Główny / Przysadka mózgowa

Jaka jest analiza insulinooporności i jak ją przekazać

Insulinooporność to dysfunkcja procesów metabolicznych w organizmie człowieka, w której zmniejsza się podatność tkanek obwodowych na insulinę endogenną i egzogenną. To niepowodzenie prowadzi do wzrostu poziomu glukozy we krwi. Ten stan prowadzi do stopniowego rozwoju insulinozależnej cukrzycy typu 2 u kobiet i mężczyzn w wieku powyżej 35 lat.

Test oporności na insulinę

Jaki jest wskaźnik oporności na insulinę, co ta koncepcja oznacza i jak diagnoza jest przeprowadzana? Aby zdiagnozować cukrzycę na wczesnym etapie, należy zidentyfikować test zespołu metabolicznego w celu określenia stopnia insulinooporności organizmu (Homa-ir).

W jaki sposób powinienem wykonać badanie krwi, aby sprawdzić oporność na insulinę, aby określić zaburzenia metaboliczne? Aby przeprowadzić test u kobiet i mężczyzn, krew pobiera się z żyły na pusty żołądek w laboratorium. Przed badaniem należy powstrzymać się od jedzenia przez 8-12 godzin.

Obliczanie indeksu (caro lub homa-ir) odbywa się według wzoru:

Homa-ir = IRI (μED / ml) x GPN (mmol / l) / 22,5;

Caro = GPN (mmol / l) / IRI (μED / ml).

IRI jest wskaźnikiem immunoreaktywnej insuliny w badaniu krwi na czczo, a HPN to glukoza zawarta w osoczu krwi na czczo. Normalnie wskaźnik Homa Ir (Homa) dla kobiet i mężczyzn nie przekracza wartości 2,7. Jeśli wyniki badania przekraczają określoną wartość, diagnozuje się oporność na insulinę (IR). Wraz ze wzrostem glukozy na czczo, wskaźnik Homa jest również podwyższony.

Wynik testu Caro jest zwykle mniejszy niż 0,33. Aby potwierdzić analizę patologiczną należy wykonać 3 razy.

Jakie są obliczenia indeksu Homa, co oznacza odchylenie wyniku analizy od normy u mężczyzn i kobiet? Homa-ir nie należy do głównych kryteriów diagnozy zespołu metabolicznego, lecz jest przeprowadzany jako dodatkowe badanie. Podwyższone wskaźniki mogą występować w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu C, marskości wątroby, stłuszczeniu bezalkoholowym, cukrzycy typu 2, stanach przedcukrzycowych.

Jak nazywa się analiza laboratoryjna do określania insulinooporności, ile kosztuje badanie i ile razy należy to zrobić? Test cęgowy w celu określenia obliczonego indeksu Homa-ir. Koszt analizy zależy od tego, ile razy musi być wykonana i od polityki cenowej laboratorium. Średnio jeden test kosztuje około 300 rubli, w sumie może zająć do 3 badań.

Co oznacza zwiększony poziom IR?

Jaki jest indeks indeksu Nome, co to znaczy, jeśli jest on wyższy od normy i co należy zrobić? Ten stan może prowadzić do rozwoju cukrzycy, chorób serca i układu krążenia.

Nadmiar insuliny w ciele kobiet i mężczyzn negatywnie wpływa na stan naczyń krwionośnych, powodując postęp miażdżycy. Hormon ten może przyczyniać się do gromadzenia się płytek cholesterolowych w ścianach tętnic, skrzepy krwi, tworzenie skrzepów krwi. To znacznie zwiększa ryzyko udaru, zawału serca, niedokrwienia serca i innych narządów, zgorzeli kończyn.

Czy można uzyskać cukrzycę w przypadku naruszenia IR? Na etapie insulinooporności organizm wytwarza coraz większą ilość insuliny, próbując zrekompensować nadmiar glukozy we krwi, przez co pokonuje odporność tkanek. Ale z biegiem czasu, wyspiarski aparat jest zubożony, trzustka nie może już wystarczająco zsyntetyzować hormonu. Wzrasta poziom glukozy, rozwija się cukrzyca typu 2 niezależna od insuliny.

IR może powodować rozwój przewlekłego nadciśnienia tętniczego u kobiet i mężczyzn.

Insulina wpływa na układ nerwowy, zwiększa zawartość norepinefryny, co powoduje skurcz naczyń. W rezultacie wzrasta ciśnienie krwi. Hormon białkowy opóźnia wydalanie płynów i sodu z organizmu, co również przyczynia się do rozwoju nadciśnienia.

Naruszenie IR u kobiet może spowodować zakłócenia w funkcjonowaniu narządów rozrodczych. Zespół policystycznych jajników, rozwija się niepłodność.

Zwiększone poziomy insuliny prowadzą do braku równowagi korzystnych i szkodliwych lipoprotein we krwi. Zwiększa to prawdopodobieństwo rozwoju lub pogłębia istniejącą już miażdżycę.

Leczenie insulinooporności

Co należy zrobić ze zwiększeniem homo ir, czy insulinooporność może być całkowicie wyleczona? Możliwe jest przywrócenie procesów metabolicznych w ciele poprzez regularne wysiłki fizyczne, przestrzeganie diety o niskiej zawartości węglowodanów, odrzucenie złych nawyków, przestrzeganie diety, sen i odpoczynek.

Wyłączone ze słodyczy dietetycznych, ziemniaków, makaronu, kaszy mannej, białego chleba. Możesz jeść świeże warzywa, owoce, chude mięso, produkty mleczne, otręby i chleb żytni.

Czy mogę pozbyć się oporności na insulinę? Dzięki szybkiemu skorygowaniu stylu życia można zmniejszyć ryzyko wyczerpania trzustki, normalizować metabolizm, zwiększać podatność komórek na hormon.

Ważnym kryterium terapii jest zmniejszenie nadwagi, ćwiczeń fizycznych. Około 80% receptorów insuliny znajduje się w tkance mięśniowej, dlatego podczas ćwiczeń hormon jest wchłaniany. Utrata masy ciała przyczynia się do stabilizacji ciśnienia krwi.

Jeśli aktywność fizyczna i terapia dietetyczna nie przynoszą rezultatów, możesz normalizować poziom glukozy we krwi za pomocą leków obniżających stężenie glukozy.

Diagnostyka insulinooporności, HOMA i wskaźników Caro

W tym artykule dowiesz się:

Światowa Organizacja Zdrowia uznała, że ​​otyłość na całym świecie stała się epidemią. Insulinooporność związana z otyłością wyzwala kaskadę patologicznych procesów, które prowadzą do zniszczenia praktycznie wszystkich ludzkich narządów i układów.

Czym jest insulinooporność, jakie są jej przyczyny, a także jak szybko ją określić za pomocą standardowych analiz - to główne pytania zainteresowanych naukowców lat 90. Próbując odpowiedzieć na nie, przeprowadzono wiele badań, które potwierdziły rolę insulinooporności w rozwoju cukrzycy typu 2, chorób układu krążenia, niepłodności żeńskiej i innych chorób.

Zwykle insulina jest wytwarzana przez trzustkę w ilości wystarczającej do utrzymania poziomu glukozy we krwi na poziomie fizjologicznym. Promuje on wejście do komórki glukozy, głównego substratu energetycznego. Gdy insulinooporność zmniejsza wrażliwość tkanek na insulinę, glukoza nie dostaje się do komórek, rozwija się głód energii. W odpowiedzi trzustka zaczyna wytwarzać jeszcze więcej insuliny. Nadmiar glukozy osadza się w postaci tkanki tłuszczowej, co dodatkowo zwiększa oporność na insulinę.

Z biegiem czasu rezerwy trzustki ulegają wyczerpaniu, komórki, które pracują z matrycą przeciążeniową, rozwija się cukrzyca.

Nadmiar insuliny ma wpływ na metabolizm cholesterolu, zwiększa tworzenie się wolnych kwasów tłuszczowych, aterogennych lipidów, prowadzi do rozwoju miażdżycy tętnic, a także uszkodzeń na wolne kwasy tłuszczowe najbardziej trzustki.

Przyczyny oporności na insulinę

Insulinooporność jest fizjologiczna, to jest normalna w pewnych okresach życia i patologiczna.

Przyczyny fizjologicznej oporności na insulinę:

  • ciąża;
  • dorastanie;
  • nocny sen;
  • podeszły wiek;
  • druga faza cyklu menstruacyjnego u kobiet;
  • dieta bogata w tłuszcze.
Przyczyny oporności na insulinę

Przyczyny patologicznej oporności na insulinę:

  • otyłość;
  • defekty genetyczne cząsteczki insuliny, jej receptory i działania;
  • hipodynamia;
  • nadmierne spożycie węglowodanów;
  • choroby gruczołów dokrewnych (tyreotoksykoza, choroba Cushinga, akromegalia, pheochromocytoma, itp.);
  • przyjmowanie pewnych leków (hormonów, blokerów itp.);
  • palenie

Objawy insulinooporności

Głównym objawem rozwoju oporności na insulinę jest otyłość brzuszna. Otyłość brzuszna jest rodzajem otyłości, w której nadmiar tkanki tłuszczowej osadza się głównie w brzuchu i górnej części tułowia.

Szczególnie niebezpieczna jest wewnętrzna otyłość brzuszna, gdy tkanka tłuszczowa gromadzi się wokół narządów i uniemożliwia ich prawidłowe działanie. Tłusta choroba wątroby, rozwija się miażdżyca, żołądek i jelita, drogi moczowe są ściśnięte, trzustka, narządy rozrodcze zostają uszkodzone.

Tkanka tłuszczowa w jamie brzusznej jest bardzo aktywna. Wytwarza dużą liczbę substancji biologicznie czynnych, które przyczyniają się do rozwoju:

  • miażdżyca;
  • choroby onkologiczne;
  • nadciśnienie;
  • choroby stawów;
  • zakrzepica;
  • dysfunkcja jajników.

Otyłość brzuszną można określić w domu. Aby to zrobić, zmierz obwód talii i podziel go na obwód bioder. Zwykle wskaźnik ten nie przekracza 0,8 u kobiet i 1,0 u mężczyzn.

Drugim ważnym symptomem oporności na insulinę jest czarna akantoza (sternicze). Czarna akantoza to zmiany w skórze w postaci przebarwień i złuszczeń w naturalnych fałdach skóry (szyja, pod pachami, gruczoły sutkowe, pachwina, fałd międzyzękowy).

U kobiet insulinooporność manifestuje się zespołem policystycznych jajników (PCOS). PCOS towarzyszą zaburzenia miesiączkowania, bezpłodność i hirsutyzm, nadmierny wzrost włosów u mężczyzn.

Odporność na insulinę

Ze względu na dużą liczbę procesów patologicznych związanych z opornością na insulinę, wszyscy zostali przyjęci, aby połączyć je w zespół oporności na insulinę (zespół metaboliczny, zespół X).

Zespół metaboliczny obejmuje:

  1. Otyłość brzuszna (obwód talii:> 80 cm u kobiet i> 94 cm u mężczyzn).
  2. Nadciśnienie tętnicze (utrzymujący się wzrost ciśnienia krwi powyżej 140/90 mm Hg. Art.).
  3. Cukrzyca lub upośledzona tolerancja glukozy.
  4. Zakłócenie metabolizmu cholesterolu, wzrost poziomu jego "złych" frakcji i spadek "dobrego".

Niebezpieczeństwo wystąpienia zespołu metabolicznego wiąże się z dużym ryzykiem wystąpienia katastrof naczyniowych (udarów mózgu, ataków serca itp.). Można ich uniknąć tylko poprzez zmniejszenie masy ciała i kontrolę poziomu ciśnienia krwi, a także frakcji glukozy i cholesterolu we krwi.

Diagnostyka insulinooporności

Oporność na insulinę można określić za pomocą specjalnych testów i analiz.

Bezpośrednie metody diagnostyczne

Wśród bezpośrednich metod diagnozowania oporności na insulinę, najdokładniejszy jest euglikemiczny zacisk hiperinsulinowy (EGC, test zaciskowy). Badanie klamrowe polega na równoczesnym podawaniu dożylnym pacjentom roztworu glukozy i insuliny. Jeśli ilość wstrzykniętej insuliny nie odpowiada (przekracza) ilości wstrzykniętej glukozy, mówią o oporności na insulinę.

Obecnie test zaciskowy jest wykorzystywany wyłącznie do celów badawczych, ponieważ jest trudny do wykonania, wymaga specjalnego przeszkolenia i dostępu dożylnego.

Pośrednie metody diagnostyczne

Pośrednie metody diagnostyczne oceniają wpływ insuliny, nie podawanej zewnętrznie, na metabolizm glukozy.

Doustny test tolerancji glukozy (PGTT)

Doustny test tolerancji glukozy przeprowadza się w następujący sposób. Pacjent podaje krew na pusty żołądek, następnie wypija roztwór zawierający 75 g glukozy i ponownie analizuje po 2 godzinach. Test mierzy poziom glukozy, a także insulinę i peptyd C. Peptyd C jest białkiem, z którym wiąże się insulina w swoim depot.

Insulinooporność: objawy, leczenie, testy

Czasami tkanki w organizmie nieadekwatnie reagują na obecność i działanie insuliny. W takich przypadkach mówi się, że występuje insulinooporność (zespół metaboliczny). Negatywna odpowiedź na insulinę może wystąpić w odpowiedzi na jej własny hormon, pochodzący z trzustki lub do wstrzyknięcia przez wstrzyknięcie. Insulinooporność to zjawisko, niebezpieczne konsekwencje. Cukrzyca typu 2, rozwój miażdżycy i zaburzenia sercowo-naczyniowe.

Funkcje i zaburzenia insulinowe

Insulina reguluje metabolizm organizmu i pewne procesy, takie jak wzrost i reprodukcja komórek. Hormon bierze udział w syntezie DNA i aktywności genów.
A także odgrywa następujące role w ciele.

  • Wspomaga odżywianie komórek mięśniowych, wątroby i glukozy. Za pomocą tego hormonu komórki przejmują go i aminokwasy.
  • Hamuje rozpad tkanki tłuszczowej, zapobiega przedostawaniu się kwasów tłuszczowych do krwi. Kiedy insulina zostanie przekroczona w organizmie, trudno spalić tłuszcz (stracić na wadze).
  • Pomaga w dostarczaniu glukozy w wątrobie i hamuje jej przemianę, przepływ do krwi.
  • Zapobiega samozniszczeniu komórek.

W przypadku utraty wrażliwości na insulinę dochodzi do zaburzeń metabolizmu węglowodanów i metabolizmu w tkankach tłuszczowych i białkowych. Naczynia ulegają zmianom w kierunku miażdżycy, ponieważ komórki śródbłonka przylegają do ścian wewnętrznych, zmniejszając szczeliny dla przepływu krwi.

Przyczyny choroby

Uważa się, że przyczyną insulinooporności są geny, to znaczy choroba jest dziedziczna. Eksperymentując z myszami okazało się, że osoby cierpiące na insulinooporność na poziomie genetycznym doświadczały długiego głodu. Ludzie, którzy nie cierpią głodu, taka własność może prowadzić do otyłości, cukrzycy i nadciśnienia. Dalsze badania wskazują na obecność wad genetycznych u pacjentów z cukrzycą. Ale predyspozycja nie oznacza obowiązkowego rozwoju choroby w przypadku prawidłowego stylu życia. Czynniki ryzyka obejmują nadmierne odżywianie, spożywanie mąki i cukru. Zwłaszcza jeśli dodasz do tego brak motorycznej i fizycznej aktywności.

W diagnostyce i leczeniu ważnych wskaźników wrażliwości tkanek na insulinę: mięśni, tłuszczu, komórek wątroby. Zanim pojawią się objawy cukrzycy dziedzicznej, zaczyna się zmniejszanie wrażliwości tych tkanek. Z biegiem lat trzustka zawodzi, będąc przeciążoną. Efekt insuliny słabnie i już jest objawem cukrzycy typu 2. Po pierwsze, trzustka zwiększa wytwarzanie insuliny, kompensując insulinooporność. Ale w następnych etapach choroby szkodliwe substancje rozpadu tłuszczu dostają się do wątroby i tworzą cząsteczki (lipoproteiny), które osadzają się na ścianach naczyń krwionośnych. Rozwój miażdżycy. W tym samym czasie wątroba uwalnia nadmiar glukozy do krwi.

Insulinooporność występuje również na tle chorób jajników, zaburzeń czynności nerek i zakażeń. Może wystąpić w czasie ciąży, a po tym okresie znika, pojawia się w liczbie zmian związanych z wiekiem, będących bezpośrednio zależne od odżywiania i stylu życia.

O symptomach

Pierwsze objawy wyłaniają się ze stanu zdrowia i zewnętrznych objawów u danej osoby. Ale zaburzenia metaboliczne mogą również pokazywać analizy. Jeśli występuje otyłość w talii lub nadciśnieniu, można zasugerować objawy insulinooporności. Badanie krwi w tym samym czasie pokazuje naruszenie normalnego cholesterolu, białko można wykryć w moczu. Same analizy nie zawsze są podstawą diagnozy. Insulina we krwi może być mniej więcej w krótkim czasie, co nie oznacza naruszenia.

Gdy insulinooporność występuje w tkankach, trzustka zwiększa wytwarzanie insuliny. Podczas analizy zawartość insuliny zaczyna przekraczać normę (2 - 28 μED / ml) hormonu. Ale jeśli poziom glukozy we krwi z podwyższoną insuliną jest prawidłowy, to taki znak nadal zwiastuje cukrzycę typu 2. Przeciążone komórki beta, które produkują insulinę, z czasem przestają radzić sobie, produkują coraz mniej hormonów, które zapobiegają wnikaniu cukru do krwi. W rezultacie diagnozuje się cukrzycę. Wraz ze wzrostem poziomu cukru we krwi oporność na insulinę wzrasta coraz bardziej. Aktywność komórek beta jest zahamowana, zachodzi toksyczność glukozy.

Diagnoza - insulinooporność

Aby uzyskać dokładniejszą diagnozę, przeprowadza się analizę z długotrwałym (od 4 do 6 godzin) wstrzyknięciem insuliny do żyły glukozą. Ale zwykle ta metoda nie jest praktykowana, tylko testy na czczo są wykonywane. Jeśli wskaźnik oporności na insulinę wzrasta, istnieje powód do niepokoju. Indeks nazywany jest homa-ir, obliczany według wzoru, który zawiera wskaźniki insuliny i glukozy we krwi. Poziomy te są podwyższone w przypadku patologii.

Jak się przetestować?

Jak sprawdzić odporność na insulinę? Musisz spędzić w laboratorium więcej czasu niż zwykle. Po podaniu na pusty żołądek sprawdzane są poziomy krwi, glukozy i insuliny. Następnie zaproszono do picia glukozy, rozpuszczonej w szklance wody, 75 gramów. Po 1 godzinie powtórzyć pobranie krwi, aby sprawdzić zawartość glukozy. A po kolejnej 1 godzinie mijamy test krwi na insulinę i glukozę. Wskaźniki pasują do formuły i obliczenia są wykonywane.

Diagnostyka objawów

Utratę wrażliwości tkanek na insulinę często nie określa się, dopóki nie wystąpią wyraźne oznaki patologii w metabolizmie. Prawie wszystkie tkanki potrzebują glukozy i insuliny, która pomaga je wchłonąć. Soczewki oczne i mózg są wyjątkiem. Przyswajają glukozę bez insuliny z trzustkowym hormonem. Rozpoznanie choroby przeprowadza się przy identyfikacji kilku mechanizmów utraty wrażliwości na insulinę. To jest:
- wydzielanie nieregularnej insuliny przez gruczoł, który nie może normalnie działać;
- zmniejszenie liczby receptorów w tkankach pochłaniających insulinę;
- zaburzenia komórkowe po percepcji receptora insulinowego.

Do rozpoznania objawów ujawniają się widoczne oznaki choroby i biorą pod uwagę pogorszenie stanu zdrowia. Na przykład jest to czarna akantoza - pojawienie się ciemnych plam na łokciach, kostkach, karku. Insulinooporność jest często wykrywana jako współwystępująca choroba w cukrzycy typu 2, nadciśnienie.

Metody leczenia

W przypadku wykrycia syndromu zespołu metabolicznego należy rozpocząć leczenie tak szybko, jak to możliwe. Kiedy insulinooporność jest wysoka, ryzyko to nie tylko ciężka cukrzyca, ale także zawał serca i udar. Wszakże insulina bezpośrednio wpływa na stan ścian naczyń krwionośnych. Wraz ze wzrostem poziomu insuliny we krwi obserwuje się powstawanie blaszek miażdżycowych.

Leczenie insulinooporności przed wystąpieniem cukrzycy najlepiej jest wykonywać poprzez dietę. Zawartość węglowodanów w naczyniach powinna być zmniejszona. Od pierwszych dni normalizacji żywienia poprawia się stan zdrowia. Kiedy pojawiają się diety oporności na insulinę, konieczne jest przestrzeganie całego życia. Po około 2 miesiącach leczenia dietą wzrasta dobry poziom cholesterolu w analizach, a szkodliwy maleje. Wróć do normalnych i innych wskaźników.

Oprócz diety nie ma jeszcze sposobu, aby naprawdę wyleczyć insulinooporność. Chociaż genetyka szuka sposobu na rozwiązanie problemu. Jednak "leczenie żywnościowe" może być bardzo skuteczne, ponieważ normalizuje styl życia, eliminuje czynniki choroby. Wraz z dietą o niskiej zawartości węgla, z wyjątkiem słodyczy i mąki, lek Metformin w tabletkach jest stosowany jako suplement. Lek Aktos prawie nie jest używany. Przy przepisywaniu kompleksu należy skonsultować się z lekarzem, który może również przepisać indywidualne odżywianie.

Leczenie roślinami leczniczymi zaleca się również w przypadku oporności na insulinę, na przykład na jagody. Powinny być spożywane tak często, jak to możliwe, ponieważ zwiększają wrażliwość na insulinę, obniżają poziom cukru we krwi, zmniejszają ilość toksyn.

№11HOMA, Ocena insulinooporności: glukoza (na czczo), insulina (na czczo), obliczanie wskaźnika HOMA-IR

Najpowszechniejszą metodą oceny insulinooporności jest określenie podstawowego (na czczo) stosunku glukozy do insuliny.

Badanie prowadzone jest wyłącznie na czczo, po 8-12 godzinnym okresie postu w nocy. Profil zawiera wskaźniki:

  1. glukoza
  2. insulina
  3. obliczony indeks insulinooporności HOMA-IR.

Insulinooporność wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju cukrzycy i chorób sercowo-naczyniowych i jest oczywiście składową mechanizmów patofizjologicznych leżących u podstaw związku otyłości z tymi typami chorób (w tym z zespołem metabolicznym). Najprostszą metodą oceny insulinooporności jest wskaźnik insulinooporności HOMA-IR, wskaźnik uzyskany z Matthews D.R. i wsp., 1985, związane z opracowaniem matematycznego modelu homeostatycznego do oceny insulinooporności (HOMA-IR - Ho meostasis M odel A ssessment of Unsulin R esistance). Jak wykazano, stosunek insuliny podstawowej (na czczo) do glukozy, odzwierciedlający ich interakcje w pętli sprzężenia zwrotnego, w dużym stopniu koreluje z oceną insulinooporności w klasycznej, bezpośredniej metodzie oceny wpływu insuliny na metabolizm glukozy - hiperinsulinemiczną metodę zaciśnięcia euglikemicznego.

Indeks HOMA-IR oblicza się według wzoru: HOMA-IR = glukoza na czczo (mmol / l) x insulina na czczo (μE / ml) / 22,5.

Wraz ze wzrostem insuliny glukozy lub na czczo wzrasta odpowiednio wskaźnik HOMA-IR. Na przykład, jeśli stężenie glukozy na czczo wynosi 4,5 mmol / l, a insulina wynosi 5,0 μU / ml, HOMA-IR = 1,0; jeśli stężenie glukozy na czczo wynosi 6,0 mmol, a insulina 15 μU / ml, HOMA-IR = 4,0.

Wartość progowa dla insulinooporności wyrażona w HOMA-IR jest zwykle definiowana jako 75 percentyl skumulowanego rozkładu populacji. Próg HOMA-IR zależy od metody oznaczania insuliny i jest trudny do standaryzacji. Wybór wartości progowej może również zależeć od celów badania i wybranej grupy odniesienia.

Indeks HOMA-IR nie jest objęty głównymi kryteriami diagnostycznymi dla zespołu metabolicznego, ale jest wykorzystywany jako dodatkowe badanie laboratoryjne tego profilu. Oceniając ryzyko cukrzycy w grupie osób z poziomem glukozy poniżej 7 mmol / l, HOMA-IR jest bardziej informacyjny niż sama glukoza lub insulina na czczo. Wykorzystanie w praktyce klinicznej do celów diagnostycznych modeli matematycznych do oceny insulinooporności na podstawie oznaczenia insuliny w osoczu na czczo i poziomów glukozy ma kilka ograniczeń i nie zawsze jest dopuszczalne, aby podjąć decyzję o zastosowaniu terapii obniżającej poziom cukru, ale może być stosowane do dynamicznej obserwacji. W przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu C (genotyp 1) obserwuje się upośledzoną odporność na insulinę ze zwiększoną częstością. Wzrost HOMA-IR wśród tych pacjentów wiąże się z gorszą reakcją na leczenie niż u pacjentów z prawidłową opornością na insulinę, a zatem poprawa oporności na insulinę jest uważana za jeden z nowych celów w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C. Zwiększoną insulinooporność (HOMA-IR) obserwuje się przy niealkoholowym stłuszczeniu wątroby..

  • W celu oceny i monitorowania dynamiki insulinooporności w kompleksie testów w badaniu pacjentów z otyłością, cukrzycą, zespołem metabolicznym, zespołem policystycznych jajników (PCOS), pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C, pacjentów z niealkoholowym stłuszczeniem wątroby.
  • Podczas oceny ryzyka rozwoju cukrzycy i chorób układu krążenia.

Interpretacja wyników badań zawiera informacje dla lekarza prowadzącego i nie jest diagnozą. Informacje zawarte w tej sekcji nie mogą służyć do samodzielnej diagnozy i samodzielnego leczenia. Dokładną diagnozę podejmuje lekarz, wykorzystując zarówno wyniki tego badania, jak i niezbędne informacje z innych źródeł: anamnezę, wyniki innych badań itp.

Czym jest zespół oporności na insulinę?

Jednym z czynników prowadzących do rozwoju cukrzycy, chorób sercowo-naczyniowych i powstawania zakrzepów krwi jest insulinooporność. Można to ustalić wyłącznie za pomocą badań krwi, które muszą być regularnie testowane, a jeśli podejrzewasz tę chorobę, powinnaś być stale monitorowana przez lekarza.

Pojęcie insulinooporności i przyczyny jej powstawania

Jest to zmniejszona wrażliwość komórek na działanie hormonu insuliny, niezależnie od tego, skąd pochodzi - wyprodukowana przez trzustkę lub wstrzyknięta.

Zwiększone stężenie insuliny wykrywane jest we krwi, co przyczynia się do rozwoju depresji, przewlekłego zmęczenia, zwiększonego apetytu, występowania otyłości, cukrzycy typu 2, miażdżycy. Okazuje się, że błędne koło prowadzi do wielu poważnych chorób.

Przyczyny choroby:

  • predyspozycje genetyczne;
  • zaburzenia hormonalne;
  • niewłaściwa dieta, spożywanie dużych ilości pokarmów zawierających węglowodany;
  • przyjmowanie niektórych leków.

Na poziomie fizjologicznym insulinooporność powstaje w wyniku tego, że organizm hamuje wytwarzanie glukozy, stymuluje jej wychwyt przez tkanki obwodowe. U zdrowych ludzi mięśnie zużywają 80% glukozy, dlatego też insulinooporność wynika właśnie z nieprawidłowej pracy tkanki mięśniowej.

W oparciu o poniższą tabelę możesz dowiedzieć się, kto jest zagrożony:

Objawy choroby

Dokładna diagnoza może być tylko specjalistą w wynikach analizy i obserwacji pacjenta. Ale istnieje wiele sygnałów alarmowych, które ciało daje. W żadnym wypadku nie można ich zignorować i jak najszybciej należy skonsultować się z lekarzem w celu ustalenia dokładnej diagnozy.

Tak więc, wśród głównych objawów choroby można zidentyfikować:

  • rozproszony uwagę;
  • częste wzdęcia;
  • senność po jedzeniu;
  • spadki ciśnienia krwi, często obserwuje się nadciśnienie (wysokie ciśnienie krwi);
  • otyłość w talii - jeden z głównych objawów insulinooporności. Insulina blokuje rozpad tkanki tłuszczowej, więc schudnąć na różnych dietach z wszystkimi pragnieniami nie działa;
  • stan depresji;
  • zwiększony głód.

Podczas testowania ujawnij takie odchylenia jak:

  • białko w moczu;
  • zwiększony wskaźnik trójglicerydów;
  • podwyższony poziom glukozy we krwi;
  • złe testy cholesterolu.

Podczas testowania cholesterolu nie jest konieczne sprawdzanie jego ogólnej analizy, ale oddzielnie wskaźniki "dobre" i "złe".

Niski "dobry" cholesterol może sygnalizować zwiększoną oporność na insulinę.

Analiza oporności na insulinę

Dostarczenie prostej analizy nie pokaże dokładnego obrazu, poziom insuliny nie jest stały i zmienia się w ciągu dnia. Normalnym wskaźnikiem jest ilość hormonu we krwi od 3 do 28 μED / ml, jeśli analiza została przeprowadzona na pustym żołądku. Gdy wskaźnik jest powyżej normy, możemy mówić o hiperinsulinizmie, czyli o zwiększonym stężeniu hormonu insuliny we krwi, w wyniku czego zmniejsza się poziom cukru we krwi.

Najbardziej dokładny i niezawodny jest test zaciskowy lub euglikemiczny zacisk hiperinsulinowy. Pozwoli to nie tylko określić ilość insulinooporności, ale także określić przyczynę choroby. Jednak w praktyce klinicznej praktycznie nie jest on używany, ponieważ wymaga czasu i wymaga dodatkowego sprzętu i specjalnie wyszkolonego personelu.

Wskaźnik oporności na insulinę (HOMA-IR)

Jego wskaźnik jest wykorzystywany jako dodatkowa diagnoza w celu identyfikacji choroby. Indeks oblicza się po dostarczeniu analizy krwi żylnej do poziomu insuliny i cukru na czczo.

Podczas obliczania za pomocą dwóch testów:

  • wskaźnik IR (HOMA IR) - wskaźnik jest normalny, jeżeli jest mniejszy niż 2,7;
  • wskaźnik insulinooporności (CARO) - jest normalny, jeśli jest poniżej 0,33.

Obliczenia indeksów dokonywane są według wzorów:

W tym przypadku rozważ następujące kwestie:

  • IRI - Immunoreaktywna insulina na pusty żołądek;
  • FNG - stężenie glukozy w osoczu na czczo.

Kiedy wskaźnik znajduje się powyżej normy indeksów, mówią o zwiększeniu insulinooporności organizmu.

Aby uzyskać dokładniejszy wynik analizy, przed przystąpieniem do analizy należy przestrzegać kilku zasad:

  1. Przestań jeść 8-12 godzin przed badaniem.
  2. Analiza ogrodzenia jest zalecana rano na czczo.
  3. Podczas przyjmowania jakichkolwiek leków należy poinformować o tym lekarza. Mogą w dużym stopniu wpłynąć na ogólny obraz analiz.
  4. Pół godziny przed oddaniem krwi nie można palić. Wskazane jest, aby unikać stresu fizycznego i emocjonalnego.

Jeśli po zaliczeniu testów wskaźniki okazały się wyższe od norm, może to oznaczać, że w ciele występują następujące choroby:

  • cukrzyca typu 2;
  • choroby sercowo-naczyniowe, takie jak choroba niedokrwienna serca;
  • onkologia;
  • choroby zakaźne;
  • cukrzyca ciążowa;
  • otyłość;
  • zespół policystycznych jajników;
  • patologia nadnerczy i przewlekła niewydolność nerek;
  • przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby;
  • tłuszczowa hepatoza.

Czy można wyleczyć insulinooporność?

Do chwili obecnej nie ma jasnej strategii, która pozwoliłaby całkowicie wyleczyć tę chorobę. Ale są narzędzia, które pomagają w walce z chorobą. To jest:

  1. Dieta Zmniejsz spożycie węglowodanów, zmniejszając w ten sposób uwalnianie insuliny.
  2. Aktywność fizyczna. Do 80% receptorów insuliny znajduje się w mięśniach. Praca mięśni pobudza receptory.
  3. Redukcja wagi. Według naukowców, przy spadku masy ciała, przebieg choroby ulega znacznej poprawie o 7% i daje pozytywne perspektywy.

Lekarz może również indywidualnie przepisać pacjentowi leki farmaceutyczne, które pomogą w walce z otyłością.

Dieta na insulinooporność

Dzięki zwiększonemu wskaźnikowi hormonu we krwi, stosują dietę, która ma pomóc w ustabilizowaniu jej poziomu. Ponieważ wytwarzanie insuliny jest mechanizmem odpowiedzi organizmu w celu zwiększenia poziomu cukru we krwi, nie powinno się dopuszczać do gwałtownego fluktuacji wskaźnika glukozy we krwi.

Podstawowe zasady diety

  • Wszystkie produkty o wysokim indeksie glikemicznym (mąka pszenna, cukier granulowany, ciastka, słodycze i produkty skrobiowe) są wyłączone z diety. Są to łatwo przyswajalne węglowodany, które powodują gwałtowny skok w glukozę.
  • Wybierając pokarmy węglowodanowe, dokonuje się wyboru na produktach o niskim indeksie glikemicznym. Są wolniej pochłaniane przez organizm, a glukoza stopniowo wchodzi w krew. A także preferowane są produkty bogate w błonnik.
  • Wejdź do menu żywności bogatej w wielonienasycone kwasy tłuszczowe, redukując jednonienasycone kwasy tłuszczowe. Źródłem tych ostatnich są oleje roślinne - siemię lniane, oliwka i awokado. Przykładowe menu dla diabetyków - znajdziesz tutaj.
  • Wprowadzić ograniczenia w stosowaniu produktów o wysokiej zawartości tłuszczu (wieprzowina, jagnięcina, śmietana, masło).
  • Ryby są często gotowane - łosoś, różowy łosoś, sardynki, pstrąg, łosoś. Ryba jest bogata w kwasy tłuszczowe omega-3, które poprawiają wrażliwość komórek na hormon.
  • Nie możemy pozwolić na silne uczucie głodu. W tym przypadku występuje niski poziom cukru, co prowadzi do rozwoju hipoglikemii.
  • Konieczne jest jedzenie w małych porcjach co 2-3 godziny.
  • Przestrzegaj reżimu picia. Zalecana ilość wody to 3 litry dziennie.
  • Odrzuć złe nawyki - alkohol i palenie. Palenie hamuje procesy metaboliczne w organizmie, a alkohol ma wysoki indeks glikemiczny (dowiedz się więcej o alkoholu - dowiedz się tutaj).
  • Będziemy musieli rozstać się z kawą, ponieważ kofeina promuje produkcję insuliny.
  • Zalecana dawka soli kuchennej wynosi maksymalnie 10 g / dzień.

Produkty do codziennego menu

Na stole musi być obecny:

Różnorodność warzyw:

  • kapusta różnego rodzaju: brokuły, brukselka, kalafior;
  • buraki i marchewki (tylko gotowane);
  • szpinak;
  • sałatka;
  • słodka papryka;
  • zielona fasola.

Owoce:

Pełna lista owoców - tutaj.

Chleb i zboża:

  • pełnoziarniste i pieczywo żytnie (patrz także - jak wybrać chleb);
  • otręby pszenne;
  • gryka
  • płatki owsiane

Przedstawiciele rodziny motylkowatych:

Orzechy i nasiona:

Przy wyborze produktów pomoże poniższa tabela:

Lista dozwolonych produktów

  • tłuste ryby zimnych mórz;
  • jajka na twardo, omlet parowy;
  • niskotłuszczowe produkty mleczne;
  • płatki owsiane, gryka lub brązowy ryż;
  • kurczak, indygo bez skóry, chude mięso;
  • warzywa świeże, gotowane, duszone, gotowane na parze. Wprowadzić ograniczenia dotyczące warzyw bogatych w skrobię - ziemniaki, cukinia, dynia, topinambur, rzodkiew, rzodkiew, kukurydza;
  • soja.

Lista produktów ściśle zabronionych

  • cukier, słodycze, czekolada, słodycze;
  • miód, dżem, dżem;
  • przechowywać soki, napoje gazowane;
  • kawa;
  • alkohol;
  • chleb pszenny, ciasto piekarnicze wytwarzane z wysokiej jakości mąki;
  • owoce bogate w skrobię i glukozę - winogrona, banany, daktyle, rodzynki;
  • tłuste mięso i smażone;

Pozostałe produkty są dozwolone z umiarem, z którego przygotowują potrawy dietetyczne.

Suplementy

Dodatkowo wprowadzane są suplementy mineralne:

  1. Magnez. Naukowcy przeprowadzili badania i odkryli, że podwyższony poziom hormonu i glukozy we krwi osób o niskim poziomie tego pierwiastka, więc konieczność wypełnienia.
  2. Chrome. Minerał stabilizuje poziom glukozy we krwi, pomaga w przetwarzaniu cukru i spalaniu tkanki tłuszczowej.
  3. Kwas alfa liponowy. Przeciwutleniacz, który zwiększa wrażliwość komórek na insulinę.
  4. Koenzym Q10. Silny przeciwutleniacz. Musi być spożywany z tłustymi pokarmami, ponieważ jest lepiej wchłaniany. Pomaga zapobiegać utlenianiu "złego" cholesterolu i poprawia zdrowie serca.

Przykładowe menu insulinooporności

Istnieje kilka opcji menu dotyczących insulinooporności. Na przykład:

  • Rano zaczyna się porcja płatków owsianych, niskotłuszczowy twaróg i pół szklanki dzikich jagód.
  • Przekąski cytrusowe.
  • Obiad składa się z porcji duszonego białego mięsa z kurczaka lub tłustych ryb. Z boku - mały talerz z kaszą gryczaną lub fasolą. Sałatka jarzynowa ze świeżych warzyw, aromatyzowana oliwą z oliwek, a także niewielka ilość zielonego szpinaku lub sałatki.
  • Na przekąskę jedzą jedno jabłko.
  • Na wieczornym posiłku przygotowują porcję brązowego ryżu, mały kawałek duszonego kurczaka lub ryby, świeże warzywa, podlewane olejem.
  • Przed snem zjadają garść orzechów lub migdałów.

Lub inna opcja menu:

  • Na śniadanie przygotowują mleczną niesłodzoną kaszą gryczaną z małym kawałkiem masła, herbatą bez cukru, krakersami.
  • Na lunch - pieczone jabłka.
  • Na obiad ugotuj każdą zupę lub zupę warzywną w słabym bulionie mięsnym, pasztecikach, steku lub pieczonych warzywach, kompot z suszonych owoców jako przystawkę.
  • Po południu wystarczy wypić szklankę kefiru, ryazhenka z dietetycznymi ciasteczkami.
  • Na obiad - brązowy ryż z gulaszem rybnym, sałatka jarzynowa.

Nie zapomnij o liście produktów, które nie mogą być chore na cukrzycę. Nie mogą być konsumowane!

Insulinooporność i ciąża

Jeśli u kobiety w ciąży zdiagnozowano insulinooporność, należy przestrzegać wszystkich zaleceń lekarza i radzić sobie z otyłością, obserwując dietę i prowadząc aktywny tryb życia. Konieczne jest całkowite porzucenie węglowodanów, spożywanie głównie białek, więcej chodu i trening aerobowy.

W przypadku braku odpowiedniego leczenia insulinooporność może spowodować chorobę sercowo-naczyniową i cukrzycę typu 2 u kobiety w ciąży.

Wideo przepis zupa jarzynowa "Minestrone"

W poniższym wideo można zapoznać się z prostą receptą na zupę jarzynową, którą można włączyć do menu insulinooporności:

Jeśli ściśle przestrzegasz diety, prowadzisz aktywny tryb życia, masa stopniowo zaczyna spadać, a ilość insuliny stabilizuje się. Dieta kształtuje zdrowe nawyki żywieniowe, dlatego zmniejsza ryzyko rozwoju niebezpiecznych chorób u osoby - cukrzyca, miażdżyca, nadciśnienie i choroby sercowo-naczyniowe (udar, zawał serca) i ogólny ogólny stan organizmu poprawia się.

Zespół oporności na insulinę: jak rozpoznać (objawy) i leczyć (jedzenie, leki)

Nadwaga, choroby układu krążenia, cukrzyca, wysokie ciśnienie - ogniwa w jednym łańcuchu. Przyczyną tych chorób są często zaburzenia metaboliczne, które opierają się na oporności na insulinę.

Dosłownie, termin ten oznacza "nie czuje insuliny" i stanowi spadek odpowiedzi tkanki mięśniowej, tłuszczowej i wątrobowej na insulinę we krwi, w wyniku czego jej poziom staje się chronicznie wysoki. Osoby z obniżoną wrażliwością są 3-5 razy bardziej narażone na miażdżycę, w 60% na nadciśnienie, a 84% z nich choruje na cukrzycę typu 2. Możliwe jest rozpoznanie i pokonanie oporności na insulinę, nawet zanim stanie się przyczyną wszystkich tych zaburzeń.

Główne przyczyny rozwoju insulinooporności

Dokładne przyczyny insulinooporności nie są znane. Uważa się, że może to prowadzić do naruszeń, które występują na kilku poziomach: od zmian w cząsteczce insuliny i braku receptorów insuliny do problemów z transmisją sygnału.

Większość naukowców zgadza się, że główną przyczyną pojawienia się insulinooporności i cukrzycy jest brak sygnału z cząsteczki insuliny do komórek tkanki, która powinna otrzymywać glukozę z krwi.

To naruszenie może wystąpić z powodu jednego lub kilku czynników:

  1. Otyłość - w połączeniu z opornością na insulinę w 75% przypadków. Statystyki pokazują, że przyrost masy ciała o 40% normy prowadzi do takiego samego procentowego spadku wrażliwości na insulinę. Szczególne ryzyko zaburzeń metabolicznych - z otyłością brzuszną, tj. w okolicy brzucha. Faktem jest, że tkanka tłuszczowa, która powstaje na przedniej ścianie brzucha, charakteryzuje się maksymalną aktywnością metaboliczną, i to właśnie z tego powodu do krwi dostaje się największa ilość kwasów tłuszczowych.
  2. Genetyka - genetyczna transmisja predyspozycji do zespołu insulinooporności i cukrzycy. Jeśli bliscy krewni chorują na cukrzycę, prawdopodobieństwo wystąpienia problemów z wrażliwością na insulinę jest znacznie większe, szczególnie w przypadku stylu życia, którego nie nazwałbyś zdrowym. Uważa się, że oporność została wcześniej zaprojektowana, aby wspierać populację ludzką. W czasie sytości ludzie oszczędzali tłuszcz, byli głodni - przetrwali tylko ci, którzy mieli więcej zapasów, czyli osoby z insulinoopornością. Konsekwentnie obfite jedzenie w naszych czasach prowadzi do otyłości, nadciśnienia i cukrzycy.
  3. Brak ćwiczeń fizycznych - prowadzi do tego, że mięśnie potrzebują mniejszej mocy. Ale tkanka mięśniowa zużywa 80% glukozy z krwi. Jeśli komórki mięśni w celu utrzymania czynności życiowej wymagają bardzo mało energii, zaczynają ignorować insulinę, która zawiera cukier.
  4. Wiek - po 50 latach prawdopodobieństwo insulinooporności i cukrzycy jest o 30% wyższe.
  5. Odżywianie - nadmierne spożywanie żywności bogatej w węglowodany, miłość do cukrów rafinowanych powoduje nadmiar glukozy we krwi, aktywną produkcję insuliny, aw rezultacie niechęć komórek ciała do ich identyfikacji, co prowadzi do patologii i cukrzycy.
  6. Leki - niektóre leki mogą powodować problemy z transmisją sygnału insulinowego - kortykosteroidy (leczenie reumatyzmu, astmy, białaczki, zapalenia wątroby), beta-blokery (arytmia, zawał mięśnia sercowego), tiazydowe leki moczopędne (diuretyki), witamina B

Objawy i przejawy

Bez testów nie można wiarygodnie stwierdzić, że komórki ciała zaczęły postrzegać insulinę gorzej, co weszło w krew. Objawy oporności na insulinę można łatwo przypisać innym chorobom, zmęczeniu, konsekwencjom niedożywienia:

  • zwiększony apetyt;
  • brak przywiązania, trudności z zapamiętywaniem informacji;
  • zwiększony gaz w jelitach;
  • letarg i senność, zwłaszcza po dużej porcji deseru;
  • zwiększenie ilości tłuszczu w jamie brzusznej, utworzenie tak zwanej "linii życia";
  • depresja, depresyjny nastrój;
  • okresowe podwyższenie ciśnienia krwi.

Oprócz tych objawów lekarz przed rozpoznaniem ocenia objawy oporności na insulinę. Charakterystyczny pacjent z tym zespołem cierpi na otyłość brzuszną, ma rodziców lub braci, siostry z cukrzycą, kobiety mają policystyczny jajnik lub ciążową cukrzycę.

Głównym wskaźnikiem obecności insulinooporności jest objętość brzucha. Osoby z nadwagą doceniają rodzaj otyłości. Typ ginekologiczny (tłuszcz gromadzi się poniżej talii, główna ilość w udach i pośladkach) jest bezpieczniejszy, zaburzenia metaboliczne są mniej powszechne. Typ Androida (tłuszcz na brzuchu, ramionach, plecach) wiąże się z większym ryzykiem cukrzycy.

Markery upośledzenia metabolizmu insuliny - BMI i stosunek talii do bioder (OT / OB). Przy BMI> 27, OT / OB> 1 u mężczyzny i OT / OB> 0,8 u kobiet, istnieje duże prawdopodobieństwo, że pacjent ma zespół oporności na insulinę.

Trzeci znacznik, który z prawdopodobieństwem 90% pozwala na stwierdzenie naruszeń - czarna akantoza. Są to obszary skóry o zwiększonej pigmentacji, często szorstkie i zwężone. Mogą być umieszczone na łokciach i kolanach, z tyłu szyi, pod klatką piersiową, na stawach palców, w pachwinie i pod pachami.

Aby potwierdzić rozpoznanie u pacjenta z powyższymi objawami i markerami, zaleca się wykonanie testu odporności na insulinę, na podstawie którego określa się chorobę.

Testowanie

W laboratoriach analiza potrzebna do określenia wrażliwości komórek na insulinę jest zwykle określana jako "ocena oporności na insulinę".

Jak oddać krew, aby uzyskać wiarygodne wyniki:

  1. Po otrzymaniu skierowania do analizy od lekarza prowadzącego, przedyskutuj z nim listę przyjmowanych leków, środków antykoncepcyjnych i witamin, aby wykluczyć te, które mogą wpływać na skład krwi.
  2. W dniu poprzedzającym analizę konieczne jest anulowanie szkolenia, dążenie do uniknięcia stresujących sytuacji i wysiłku fizycznego, aby nie pić napojów z zawartością alkoholu. Czas kolacji należy obliczyć tak, aby od 8 do 14 godzin upłynął, zanim zostanie pobrana krew.
  3. Przekazanie analizy ściśle na pusty żołądek. Oznacza to, że rano nie wolno myć zębów, żuć gumy, nawet bez cukru, pić napoje, w tym niesłodzone. Możesz palić tylko godzinę przed wizytą w laboratorium.

Takie surowe wymagania w przygotowaniu do analizy wynikają z faktu, że nawet banalna filiżanka kawy, wypita w nieodpowiednim czasie, jest w stanie drastycznie zmienić wskaźniki glukozy.

Po zakończeniu analizy indeks insulinooporności jest obliczany w laboratorium na podstawie danych dotyczących stężenia glukozy i insuliny w osoczu krwi.

  • Dowiedz się więcej: Badanie krwi na obecność insuliny - dla której należy zaliczyć zasady.

Wskaźnik odporności na insulinę

Od końca lat 70. ubiegłego wieku zacisk hiperinsulinowy uważany jest za złoty standard oceny działania insuliny. Pomimo tego, że wyniki tej analizy były najdokładniejsze, jej wdrożenie wymagało dużego nakładu pracy i wymagało dobrego wyposażenia technicznego laboratorium. W 1985 r. Opracowano prostszą metodę i udowodniono korelację uzyskanego poziomu insulinooporności z danymi z klamrami. Metoda ta oparta jest na matematycznym modelu HOMA-IR (homeostatyczny model do określania insulinooporności).

Wskaźnik oporności na insulinę oblicza się za pomocą wzoru, który wymaga minimalnych danych - podstawowego (na czczo) poziomu glukozy, wyrażonego w mmol / l, i podstawowej insuliny w μE / ml: HOMA-IR = glukoza x insulina / 22,5

Poziom HOMA-IR, który wskazuje na naruszenie metabolizmu, określa się na podstawie danych statystycznych. Analizy zostały przeprowadzone z dużej grupy osób i obliczono dla nich wartości wskaźnikowe. Normę zdefiniowano jako rozkład 75 percentyla w populacji. Dla różnych grup populacji indeks jest inny. Wpływa na nie również metoda oznaczania insuliny we krwi.

W większości laboratoriów próg dla osób w wieku 20-60 lat wynosi 2,7 jednostki konwencjonalne. Oznacza to, że wzrost wskaźnika insulinooporności powyżej 2,7 wskazuje na naruszenie wrażliwości na insulinę, jeśli dana osoba nie jest chora na cukrzycę.

Jak insulina reguluje metabolizm

Insulina u ludzi:

  • stymuluje transfer glukozy, aminokwasów, potasu i magnezu do tkanek;
  • zwiększa zapasy glikogenu w mięśniach i wątrobie;
  • zmniejsza tworzenie się glukozy w tkankach wątroby;
  • wzmacnia syntezę białek i zmniejsza ich degradację;
  • stymuluje tworzenie kwasów tłuszczowych i zapobiega rozpadowi tłuszczu.

Główną funkcją hormonu insuliny w organizmie jest transport glukozy z krwi do mięśni i komórek tłuszczowych. Pierwsi są odpowiedzialni za oddychanie, ruch, przepływ krwi, składniki odżywcze drugiego sklepu na czas głodu. Aby uzyskać glukozę w tkance, musi pokonać błonę komórkową. To pomaga jej insulinie, mówiąc obrazowo, otwiera bramę do celi.

Na błonie komórkowej jest specjalne białko składające się z dwóch części, oznaczonych przez aib. Odgrywa rolę receptora - pomaga rozpoznać insulinę. Gdy zbliża się do błony komórkowej, cząsteczka insuliny wiąże się z podjednostką a receptora, po czym zmienia swoją pozycję w cząsteczce białka. Proces ten uruchamia aktywność podjednostki b, która transmituje sygnał w celu aktywacji enzymów. Te z kolei stymulują ruch białka nośnika GLUT-4, przesuwają się do membran i łączą się z nimi, co pozwala na pobranie glukozy z krwi do komórki.

U osób z zespołem oporności na insulinę iu większości pacjentów z cukrzycą typu 2 proces ten zatrzymuje się na samym początku - niektóre receptory nie są w stanie rozpoznać insuliny we krwi.

Ciąża i insulinooporność

Insulinooporność prowadzi do zwiększenia poziomu cukru we krwi, co z kolei powoduje intensywną pracę trzustki, a następnie cukrzycy. Poziom insuliny we krwi wzrasta, co przyczynia się do wzmożonego tworzenia tkanki tłuszczowej. Nadmiar tłuszczu zmniejsza wrażliwość na insulinę.

To błędne koło prowadzi do nadwagi i może powodować niepłodność. Powodem jest to, że tkanka tłuszczowa jest w stanie produkować testosteron, którego podwyższony poziom jest niemożliwy.

Co ciekawe, insulinooporność na początku ciąży jest normą, jest całkowicie fizjologiczna. Wyjaśnia to fakt, że glukoza jest głównym pokarmem dla dziecka w macicy. Im dłuższy okres ciąży, tym więcej potrzeba. Od trzeciego trymestru glukozy płód zaczyna brakować, łożysko jest włączone w regulację jego przepływu. Wydziela białka cytokin, które zapewniają insulinooporność. Po porodzie wszystko szybko wraca na swoje miejsce i przywraca wrażliwość na insulinę.

U kobiet z powikłaniami z nadwagą i ciążą oporność na insulinę może się utrzymywać nawet po porodzie, co dodatkowo zwiększa ryzyko wystąpienia cukrzycy.

Jak leczyć insulinooporność

Dieta i ćwiczenia pomagają w leczeniu oporności na insulinę. Najczęściej są one wystarczające do przywrócenia wrażliwości komórek. Aby przyspieszyć proces, czasami przepisywane leki, które mogą regulować metabolizm.

Ważne jest, aby wiedzieć: >> Co to jest zespół metaboliczny i jak sobie z nim radzić.

Odżywianie w celu poprawy działania insuliny

Dieta o oporności na insulinę z brakiem kalorii może zmniejszyć objawy w ciągu kilku dni, nawet przed utratą wagi. Upuszczenie nawet 5-10 kg wagi wzmacnia działanie i przywraca odpowiedź komórek na insulinę. Według badań pacjenci z opornością na insulinę, ale bez cukrzycy z utratą masy ciała, zwiększyli wrażliwość na komórki o 2%.

Menu oparte na analizach jest wykonywane przez lekarza prowadzącego, biorąc pod uwagę indywidualne cechy pacjenta. Przy prawidłowej zawartości lipidów we krwi i niewielkim zwiększeniu masy ciała zaleca się przyjmowanie mniej niż 30% kalorii z tłuszczów i ograniczenie spożycia tłuszczów nienasyconych. Jeśli chcesz znacznie zmniejszyć masę ciała, ilość tłuszczu w diecie powinna być znacznie zmniejszona.

Jeśli nie chorujesz na cukrzycę, nie ma potrzeby zmniejszania ilości węglowodanów w celu zmniejszenia stężenia glukozy we krwi. Naukowcy nie znaleźli związku między ilością cukru w ​​diecie a wrażliwością komórki. Głównym wskaźnikiem właściwego odżywiania jest zmniejszenie masy ciała, w tym celu odpowiednia jest każda dieta, w tym dieta niskowęglowodanowa. Głównym wymaganiem - brak kalorii, który zapewnia stabilną utratę wagi.

Regularna aktywność fizyczna

Sport pomaga spożywać kalorie, dlatego przyczyniają się do utraty wagi. To nie jest ich jedyny pozytywny wpływ na procesy metaboliczne. Ustalono, że 45-minutowy trening wyczerpuje zapasy glikogenu w mięśniach i 2 razy zwiększa wchłanianie glukozy z krwi, efekt ten trwa 48 godzin. Oznacza to, że ćwiczenia 3-4 razy w tygodniu przy braku cukrzycy pomagają radzić sobie z opornością komórek.

Preferowane są następujące aktywności:

  1. Treningi aerobowe trwające od 25 minut do godziny, podczas których utrzymywany jest puls równy 70% maksymalnego tętna.
  2. Trening siłowy o wysokiej intensywności z wieloma podejściami i dużą liczbą powtórzeń.

Kombinacja tych dwóch rodzajów aktywności daje najlepszy rezultat. Trening przez długi czas zwiększa czułość komórek nie tylko przez pewien czas po wysiłku, ale także tworzy pozytywną tendencję do zmniejszania insulinooporności w okresach braku aktywności. Sport może zarówno wyleczyć, jak i zapobiec problemowi.

Leki

Jeśli zmiany stylu życia nie wystarczą, a testy nadal wykazują podwyższony wskaźnik HOMA-IR, leczenie insulinooporności, profilaktyki cukrzycy i innych zaburzeń odbywa się za pomocą metforminy leku.

Glucophage to oryginalny lek na tej podstawie opracowany i wyprodukowany we Francji. Poprawia wrażliwość komórek na insulinę, ale nie jest w stanie stymulować jej wytwarzania przez trzustkę, dlatego nie jest stosowana w przypadku cukrzycy typu 1. Skuteczność Glyukofazh potwierdziła wiele badań dotyczących wszystkich zasad medycyny opartej na dowodach.

Niestety wysoka dawka metforminy często powoduje działania niepożądane w postaci nudności, biegunki, metalicznego posmaku. Ponadto może zakłócać wchłanianie witaminy B12 i kwasu foliowego. Dlatego metformina jest przepisywana w możliwie najniższej dawce, z naciskiem na leczenie utraty wagi i ćwiczeń fizycznych.

W Glucophage istnieje kilka analogów - leków całkowicie identycznych z nim w kompozycji. Najbardziej znane to Siofor (Niemcy), Metformin (Rosja), Metfohamam (Niemcy).

Dodatkowe Artykuły O Tarczycy

Metody diagnostyczne chorób ginekologicznych obejmują nieinwazyjne, a także inwazyjne technologie, a przedstawicielem tej ostatniej odmiany jest biopsja szyjki macicy, która umożliwia szczegółowe badanie struktury nabłonka powłokowego.

Wyjątkowe i zaskakujące zjawisko, które osoba posiada, to głos. Nie ma jednostki o tym samym głosie. Dla rozwoju zdolności mowy siła i tempo są ośrodkowym układem nerwowym.

Zapalenie migdałków, podobnie jak inne choroby zapalne (zapalenie zatok, SARS itp.), Często ustępuje samoistnie, ponieważ system immunologiczny organizmu z reguły radzi sobie z infekcją bez leczenia.