresu, rozprzestrzenia się poprzez krew i dociera do komórek docelowych kory nadnerczy. Pod działaniem katecholaminy we krwi nadnerczy wyrzucany (adrenaliny i noradrenaliny), które mają na ciele działanie współczulnego (więcej efekt ten został opisany powyżej). Hormonu luteinizującego jest głównym regulatorem biosyntezy hormonów płciowych w gonadach męskich i żeńskich, a stymulatorem wzrostu i dojrzewania pęcherzyków, owulacji, tworzenie i funkcjonowanie ciałka żółtego w jajnikach. Hormon folikulotropowy zwiększa wrażliwość pęcherzyka na działanie hormonu luteinizującego, a także stymuluje spermatogenezę. Hormon stymulujący tarczycę jest głównym regulatorem biosyntezy i sekrecji hormonów tarczycy. Grupa hormonów zwrotnych obejmuje hormon wzrostu lub somatotropinę, najważniejszy regulator wzrostu ciała i syntezę białek w komórkach; jest również zaangażowany w tworzenie się rozkładu glukozy i tłuszczu; w części skutków hormonalnych pośredniczy zwiększone wydzielanie somatomedyny przez wątrobę (czynnik wzrostu I).

Oprócz hormonów tropicznych, w przednim płacie powstają hormony, które pełnią niezależną funkcję podobną do funkcji hormonów innych gruczołów. Hormony te obejmują prolaktynę lub hormon laktogenny, który reguluje laktację. <образование молока) у женщины, дифференцировку различных тканей, ростовые и обменные процессы, инстинкты выхаживания потомства у представителей различных классов позвоночных. Ли-потропины

regulatory metabolizmu tłuszczów.

Funkcjonowanie wszystkich części przysadki jest ściśle związane z podwzgórzem. Podwzgórze i przysadka mózgowa tworzą pojedynczy kompleks strukturalno-funkcjonalny, który jest często nazywany "mózgiem endokrynnym".

Epifas, czyli nadrzędny szyszynka, jest częścią epitalamusa. Hormon melatonina powstaje w epifizie, która reguluje metabolizm pigmentu w ciele i ma efekt antygadotropowy. Dopływ krwi do szyszynki odbywa się poprzez układ krwionośny utworzony przez wtórne gałęzie środkowej i tylnej tętnic mózgowych. Wchodząc w tkankę łączną narządu, naczynia rozpadają się na wiele naczyń włosowatych narządów, tworząc sieć charakteryzującą się dużą liczbą zespoleń: krew z nasady zostaje częściowo usunięta z układu wielkiej żyły mózgowej Galena, a część z nich dostaje się do żył trzeciego splotu komorowego. Neurosekrecja szyszynki zależy od światła. Głównym ogniwem w tym łańcuchu jest przedni podwzgórze (jądro suprachiasmatyczne), które otrzymuje bezpośrednie wejście z włókien nerwu wzrokowego. Co więcej, z neuronów tego jądra tworzy się opadająca ścieżka do wyższego węzła współczulnego, a następnie, jako część specjalnego (szyszynkowego) nerwu, wchodzi w epifizę.

W świetle, produkcja neurohormonów w epifizie jest hamowana, podczas gdy w ciemnej fazie dnia wzrasta. Melatonina wpływa na działanie wielu części ośrodkowego układu nerwowego i niektóre reakcje behawioralne. Na przykład u osoby wstrzyknięcie melatoniny powoduje sen.

Inną fizjologicznie aktywną substancją szyszynki, która twierdzi, że jest neurohormonem, jest serotonina, prekursor melatoniny. Badania na zwierzętach wykazały, że zawartość serotoniny w epifizie jest wyższa niż w innych narządach i zależy od gatunku, wieku zwierząt i reżimu świetlnego; podlega codziennym wahaniom z maksymalnym poziomem w ciągu dnia. Codzienny rytm serotoniny w epifizie możliwy jest tylko w integralności unerwienia współczulnego ciała. Epifiza zawiera również znaczną ilość dopaminy, która jest obecnie uważana za możliwą fizjologicznie czynną substancję epifiz. Przejdziemy teraz do rozważenia regulacji niektórych podstawowych motywacji biologicznych.

Układ hormonalny

Menu nawigacji

Strona główna

Najważniejsze

Informacje

Z archiwów

Polecam

Układ hormonalny to system regulujący aktywność narządów wewnętrznych poprzez hormony wydzielane przez komórki endokrynne bezpośrednio do krwi lub dyfundujący przez przestrzeń międzykomórkową do sąsiednich komórek.

Układ hormonalny jest podzielony na gruczołowy system endokrynologiczny (lub aparat gruczołowy), w którym komórki endokrynne są łączone i tworzą gruczoł dokrewny oraz rozproszony układ hormonalny. Gruczoł dokrewny produkuje hormony gruczołowe, które obejmują wszystkie hormony steroidowe, hormony tarczycy i wiele hormonów peptydowych. Rozproszony system endokrynologiczny jest reprezentowany przez komórki endokrynne, które są rozproszone w całym ciele, wytwarzając hormony zwane peptydami gruczolakowatymi - (z wyjątkiem kalcytriolu). W niemal każdej tkance ciała znajdują się komórki endokrynologiczne.

Układ hormonalny. Główne gruczoły dokrewne. (lewy - mężczyzna, prawy - kobieta): 1. Epifiz (odnoszący się do rozproszonego układu hormonalnego) 2. Przysadka 3. Tarczyca 4. Grasica 5. Nadnercza 6. Trzustka 7. Jajnik 8. jądro

Funkcja endokrynologiczna

  • Bierze udział w humoralnej (chemicznej) regulacji funkcji organizmu i koordynuje działania wszystkich narządów i układów.
  • Zapewnia zachowanie homeostazy organizmu w zmieniających się warunkach środowiskowych.
  • Wraz z układem nerwowym i odpornościowym reguluje
    • wzrost
    • rozwój organizmu
    • jego zróżnicowanie płciowe i funkcje rozrodcze;
    • bierze udział w procesach powstawania, użytkowania i konserwacji energii.
  • W połączeniu z układem nerwowym hormony są zaangażowane w dostarczanie
    • reakcje emocjonalne
    • ludzka aktywność umysłowa.

Gruczołowy układ hormonalny

Gruczołowy układ hormonalny jest reprezentowany przez pojedyncze gruczoły ze stężonymi komórkami endokrynnymi. Gruczoły dokrewne (gruczoły dokrewne) to narządy, które wytwarzają określone substancje i uwalniają je bezpośrednio do krwi lub limfy. Te substancje to hormony - chemiczne regulatory niezbędne do życia. Gruczoły dokrewne mogą być zarówno oddzielnymi narządami, jak i pochodnymi tkanek nabłonkowych (granicznych). Gruczoły dokrewne obejmują następujące gruczoły:

Tarczycy

Tarczyca, której waga waha się w granicach od 20 do 30 g, znajduje się w przedniej części szyi i składa się z dwóch płatów i przesmyku - znajduje się na poziomie ΙΙ-ΙV chrząstki szyjnej oddechowej i łączy oba płaty. Cztery gruczoły przytarczyczne znajdują się na tylnej powierzchni dwóch płatów. Poza gruczoł tarczycy pokryty jest mięśniami szyi znajdującymi się poniżej kości gnykowej; jego powięziowa torebka z żelaza jest mocno połączona z tchawicą i krtani, więc porusza się po ruchach tych narządów. Dławik składa się z owalnych lub okrągłych pęcherzyków, które są wypełnione substancją zawierającą jod, taką jak koloid; między pęcherzykami jest luźna tkanka łączna. Koloid pęcherzyków jest wytwarzany przez nabłonek i zawiera hormony wytwarzane przez tarczycę - tyroksynę (T4) i trijodotyroninę (T3). Hormony te regulują intensywność metabolizmu, promują wchłanianie glukozy przez komórki organizmu i optymalizują rozpad tłuszczów na kwasy i glicerynę. Innym hormonem wydzielanym przez tarczycę jest kalcytonina (ze względu na swój charakter chemiczny, polipeptyd), która reguluje zawartość wapnia i fosforanów w organizmie. Działanie tego hormonu jest wprost przeciwstawne do przytarczycy, która jest produkowana przez gruczoł przytarczyczny i zwiększa poziom wapnia we krwi, poprawia jej wypływ z kości i jelit. Z tego punktu widzenia działanie przytarczyc przypomina witaminę D.

Gruczoły przytarczyczne

Gruczoł przytarczyczny reguluje poziom wapnia w ciele w wąskiej strukturze, dzięki czemu układ nerwowy i ruchowy funkcjonują normalnie. Kiedy poziom wapnia we krwi spada poniżej pewnego poziomu, receptory przytarczyczne wrażliwe na wapń są aktywowane i wydzielają hormon do krwi. Parathormon stymuluje osteoklasty do wydzielania wapnia z tkanki kostnej do krwi.

Thymus

Grasica wytwarza rozpuszczalne hormony grasicy (lub grasicy) - tymopoetyny, które regulują wzrost, dojrzewanie i różnicowanie komórek T oraz funkcjonalną aktywność dojrzałych komórek układu odpornościowego. Wraz z wiekiem grasica ulega degradacji, zastępując tworzenie tkanki łącznej.

Trzustka

Trzustka to duży (12-30 cm) organ sekrecyjny o podwójnym działaniu (wydziela sok trzustkowy do światła dwunastnicy i hormonów bezpośrednio do krwioobiegu), zlokalizowany w górnej jamie brzusznej, pomiędzy śledzioną i dwunastnicą.

Endokrynną trzustkę reprezentują wysepki Langerhansa, znajdujące się w ogonie trzustki. U ludzi wysepki są reprezentowane przez różne typy komórek, które wytwarzają kilka hormonów polipeptydowych:

  • komórki alfa - wydzielają glukagon (regulator metabolizmu węglowodanów, bezpośredni antagonista insuliny);
  • Komórki beta - wydzielają insulinę (regulator metabolizmu węglowodanów, obniżają poziom glukozy we krwi);
  • komórki delta - wydzielają somatostatynę (hamują wydzielanie wielu gruczołów);
  • Komórki PP - wydzielają polipeptyd trzustkowy (hamuje wydzielanie trzustki i stymuluje wydzielanie soku żołądkowego);
  • Komórki Epsilon - wydzielają grelinę ("hormon głodowy" - pobudzają apetyt).

Nadnercza

Na górnych biegunach obu nerek są małe trójkątne gruczoły - nadnercza. Składają się z zewnętrznej warstwy kory (80-90% masy całego gruczołu) i wewnętrznego rdzenia, którego komórki leżą w grupach i są splecione z szerokimi zatokami żylnymi. Aktywność hormonalna obu części nadnerczy jest inna. Kora nadnerczy wytwarza mineralokortykoidy i glikokortykoidy, które mają strukturę steroidową. Mineralocorticoids (najważniejszy z nich, amide ooh) reguluje wymianę jonową w komórkach i utrzymuje ich równowagę elektrolityczną; glikokortykoidy (na przykład kortyzol) stymulują rozkład białek i syntezę węglowodanów. Substancja mózgowa wytwarza adrenalinę - hormon z grupy katecholamin, która utrzymuje ton współczulnego układu nerwowego. Adrenalina jest często nazywana hormonem walki lub ucieczki, ponieważ jej uwolnienie dramatycznie wzrasta tylko w chwilach zagrożenia. Zwiększenie poziomu adrenaliny we krwi prowadzi do odpowiednich zmian fizjologicznych - przyspiesza bicie serca, naczynia krwionośne są wąskie, mięśnie zaciskają się, a źrenice rozszerzają się. Więcej korowej substancji w małych ilościach wytwarza męskie hormony płciowe (androgeny). Jeśli w ciele występują nieprawidłowości, a androgeny zaczynają płynąć w nadzwyczajnych ilościach, to oznaki wzrostu płci przeciwnej u dziewcząt. Korę i rdzeń nadnerczy odróżnia nie tylko produkcja różnych hormonów. Praca kory nadnerczy jest aktywowana centralnie, a rdzeń - obwodowy układ nerwowy.

DANIIL i ludzka aktywność seksualna byłyby niemożliwe bez pracy gonad lub gonad, które obejmują męskie jądra i żeńskie jajniki. U małych dzieci hormony płciowe są wytwarzane w niewielkich ilościach, ale wraz z dojrzewaniem ciała w pewnym momencie następuje gwałtowny wzrost poziomu hormonów płciowych, a następnie hormony płci męskiej (androgeny) i hormony żeńskie (estrogeny) powodują pojawienie się drugorzędowych cech płciowych u ludzi.

Układ podwzgórze-przysadka

Podwzgórze i przysadka mają komórki wydzielnicze, podczas gdy podwzgórze jest uważane za element ważnego "układu podwzgórzowo-przysadkowego".

Jednym z najważniejszych gruczołów w ciele jest przysadka mózgowa, która kontroluje pracę większości gruczołów dokrewnych. Przysadka mózgowa jest mała, waży mniej niż jeden gram, ale jest bardzo ważna dla życia żelaza. Znajduje się we wgłębieniu w podstawie mózgu i składa się z trzech płatów - przedniego (gruczołowego lub adenohipofi-zycznego), środkowego (jest gorzej rozwinięty) i tylnego (płat nerwowy). Ze względu na znaczenie funkcji wykonywanych w ciele, przysadka mózgowa może być porównywana z rolą dyrygenta orkiestry, która pokazuje jednym ruchem różdżki, kiedy dany instrument powinien wejść w grę. Przysadka mózgowa wytwarza hormony, które stymulują pracę praktycznie wszystkich innych gruczołów wydzielania wewnętrznego.

Przedniego płata przysadki - główny organ regulujący podstawowe funkcje organizmu: jest tu produkowany sześć głównych hormonów zwanych wysokości - tyreotropiny, adrenokortykotropiną (ACTH) i 4 hormonu gonadotropiny, które regulują funkcjonowanie gruczołów płciowych. Tyreotropina przyspiesza lub spowalnia tarczycę, a ACTH odpowiada za pracę nadnerczy. W przednim płacie przysadki mózgowej powstaje jeden bardzo ważny hormon - somatotropina, zwana również hormonem wzrostu. Hormon ten jest głównym czynnikiem wpływającym na wzrost układu kostnego, chrząstki i mięśni. Nadmierna produkcja hormonu wzrostu u osoby dorosłej prowadzi do akromegalii, która objawia się wzrostem kości, kończyn i twarzy. Przysadka mózgowa działa w połączeniu z podwzgórzem, z którym jest mostem między mózgiem, obwodowym układem nerwowym i układem krążenia. Połączenie między przysadką i podwzgórzem odbywa się za pomocą różnych substancji chemicznych wytwarzanych w tak zwanych komórkach nerwowych.

Chociaż płata tylnego przysadki sobie nie wywołuje żadnych hormonów, niemniej jednak jego rola w organizmie jest również bardzo wysoka i jest w regulację dwóch ważnych hormonów produkowanych przez szyszynkę - hormonu antydiuretycznego (ADH), który reguluje gospodarkę wodną organizmu i oksytocyny, która jest odpowiedzialna za skurcz mięśni gładkich, a zwłaszcza macicy podczas porodu.

Epifiza

Funkcja szyszynki nie jest w pełni zrozumiała. Epifiza wydziela substancje hormonalne, melatoninę i norepinefrynę. Melatonina jest hormonem, który kontroluje sekwencję faz snu, a noradrenalina wpływa na układ krążenia i układ nerwowy.

Rozproszony system hormonalny

W rozproszonym układzie hormonalnym komórki endokrynne nie są skoncentrowane, ale rozproszone.

Niektóre funkcje wewnątrzwydzielnicze działać wątroby (wydzielanie somatomedyna, insulinopodobne czynniki wzrostu, jak i innych.), Nerki (wydzielanie erytropoetyny medullinov et al.), Żołądka (wydzielanie gastryny), jelit (wydzielanie wazoaktywnego peptydu jelitowego, itd.), Śledzionie (wydzielanie splenin) i inne. Komórki wewnątrzwydzielnicze są zawarte w ludzkim ciele.

Regulacja układu hormonalnego

  • Kontrola endokrynologiczna może być postrzegana jako łańcuch efektów regulacyjnych, w którym wynik działania hormonu bezpośrednio lub pośrednio wpływa na element, który określa zawartość dostępnego hormonu.
  • Interakcja zachodzi z reguły zgodnie z zasadą negatywnego sprzężenia zwrotnego: kiedy hormon działa na komórki docelowe, ich odpowiedź, wpływająca na źródło wydzielania hormonów, powoduje zahamowanie sekrecji.
    • Pozytywne opinie, w których zwiększa się wydzielanie, są niezwykle rzadkie.
  • Układ hormonalny jest również regulowany przez układy nerwowe i odpornościowe.

Choroby endokrynologiczne

Choroby endokrynologiczne są chorobą, która wynika z zaburzeń jednego lub więcej gruczołów dokrewnych. Podstawą chorób endokrynologicznych jest nadczynność, niedoczynność lub dysfunkcja gruczołów dokrewnych.

KONTROLA FUNKCJI SYSTEMU ENDOCRINICZNEGO

Układ hormonalny zajmuje jedno z centralnych miejsc w zarządzaniu różnymi procesami życiowymi na poziomie całego organizmu. Za pomocą produkowanych hormonów system ten jest bezpośrednio zaangażowany w zarządzanie metabolizmem, fizjologią i morfologią różnych komórek, tkanek i narządów (patrz dodatek 5).

Hormony są biologicznie wysoce aktywnymi substancjami, które powstają w gruczołach dokrewnych, wchodzą do krwioobiegu i wywierają regulujący wpływ na funkcje narządów i układów organizmu, które są oddalone od miejsca ich wydzielania.

Hormony określają intensywność syntezy białka, wielkość komórek, ich zdolność do dzielenia się, wzrost całego organizmu i jego poszczególnych części, tworzenie płci i rozmnażanie; różne formy adaptacji i utrzymania homeostazy; nerwowa wyższa aktywność.

Zasada fizjologicznego działania hormonów polega na tym, że dostają się one do krwioobiegu i rozprzestrzeniają się po całym organizmie. Hormony wywierają efekt fizjologiczny w minimalnych dawkach. Na przykład 1 g adrenaliny może aktywować pracę 100 milionów izolowanych serc. Na błonach komórkowych znajdują się receptory dla wielu hormonów. Cząsteczka każdego rodzaju hormonu może łączyć się tylko z jego receptorem na błonie komórkowej (zasada: cząsteczka hormonu zbliża się do receptora jako klucz do zamka). Takie komórki są nazywane komórkami docelowymi. Na przykład, dla hormonów płciowych komórkami docelowymi są komórki z gruczołów płciowych, a hormon adrenokortykotropowy (ACTH), który jest wyrzucany w warunkach stresu, w której komórkami docelowymi są komórki kory nadnerczy. Kilka przykładów związku między hormonami przysadki i narządami docelowymi pokazano na ryc. 4.6. Przerwanie jednego lub drugiego ogniwa w systemie hormonalnym może znacząco zmienić normalny przebieg procesów fizjologicznych, prowadząc do głębokiej patologii, często niezgodnej z życiem.

Istnieje ścisła zależność funkcjonalna między układem nerwowym i hormonalnym, którą zapewniają różne rodzaje połączeń (ryc. 4.7).

CNS ma wpływ na układ hormonalny na dwa sposoby: za pośrednictwem autonomicznego (współczulnego i przywspółczulnego) unerwienie i zmiany w aktywności neuroendokrynnych wyspecjalizowanych ośrodkach. Przykład ten ilustruje przykład utrzymywania poziomu glukozy we krwi przy ostrym spadku stężenia glukozy w osoczu krwi (hipoglikemia). Ponieważ glukoza jest absolutnie niezbędna do funkcjonowania mózgu, hipoglikemia nie może trwać długo. Trzustkowe komórki endokrynologiczne reagują na hipoglikemię poprzez wydzielanie hormonu glukagonu, który stymuluje uwalnianie glukozy z wątroby. Inne komórki endokrynne trzustki reagują na hipoglikemię, wręcz przeciwnie, zmniejszają wydzielanie innej insuliny hormonalnej, co prowadzi do zmniejszenia wykorzystania glukozy we wszystkich tkankach, z wyjątkiem mózgu. Podwzgórzowe glucoreceptory reagują na hipoglikemię, zwiększając uwalnianie glukozy z wątroby poprzez aktywację nerwowego układu współczulnego. Aktywowane rdzenia nadnerczy i wyrzucany adrenaliny, co ogranicza wykorzystanie glukozy tkanek i promuje uwalnianie glukozy z wątroby. Inne neurony podwzgórza reakcji hipoglikemii stymulując wydzielanie hormonów kory nadnerczy, kortyzolu, która zwiększa syntezę glukozy w wątrobie, w którym skład jest wyczerpana. Kortyzol hamuje także wykorzystanie glukozy we krwi przez wszystkie tkanki z wyjątkiem mózgu. Rezultatem wspólnych reakcji układu nerwowego i hormonalnego jest powrót do normalnego stężenia glukozy w osoczu krwi w ciągu 60-90 minut.

W pewnych warunkach ta sama substancja może odgrywać rolę hormonu i mediatora, a mechanizm w obu przypadkach zmniejsza się do specyficznego oddziaływania cząsteczki z receptorem komórki docelowej. Sygnały z gruczołów dokrewnych, które pełnią rolę hormonów, są postrzegane przez wyspecjalizowane struktury nerwowe i ostatecznie przekształcają się w zmiany w zachowaniu organizmu i reakcje układu hormonalnego. Te ostatnie stają się częścią reakcji regulacyjnych, które tworzą integrację neuroendokrynną. Na rys. 4.7 pokazuje możliwe typy związków układu nerwowego i hormonalnego. W każdym konkretnym przypadku tylko niektóre z tych ścieżek są faktycznie używane.

Przysadka mózgowa, dolny gruczoł mózgowy, jest złożonym narządem endokrynnym położonym u podstawy czaszki w tureckim siodle głównej kości, anatomicznie połączonym przez szypułkę z podwzgórzem. Składa się z trzech płatów: przedniego, środkowego i tylnego. Przednie i środkowe płaty nazywane są adenohophofią, a płat tylny nazywany jest neurohypofizą. W neurohypophysis są dwa podziały: przednia neurohofia lub mediana elewacji i tylna neurohypofiza lub tylny płat przysadki mózgowej.

Przysadka zawiera bardzo rozwiniętą sieć naczyń włosowatych, których ściany mają specjalną strukturę, tak zwany fenestrowany (perforowany) nabłonek. Ta sieć naczyń włosowatych nazywana jest "cudowną siecią kapilarną" (ryc. 4.8). Na ścianach naczyń włosowatych kończą się synapsy neuronów podwzgórzowych. Z tego powodu neurony emitują syntetyzowane cząsteczki białka bezpośrednio z synaps na ścianach tych naczyń do krwioobiegu. Wszystkie neurohormony są związkami hydrofilowymi, dla których istnieją odpowiednie receptory na powierzchni błony komórek docelowych. W pierwszym etapie neurohormon oddziałuje z odpowiednim receptorem błonowym. Dalsze przekazywanie sygnału odbywa się przez wewnątrzkomórkowe mediatory wtórne. Schemat układu neuroendokrynnego człowieka przedstawiono w dodatku 5.

Kontroluj wydzielanie tylnego płata przysadki mózgowej. Tylny płat przysadki mózgowej, lub narząd wewnątrzwydzielniczy, wydzielania i gromadzenia dwa hormony są syntetyzowane w dużych jądrach komórkowych (przykomorowym podwzgórza przedniej i supraoptic), które są następnie transportowane przez aksonów w płacie bocznym. U ssaków hormony neurohypofizyczne obejmują wazopresynę lub hormon antydiuretyczny, który reguluje metabolizm wody, oraz oksytocynę, hormon zaangażowany w działanie ogólne.

Pod wpływem wazopresyny zwiększa się przenikalność zbierających się przewodów nerkowych i napięcie tętniczek. Wazopresyna w niektórych synapsach neuronów podwzgórzowych spełnia funkcję mediatora. Jego dostarczeniem do krwiobiegu występuje w przypadku zwiększania ciśnienia osmotycznego w osoczu krwi, w wyniku czego aktywowane osmoreceptor - neuronów supraoptic jądrem a okołojądrową obszaru podwzgórza. Wraz ze spadkiem osmolarności osocza krwi, aktywność osmoreceptorów jest hamowana, a wydzielanie wazopresyny maleje. Stosując opisane interakcje neuroendokrynne, w tym wrażliwy mechanizm sprzężenia zwrotnego, ustala się stałość ciśnienia osmotycznego osocza krwi. W przypadku naruszenia syntezy, transportu, uwalniania lub działania wazopresyny rozwija się moczówka prosta. Głównymi objawami tej choroby są wydalanie dużych ilości moczu o niskiej gęstości względnej (wielomocz) i stałe uczucie pragnienia. U pacjentów z diurezą osiąga 15-20 litrów na dzień, co jest nie mniej niż 10 razy wyższe niż norma. Przy ograniczonej konsumpcji wody u pacjentów występuje odwodnienie. Stymulując wydzielanie wazopresyny zewnątrzkomórkowej zmniejszenie objętości płynów, ból, jakiś emocji i stresu, a także wielu leków. - kofeina, morfina, barbiturany i alkohol itp oraz wzrost płynu pozakomórkowego jest zmniejszone wydzielanie hormonu. Działanie wazopresyny jest krótkotrwałe, ponieważ ulega szybkiemu zniszczeniu w wątrobie i nerkach.

Oksytocyna jest hormonem, który reguluje akt urodzenia i wydzielanie mleka przez gruczoły sutkowe. Wrażliwość na oksytocynę zwiększa się wraz z wprowadzeniem żeńskich hormonów płciowych. Maksymalną wrażliwość macicy na oksytocynę obserwuje się podczas owulacji iw przeddzień porodu. Podczas tych okresów następuje największe uwalnianie hormonu. Obniżenie płodu przez kanał rodny stymulowanie odpowiednich receptorów i afferentation wchodzi w jądrze przykomorowym podwzgórza, które zwiększają wydzielanie oksytocyny. Podczas stosunku, wydzielanie hormonów zwiększa częstotliwość i amplitudę skurczów macicy, ułatwiając transport plemników do jajowodów. Oksytocyna stymuluje przepływ mleka, powodując zmniejszenie komórek mioepitelialnych wyściełających kanały piersi. W wyniku wzrostu ciśnienia w pęcherzykach mleko jest wyciskane do dużych przewodów i łatwo wydalane przez sutki. Podczas stymulacji dotykowej receptorów sutka impulsy są przesyłane do neuronów w jądrze przykomorowym podwzgórza i indukują wydzielanie oksytocyny z przysadki mózgowej. Wpływ oksytocyny na przepływ mleka objawia się w 30-90 s po rozpoczęciu stymulacji brodawek sutkowych.

Kontroluj wydzielanie przedniego płata przysadki. Większość hormonów przedniego płata przysadki odgrywa rolę specyficznych regulatorów innych gruczołów wydzielania wewnętrznego, są to tak zwane "zwrotnikowe" hormony przysadki mózgowej.

Hormon adrenokortykotropowy (ACTH) jest głównym stymulatorem kory nadnerczy. Hormon ten uwalnia się podczas stresu, rozprzestrzenia się poprzez krew i dociera do komórek docelowych kory nadnerczy. Pod działaniem katecholaminy we krwi nadnerczy wyrzucany (adrenaliny i noradrenaliny), które mają na ciele działanie współczulnego (więcej efekt ten został opisany powyżej). Hormonu luteinizującego jest głównym regulatorem biosyntezy hormonów płciowych w gonadach męskich i żeńskich, a stymulatorem wzrostu i dojrzewania pęcherzyków, owulacji, tworzenie i funkcjonowanie ciałka żółtego w jajnikach. Hormon folikulotropowy zwiększa wrażliwość pęcherzyka na działanie hormonu luteinizującego, a także stymuluje spermatogenezę. Hormon stymulujący tarczycę jest głównym regulatorem biosyntezy i sekrecji hormonów tarczycy. Grupa hormonów zwrotnych obejmuje hormon wzrostu lub somatotropinę, najważniejszy regulator wzrostu ciała i syntezę białek w komórkach; jest również zaangażowany w tworzenie się rozkładu glukozy i tłuszczu; w części skutków hormonalnych pośredniczy zwiększone wydzielanie somatomedyny przez wątrobę (czynnik wzrostu I).

Oprócz hormonów tropicznych, w przednim płacie powstają hormony, które pełnią niezależną funkcję podobną do funkcji hormonów innych gruczołów. Hormony takie obejmują: prolaktynę lub hormon laktogenny, który reguluje laktację (tworzenie się mleka) u kobiety, różnicowanie różnych tkanek, wzrost i procesy metaboliczne oraz instynkty pielęgniarskie u przedstawicieli różnych klas kręgowców. Lipotropiny są regulatorami metabolizmu tłuszczów.

Funkcjonowanie wszystkich części przysadki jest ściśle związane z podwzgórzem. Podwzgórze i przysadka mózgowa tworzą pojedynczy kompleks strukturalno-funkcjonalny, który jest często nazywany "mózgiem endokrynnym".

Epifas, czyli nadrzędny szyszynka, jest częścią epitalamusa. Hormon melatonina powstaje w epifizie, która reguluje metabolizm pigmentu w ciele i ma efekt antygadotropowy. Dopływ krwi do szyszynki odbywa się poprzez układ krwionośny utworzony przez wtórne gałęzie środkowej i tylnej tętnic mózgowych. Wchodząc do torebki tkanki łącznej narządu, naczynia rozpadają się na naczynia włosowate na wiele organów, tworząc sieć charakteryzującą się dużą liczbą zespoleń. Krew z szyszynki jest częściowo odprowadzana do układu mózgowej żyły mózgowej Galena, część wchodzi do żył splotu naczyniówkowego trzeciej komory. Neurosekrecja szyszynki zależy od światła. Głównym ogniwem w tym łańcuchu jest przedni podwzgórze (jądro suprachiasmatyczne), które otrzymuje bezpośrednie wejście z włókien nerwu wzrokowego. Co więcej, z neuronów tego jądra tworzy się opadająca ścieżka do wyższego węzła współczulnego, a następnie, jako część specjalnego (szyszynkowego) nerwu, wchodzi w epifizę.

W świetle, produkcja neurohormonów w epifizie jest hamowana, podczas gdy w ciemnej fazie dnia wzrasta. Melatonina wpływa na działanie wielu części ośrodkowego układu nerwowego i niektóre reakcje behawioralne. Na przykład u osoby wstrzyknięcie melatoniny powoduje sen.

Inną fizjologicznie aktywną substancją szyszynki, która twierdzi, że jest neurohormonem, jest serotonina, prekursor melatoniny. Badania na zwierzętach wykazały, że zawartość serotoniny w epifizie jest wyższa niż w innych narządach i zależy od gatunku, wieku zwierząt i reżimu świetlnego; podlega codziennym wahaniom z maksymalnym poziomem w ciągu dnia. Codzienny rytm serotoniny w epifizie możliwy jest tylko w integralności unerwienia współczulnego ciała. Epifiza zawiera również znaczną ilość dopaminy, która jest obecnie uważana za możliwą fizjologicznie czynną substancję epifiz. Przejdziemy teraz do rozważenia regulacji niektórych podstawowych motywacji biologicznych.

Dodatkowe Artykuły O Tarczycy

Gruczolak przytarczycW leczeniu tarczycy nasi czytelnicy z powodzeniem stosują herbatę monastyczną. Widząc popularność tego narzędzia, postanowiliśmy zwrócić na to uwagę.

Nadwaga i tarczycy są połączone nierozerwalną nicią. W tym artykule dowiesz się, jak praca tarczycy wpływa na wahania masy ciała. Wielu z nas jest gotowych usprawiedliwić naszą nadwagę.

T4 - hormon zawierający jod, wytwarzany przez jeden z najważniejszych ludzkich narządów dokrewnych - tarczycę. Hormon ten syntetyzuje żelazo przez komórki nabłonka - tyrocyty.