Główny / Cyst

Zespół adrenogenitalny u dzieci i noworodków

Zespół adrenogenital u dzieci jest spowodowany zaburzeniem genetycznym odziedziczonym po rodzicach. Przede wszystkim można to zauważyć w funkcjach nadnerczy, a także w stanie genitaliów. Jest to szczególnie widoczne u kobiet, ponieważ męskie hormony zaczynają dominować w ciele.

Zespół adrenogenitalny u noworodków: typy

Istnieje kilka odmian tego zespołu. Najczęściej w 90% przypadków jest to spowodowane niewystarczającą ilością enzymów 21 hydroksylaz.

  • Pierwsza forma jest wirylizująca. Kiedy ma znacznie zwiększone cechy seksualne. Jest to szczególnie widoczne u kobiet, u których genitalia zaczynają się rozwijać po urodzeniu. Wewnętrzna struktura pozostaje normalnym, a nie zewnętrznie zauważalnym wzrostem łechtaczki, która może przybrać postać prącia.
  • Druga forma, w której choroba może przejść, jest pełna. Brak jest aldosteronu. Nerki nie wracają soli do krwioobiegu, co powoduje poważne konsekwencje, nawet śmierć.
  • Trzecia postać jest wrodzona, w której niedobór hydroksylowy występuje bezpośrednio po urodzeniu. Zespół adrenogenitalny u wcześniaków manifestuje się, gdy oboje rodzice mają recesywne geny.

Zespół adrenogenitalny u chłopców i dziewcząt przenoszony jest genetycznie przez formę autosomalną recesywną. Oznacza to, że w ciągu jednego pokolenia gromadzą się pacjenci, którzy przenoszą chorobę na dzieci. Przodkowie mogą mieć wiele odchyleń w tej dziedzinie, co prowadzi do jaśniejszej manifestacji u dziecka. Tylko jeden chromosom może zawierać gen z tym zespołem. Może być normalny lub zmutowany. U dziecka staje się mutantem, co prowadzi do choroby. Jeśli zmutowany gen pochodzi od tylko jednego z rodziców, dziecko może być całkiem zdrowe, ponieważ obecność tylko jednego takiego genu nie prowadzi do przejawienia się choroby i można ją uznać za całkowicie zdrową.

Jak rozpoznać zespół adrenogenital u nowonarodzonego chłopca i dziewczynki?

Identyfikacja choroby u noworodków za pomocą kilku metod diagnostycznych. Przede wszystkim można to określić wizualnie, ponieważ istnieje wyraźne odchylenie w strukturze zewnętrznych narządów płciowych. Nieregularny kształt i wzrost wielkości wskazują na wysokie prawdopodobieństwo choroby.

Jeśli zespół ten wiąże się z utratą soli, wówczas charakterystyczne objawy to hipochloremia, hiponatremia i hiperkaliemia. Wraz z moczem wzrasta wydalanie 17-ketosteroidów.

Istnieje również kilka instrumentalnych metod identyfikacji choroby. Zespół adrenogenitalny u dziewczynki może przejawiać się w wykrywaniu macicy i jajników we wczesnym wieku. Na zdjęciach radiologicznych może również występować wzrost wieku kości. Jest zauważalnie wyższy niż rzeczywisty wiek dziecka.

Zespół adrenogenitalny u dzieci

Zespół adrenogenitalny charakteryzuje się nieprawidłowościami w funkcjonowaniu i budowie narządów płciowych. Dokładna etiologia nie jest zainstalowana. Uważa się jednak, że odchylenie występuje w wyniku nadmiernej produkcji androgenów przez kory nadnerczy. Patologia może być spowodowana przez nowotwory (gruczolakorak, gruczolak) lub wrodzoną hiperplazję tych gruczołów. Czynnikowi dziedzicznemu nadaje się również znaczną wartość.

Zespół adrenogenitalny: objawy

Patologia występuje zarówno u chłopców, jak iu dziewcząt. Jej objawy zależą od czasu zachorowania i płci chorego dziecka. Wpływa także na to, która forma zespołu adrenogenitalnego ma miejsce. I są trzy: proste (viril), nadciśnienie i utrata soli. Każdy z nich przejawia się w okresie poporodowym lub w okresie przedpokwitaniowym. Zespół adrenogenitalny u dziewcząt ulega ekspresji w postaci virilowej zaraz po urodzeniu. Przejawia się to w fałszywej hermafrodytyźmie. Łechtaczka jest zbyt powiększona, a otwór cewki moczowej otwiera się u jej podstawy. Duże wargi sromowe przypominają rozszczepioną mosznę. Zmiany są czasem wymawiane tak dramatycznie, że trudno jest określić płeć dziecka. W wieku od trzech do sześciu lat, włosy na plecach, nogach i łonowym intensywnie rosną, a rozwój fizyczny zostaje wzmocniony. Dziewczyna staje się jak chłopiec i wygląda. Wkrótce jej seksualny rozwój całkowicie ustaje. Gruczoły piersiowe są małe. Miesiączki u dziewcząt są albo nieobecne, albo bardzo rzadkie, nieregularne. Zespół adrenogenitalny u chłopców rozwija się od dwóch do trzech lat. Wraz ze zwiększonym rozwojem fizycznym zwiększa się penis, obserwuje się nadmierny wzrost włosów, czasami pojawiają się erekcje. Ale jądra z tym wszystkim są infantylne iw przyszłości nie rozwijają się wcale. Zarówno dziewczęta, jak i chłopcy wzrastają intensywnie, ale mimo to pozostają niskie i krępe, ponieważ strefy wzrostu w przysadce mózgowej zamykają się wcześnie.

Zespół adrenogenitalny: diagnoza

To nie jest takie trudne do zainstalowania. Potwierdza to hirsutyzm, anomalna struktura zewnętrznych narządów płciowych, która nie odpowiada fizycznemu rozwojowi w zależności od wieku. Mocz ma wysoki poziom 17-ketosteroidów. Trudności pojawiają się z reguły nie w diagnozie, ale w wyjaśnieniu przyczyny tego zespołu. Anomalie w zakresie dyskryminacji ze względu na płeć i objawy podobnych zaburzeń w poprzednich pokoleniach wskazują na wrodzony przerost. Jeśli wirylizacja rozwinęła się po urodzeniu dziecka, wówczas obecność guza można ustalić za pomocą tomografii komputerowej. Trzeba również ostrożnie rozróżnić wrodzony zespół adrenogenitalny od przedwczesnego rozwoju seksualnego, mającego pochodzenie mózgowo-przysadkowe. W tym drugim przypadku biopsja jądra ujawnia obecność deferent kanalików z aktywną formacją (pod wpływem hormonów) męskich komórek płciowych. Również u dziewcząt możliwy jest przedwczesny rozwój. Często występuje w guzach granulocytowo-jajnikowych. W tej patologii przedwczesny rozwój jest rodzaju żeńskiego, aw przypadku zespołu adrenogenitalnego jest rodzaju męskiego. To jest główna różnica między nimi.

Zespół adrenogenitalny: leczenie

Jeśli patologia powstała na tle wrodzonego przerostu kory nadnerczy, przepisuje się leki kortykosteroidowe. Ich stała minimalna dawka nie wpływa niekorzystnie. Ale jednocześnie dobrze tłumią funkcję gruczołów. Rozpocznij leczenie dużymi dawkami, które wspierają od dziesięciu dni do miesiąca. Dłuższe stosowanie może niekorzystnie wpływać na procesy wzrostu dziecka. Po osiągnięciu efektu dawka zostaje zredukowana do wspomagania, koncentrując się na poziomie 17-ketosteroidów w moczu. Leczenie odbywa się pod ścisłym nadzorem lekarza.

Zespół adrenogenitalny - wszystkie cechy patologii

Do podstawowych i drugorzędnych cech płciowych należą hormony, z których niektóre wytwarzane są w nadnerczach. Występuje choroba wrodzona charakteryzująca się dysfunkcją tych gruczołów wewnątrzwydzielniczych i nadmiernym wydzielaniem androgenów. Nadmiar męskich hormonów płciowych w organizmie prowadzi do istotnych zmian w strukturze ciała.

Zespół adrenogenitalny - przyczyny

Patologia ta wynika z wrodzonej genetycznej mutacji dziedziczenia. Jest rzadko zdiagnozowana, częstość występowania zespołu adrenogenitalnego wynosi 1 przypadek na 5000-6500. Zmiana w kodzie genetycznym powoduje wzrost wielkości i pogorszenie kory nadnerczy. Zmniejsza się produkcja specyficznych enzymów zaangażowanych w produkcję kortyzolu i aldosteronu. Ich niedobór prowadzi do wzrostu stężenia męskich hormonów płciowych.

Zespół adrenogenitalny - klasyfikacja

W zależności od stopnia wzrostu kory nadnerczy i nasilenia objawów, opisana choroba występuje w kilku odmianach. Formy zespołu adrenogenitalnego:

  • lutowanie;
  • virilla (prosta);
  • postpubic (nieklasyczny, nietypowy).

Zespół adrenogenitalny - forma utraty soli

Najczęstszy rodzaj patologii rozpoznawany u noworodków lub dzieci w pierwszym roku życia. W pojedynczej postaci zespołu adrenogenitalnego charakterystyczne są: brak równowagi hormonalnej i niewydolność kory nadnerczy. Ten rodzaj choroby towarzyszy zbyt niskim stężeniom aldosteronu. Konieczne jest utrzymanie równowagi wody i soli w ciele. Określony zespół adrenogenitalny powoduje naruszenie czynności serca i skoki ciśnienia krwi. Dzieje się tak na tle akumulacji soli w nerkach.

Zespół adrenogenitalny - forma virilowa

Prostej lub klasycznej wersji patologii nie towarzyszy zjawisko niewydolności kory nadnerczy. Opisany zespół adrenogenitalny (AGS postaci wirusowej) prowadzi tylko do zmian w zewnętrznych narządach płciowych. Ten typ choroby jest również diagnozowany we wczesnym wieku lub bezpośrednio po urodzeniu. Wewnątrz układu rozrodczego pozostaje normalne.

Post-ertertalna postać zespołu adrenogenitalnego

Ten typ choroby nazywany jest także atypowym, nabytym i nieklasycznym. Taki zespół adrenogenitalny występuje tylko u kobiet aktywnych seksualnie. Przyczyną rozwoju patologii może być wrodzona mutacja genów lub nowotwór kory nadnerczy. Chorobie tej często towarzyszy bezpłodność, dlatego bez odpowiedniej terapii, zespół adrenogenitalny i ciąża są niezgodnymi pojęciami. Nawet przy udanej koncepcji wysokiego ryzyka poronienia płód umiera nawet we wczesnych stadiach (7-10 tygodni).

Zespół adrenogenitalny - objawy

Obraz kliniczny opisanej nieprawidłowości genetycznej odpowiada wiekowi i formie choroby. Zespół Adrenogenital u noworodków jest czasami niemożliwy do określenia, z powodu którego płeć niemowlęcia może zostać zidentyfikowana nieprawidłowo. Specyficzne oznaki patologii stają się zauważalne od 2 do 4 lat, w niektórych przypadkach pojawiają się później, w wieku dojrzewania lub dojrzałości.

Zespół adrenogenitalny u chłopców

W postaci choroby utraty soli występują objawy naruszenia równowagi wody i soli:

  • biegunka;
  • ciężkie wymioty;
  • niskie ciśnienie krwi;
  • drgawki;
  • tachykardia;
  • utrata masy ciała

Prosty zespół adrenogenitalny u dzieci płci męskiej ma następujące objawy:

  • powiększony penis;
  • nadmierne zabarwienie skóry moszny;
  • ciemny naskórek wokół odbytu.

Nowonarodzeni chłopcy są rzadko zdiagnozowani, ponieważ obraz kliniczny we wczesnym wieku jest łagodny. Później (od 2 lat) zespół adrenogenitalny jest bardziej zauważalny:

  • wzrost włosów na ciele, w tym na genitale;
  • niski, szorstki głos;
  • trądzik hormonalny (trądzik pospolity);
  • maskulinizacja;
  • przyspieszenie tworzenia kości;
  • niski wzrost.

Zespół adrenogenitalny u dziewcząt

Łatwiej jest zidentyfikować rozważaną chorobę u kobiet płci żeńskiej, towarzyszą jej następujące objawy:

  • przerost łechtaczki, wygląda bardzo podobnie do penisa;
  • wargi sromowe wyglądają jak moszna;
  • pochwa i cewka moczowa są połączone w zatokę moczowo-płciową.

Na tle znaków noworodki są czasami mylone z chłopcami i wychowywane zgodnie z niewłaściwą płcią. Z tego powodu w szkole lub w okresie dorastania dzieci te często mają problemy psychiczne. Wewnątrz układu rozrodczego dziewczynki jest w pełni zgodny z żeńskim genotypem, więc czuje się jak kobieta. Dziecko zaczyna wewnętrzne sprzeczności i trudności z adaptacją w społeczeństwie.

Po 2 latach wrodzony zespół adrenogenitalny charakteryzuje się następującymi objawami:

  • przedwczesny wzrost włosów łonowych i pod pachami;
  • krótkie nogi i ramiona;
  • muskularny;
  • pojawienie się zarostu (w wieku 8 lat);
  • męskiej budowy ciała (szerokie ramiona, wąska miednica);
  • brak wzrostu gruczołów sutkowych;
  • niski wzrost i masywne ciało;
  • szorstki głos;
  • trądzik;
  • późny początek menstruacji (nie wcześniej niż 15-16 lat);
  • cykl niestabilny, częste miesięczne opóźnienia;
  • brak miesiączki lub oligomenorrhaa;
  • niepłodność;
  • skoki ciśnienia krwi;
  • nadmierna pigmentacja naskórka.

Zespół adrenogenitalny - diagnoza

Aby zidentyfikować hiperplazję i dysfunkcje kory nadnerczy, pomocne są badania instrumentalne i laboratoryjne. Aby zdiagnozować zespół wrodzeniowy adrenogenitalu u niemowląt, przeprowadza się dokładne badanie narządów płciowych i tomografii komputerowej (lub USG). Badanie sprzętu pozwala wykryć jajniki i macicę u dziewcząt z męskimi genitaliami.

W celu potwierdzenia proponowanej diagnozy wykonuje się analizę laboratoryjną zespołu adrenogenitalnego. Obejmuje testy moczu i krwi na poziomy hormonów:

  • 17-OH progesteron;
  • aldosteron;
  • kortyzol;
  • 17-ketosteroidy.
  • biochemia;
  • kliniczny test krwi;
  • ogólny test moczu.

Leczenie zespołu adrenogenitalnego

Nie można pozbyć się rozważanej patologii genetycznej, ale jej objawy kliniczne można wyeliminować. Zespół adrenogenitalny - wytyczne kliniczne:

  1. Lifetime leki hormonalne. Aby znormalizować pracę kory nadnerczy i kontrolować równowagę hormonalną, trzeba będzie stale pić glukokortykoidy. Preferowaną opcją jest deksametazon. Dawka jest obliczana indywidualnie i waha się od 0,05 do 0,25 mg na dzień. W przypadku postaci, która powoduje utratę soli, ważne jest przyjmowanie mineralokortykoidów w celu utrzymania równowagi wodno-solnej.
  2. Korekta wyglądu. Pacjentom z opisaną diagnozą zalecana jest plastyczna pochwa, klitorotomia i inne zabiegi chirurgiczne w celu zapewnienia prawidłowego kształtu narządów płciowych i odpowiedniej wielkości.
  3. Regularne konsultacje z psychologiem (na życzenie). Niektórzy pacjenci potrzebują pomocy w adaptacji społecznej i akceptacji siebie jako osoby pełnoprawnej.
  4. Stymulacja owulacji. Kobiety pragnące zajść w ciążę muszą przejść specjalne leki, które zapewniają korektę cyklu menstruacyjnego i hamują produkcję androgenów. Glukokortykoidy są brane przez cały okres ciąży.

Zespół adrenogenitalny: choroba u noworodka

Ta patologia charakteryzuje się odchyleniami w strukturze i funkcjonowaniu genitaliów. Pochodzenie choroby nie zostało jeszcze ustalone, ale lekarze uważają, że zespół rozwija się z powodu nadmiernej produkcji androgenów przez kory nadnerczy. Choroba może być spowodowana różnymi guzami lub wrodzonym rozrostem gruczołu.

Co to jest zespół adrenogenitalny

Wrodzony przerost nadnerczy jest najczęstszym rodzajem werbalizujących patologii. Zespół adrenogenitalny to choroba znana w światowej medycynie jako zespół Apera-Gamy. Jej rozwój wiąże się ze zwiększoną produkcją androgenów i wyraźnym obniżeniem poziomu kortyzolu i aldosteronu, których przyczyną jest wrodzona dysfunkcja kory nadnerczy.

Konsekwencje odchylenia mogą być poważne dla noworodka, ponieważ kora nadnercza odpowiada za wytwarzanie ogromnej ilości hormonów regulujących pracę większości układów ciała. W wyniku patologii w ciele dziecka (można to zaobserwować zarówno u chłopców, jak iu dziewcząt), istnieje zbyt wiele męskich hormonów i bardzo niewiele kobiet.

Rodzaj dziedziczenia

Każda forma choroby wiąże się z zaburzeniami genetycznymi: z reguły anomalie mają charakter dziedziczny i przechodzą z obojga rodziców na dziecko. Rzadziej, typ dziedziczenia zespołu adrenogenitalnego jest sporadyczny - pojawia się nagle podczas tworzenia się jajeczka lub plemnika. Dziedziczenie zespołu adrenogenitalnego występuje w sposób autosomalny recesywny (gdy oboje rodzice są nosicielami patologicznego genu). Czasami choroba dotyka dzieci w zdrowych rodzinach.

Zespół adrenogenitalny (AHS) charakteryzuje się następującymi wzorcami, które wpływają na prawdopodobieństwo trafienia dziecka:

  • jeśli rodzice są zdrowi, ale oboje są nosicielami genu niedoboru StAR, istnieje ryzyko, że noworodek cierpi na wrodzony przerost kory nadnerczy;
  • jeśli kobieta lub mężczyzna ma zdiagnozowany zespół, a drugi partner ma prawidłową genetykę, wówczas wszystkie dzieci w rodzinie będą zdrowe, ale staną się nosicielami tej choroby;
  • jeśli jeden z rodziców jest chory, a drugi jest nosicielem patologii adrenogenetycznej, połowa dzieci w rodzinie będzie chorować, a druga połowa będzie nosić mutację w ciele;
  • jeśli oboje rodzice chorują, wszystkie ich dzieci będą miały podobne odchylenia.

Formularze

Choroba androgeniczna jest warunkowo podzielona na trzy typy - prosty viril, sól tracąca i post-pubertalna (nieklasyczna). Odmiany mają poważne różnice, więc każdy pacjent wymaga szczegółowej diagnozy. Jakie są formy zespołu adrenogenitalnego:

  1. Forma Viril. Charakteryzuje się brakiem objawów niewydolności nadnerczy. Pozostałe objawy AGS występują w całości. Ten typ patologii jest niezwykle rzadko zdiagnozowany u noworodków, częściej u młodzieży (chłopców i dziewcząt).
  2. Typ soltera. Jest on diagnozowany wyłącznie u niemowląt w pierwszych tygodniach / miesiącach życia. U dziewcząt obserwuje się pseudohermafrodytyzm (zewnętrzne narządy płciowe są podobne do organów męskich, a narządy wewnętrzne to kobiety). U chłopców syndrom utraty soli wyraża się następująco: penis ma nieproporcjonalnie duży rozmiar w stosunku do łydki, a skóra moszny ma specyficzną pigmentację.
  3. Nieklasyczny wygląd. Patologia charakteryzuje się obecnością niejasnych objawów i braku znacznej dysfunkcji nadnerczy, co znacznie komplikuje rozpoznanie AHS.

Zespół adrenogenitalny - przyczyny

Wrodzona dysfunkcja gruczołów nadnerczy wyjaśniona jest jedynie przez przejaw choroby dziedzicznej, a zatem niemożliwe jest uzyskanie w ciągu życia lub zarażenie taką patologią. Zasadą jest, że syndrom ujawnia się u noworodków, ale rzadko stwierdza się AGS u młodych ludzi w wieku poniżej 35 lat. Jednocześnie takie czynniki, jak podawanie silnych leków, zwiększone tło promieniowania i skutki uboczne hormonalnych środków antykoncepcyjnych mogą aktywować mechanizm patologiczny.

Bez względu na bodziec do rozwoju choroby, przyczyny zespołu adrenogenitalnego są dziedziczne. Prognoza wygląda następująco:

  • jeśli rodzina ma co najmniej jednego zdrowego rodzica, dziecko prawdopodobnie urodzi się bez patologii;
  • w parze, w której jeden przewoźnik i drugi choruje na AGS w 75% przypadków urodzi się chore dziecko;
  • u nosicieli genów ryzyko zachorowania na dziecko wynosi 25%.

Objawy

AHS nie jest śmiertelną chorobą, ale niektóre jej objawy powodują u człowieka poważny dyskomfort psychiczny i często prowadzą do załamania nerwowego. Podczas diagnozowania patologii noworodka rodzice mają czas i szansę, aby pomóc dziecku w adaptacji społecznej, a jeśli choroba zostanie wykryta w wieku szkolnym lub później, sytuacja może wymknąć się spod kontroli.

Ustalenie obecności AGS może nastąpić dopiero po przeprowadzeniu molekularnej analizy genetycznej. Objawy zespołu adrenogenitalnego wskazujące na potrzebę postawienia diagnozy to:

  • niestandardowa pigmentacja skóry dziecka;
  • stały wzrost ciśnienia krwi;
  • niski wzrost nieodpowiedni do wieku dziecka (ze względu na szybkie zakończenie produkcji odpowiedniego hormonu, wzrost zatrzymuje się wcześnie);
  • okresowe drgawki;
  • Problemy trawienne: wymioty, biegunka, silne tworzenie się gazów;
  • dziewczęta mają wargi sromowe, łechtaczka jest słabo rozwinięta lub, przeciwnie, ma zwiększoną wielkość;
  • u chłopców zewnętrzne narządy płciowe są nieproporcjonalnie duże;
  • dziewczęta z ASD mają problemy z menstruacją, koncepcją dziecka (niepłodność często towarzysząca chorobie), płodu;
  • pacjenci często mają wzrost włosów na głowie, a ponadto obserwuje się wzrost wąsów i brody.

Zespół adrenogenitalny u noworodków

Choroba może być wykryta we wczesnym stadium u noworodków z powodu przesiewowego badania noworodków 4 dni po urodzeniu. Podczas testu na pasek testowy nakładana jest kropla krwi z pięty dziecka: jeśli reakcja jest pozytywna, dziecko zostaje przeniesione do poradni endokrynologicznej i przeprowadza się powtarzaną diagnozę. Po potwierdzeniu rozpoznania rozpoczyna się leczenie AHS. Jeśli wcześnie wykryto zespół adrenogenitalny u noworodków, wówczas leczenie jest łatwe, w przypadku późnego wykrycia patologii adrenogenetycznej wzrasta złożoność leczenia.

U chłopców

Choroba u dzieci płci męskiej rozwija się, zwykle w wieku dwóch lub trzech lat. Istnieje zwiększony rozwój fizyczny: powiększenie narządów płciowych, aktywny wzrost włosów ma miejsce, pojawiają się erekcje. W tym samym czasie jądra pozostają w rozwoju, a w przyszłości przestają się rozwijać. Podobnie jak u dziewcząt, zespół adrenogenitalny u chłopców charakteryzuje się aktywnym wzrostem, ale nie trwa długo i w rezultacie osoba ta nadal pozostaje niska i krępa.

U dziewcząt

Patologia u dziewcząt jest często wyrażana natychmiast po urodzeniu w formie viril. Fałszywa żeńska hermafrodytyzm, charakterystyczna dla AGS, charakteryzuje się zwiększonym rozmiarem łechtaczki, z otwarciem cewki moczowej bezpośrednio pod podstawą. Labia w tym przypadku przypomina rozszczepioną męską mosznę w formie (zatoki moczowo-płciowe nie są podzielone na pochwę i cewkę moczową, ale przestają się rozwijać i otwierają się pod łechtaczką jak penis).

Nierzadko zespół adrenogenitalny u dziewcząt jest tak wyraźny, że przy urodzeniu dziecka trudno jest natychmiast określić jego płeć. W okresie 3-6 lat dziecko aktywnie wyrasta z włosów na nogach, włosach łonowych, plecach, a dziewczyna wygląda bardzo podobnie do chłopca. Dzieci z ASD rosną znacznie szybciej niż ich zdrowi rówieśnicy, ale ich rozwój seksualny wkrótce całkowicie ustaje. Podczas gdy gruczoły sutkowe pozostają małe, a miesiączka jest albo całkowicie nieobecna, albo wydaje się nieregularna z powodu faktu, że niedorozwinięte jajniki nie mogą w pełni wykonywać swoich funkcji.

Rozpoznanie zespołu adrenogenezy

Możliwe jest rozpoznanie choroby za pomocą współczesnych badań nad hormonalnym podłożem i poprzez kontrolę wzrokową. Lekarz bierze pod uwagę dane anamnestyczne i fenotypowe, np. Wzrost włosów w miejscach nietypowych dla kobiety, rozwój gruczołu sutkowego, typ męskiego ciała, ogólny wygląd / zdrowie skóry itp. AGS rozwija się z powodu niedoboru hydroksylazy 17-alfa, dlatego śledzić poziom hormonów DEA-C i DEA, które są prekursorami testosteronu.

Diagnoza obejmuje również analizę moczu w celu oznaczenia wskaźnika 17-cc. Biochemiczna analiza krwi pozwala na ustawienie poziomu hormonów 17-SNP i DEA-C w ciele pacjenta. Kompleksowa diagnoza dodatkowo obejmuje badanie objawów hiperandrogenizmu i innych zaburzeń układu hormonalnego. Jednocześnie wskaźniki są sprawdzane dwukrotnie - przed i po badaniu za pomocą glukokortykosteroidów. Jeżeli podczas analizy poziom hormonów zostanie zredukowany do 75% lub więcej procent, oznacza to, że produkcja androgenów odbywa się wyłącznie przez kory nadnerczy.

Oprócz testów hormonalnych, rozpoznanie zespołu adrenogenitalnego obejmuje ultrasonografię jajników, w której lekarz określa brak owulacji (można go wykryć, jeśli obserwuje się pęcherzyki o różnych poziomach dojrzałości, nie przekraczające objętości przedowulacyjnych). W takich przypadkach jajniki są powiększane, ale objętość podścieliska jest normalna i nie ma pęcherzyków pod torebką narządów. Dopiero po kompleksowym badaniu i potwierdzeniu rozpoznania rozpoczyna się leczenie zespołu adrenogenitalnego.

Zespół adrenogenitalny - leczenie

ABC nie jest śmiertelną patologią zakończoną zgonem, więc prawdopodobieństwo wystąpienia nieodwracalnych zmian w ciele pacjenta jest niezwykle małe. Niemniej jednak, współczesne leczenie zespołu adrenogenitalnego nie może pochwalić się jego skutecznością i wydajnością. Pacjenci z taką diagnozą są zmuszeni do przyjmowania preparatów hormonalnych na całe życie, aby zrekompensować niedobór hormonów z grupy glikokortykosteroidów i walczyć z poczuciem niższości.

Perspektywy takiej terapii pozostają niezbadane, ale istnieją dane wskazujące na wysokie prawdopodobieństwo rozwoju współistniejących patologii AGS serca, kości, naczyń krwionośnych, narządów przewodu pokarmowego, chorób onkologicznych. Wyjaśnia to potrzebę przeprowadzania regularnych badań u osób z dysfunkcją nadnerczy - wykonanie zdjęcia rentgenowskiego kości, elektrokardiogramu, ultradźwięków otrzewnej itp.

Wideo

Informacje przedstawione w tym artykule mają charakter wyłącznie informacyjny. Materiały artykułu nie wymagają samodzielnego leczenia. Tylko wykwalifikowany lekarz może zdiagnozować i doradzić w zakresie leczenia w oparciu o indywidualne cechy konkretnego pacjenta.

Zespół adrenogenitalny

Zespół adrenogenitalny jest chorobą dziedziczną gruczołów nadnerczy, w których steroidogeneza jest zaburzona z powodu funkcjonalnej niewydolności enzymów. Objawia się przez wirylizację narządów płciowych, męską budowę ciała, niedorozwój piersi, hirsutyzm, trądzik, brak miesiączki lub oligomenorrhea, niepłodność. W trakcie diagnostyki określa się poziomy 17-hydroksyprogesteronu, 17-ketosteroidów, androstendionu, ACTH i wykonuje się USG jajników. Pacjentom przepisuje się hormonalną terapię zastępczą glukokortykoidami i mineralokortykoidami, estrogenami w połączeniu z androgenami lub progestagenami nowej generacji. Jeśli to konieczne, wykonaj operację plastyczną narządów płciowych.

Zespół adrenogenitalny

Zespół adrenogenitalny lub dysfunkcja wrodzona (przerost) kory nadnerczy należą do najczęstszych chorób dziedzicznych. Częstość występowania patologii różni się u przedstawicieli różnych narodowości. Klasyczne warianty AGS u osób rasy kaukaskiej występują z częstością 1:14 000 dzieci, podczas gdy wśród alaskańskich Eskimosów wskaźnik ten wynosi 1: 282. Występowanie wśród Żydów jest znacznie wyższe. Tak więc nieklasyczna forma zaburzeń adrenogenitalnych występuje u 19% osób narodowości żydowskiej grupy aszkenazyjskiej. Patologia jest przenoszona w sposób autosomalny recesywny. Prawdopodobieństwo posiadania dziecka z tym zespołem z nosicielem patologicznego genu u obojga rodziców wynosi 25%, w przypadku nosiciela nośnika i pacjenta - 75%. Jeśli jedno z rodziców ma pełne DNA, objawy kliniczne zespołu u dzieci nie rozwijają się. W obecności ADF u ojca i matki dziecko również będzie chore.

Przyczyny zespołu adrenogenitalnego

U pacjentów z dziedzicznym przerostem nadnerczy defekt genetyczny przejawia się w niespójności układów enzymatycznych zaangażowanych w wydzielanie hormonów steroidowych. W 90-95% przypadków patologia występuje, gdy gen ulega uszkodzeniu, który jest odpowiedzialny za syntezę 21-hydroksylazy, enzymu, który wpływa na tworzenie kortyzolu. W innych przypadkach klinicznych, z powodu defektu DNA, wytwarzane są inne enzymy zapewniające steroidogenezę - StAR / 20,22-desmolazy, dehydrogenaza 3-β-hydroksy-steroidowa, 17-α-hydroksylaza / 17,20-liaza, 11-β-hydroksylaza, Oksydoreduktaza P450 i syntetaza aldosteronu.

U pacjentów z objawami syndromu wirylizacji zamiast aktywnego genu CYP21-B w krótkim ramieniu 6. autosomu występuje funkcjonalnie niezdolny pseudogen CYP21-A. Struktura tych odcinków łańcucha DNA jest w dużej mierze homo logiczna, co zwiększa prawdopodobieństwo konwersji genów w mejozie, z ruchem odcinka normalnego genu do pseudogenu lub delecji CYP21-B. Wydaje się, że mechanizmy te tłumaczą istnienie ukrytych form choroby, które debiutują w okresie pokwitania lub po pokwitaniu. W takich przypadkach kliniczne objawy patologii stają się zauważalne po obciążeniach powodujących depresję kory nadnerczy: poważne choroby, urazy, zatrucia, skutki promieniowania, długi okres intensywnej pracy, sytuacje napięte psychicznie itp.

Patogeneza

Mechanizmem rozwoju najczęściej spotykanego wariantu zespołu adrenogenitalnego z defektem genu CYP21-B jest zasada sprzężenia zwrotnego. Początkowym ogniwem jest niedobór sterydów - kortyzolu i aldosteronu. Niepowodzenia procesów hydroksylacji towarzyszy niepełne przejście 17-hydroksyprogesteronu i progesteronu do 11-deoksykortyzolu i deoksykortykosteronu. W rezultacie zmniejsza się wydzielanie kortyzolu i aby zrekompensować ten proces w przysadce mózgowej, syntezę ACTH, hormonu wywołującego kompensacyjny przerost kory nadnerczy, stymuluje się do stymulowania wytwarzania kortykosteroidów.

Jednocześnie wzrasta synteza androgenów i pojawiają się widoczne oznaki ich wpływu na wrażliwe tkanki i narządy. Przy umiarkowanym spadku aktywności enzymu, niewydolność mineralokortykoidów nie rozwija się, ponieważ zapotrzebowanie organizmu na aldosteron jest prawie 200 razy niższe niż kortyzolu. Tylko głębokie uszkodzenie genu powoduje poważne objawy kliniczne, które objawiają się od najmłodszych lat. Patogeneza rozwoju choroby z naruszeniem struktury innych segmentów DNA jest podobna, ale punktem wyjścia są zaburzenia w innych ogniwach steroidogenezy.

Klasyfikacja

Systematyzacja różnych form przerostu wirylizacji gruczołów nadnerczy opiera się na cechach obrazu klinicznego choroby, nasileniu wady genetycznej i czasie pojawiania się pierwszych patologicznych objawów. Nasilenie zaburzenia jest bezpośrednio związane ze stopniem uszkodzenia DNA. Specjaliści w dziedzinie endokrynologii wyróżniają następujące typy zespołu adrenogenitalnego:

  • Solter. Najcięższy wariant patologii objawia się w pierwszym roku życia dziecka poprzez rażące naruszenia struktury zewnętrznych narządów płciowych u dziewcząt i ich wzrost u chłopców. Aktywność 21-hydroksylazy wynosi nie więcej niż 1%. Znaczące naruszenie steroidogenezy prowadzi do poważnych zaburzeń somatycznych - wymiotów, biegunki, drgawek, nadmiernej pigmentacji skóry. Bez leczenia te dzieci umierają w młodym wieku.
  • Prosta virilny. Przebieg choroby jest mniej poważny niż w przypadku wariantu utraty soli. Objawy nieprawidłowego rozwoju narządów płciowych u dzieci płci żeńskiej, wzrost ich wielkości u chłopców przeważa. Objawy niewydolności nadnerczy są nieobecne. Poziom aktywności 21-hydroksylazy zmniejsza się do 1-5%. Wraz z wiekiem pacjenci zwiększają objawy wirylizacji z powodu stymulującego działania androgenów.
  • Nieklasyczny (po okresie dojrzewania). Najkorzystniejsza postać AHS, której wyraźne oznaki występują w okresie dojrzewania i wieku rozrodczym. Zewnętrzne narządy płciowe mają normalną strukturę, łechtaczki u kobiet i penisa u mężczyzn można powiększyć. Funkcjonalność 21-hydroksylazy zmniejsza się do 20-30%. Choroba jest wykrywana przypadkowo podczas badania z powodu niepłodności lub zaburzeń miesiączkowania.

Solter i proste typy zaburzeń adrenogenitalnych typu viril należą do kategorii patologii przedporodowej, która powstaje w macicy i objawia się od momentu urodzenia. W przypadku defektów w strukturze innych genów obserwuje się rzadsze warianty choroby: nadciśnieniowe - klasyczne (wrodzone) i nieklasyczne (późne), hipertermiczne, lipidowe, z wiodącymi objawami hirsutyzmu.

Objawy zespołu adrenogenitalnego

W przedporodowych formach choroby (prosty wirus virilowy i utrata soli), głównym objawem klinicznym jest widoczna wirylizacja genitaliów. Nowonarodzone dziewczęta wykazują oznaki kobiecego pseudohermafrodytyzmu. Łechtaczka jest duża lub w kształcie penisa, przedsionek pochwy jest głęboki, tworzy się zatoki moczowo-płciowe, powiększenie warg sromowych i warg sromowych, krocze jest wysokie. Wewnętrzne genitalia rozwijają się normalnie. U chłopców penis jest powiększony, a moszna jest przebarwiona. Ponadto, w przypadku pojedynczego zaburzenia adrenogenitalnego, wyrażane są objawy niewydolności nadnerczy z ciężkimi zaburzeniami somatycznymi, które często są nie do pogodzenia z życiem (biegunka, wymioty, drgawki, odwodnienie itp.), Które objawiają się od 2-3 tygodnia życia.

U dziewczynek z prostą wirusową AHS, gdy dojrzewają, wzrastają objawy wirylizacji, powstaje dysplastyczna budowa ciała. Ze względu na przyspieszenie procesów kostnienia pacjenta wyróżnia je niski wzrost, szerokie barki, wąska miednica i krótkie kończyny. Rurowe kości są masywne. Dojrzewanie rozpoczyna się wcześnie (do 7 lat) i rozwija się wraz z rozwojem drugorzędnych cech płciowych u mężczyzn. Występuje wzrost łechtaczki, spadek barwy głosu, wzrost siły mięśni, powstawanie chrząstki tarczycowej typowej dla mężczyzn. Skrzynia nie rośnie, brakuje menarche.

Mniej specyficzne są objawy kliniczne w nieklasycznych postaciach syndromu wirylizacji, które pojawiły się w okresie dojrzewania i po stresujących obciążeniach (poronienie we wczesnej ciąży, aborcja medyczna, operacja itp.). Zwykle pacjenci przypominają sobie, że mieli niewielki wzrost włosów w pachach i skórze łonowej, gdy byli jeszcze w szkole. Następnie pojawiły się oznaki hirsutyzmu w postaci wzrostu włoskowatych pręgi nad górną wargą, wzdłuż białej linii brzucha, w mostku, w strefie sutka-warstewki. Kobiety z AHS narzekają na trwały trądzik, porowatość i tłustą skórę.

Menarche spóźnia się - o 15-16 lat. Cykl miesiączkowy jest niestabilny, przerwy między miesiączkami osiągają 35-45 dni lub więcej. Plamienie podczas miesiączki jest skąpe. Gruczoły piersiowe są małe. Łechtaczka nieznacznie wzrosła. Takie dziewczyny i kobiety mogą mieć wysoką, wąską miednicę, szerokie ramiona. Zgodnie z obserwacjami specjalistów z zakresu położnictwa i ginekologii, im później rozwijają się zaburzenia adrenogenetyczne, tym mniej widoczne są zewnętrzne objawy charakterystyczne dla mężczyzn i im częściej objawem jest zaburzenie cyklu miesięcznego. W przypadku rzadszych wad genetycznych pacjent może narzekać na wzrost ciśnienia krwi lub, przeciwnie, na niedociśnienie z niską wydajnością i częste bóle głowy, przebarwienia skóry z minimalnymi objawami wirylizacji.

Komplikacje

Głównym powikłaniem zespołu adrenogenitalnego, o którym pacjenci mówią ginekolog-położnik, jest utrzymująca się niepłodność. Im wcześniej wystąpiła choroba, tym mniej prawdopodobne jest zajście w ciążę. Ze znacznym niedoborem enzymu i objawami klinicznymi prostego syndromu wirylizacji, ciąża w ogóle nie występuje. Pacjenci w ciąży z postacią pokwitania i po okresie dojrzewania mają we wczesnym okresie spontaniczne poronienia. Funkcjonalna niewydolność szyjki macicy jest możliwa przy porodzie. Takie kobiety są bardziej podatne na występowanie zaburzeń psycho-emocjonalnych - skłonność do depresji, zachowań samobójczych, przejawów agresji.

Diagnostyka

Rozpoznanie przedporodowego typu AGS z charakterystycznymi zmianami w narządach płciowych nie jest trudne i jest przeprowadzane natychmiast po porodzie. W wątpliwych przypadkach stosuje się kariotypowanie w celu potwierdzenia kariotypu kobiety (46XX). Poszukiwanie diagnostyczne nabiera większego znaczenia w późniejszym klinicznym debiucie lub utajonym strumieniu z minimalnymi zewnętrznymi objawami wirylizacji. W takich sytuacjach stosuje się następujące laboratoryjne i instrumentalne metody do identyfikacji zespołu adrenogenitalnego:

  • Progesteron poziomu 17-OH. Wysokie stężenie 17-hydroksyprogesteronu, który jest prekursorem kortyzolu, jest kluczowym objawem niedoboru 21-hydroksylazy. Jego zawartość zwiększa się 3-9 razy (z 15 nmol / l i więcej).
  • Profil steroidowy (17-cs). Zwiększenie poziomu 17-ketosteroidów w moczu kobiet o 6-8 razy wskazuje na wysoką zawartość androgenów wytwarzanych przez kory nadnerczy. Podczas wykonywania próbek prednizolonu stężenie 17-KS zmniejsza się o 50-75%.
  • Zawartość androstendionu w surowicy. Zwiększona wydajność tej bardzo specyficznej metody diagnostyki laboratoryjnej potwierdza zwiększone wydzielanie prekursorów męskich hormonów płciowych.
  • Poziom ACTH we krwi. W klasycznych postaciach choroby charakterystyczne jest kompensacyjne nadmierne wydzielanie hormonu adrenokortykotropowego z przednim płatem przysadki. Dlatego z syndromem dysfunkcji wirylizacji wskaźnik jest podniesiony.
  • Ultradźwięki jajników. W korze pęcherzyki określa się na różnych etapach dojrzewania, nie osiągając wielkości przedowulacyjnych. Jajniki mogą być nieco powiększone, ale nie obserwuje się wzrostu zrębu.
  • Podstawowy pomiar temperatury. Krzywa temperatury jest typowa dla cyklu anowulacyjnego: pierwsza faza jest rozciągnięta, druga jest skrócona z powodu braku ciałka żółtego, które nie powstaje z powodu braku owulacji.

Zwiększone stężenie reniny w plazmie krwi jest również charakterystyczne dla stratnego wariantu AGS. Rozpoznanie różnicowe zaburzeń adrenogenitalnych powstających w okresie pokwitania i wieku rozrodczego przeprowadza się za pomocą zespołu policystycznych jajników, jajników i blastroblastów, androgenów nadnerczy, zespołu wirusowego pochodzenia podwzgórzowego i hirsutyzmu konstytucyjnego. W trudnych przypadkach endokrynolodzy, urologowie i genetycy są zainteresowani diagnostyką.

Leczenie zespołu adrenogenitalnego

Głównym sposobem naprawy dysfunkcji wirusowej nadnerczy jest hormonalna terapia zastępcza, która kompensuje niedobór glukokortykoidów. Jeśli kobieta z ukrytą AGS nie ma planów rozrodczych, objawy skórne hiperandrogenizmu są nieznaczne, a hormony nie są używane w rytmie miesięcznym. W innych przypadkach wybór leczenia zależy od postaci patologii endokrynologicznej, głównych objawów i stopnia jej nasilenia. Często mianowanie glikokortykosteroidów stanowi uzupełnienie innych metod medycznych i chirurgicznych, wybranych zgodnie z określonym celem terapeutycznym:

  • Leczenie niepłodności. Jeśli istnieją plany porodu, kobieta pod kontrolą androgenów we krwi przyjmuje glukokortykoidy, aż cykl miesięczny owulacji zostanie całkowicie przywrócony i nastąpi ciąża. W opornych przypadkach zalecane są również stymulatory owulacji. Aby uniknąć poronienia, terapia hormonalna jest kontynuowana aż do 13. tygodnia ciąży. Estrogeny są również zalecane w pierwszym trymestrze ciąży, a analogi progesteronu, które nie mają działania androgennego, są zalecane w II-III.
  • Korekta nieregularnych miesiączek i wirylizacji. Jeśli pacjent nie planuje ciąŜy, ale narzeka na zaburzenie miesiączkowe, hirsutyzm, trądzik, korzystne jest działanie estrogenowe i antyandrogenne oraz doustne środki antykoncepcyjne zawierające najnowszą generację gestagenu. Efekt terapeutyczny osiąga się w ciągu 3-6 miesięcy, jednak pod koniec leczenia bez hormonalnej terapii zastępczej pojawiają się objawy hiperandrogenizmu.
  • Leczenie wrodzonych postaci AHS. Dziewczętom z objawami fałszywej hermafrodytyzmu podaje się odpowiednią terapię hormonalną i wykonuje chirurgiczną korektę kształtu narządów płciowych - klitherotomię, intro-plastykę (rozwarstwienie zatoki moczowo-płciowej). W przypadku pojedynczych zaburzeń adrenogenitalnych, oprócz glikokortykoidów, pod kontrolą aktywności reninowej, mineralokortykoidy są przepisywane ze zwiększeniem dawek terapeutycznych w przypadku chorób współistniejących.

Pewne trudności w leczeniu pacjenta pojawiają się w przypadkach, gdy choroba nie jest rozpoznawana w szpitalu położniczym, a dziewczynka z ciężkim wirylizacją genitaliów jest rejestrowana i wychowywana jako chłopiec. W decyzji o przywróceniu kobiecej tożsamości płciowej chirurgia plastyczna i terapia hormonalna uzupełniają wsparcie psychoterapeutyczne. Decyzja o zachowaniu cywilnego mężczyzny i usunięciu macicy z przydatkami jest podejmowana w wyjątkowych przypadkach z naciskiem pacjentów, ale takie podejście jest uważane za błędne.

Prognozy i zapobieganie

Prognozy dotyczące szybkiego wykrywania zespołu adrenogenitalnego i odpowiednio dobranej terapii są korzystne. Nawet u pacjentów ze znacznym wirylizacją narządów płciowych po operacji plastycznej możliwe jest normalne życie seksualne i naturalny poród. Hormonalna terapia zastępcza w dowolnej formie AGS przyczynia się do szybkiej feminizacji - rozwoju gruczołów sutkowych, pojawienia się menstruacji, normalizacji cyklu jajnikowego, przywrócenia funkcji generatywnej. Profilaktyka choroby prowadzona jest na etapie planowania ciąży.

Jeśli zaobserwowano przypadki podobnej patologii w rodzaju, wskazana jest konsultacja genetyczna. Badanie ACTH dla obojga małżonków pozwala na zdiagnozowanie heterozygotycznych powikłań lub utajonych postaci zaburzeń adrenogenitalnych. W ciąży zespół można wykryć na podstawie wyników analizy genetycznej komórek kosmków kosmówkowych lub zawartości płynu owodniowego uzyskanego metodą amniopunkcji. Badania przesiewowe noworodków, przeprowadzane w piątym dniu po urodzeniu, mają na celu zidentyfikowanie podwyższonych stężeń 17-hydroprogesteronu w celu szybkiego wyboru taktyki terapeutycznej.

Zespół adrenogenitalny u dzieci

Zespół adrenogenitalny (skrót od AHS) jest chorobą dziedziczną, wywoływaną u dzieci przez zaburzenie określonego genu. Takie geny nazywa się mutantami. Gdy obserwuje się AGS, dysfunkcja nadnerczy. Są to gruczoły, które produkują hormony, znajdują się one obok nerek. Nadnercza wytwarzają różne hormony niezbędne do normalnego funkcjonowania i rozwoju organizmu. Wśród hormonów, których rozwój i synteza mogą być zaburzone, można zauważyć: kortyzol jest niezbędny do przeciwdziałania stresowi i przenikaniu infekcji; aldosteron - hormon utrzymujący ciśnienie krwi i czynność nerek; Androgen jest hormonem niezbędnym do prawidłowego wzrostu narządów płciowych.

Ludzie z AGS mają zwykle niedobór enzymów zwanych 21-hydroksylazą. W wyniku tego dochodzi do zakłócenia transformacji cholesterolu w aldosteron i kortyzol, które są kontrolowane przez ten enzym. Wraz z tym dochodzi do gromadzenia się aldosteronu i prekursorów kortyzolu, które przekształcają (normalnie) w męskie hormony płciowe - androgeny. Gdy w wyniku AGS gromadzi się wiele prekursorów aldosteronu i kortyzolu, powstaje duża ilość tych hormonów, co jest główną przyczyną pojawienia się AGS.

Objawy zespołu adrenogenitalnego

  • Wokół sutków i kończyn wysoki wzrost włosów;
  • Wczesne łamanie głosu, to znaczy dziecko mówi niskim głosem;
  • Przyspieszenie wzrostu;
  • Dziecko, po intensywnym wzroście, nadal pozostaje krótkie;
  • Pogłębienie procesów związanych z dojrzewaniem.

Istnieje kilka rodzajów zespołu adrenogenitalnego, ale w prawie 90% przypadków zespół jest spowodowany niewydolnością enzymów 21-hydroksylazy. Trzy główne formy niedoboru 21-hydroksylazy są klinicznie rozróżniane. Dwie formy nazywane są klasycznymi. Pierwsza znana jest jako wirylizacja, która jest spowodowana wysokim poziomem androgenów, co prowadzi do nadmiernej maskulinizacji, czyli nadmiernego wzrostu cech płciowych. Jest to bardziej zauważalne u dziewcząt w przypadku wysokiego rozwoju narządów płciowych po porodzie. W tym samym czasie dochodzi do rozwoju narządów płciowych (jajników i macicy u takich dziewcząt). Druga forma traci sól. Gatunek ten jest związany z brakiem syntezy aldosteronu - hormonu niezbędnego do powrotu soli do krwioobiegu przez nerki. W trzeciej postaci niedoboru 21-hydroksylazy po urodzeniu występują oznaki nadmiaru u chłopców i dziewcząt.

Zespół adrenogenitalny u chłopców i dziewcząt może być dziedziczony przez autosomalną postać recesywną, to znaczy w jednym pokoleniu gromadzą się pacjenci w rodzinie. To dziedzictwo wynika z pojawienia się fragmentu drzewa genealogicznego, w którym urodził się noworodek z zespołem adrenogenitalnym. Na linii rodowodu mężczyzny i kobiety można zauważyć tylko jeden chromosom z 23 par, czyli u ludzi. Ten chromosom zawiera zmutowany lub prawidłowy zespół adrenogenitalny genu.

Dziecko w tych chromosomach ma zmutowany gen. Każdy rodzic ma zmutowane geny tylko w jednym chromosomie, podczas gdy inne chromosomy są normalne, a zatem zdrowe. Ci ludzie są nosicielami zmutowanych genów. Matka babki ma zmutowany gen tylko w jednym chromosomie, podobnie jak ojciec dziadka. Oni, podobnie jak rodzice chorego dziecka, nie są chorzy, ale przekazali dzieciom chromosomy ze zmutowanym genem. W drugiej babci i dziadku oba chromosomy mają tylko prawidłowy gen. Dlatego w przypadku recesywnego dziedziczenia tylko członek rodziny, który otrzymał oba chromosomy ze zmutowanym genem od rodziców, jest chory. Wszyscy pozostali członkowie rodziny są zdrowi, łącznie z tymi, którzy mają zmutowany gen.

Istnieją 3 formy kliniczne:

  1. prosta wirylizacja;
  2. z utratą soli (najcięższa postać zaczyna się w wieku 2 - 7 tygodni życia);
  3. nadciśnienie.

Najbardziej zagrażającą życiu i często występującą postacią jest utrata soli w postaci AGS. Jeśli leczenie nie zostanie zastosowane w tym czasie, dziecko może umrzeć. W innych postaciach choroby dzieci rosną szybko i bardzo wcześnie wykazują wtórne oznaki dojrzewania, w szczególności pojawienie się włosów łonowych.

Zjawiska, w których blokowana jest synteza aldosteronu:

  • Awaria 21-hydroksylazy;
  • Brak dehydrogenazy hydroksysteroidowej.
  • Zwiększone wydalanie ketosteroidów.

W pierwszej postaci obserwuje się wzrost stężenia pregnandolu.

Identyfikacja i leczenie zespołu adrenogenitalnego

Aby uniknąć pojawienia się tak poważnych chorób, jak zespół andrenogenital, konieczne jest, aby dziecko było badane na ten syndrom zaraz po urodzeniu. W przypadku takiej procedury istnieją programy do kontroli dziecka. Badanie rozpoczyna się w następujący sposób: u noworodka w 4. dniu życia bezpośrednio przed wypisaniem z rodzaju. domy biorą od szpilki kroplę krwi, która jest nakładana na specjalny papier. Krew jest suszona, a formularz, na którym napisane jest nazwisko dziecka i inne dane niezbędne do jego identyfikacji, jest przekazywany do regionalnego laboratorium konsultacyjnego. W laboratorium przeprowadź badanie identyfikujące noworodki podejrzane o AGS. W takim przypadku laboratorium wysyła dziecko do powtórnych analiz.

Zwykle w tym czasie pediatra informuje rodziców, że pierwszy test na zespół w ich dziecku jest nieprawidłowy. Mają powód do niepokoju. Drugi test krwi u dziecka będzie decydujący. W niektórych przypadkach, przy ponownym badaniu wskaźnika 21-hydroksydaza normalna. Oznacza to, że wynik pierwszej analizy był nieprawidłowy, czyli fałszywie dodatni. Przyczyny takich badań mogą być spowodowane błędami laboratoryjnymi. Ten wynik, wskazujący, że noworodek nie ma AGS, jest natychmiast zgłaszany rodzicom.

Skuteczne leczenie postaci zespołu adrenogenitalnego u dzieci stało się możliwe dzięki rozpoznaniu biochemicznego charakteru choroby - zatrzymaniu biosyntezy kortyzolu. Zwiększone wydzielanie ACTH powoduje powstawanie androgenów, dlatego celem badań medycznych jest powstrzymanie tego wydzielania. Dzięki mechanizmom sprzężenia zwrotnego możliwe jest zmniejszenie wydzielania ACTH. Osiąga się to przez wprowadzenie kortyzonu lub prednizonu. Dawki prednizolonu należy stopniowo zwiększać, to znaczy stosować ilość niezbędną do zmniejszenia wydalania nerkowego ketosteroidów do normalnego poziomu. Z reguły osiąga się to przy codziennych dawkach prednizonu w granicach 5-15 mg. W przypadku dziewcząt wirylizowanych może być wymagana chirurgia plastyczna pochwy lub częściowe usunięcie łechtaczki. Rezultaty - oczywiście z leczeniem podtrzymującym z prednizonem - są skuteczne; w wielu przypadkach nawet ciąża staje się możliwa.

Zespół adrenogenitalny: przyczyny, objawy, diagnoza, leczenie, rokowanie

Zespół adrenogenitalny (AGS) jest dziedziczną enzymopatią z wrodzoną hiperplazją kory nadnerczy. Podstawą patologii jest genetycznie zdeterminowane naruszenie procesu steroidogenezy. AGS charakteryzuje się nadmiernym wydzielaniem androgenów przez nadnercza, hamowaniem wytwarzania hormonów gonadotropowych i glikokortykosteroidów, upośledzoną folikulogenezą.

W oficjalnej medycynie AGS nazywa się zespołem Aper-Gamma. Charakteryzuje się brakiem równowagi hormonalnej w ciele: nadmierną zawartością androgenów we krwi oraz niewystarczającą ilością kortyzolu i aldosteronu. Konsekwencje choroby są najbardziej niebezpieczne dla noworodków. W ich ciałach jest dużo androgenów i kilka estrogenów - męskich i żeńskich hormonów płciowych.

Pierwsze objawy kliniczne choroby pojawiają się u dzieci bezpośrednio po urodzeniu. W niektórych niezwykle rzadkich przypadkach AGS wykryto u osób w wieku 20-30 lat. Częstość występowania tego zespołu różni się znacznie między grupami etnicznymi: jest najwyższa wśród Żydów, Eskimosów i członków rasy europejskiej.

Mała anatomia

Nadnercza są połączonymi gruczołami dokrewnymi zlokalizowanymi powyżej górnej części ludzkich nerek. Ciało to zapewnia sprawne funkcjonowanie wszystkich układów ciała i reguluje metabolizm. Nadnercza, wraz z układem podwzgórzowo-przysadkowym, zapewniają hormonalną regulację funkcji życiowych organizmu.

Nadnercza znajdują się w przestrzeni zaotrzewnowej i składają się z zewnętrznego korowego i wewnętrznego rdzenia. Komórki korowe wydzielają glukokortykosteroidy i hormony płciowe. Hormony kortykosteroidowe regulują metabolizm i energię, zapewniają obronę immunologiczną, wzmacniają ścianę naczyniową i pomagają przystosować się do stresu. W medulla produkowane katecholaminy - substancje biologicznie czynne.

Kortyzol jest hormonem z grupy glikokortykosteroidów wydzielanych przez zewnętrzną warstwę nadnerczy. Kortyzol reguluje metabolizm węglowodanów i ciśnienie krwi, chroni organizm przed skutkami stresujących sytuacji, ma niewielkie działanie przeciwzapalne i zwiększa poziom ochrony immunologicznej.

Aldosteron jest głównym mineralokortykoidem wytwarzanym przez gruczołowe komórki kory nadnerczy i regulującym metabolizm soli wodnej w organizmie. Usuwa nadmiar wody i sodu z tkanek do przestrzeni wewnątrzkomórkowej, zapobiega powstawaniu obrzęków. Działając na komórki nerki, aldosteron jest w stanie zwiększyć objętość krwi krążącej i zwiększyć ciśnienie krwi.

Klasyfikacja

Istnieją 3 formy kliniczne AGS, które są oparte na różnym stopniu niedoboru 21-hydroksylazy:

  • Całkowity brak 21-hydroksylazy we krwi prowadzi do rozwoju formy stratnej. Jest dość powszechny i ​​zagraża życiu. W ciele noworodka zaburzona jest równowaga wodno-solna i reabsorpcja w kanalikach nerkowych, występuje nadmierne oddawanie moczu. Na tle nagromadzenia soli w nerkach praca serca jest zakłócona i dochodzi do skurczów ciśnienia krwi. Już drugiego dnia życia dziecko staje się ospałe, senne, adynamiczne. Pacjenci często oddają mocz, bekają, łzą, prawie nie jedzą. Niemowlęta umierają z powodu odwodnienia i zaburzeń metabolicznych. U dziewcząt obserwuje się zjawisko pseudo-hermafrodytyzmu.
  • Częściowy niedobór 21-hydroksylazy wynika z typowej formy wiru Syndromu. W tym samym czasie na tle normalnych poziomów aldosteronu i kortyzolu we krwi wzrasta poziom androgenów. Patologii tej nie towarzyszy niewydolność kory nadnerczy, ale objawia się ona jedynie dysfunkcją seksualną. U dziewcząt obraz kliniczny choroby jest znacznie jaśniejszy niż u chłopców. Pierwsze objawy pojawiają się natychmiast po porodzie. Wzrost łechtaczki waha się od nieznacznego hipertrofii do pełnego ukształtowania męskiego penisa. W takim przypadku jajniki, macica i jajowody rozwijają się normalnie. Późne wykrycie patologii i brak leczenia prowadzi do progresji choroby. U chłopców z AGS obraz kliniczny jest mniej wyraźny. Ich genitalia po urodzeniu są prawidłowo uformowane. Zespół przedwczesnego dojrzewania przejawia się klinicznie w ciągu 3-4 lat. W miarę starzenia się chłopca rozwija się upośledzenie zdolności rozrodczych: rozwija się oligo-lub azoospermia.
  • Uzyskano nietypową postać późną lub po pokwitaniu. Rozwija się tylko u kobiet, które są aktywne seksualnie i mają skąpy obraz kliniczny aż do całkowitego braku objawów. Przyczyną patologii jest zwykle guz gruczołów nadnerczy. U pacjentów z przyspieszonym wzrostem powiększa się łechtaczka, pojawiają się trądzik, hirsutyzm, bolesne miesiączkowanie, policystyczna choroba jajników i niepłodność. W tej postaci zespołu ryzyko poronienia i przedwczesnej śmierci jest wysokie. Nietypowa postać jest trudna do zdiagnozowania, co wiąże się z niejednoznacznością objawów i brakiem wyraźnej dysfunkcji nadnerczy.

Etiopatogeneza

AGS występuje u osób z wrodzonym niedoborem enzymu hydroksylazy C21. Aby utrzymać jego ilość w organizmie na optymalnym poziomie, niezbędny jest pełnoprawny gen umiejscowiony w autosomach szóstego chromosomu. Mutacja tego genu prowadzi do rozwoju patologii - zwiększenia wielkości i pogorszenia funkcjonowania warstwy kory nadnerczy.

Dziedziczenie tego zespołu odbywa się w sposób autosomalny recesywny - natychmiast od obojga rodziców. Nosiciel jednego zmutowanego genu nie przejawia się klinicznie. Przejawienie choroby jest możliwe tylko wtedy, gdy istnieją defektywne geny obu autosomów szóstej pary.

Wzory dziedzicznej transmisji zespołu adrenogenitalnego:

  1. Dzieci urodzone przez zdrowych rodziców niosących zmutowany gen mogą odziedziczyć przerost nadnerczy.
  2. Dzieci urodzone przez zdrową matkę od chorego ojca są zdrowymi nosicielami choroby.
  3. Dzieci urodzone przez zdrową matkę z mutacji ojca-nosiciela, w 50% przypadków, BHP będzie bolało, a 50% z nich pozostanie zdrowymi nosicielami dotkniętego genu.
  4. Dzieci urodzone przez chorych rodziców odziedziczą tę chorobę w 100% przypadków.

W niezwykle rzadkich przypadkach zespół adrenogenitalny dziedziczy się sporadycznie. Nagły początek patologii jest spowodowany negatywnym wpływem na proces tworzenia żeńskich lub męskich komórek rozrodczych. W niezwykle rzadkich przypadkach chore dzieci rodzą się dla całkowicie zdrowych rodziców. Przyczyną tych nieprawidłowości mogą być nowotwory nadnerczy i przerostowe procesy w gruczołach.

Patogenetyczne powiązania AGS:

  • defekt genu kodującego enzym 21-hydroksylazę,
  • brak tego enzymu we krwi,
  • naruszenie biosyntezy kortyzolu i aldosteronu,
  • aktywacja układu podwzgórze-przysadka-nadnercza,
  • nadprodukcja ACTH,
  • aktywna stymulacja kory nadnerczy
  • wzrost warstwy korowej w wyniku proliferacji elementów komórkowych,
  • nagromadzenie prekursora kortyzolu we krwi,
  • nadmierne wydzielanie androgenów nadnerczy,
  • żeńska pseudo-hermafrodytyzm,
  • zespół przedwczesnego dojrzewania u chłopców.

Czynniki ryzyka aktywujące mechanizm patologii:

  1. biorąc silne leki
  2. zwiększony poziom promieniowania jonizującego,
  3. długotrwałe stosowanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych,
  4. urazy
  5. choroby współistniejące
  6. podkreśla
  7. interwencje operacyjne.

Przyczyny AHS są wyłącznie dziedziczne, pomimo wpływu czynników prowokujących.

Symptomatologia

Główne objawy AGS:

  • Chore dzieci w młodym wieku są wysokie i mają dużą masę ciała. Wraz z rozwojem ciała dziecka zmienia się ich wygląd. Już w wieku 12 lat wzrost zatrzymuje się, a masa ciała wraca do normy. Dorosłych wyróżnia niski wzrost i szczupła budowa ciała.
  • Objawy hiperandrogenizmu: duży penis i małe jądra u chłopców, penisa-podobna łechtaczka i dystrybucja włosów u dziewcząt, obecność innych męskich znaków u dziewcząt, hiperseksualność, szorstki głos.
  • Szybki wzrost z deformacją kości.
  • Niestabilny stan psychiczny.
  • Nadciśnienie utrzymujące się u dzieci i niestrawność to niespecyficzne objawy, które występują w wielu chorobach.
  • Przebarwienia skóry dziecka.
  • Okresowe skurcze.

Forma solterralna różni się ciężkim przebiegiem i jest rzadka. Choroba objawia się:

  1. powolne ssanie
  2. spadek ciśnienia krwi,
  3. biegunka,
  4. ciężkie wymioty
  5. skurcze
  6. tachykardia
  7. zaburzenie mikrokrążenia,
  8. utrata masy ciała
  9. odwodnienie
  10. kwasica metaboliczna,
  11. zwiększenie adynamii
  12. odwodnienie,
  13. zatrzymanie akcji serca z powodu hiperkaliemii.

Postać solterryczna charakteryzuje się hiperkaliemią, hiponatremią, hypochloremią.

Przedstawiono prostą formę AGS u chłopców w wieku 2 lat:

  1. powiększenie penisa
  2. przebarwienie moszny,
  3. ciemnienie skóry wokół odbytu,
  4. nadmierne owłosienie
  5. pojawienie się erekcji
  6. niskim, szorstkim głosem
  7. pojawienie się trądziku pospolitego,
  8. maskulinizacja
  9. przyspieszone tworzenie kości,
  10. niski wzrost

Post-pubertalna forma objawia się w nastolatkach:

  1. późna menarche
  2. niestabilny cykl menstruacyjny z naruszeniem częstotliwości i czasu trwania,
  3. oligomenorrhea,
  4. wzrost włosów w nietypowych miejscach
  5. tłusta skóra na twarzy,
  6. powiększone i powiększone pory
  7. męski wygląd
  8. mikromastia.

Aby sprowokować rozwój tej formy AHS, można poronić, poronić, nie rozwijającą się ciążę.
U dziewczynek, klasyczna forma wiru AGS manifestuje się poprzez strukturę interseksualną zewnętrznych narządów płciowych: dużą łechtaczkę i rozszerzenie ujścia cewki moczowej na głowie. Duże wargi sromowe przypominają mosznę, w pachach i włosach łonowych zaczynają rosnąć wcześnie, mięśnie szkieletowe rozwijają się szybko. Wymawiane AGS nie zawsze określa płeć noworodka. Chore dziewczyny wyglądają bardzo podobnie do chłopców. Nie rosną gruczoły sutkowe, miesiączka jest nieobecna lub staje się nieregularna.

Dzieci z ACS są w przychodni u endokrynologów dziecięcych. Przy pomocy nowoczesnych technik terapeutycznych, eksperci przeprowadzają medyczne i chirurgiczne leczenie zespołu, co pozwala dziecku na prawidłowy rozwój w przyszłości.

AHS nie jest śmiertelną chorobą, chociaż niektóre z jej objawów psychologicznie depresją pacjentów, co często powoduje depresję lub załamanie nerwowe. Terminowe wykrywanie patologii u noworodków pozwala chorym dzieciom na dostosowanie się w czasie do społeczeństwa. Po wykryciu choroby u dzieci w wieku szkolnym sytuacja często wymyka się spod kontroli.

Środki diagnostyczne

Rozpoznanie AGS opiera się na danych anamnestycznych i fenotypowych, a także na wynikach badań hormonalnych. Podczas ogólnego badania ocenia się liczbę pacjentów, wzrost, stan narządów płciowych, stopień rozłożenia włosów.

Diagnostyka laboratoryjna:

  • Hemogram i biochemia krwi.
  • Badanie zestawu chromosomów - kariotyp.
  • Badanie stanu hormonalnego za pomocą testu immunoenzymatycznego, który pokazuje zawartość kortykosteroidów i ACTH w surowicy.
  • Test radioimmunologiczny określa ilość kortyzolu we krwi i moczu.
  • W wątpliwych przypadkach właściwa diagnoza umożliwia analizę genetyczną molekularną.

Diagnostyka instrumentalna:

  1. Radiografia stawów nadgarstkowych pozwala nam ustalić, że wiek kostny pacjentów znajduje się przed paszportem.
  2. W badaniu ultrasonograficznym dziewczęta znajdują się w macicy i jajnikach. Ultradźwięki jajników mają ważną wartość diagnostyczną. Pacjenci znajdują wielopęcherzykowe jajniki.
  3. Tomograficzne badanie nadnerczy pozwala wykluczyć proces nowotworowy i określić istniejącą patologię. W AGS dławnica pary jest znacznie powiększona, a jej forma jest w pełni zachowana.
  4. Skanowanie radionuklidów i angiografia są pomocniczymi metodami diagnostycznymi.
  5. W szczególnie ciężkich i zaawansowanych przypadkach wykonuje się nakłucie nakłucia i badanie histologiczne punkcji za pomocą badania składu komórkowego.

Przesiewowe badanie noworodków wykonuje się 4 dnia po urodzeniu dziecka. Kroplę krwi pobiera się z pięty noworodka i nakłada na pasek testowy. Od uzyskanego wyniku zależy dalsza taktyka chorego dziecka.

Leczenie

AGS wymaga leczenia hormonem przez całe życie. W przypadku kobiet dorosłych terapia substytucyjna jest konieczna dla feminizacji, u mężczyzn wykonuje się ją w celu wyeliminowania bezpłodności, a dla dzieci w celu przezwyciężenia trudności psychologicznych związanych z wczesnym rozwojem wtórnych cech płciowych.

Leczenie farmakologiczne choroby polega na stosowaniu następujących leków hormonalnych:

  • W celu korekcji hormonalnej funkcji nadnerczy, pacjentom przepisuje się leki glukokortykoidowe - "deksametazon", "prednizolon", "hydrokortyzon".
  • Kiedy poronienie przepisano "Duphaston".
  • Lek estrogenowo-androgenny jest pokazywany kobietom, które nie planują przyszłej ciąży - "Diane-35", "Marvelon".
  • Aby znormalizować czynność jajników, konieczne jest przyjmowanie doustnych środków antykoncepcyjnych z progestagenami.
  • Od niehormonalnych leków zmniejsza hirsutyzm "Veroshpiron".

Możliwe jest zapobieganie kryzysom niewydolności nadnerczy poprzez zwiększenie dawki kortykosteroidów o 3-5 razy. Leczenie uważa się za skuteczne, jeśli kobiety mają normalny cykl menstruacyjny, wystąpiła owulacja i rozpoczęła się ciąża.

Leczenie chirurgiczne AHS jest przeprowadzane dla dziewcząt w wieku 4-6 lat. Polega na korekcji zewnętrznych narządów płciowych - plastiku pochwy, klitorotomii. Psychoterapia jest wskazana dla tych pacjentów, którzy nie są w stanie przystosować się do społeczeństwa i nie postrzegają siebie jako osoby pełnoprawnej.

Zapobieganie

Jeśli w historii rodziny występuje przerost nadnerczy w wywiadzie, wszystkie pary powinny skonsultować się z genetykiem. Diagnostyka prenatalna to dynamiczny monitoring kobiety w ciąży zagrożonej przez 2-3 miesiące.

Zapobieganie AGS obejmuje:

  1. regularne kontrole u endokrynologa,
  2. przesiewowe noworodki
  3. staranne planowanie ciąży
  4. badanie przyszłych rodziców pod kątem różnych zakażeń,
  5. eliminacja wpływu czynników zagrażających
  6. odwiedź genetykę.

Prognoza

Terminowa diagnoza i terapia jakościowa powodują, że rokowanie choroby jest względnie korzystne. Wczesne leczenie hormonalne stymuluje prawidłowy rozwój narządów płciowych i pozwala zachować funkcje rozrodcze u kobiet i mężczyzn.

Jeśli hiperandrogenizm utrzymuje się lub nie można go skorygować za pomocą leków kortykosteroidowych, pacjenci pozostają w małym wieku i mają charakterystyczne defekty kosmetyczne. Narusza on adaptację psychospołeczną i może doprowadzić do załamania nerwowego. Odpowiednie leczenie pozwala kobietom z klasycznymi postaciami AHS zajść w ciążę, rodzić i rodzić zdrowe dziecko.

Dodatkowe Artykuły O Tarczycy

Funkcjonowanie ludzkiego organizmu regulują złożone związki białkowe - hormony. Zapewniają funkcjonowanie wszystkich tkanek i narządów, wpływają na metabolizm wewnątrzkomórkowy, kontrolują procesy zachodzące w ludzkim ciele.

Aby zastąpić brak funkcji jajników w położnictwie i ginekologii, należy przepisać preparaty progesteronu. Jedną z najwygodniejszych form stosowania tych leków są tabletki.

Zapalenie gruczołu to proces zapalny, który występuje w jamie ustnej. Może wystąpić zarówno u dorosłych, jak iu dzieci. Jednocześnie następuje gwałtowna reakcja organizmu na stan zapalny.