Główny / Przysadka mózgowa

Zespół adrenogenitalny - wszystkie cechy patologii

Do podstawowych i drugorzędnych cech płciowych należą hormony, z których niektóre wytwarzane są w nadnerczach. Występuje choroba wrodzona charakteryzująca się dysfunkcją tych gruczołów wewnątrzwydzielniczych i nadmiernym wydzielaniem androgenów. Nadmiar męskich hormonów płciowych w organizmie prowadzi do istotnych zmian w strukturze ciała.

Zespół adrenogenitalny - przyczyny

Patologia ta wynika z wrodzonej genetycznej mutacji dziedziczenia. Jest rzadko zdiagnozowana, częstość występowania zespołu adrenogenitalnego wynosi 1 przypadek na 5000-6500. Zmiana w kodzie genetycznym powoduje wzrost wielkości i pogorszenie kory nadnerczy. Zmniejsza się produkcja specyficznych enzymów zaangażowanych w produkcję kortyzolu i aldosteronu. Ich niedobór prowadzi do wzrostu stężenia męskich hormonów płciowych.

Zespół adrenogenitalny - klasyfikacja

W zależności od stopnia wzrostu kory nadnerczy i nasilenia objawów, opisana choroba występuje w kilku odmianach. Formy zespołu adrenogenitalnego:

  • lutowanie;
  • virilla (prosta);
  • postpubic (nieklasyczny, nietypowy).

Zespół adrenogenitalny - forma utraty soli

Najczęstszy rodzaj patologii rozpoznawany u noworodków lub dzieci w pierwszym roku życia. W pojedynczej postaci zespołu adrenogenitalnego charakterystyczne są: brak równowagi hormonalnej i niewydolność kory nadnerczy. Ten rodzaj choroby towarzyszy zbyt niskim stężeniom aldosteronu. Konieczne jest utrzymanie równowagi wody i soli w ciele. Określony zespół adrenogenitalny powoduje naruszenie czynności serca i skoki ciśnienia krwi. Dzieje się tak na tle akumulacji soli w nerkach.

Zespół adrenogenitalny - forma virilowa

Prostej lub klasycznej wersji patologii nie towarzyszy zjawisko niewydolności kory nadnerczy. Opisany zespół adrenogenitalny (AGS postaci wirusowej) prowadzi tylko do zmian w zewnętrznych narządach płciowych. Ten typ choroby jest również diagnozowany we wczesnym wieku lub bezpośrednio po urodzeniu. Wewnątrz układu rozrodczego pozostaje normalne.

Post-ertertalna postać zespołu adrenogenitalnego

Ten typ choroby nazywany jest także atypowym, nabytym i nieklasycznym. Taki zespół adrenogenitalny występuje tylko u kobiet aktywnych seksualnie. Przyczyną rozwoju patologii może być wrodzona mutacja genów lub nowotwór kory nadnerczy. Chorobie tej często towarzyszy bezpłodność, dlatego bez odpowiedniej terapii, zespół adrenogenitalny i ciąża są niezgodnymi pojęciami. Nawet przy udanej koncepcji wysokiego ryzyka poronienia płód umiera nawet we wczesnych stadiach (7-10 tygodni).

Zespół adrenogenitalny - objawy

Obraz kliniczny opisanej nieprawidłowości genetycznej odpowiada wiekowi i formie choroby. Zespół Adrenogenital u noworodków jest czasami niemożliwy do określenia, z powodu którego płeć niemowlęcia może zostać zidentyfikowana nieprawidłowo. Specyficzne oznaki patologii stają się zauważalne od 2 do 4 lat, w niektórych przypadkach pojawiają się później, w wieku dojrzewania lub dojrzałości.

Zespół adrenogenitalny u chłopców

W postaci choroby utraty soli występują objawy naruszenia równowagi wody i soli:

  • biegunka;
  • ciężkie wymioty;
  • niskie ciśnienie krwi;
  • drgawki;
  • tachykardia;
  • utrata masy ciała

Prosty zespół adrenogenitalny u dzieci płci męskiej ma następujące objawy:

  • powiększony penis;
  • nadmierne zabarwienie skóry moszny;
  • ciemny naskórek wokół odbytu.

Nowonarodzeni chłopcy są rzadko zdiagnozowani, ponieważ obraz kliniczny we wczesnym wieku jest łagodny. Później (od 2 lat) zespół adrenogenitalny jest bardziej zauważalny:

  • wzrost włosów na ciele, w tym na genitale;
  • niski, szorstki głos;
  • trądzik hormonalny (trądzik pospolity);
  • maskulinizacja;
  • przyspieszenie tworzenia kości;
  • niski wzrost.

Zespół adrenogenitalny u dziewcząt

Łatwiej jest zidentyfikować rozważaną chorobę u kobiet płci żeńskiej, towarzyszą jej następujące objawy:

  • przerost łechtaczki, wygląda bardzo podobnie do penisa;
  • wargi sromowe wyglądają jak moszna;
  • pochwa i cewka moczowa są połączone w zatokę moczowo-płciową.

Na tle znaków noworodki są czasami mylone z chłopcami i wychowywane zgodnie z niewłaściwą płcią. Z tego powodu w szkole lub w okresie dorastania dzieci te często mają problemy psychiczne. Wewnątrz układu rozrodczego dziewczynki jest w pełni zgodny z żeńskim genotypem, więc czuje się jak kobieta. Dziecko zaczyna wewnętrzne sprzeczności i trudności z adaptacją w społeczeństwie.

Po 2 latach wrodzony zespół adrenogenitalny charakteryzuje się następującymi objawami:

  • przedwczesny wzrost włosów łonowych i pod pachami;
  • krótkie nogi i ramiona;
  • muskularny;
  • pojawienie się zarostu (w wieku 8 lat);
  • męskiej budowy ciała (szerokie ramiona, wąska miednica);
  • brak wzrostu gruczołów sutkowych;
  • niski wzrost i masywne ciało;
  • szorstki głos;
  • trądzik;
  • późny początek menstruacji (nie wcześniej niż 15-16 lat);
  • cykl niestabilny, częste miesięczne opóźnienia;
  • brak miesiączki lub oligomenorrhaa;
  • niepłodność;
  • skoki ciśnienia krwi;
  • nadmierna pigmentacja naskórka.

Zespół adrenogenitalny - diagnoza

Aby zidentyfikować hiperplazję i dysfunkcje kory nadnerczy, pomocne są badania instrumentalne i laboratoryjne. Aby zdiagnozować zespół wrodzeniowy adrenogenitalu u niemowląt, przeprowadza się dokładne badanie narządów płciowych i tomografii komputerowej (lub USG). Badanie sprzętu pozwala wykryć jajniki i macicę u dziewcząt z męskimi genitaliami.

W celu potwierdzenia proponowanej diagnozy wykonuje się analizę laboratoryjną zespołu adrenogenitalnego. Obejmuje testy moczu i krwi na poziomy hormonów:

  • 17-OH progesteron;
  • aldosteron;
  • kortyzol;
  • 17-ketosteroidy.
  • biochemia;
  • kliniczny test krwi;
  • ogólny test moczu.

Leczenie zespołu adrenogenitalnego

Nie można pozbyć się rozważanej patologii genetycznej, ale jej objawy kliniczne można wyeliminować. Zespół adrenogenitalny - wytyczne kliniczne:

  1. Lifetime leki hormonalne. Aby znormalizować pracę kory nadnerczy i kontrolować równowagę hormonalną, trzeba będzie stale pić glukokortykoidy. Preferowaną opcją jest deksametazon. Dawka jest obliczana indywidualnie i waha się od 0,05 do 0,25 mg na dzień. W przypadku postaci, która powoduje utratę soli, ważne jest przyjmowanie mineralokortykoidów w celu utrzymania równowagi wodno-solnej.
  2. Korekta wyglądu. Pacjentom z opisaną diagnozą zalecana jest plastyczna pochwa, klitorotomia i inne zabiegi chirurgiczne w celu zapewnienia prawidłowego kształtu narządów płciowych i odpowiedniej wielkości.
  3. Regularne konsultacje z psychologiem (na życzenie). Niektórzy pacjenci potrzebują pomocy w adaptacji społecznej i akceptacji siebie jako osoby pełnoprawnej.
  4. Stymulacja owulacji. Kobiety pragnące zajść w ciążę muszą przejść specjalne leki, które zapewniają korektę cyklu menstruacyjnego i hamują produkcję androgenów. Glukokortykoidy są brane przez cały okres ciąży.

Zespół adrenogenitalny: choroba u noworodka

Ta patologia charakteryzuje się odchyleniami w strukturze i funkcjonowaniu genitaliów. Pochodzenie choroby nie zostało jeszcze ustalone, ale lekarze uważają, że zespół rozwija się z powodu nadmiernej produkcji androgenów przez kory nadnerczy. Choroba może być spowodowana różnymi guzami lub wrodzonym rozrostem gruczołu.

Co to jest zespół adrenogenitalny

Wrodzony przerost nadnerczy jest najczęstszym rodzajem werbalizujących patologii. Zespół adrenogenitalny to choroba znana w światowej medycynie jako zespół Apera-Gamy. Jej rozwój wiąże się ze zwiększoną produkcją androgenów i wyraźnym obniżeniem poziomu kortyzolu i aldosteronu, których przyczyną jest wrodzona dysfunkcja kory nadnerczy.

Konsekwencje odchylenia mogą być poważne dla noworodka, ponieważ kora nadnercza odpowiada za wytwarzanie ogromnej ilości hormonów regulujących pracę większości układów ciała. W wyniku patologii w ciele dziecka (można to zaobserwować zarówno u chłopców, jak iu dziewcząt), istnieje zbyt wiele męskich hormonów i bardzo niewiele kobiet.

Rodzaj dziedziczenia

Każda forma choroby wiąże się z zaburzeniami genetycznymi: z reguły anomalie mają charakter dziedziczny i przechodzą z obojga rodziców na dziecko. Rzadziej, typ dziedziczenia zespołu adrenogenitalnego jest sporadyczny - pojawia się nagle podczas tworzenia się jajeczka lub plemnika. Dziedziczenie zespołu adrenogenitalnego występuje w sposób autosomalny recesywny (gdy oboje rodzice są nosicielami patologicznego genu). Czasami choroba dotyka dzieci w zdrowych rodzinach.

Zespół adrenogenitalny (AHS) charakteryzuje się następującymi wzorcami, które wpływają na prawdopodobieństwo trafienia dziecka:

  • jeśli rodzice są zdrowi, ale oboje są nosicielami genu niedoboru StAR, istnieje ryzyko, że noworodek cierpi na wrodzony przerost kory nadnerczy;
  • jeśli kobieta lub mężczyzna ma zdiagnozowany zespół, a drugi partner ma prawidłową genetykę, wówczas wszystkie dzieci w rodzinie będą zdrowe, ale staną się nosicielami tej choroby;
  • jeśli jeden z rodziców jest chory, a drugi jest nosicielem patologii adrenogenetycznej, połowa dzieci w rodzinie będzie chorować, a druga połowa będzie nosić mutację w ciele;
  • jeśli oboje rodzice chorują, wszystkie ich dzieci będą miały podobne odchylenia.

Formularze

Choroba androgeniczna jest warunkowo podzielona na trzy typy - prosty viril, sól tracąca i post-pubertalna (nieklasyczna). Odmiany mają poważne różnice, więc każdy pacjent wymaga szczegółowej diagnozy. Jakie są formy zespołu adrenogenitalnego:

  1. Forma Viril. Charakteryzuje się brakiem objawów niewydolności nadnerczy. Pozostałe objawy AGS występują w całości. Ten typ patologii jest niezwykle rzadko zdiagnozowany u noworodków, częściej u młodzieży (chłopców i dziewcząt).
  2. Typ soltera. Jest on diagnozowany wyłącznie u niemowląt w pierwszych tygodniach / miesiącach życia. U dziewcząt obserwuje się pseudohermafrodytyzm (zewnętrzne narządy płciowe są podobne do organów męskich, a narządy wewnętrzne to kobiety). U chłopców syndrom utraty soli wyraża się następująco: penis ma nieproporcjonalnie duży rozmiar w stosunku do łydki, a skóra moszny ma specyficzną pigmentację.
  3. Nieklasyczny wygląd. Patologia charakteryzuje się obecnością niejasnych objawów i braku znacznej dysfunkcji nadnerczy, co znacznie komplikuje rozpoznanie AHS.

Zespół adrenogenitalny - przyczyny

Wrodzona dysfunkcja gruczołów nadnerczy wyjaśniona jest jedynie przez przejaw choroby dziedzicznej, a zatem niemożliwe jest uzyskanie w ciągu życia lub zarażenie taką patologią. Zasadą jest, że syndrom ujawnia się u noworodków, ale rzadko stwierdza się AGS u młodych ludzi w wieku poniżej 35 lat. Jednocześnie takie czynniki, jak podawanie silnych leków, zwiększone tło promieniowania i skutki uboczne hormonalnych środków antykoncepcyjnych mogą aktywować mechanizm patologiczny.

Bez względu na bodziec do rozwoju choroby, przyczyny zespołu adrenogenitalnego są dziedziczne. Prognoza wygląda następująco:

  • jeśli rodzina ma co najmniej jednego zdrowego rodzica, dziecko prawdopodobnie urodzi się bez patologii;
  • w parze, w której jeden przewoźnik i drugi choruje na AGS w 75% przypadków urodzi się chore dziecko;
  • u nosicieli genów ryzyko zachorowania na dziecko wynosi 25%.

Objawy

AHS nie jest śmiertelną chorobą, ale niektóre jej objawy powodują u człowieka poważny dyskomfort psychiczny i często prowadzą do załamania nerwowego. Podczas diagnozowania patologii noworodka rodzice mają czas i szansę, aby pomóc dziecku w adaptacji społecznej, a jeśli choroba zostanie wykryta w wieku szkolnym lub później, sytuacja może wymknąć się spod kontroli.

Ustalenie obecności AGS może nastąpić dopiero po przeprowadzeniu molekularnej analizy genetycznej. Objawy zespołu adrenogenitalnego wskazujące na potrzebę postawienia diagnozy to:

  • niestandardowa pigmentacja skóry dziecka;
  • stały wzrost ciśnienia krwi;
  • niski wzrost nieodpowiedni do wieku dziecka (ze względu na szybkie zakończenie produkcji odpowiedniego hormonu, wzrost zatrzymuje się wcześnie);
  • okresowe drgawki;
  • Problemy trawienne: wymioty, biegunka, silne tworzenie się gazów;
  • dziewczęta mają wargi sromowe, łechtaczka jest słabo rozwinięta lub, przeciwnie, ma zwiększoną wielkość;
  • u chłopców zewnętrzne narządy płciowe są nieproporcjonalnie duże;
  • dziewczęta z ASD mają problemy z menstruacją, koncepcją dziecka (niepłodność często towarzysząca chorobie), płodu;
  • pacjenci często mają wzrost włosów na głowie, a ponadto obserwuje się wzrost wąsów i brody.

Zespół adrenogenitalny u noworodków

Choroba może być wykryta we wczesnym stadium u noworodków z powodu przesiewowego badania noworodków 4 dni po urodzeniu. Podczas testu na pasek testowy nakładana jest kropla krwi z pięty dziecka: jeśli reakcja jest pozytywna, dziecko zostaje przeniesione do poradni endokrynologicznej i przeprowadza się powtarzaną diagnozę. Po potwierdzeniu rozpoznania rozpoczyna się leczenie AHS. Jeśli wcześnie wykryto zespół adrenogenitalny u noworodków, wówczas leczenie jest łatwe, w przypadku późnego wykrycia patologii adrenogenetycznej wzrasta złożoność leczenia.

U chłopców

Choroba u dzieci płci męskiej rozwija się, zwykle w wieku dwóch lub trzech lat. Istnieje zwiększony rozwój fizyczny: powiększenie narządów płciowych, aktywny wzrost włosów ma miejsce, pojawiają się erekcje. W tym samym czasie jądra pozostają w rozwoju, a w przyszłości przestają się rozwijać. Podobnie jak u dziewcząt, zespół adrenogenitalny u chłopców charakteryzuje się aktywnym wzrostem, ale nie trwa długo i w rezultacie osoba ta nadal pozostaje niska i krępa.

U dziewcząt

Patologia u dziewcząt jest często wyrażana natychmiast po urodzeniu w formie viril. Fałszywa żeńska hermafrodytyzm, charakterystyczna dla AGS, charakteryzuje się zwiększonym rozmiarem łechtaczki, z otwarciem cewki moczowej bezpośrednio pod podstawą. Labia w tym przypadku przypomina rozszczepioną męską mosznę w formie (zatoki moczowo-płciowe nie są podzielone na pochwę i cewkę moczową, ale przestają się rozwijać i otwierają się pod łechtaczką jak penis).

Nierzadko zespół adrenogenitalny u dziewcząt jest tak wyraźny, że przy urodzeniu dziecka trudno jest natychmiast określić jego płeć. W okresie 3-6 lat dziecko aktywnie wyrasta z włosów na nogach, włosach łonowych, plecach, a dziewczyna wygląda bardzo podobnie do chłopca. Dzieci z ASD rosną znacznie szybciej niż ich zdrowi rówieśnicy, ale ich rozwój seksualny wkrótce całkowicie ustaje. Podczas gdy gruczoły sutkowe pozostają małe, a miesiączka jest albo całkowicie nieobecna, albo wydaje się nieregularna z powodu faktu, że niedorozwinięte jajniki nie mogą w pełni wykonywać swoich funkcji.

Rozpoznanie zespołu adrenogenezy

Możliwe jest rozpoznanie choroby za pomocą współczesnych badań nad hormonalnym podłożem i poprzez kontrolę wzrokową. Lekarz bierze pod uwagę dane anamnestyczne i fenotypowe, np. Wzrost włosów w miejscach nietypowych dla kobiety, rozwój gruczołu sutkowego, typ męskiego ciała, ogólny wygląd / zdrowie skóry itp. AGS rozwija się z powodu niedoboru hydroksylazy 17-alfa, dlatego śledzić poziom hormonów DEA-C i DEA, które są prekursorami testosteronu.

Diagnoza obejmuje również analizę moczu w celu oznaczenia wskaźnika 17-cc. Biochemiczna analiza krwi pozwala na ustawienie poziomu hormonów 17-SNP i DEA-C w ciele pacjenta. Kompleksowa diagnoza dodatkowo obejmuje badanie objawów hiperandrogenizmu i innych zaburzeń układu hormonalnego. Jednocześnie wskaźniki są sprawdzane dwukrotnie - przed i po badaniu za pomocą glukokortykosteroidów. Jeżeli podczas analizy poziom hormonów zostanie zredukowany do 75% lub więcej procent, oznacza to, że produkcja androgenów odbywa się wyłącznie przez kory nadnerczy.

Oprócz testów hormonalnych, rozpoznanie zespołu adrenogenitalnego obejmuje ultrasonografię jajników, w której lekarz określa brak owulacji (można go wykryć, jeśli obserwuje się pęcherzyki o różnych poziomach dojrzałości, nie przekraczające objętości przedowulacyjnych). W takich przypadkach jajniki są powiększane, ale objętość podścieliska jest normalna i nie ma pęcherzyków pod torebką narządów. Dopiero po kompleksowym badaniu i potwierdzeniu rozpoznania rozpoczyna się leczenie zespołu adrenogenitalnego.

Zespół adrenogenitalny - leczenie

ABC nie jest śmiertelną patologią zakończoną zgonem, więc prawdopodobieństwo wystąpienia nieodwracalnych zmian w ciele pacjenta jest niezwykle małe. Niemniej jednak, współczesne leczenie zespołu adrenogenitalnego nie może pochwalić się jego skutecznością i wydajnością. Pacjenci z taką diagnozą są zmuszeni do przyjmowania preparatów hormonalnych na całe życie, aby zrekompensować niedobór hormonów z grupy glikokortykosteroidów i walczyć z poczuciem niższości.

Perspektywy takiej terapii pozostają niezbadane, ale istnieją dane wskazujące na wysokie prawdopodobieństwo rozwoju współistniejących patologii AGS serca, kości, naczyń krwionośnych, narządów przewodu pokarmowego, chorób onkologicznych. Wyjaśnia to potrzebę przeprowadzania regularnych badań u osób z dysfunkcją nadnerczy - wykonanie zdjęcia rentgenowskiego kości, elektrokardiogramu, ultradźwięków otrzewnej itp.

Wideo

Informacje przedstawione w tym artykule mają charakter wyłącznie informacyjny. Materiały artykułu nie wymagają samodzielnego leczenia. Tylko wykwalifikowany lekarz może zdiagnozować i doradzić w zakresie leczenia w oparciu o indywidualne cechy konkretnego pacjenta.

Zespół adrenogenitalny: przyczyny, objawy, diagnoza, leczenie, rokowanie

Zespół adrenogenitalny (AGS) jest dziedziczną enzymopatią z wrodzoną hiperplazją kory nadnerczy. Podstawą patologii jest genetycznie zdeterminowane naruszenie procesu steroidogenezy. AGS charakteryzuje się nadmiernym wydzielaniem androgenów przez nadnercza, hamowaniem wytwarzania hormonów gonadotropowych i glikokortykosteroidów, upośledzoną folikulogenezą.

W oficjalnej medycynie AGS nazywa się zespołem Aper-Gamma. Charakteryzuje się brakiem równowagi hormonalnej w ciele: nadmierną zawartością androgenów we krwi oraz niewystarczającą ilością kortyzolu i aldosteronu. Konsekwencje choroby są najbardziej niebezpieczne dla noworodków. W ich ciałach jest dużo androgenów i kilka estrogenów - męskich i żeńskich hormonów płciowych.

Pierwsze objawy kliniczne choroby pojawiają się u dzieci bezpośrednio po urodzeniu. W niektórych niezwykle rzadkich przypadkach AGS wykryto u osób w wieku 20-30 lat. Częstość występowania tego zespołu różni się znacznie między grupami etnicznymi: jest najwyższa wśród Żydów, Eskimosów i członków rasy europejskiej.

Mała anatomia

Nadnercza są połączonymi gruczołami dokrewnymi zlokalizowanymi powyżej górnej części ludzkich nerek. Ciało to zapewnia sprawne funkcjonowanie wszystkich układów ciała i reguluje metabolizm. Nadnercza, wraz z układem podwzgórzowo-przysadkowym, zapewniają hormonalną regulację funkcji życiowych organizmu.

Nadnercza znajdują się w przestrzeni zaotrzewnowej i składają się z zewnętrznego korowego i wewnętrznego rdzenia. Komórki korowe wydzielają glukokortykosteroidy i hormony płciowe. Hormony kortykosteroidowe regulują metabolizm i energię, zapewniają obronę immunologiczną, wzmacniają ścianę naczyniową i pomagają przystosować się do stresu. W medulla produkowane katecholaminy - substancje biologicznie czynne.

Kortyzol jest hormonem z grupy glikokortykosteroidów wydzielanych przez zewnętrzną warstwę nadnerczy. Kortyzol reguluje metabolizm węglowodanów i ciśnienie krwi, chroni organizm przed skutkami stresujących sytuacji, ma niewielkie działanie przeciwzapalne i zwiększa poziom ochrony immunologicznej.

Aldosteron jest głównym mineralokortykoidem wytwarzanym przez gruczołowe komórki kory nadnerczy i regulującym metabolizm soli wodnej w organizmie. Usuwa nadmiar wody i sodu z tkanek do przestrzeni wewnątrzkomórkowej, zapobiega powstawaniu obrzęków. Działając na komórki nerki, aldosteron jest w stanie zwiększyć objętość krwi krążącej i zwiększyć ciśnienie krwi.

Klasyfikacja

Istnieją 3 formy kliniczne AGS, które są oparte na różnym stopniu niedoboru 21-hydroksylazy:

  • Całkowity brak 21-hydroksylazy we krwi prowadzi do rozwoju formy stratnej. Jest dość powszechny i ​​zagraża życiu. W ciele noworodka zaburzona jest równowaga wodno-solna i reabsorpcja w kanalikach nerkowych, występuje nadmierne oddawanie moczu. Na tle nagromadzenia soli w nerkach praca serca jest zakłócona i dochodzi do skurczów ciśnienia krwi. Już drugiego dnia życia dziecko staje się ospałe, senne, adynamiczne. Pacjenci często oddają mocz, bekają, łzą, prawie nie jedzą. Niemowlęta umierają z powodu odwodnienia i zaburzeń metabolicznych. U dziewcząt obserwuje się zjawisko pseudo-hermafrodytyzmu.
  • Częściowy niedobór 21-hydroksylazy wynika z typowej formy wiru Syndromu. W tym samym czasie na tle normalnych poziomów aldosteronu i kortyzolu we krwi wzrasta poziom androgenów. Patologii tej nie towarzyszy niewydolność kory nadnerczy, ale objawia się ona jedynie dysfunkcją seksualną. U dziewcząt obraz kliniczny choroby jest znacznie jaśniejszy niż u chłopców. Pierwsze objawy pojawiają się natychmiast po porodzie. Wzrost łechtaczki waha się od nieznacznego hipertrofii do pełnego ukształtowania męskiego penisa. W takim przypadku jajniki, macica i jajowody rozwijają się normalnie. Późne wykrycie patologii i brak leczenia prowadzi do progresji choroby. U chłopców z AGS obraz kliniczny jest mniej wyraźny. Ich genitalia po urodzeniu są prawidłowo uformowane. Zespół przedwczesnego dojrzewania przejawia się klinicznie w ciągu 3-4 lat. W miarę starzenia się chłopca rozwija się upośledzenie zdolności rozrodczych: rozwija się oligo-lub azoospermia.
  • Uzyskano nietypową postać późną lub po pokwitaniu. Rozwija się tylko u kobiet, które są aktywne seksualnie i mają skąpy obraz kliniczny aż do całkowitego braku objawów. Przyczyną patologii jest zwykle guz gruczołów nadnerczy. U pacjentów z przyspieszonym wzrostem powiększa się łechtaczka, pojawiają się trądzik, hirsutyzm, bolesne miesiączkowanie, policystyczna choroba jajników i niepłodność. W tej postaci zespołu ryzyko poronienia i przedwczesnej śmierci jest wysokie. Nietypowa postać jest trudna do zdiagnozowania, co wiąże się z niejednoznacznością objawów i brakiem wyraźnej dysfunkcji nadnerczy.

Etiopatogeneza

AGS występuje u osób z wrodzonym niedoborem enzymu hydroksylazy C21. Aby utrzymać jego ilość w organizmie na optymalnym poziomie, niezbędny jest pełnoprawny gen umiejscowiony w autosomach szóstego chromosomu. Mutacja tego genu prowadzi do rozwoju patologii - zwiększenia wielkości i pogorszenia funkcjonowania warstwy kory nadnerczy.

Dziedziczenie tego zespołu odbywa się w sposób autosomalny recesywny - natychmiast od obojga rodziców. Nosiciel jednego zmutowanego genu nie przejawia się klinicznie. Przejawienie choroby jest możliwe tylko wtedy, gdy istnieją defektywne geny obu autosomów szóstej pary.

Wzory dziedzicznej transmisji zespołu adrenogenitalnego:

  1. Dzieci urodzone przez zdrowych rodziców niosących zmutowany gen mogą odziedziczyć przerost nadnerczy.
  2. Dzieci urodzone przez zdrową matkę od chorego ojca są zdrowymi nosicielami choroby.
  3. Dzieci urodzone przez zdrową matkę z mutacji ojca-nosiciela, w 50% przypadków, BHP będzie bolało, a 50% z nich pozostanie zdrowymi nosicielami dotkniętego genu.
  4. Dzieci urodzone przez chorych rodziców odziedziczą tę chorobę w 100% przypadków.

W niezwykle rzadkich przypadkach zespół adrenogenitalny dziedziczy się sporadycznie. Nagły początek patologii jest spowodowany negatywnym wpływem na proces tworzenia żeńskich lub męskich komórek rozrodczych. W niezwykle rzadkich przypadkach chore dzieci rodzą się dla całkowicie zdrowych rodziców. Przyczyną tych nieprawidłowości mogą być nowotwory nadnerczy i przerostowe procesy w gruczołach.

Patogenetyczne powiązania AGS:

  • defekt genu kodującego enzym 21-hydroksylazę,
  • brak tego enzymu we krwi,
  • naruszenie biosyntezy kortyzolu i aldosteronu,
  • aktywacja układu podwzgórze-przysadka-nadnercza,
  • nadprodukcja ACTH,
  • aktywna stymulacja kory nadnerczy
  • wzrost warstwy korowej w wyniku proliferacji elementów komórkowych,
  • nagromadzenie prekursora kortyzolu we krwi,
  • nadmierne wydzielanie androgenów nadnerczy,
  • żeńska pseudo-hermafrodytyzm,
  • zespół przedwczesnego dojrzewania u chłopców.

Czynniki ryzyka aktywujące mechanizm patologii:

  1. biorąc silne leki
  2. zwiększony poziom promieniowania jonizującego,
  3. długotrwałe stosowanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych,
  4. urazy
  5. choroby współistniejące
  6. podkreśla
  7. interwencje operacyjne.

Przyczyny AHS są wyłącznie dziedziczne, pomimo wpływu czynników prowokujących.

Symptomatologia

Główne objawy AGS:

  • Chore dzieci w młodym wieku są wysokie i mają dużą masę ciała. Wraz z rozwojem ciała dziecka zmienia się ich wygląd. Już w wieku 12 lat wzrost zatrzymuje się, a masa ciała wraca do normy. Dorosłych wyróżnia niski wzrost i szczupła budowa ciała.
  • Objawy hiperandrogenizmu: duży penis i małe jądra u chłopców, penisa-podobna łechtaczka i dystrybucja włosów u dziewcząt, obecność innych męskich znaków u dziewcząt, hiperseksualność, szorstki głos.
  • Szybki wzrost z deformacją kości.
  • Niestabilny stan psychiczny.
  • Nadciśnienie utrzymujące się u dzieci i niestrawność to niespecyficzne objawy, które występują w wielu chorobach.
  • Przebarwienia skóry dziecka.
  • Okresowe skurcze.

Forma solterralna różni się ciężkim przebiegiem i jest rzadka. Choroba objawia się:

  1. powolne ssanie
  2. spadek ciśnienia krwi,
  3. biegunka,
  4. ciężkie wymioty
  5. skurcze
  6. tachykardia
  7. zaburzenie mikrokrążenia,
  8. utrata masy ciała
  9. odwodnienie
  10. kwasica metaboliczna,
  11. zwiększenie adynamii
  12. odwodnienie,
  13. zatrzymanie akcji serca z powodu hiperkaliemii.

Postać solterryczna charakteryzuje się hiperkaliemią, hiponatremią, hypochloremią.

Przedstawiono prostą formę AGS u chłopców w wieku 2 lat:

  1. powiększenie penisa
  2. przebarwienie moszny,
  3. ciemnienie skóry wokół odbytu,
  4. nadmierne owłosienie
  5. pojawienie się erekcji
  6. niskim, szorstkim głosem
  7. pojawienie się trądziku pospolitego,
  8. maskulinizacja
  9. przyspieszone tworzenie kości,
  10. niski wzrost

Post-pubertalna forma objawia się w nastolatkach:

  1. późna menarche
  2. niestabilny cykl menstruacyjny z naruszeniem częstotliwości i czasu trwania,
  3. oligomenorrhea,
  4. wzrost włosów w nietypowych miejscach
  5. tłusta skóra na twarzy,
  6. powiększone i powiększone pory
  7. męski wygląd
  8. mikromastia.

Aby sprowokować rozwój tej formy AHS, można poronić, poronić, nie rozwijającą się ciążę.
U dziewczynek, klasyczna forma wiru AGS manifestuje się poprzez strukturę interseksualną zewnętrznych narządów płciowych: dużą łechtaczkę i rozszerzenie ujścia cewki moczowej na głowie. Duże wargi sromowe przypominają mosznę, w pachach i włosach łonowych zaczynają rosnąć wcześnie, mięśnie szkieletowe rozwijają się szybko. Wymawiane AGS nie zawsze określa płeć noworodka. Chore dziewczyny wyglądają bardzo podobnie do chłopców. Nie rosną gruczoły sutkowe, miesiączka jest nieobecna lub staje się nieregularna.

Dzieci z ACS są w przychodni u endokrynologów dziecięcych. Przy pomocy nowoczesnych technik terapeutycznych, eksperci przeprowadzają medyczne i chirurgiczne leczenie zespołu, co pozwala dziecku na prawidłowy rozwój w przyszłości.

AHS nie jest śmiertelną chorobą, chociaż niektóre z jej objawów psychologicznie depresją pacjentów, co często powoduje depresję lub załamanie nerwowe. Terminowe wykrywanie patologii u noworodków pozwala chorym dzieciom na dostosowanie się w czasie do społeczeństwa. Po wykryciu choroby u dzieci w wieku szkolnym sytuacja często wymyka się spod kontroli.

Środki diagnostyczne

Rozpoznanie AGS opiera się na danych anamnestycznych i fenotypowych, a także na wynikach badań hormonalnych. Podczas ogólnego badania ocenia się liczbę pacjentów, wzrost, stan narządów płciowych, stopień rozłożenia włosów.

Diagnostyka laboratoryjna:

  • Hemogram i biochemia krwi.
  • Badanie zestawu chromosomów - kariotyp.
  • Badanie stanu hormonalnego za pomocą testu immunoenzymatycznego, który pokazuje zawartość kortykosteroidów i ACTH w surowicy.
  • Test radioimmunologiczny określa ilość kortyzolu we krwi i moczu.
  • W wątpliwych przypadkach właściwa diagnoza umożliwia analizę genetyczną molekularną.

Diagnostyka instrumentalna:

  1. Radiografia stawów nadgarstkowych pozwala nam ustalić, że wiek kostny pacjentów znajduje się przed paszportem.
  2. W badaniu ultrasonograficznym dziewczęta znajdują się w macicy i jajnikach. Ultradźwięki jajników mają ważną wartość diagnostyczną. Pacjenci znajdują wielopęcherzykowe jajniki.
  3. Tomograficzne badanie nadnerczy pozwala wykluczyć proces nowotworowy i określić istniejącą patologię. W AGS dławnica pary jest znacznie powiększona, a jej forma jest w pełni zachowana.
  4. Skanowanie radionuklidów i angiografia są pomocniczymi metodami diagnostycznymi.
  5. W szczególnie ciężkich i zaawansowanych przypadkach wykonuje się nakłucie nakłucia i badanie histologiczne punkcji za pomocą badania składu komórkowego.

Przesiewowe badanie noworodków wykonuje się 4 dnia po urodzeniu dziecka. Kroplę krwi pobiera się z pięty noworodka i nakłada na pasek testowy. Od uzyskanego wyniku zależy dalsza taktyka chorego dziecka.

Leczenie

AGS wymaga leczenia hormonem przez całe życie. W przypadku kobiet dorosłych terapia substytucyjna jest konieczna dla feminizacji, u mężczyzn wykonuje się ją w celu wyeliminowania bezpłodności, a dla dzieci w celu przezwyciężenia trudności psychologicznych związanych z wczesnym rozwojem wtórnych cech płciowych.

Leczenie farmakologiczne choroby polega na stosowaniu następujących leków hormonalnych:

  • W celu korekcji hormonalnej funkcji nadnerczy, pacjentom przepisuje się leki glukokortykoidowe - "deksametazon", "prednizolon", "hydrokortyzon".
  • Kiedy poronienie przepisano "Duphaston".
  • Lek estrogenowo-androgenny jest pokazywany kobietom, które nie planują przyszłej ciąży - "Diane-35", "Marvelon".
  • Aby znormalizować czynność jajników, konieczne jest przyjmowanie doustnych środków antykoncepcyjnych z progestagenami.
  • Od niehormonalnych leków zmniejsza hirsutyzm "Veroshpiron".

Możliwe jest zapobieganie kryzysom niewydolności nadnerczy poprzez zwiększenie dawki kortykosteroidów o 3-5 razy. Leczenie uważa się za skuteczne, jeśli kobiety mają normalny cykl menstruacyjny, wystąpiła owulacja i rozpoczęła się ciąża.

Leczenie chirurgiczne AHS jest przeprowadzane dla dziewcząt w wieku 4-6 lat. Polega na korekcji zewnętrznych narządów płciowych - plastiku pochwy, klitorotomii. Psychoterapia jest wskazana dla tych pacjentów, którzy nie są w stanie przystosować się do społeczeństwa i nie postrzegają siebie jako osoby pełnoprawnej.

Zapobieganie

Jeśli w historii rodziny występuje przerost nadnerczy w wywiadzie, wszystkie pary powinny skonsultować się z genetykiem. Diagnostyka prenatalna to dynamiczny monitoring kobiety w ciąży zagrożonej przez 2-3 miesiące.

Zapobieganie AGS obejmuje:

  1. regularne kontrole u endokrynologa,
  2. przesiewowe noworodki
  3. staranne planowanie ciąży
  4. badanie przyszłych rodziców pod kątem różnych zakażeń,
  5. eliminacja wpływu czynników zagrażających
  6. odwiedź genetykę.

Prognoza

Terminowa diagnoza i terapia jakościowa powodują, że rokowanie choroby jest względnie korzystne. Wczesne leczenie hormonalne stymuluje prawidłowy rozwój narządów płciowych i pozwala zachować funkcje rozrodcze u kobiet i mężczyzn.

Jeśli hiperandrogenizm utrzymuje się lub nie można go skorygować za pomocą leków kortykosteroidowych, pacjenci pozostają w małym wieku i mają charakterystyczne defekty kosmetyczne. Narusza on adaptację psychospołeczną i może doprowadzić do załamania nerwowego. Odpowiednie leczenie pozwala kobietom z klasycznymi postaciami AHS zajść w ciążę, rodzić i rodzić zdrowe dziecko.

Zespół adrenogenitalny - jak go zidentyfikować i złagodzić przebieg choroby

Wiele form tej choroby towarzyszą zwiększone wydzielania nadnerczy męskich hormonów płciowych (androgenów), w wyniku kobiet wrodzony przerost nadnerczy zwykle towarzyszy rozwój wirylizacji, czyli drugorzędnych cech płciowych męskich (wzrost włosów i łysienie typu męskiego, głębokim głosem, rozwój mięśni). W związku z tym wcześniej ta patologia była nazywana "wrodzonym zespołem adrenogenitalnym".

Definicja i znaczenie patologii

Zespół Adrenogenital lub wrodzony przerost nadnerczy (VDKN) lub wrodzony przerost nadnerczy (CAH) stanowi grupę dziedzicznych chorobach, które przejawiają przewlekłej pierwotnej niewydolności nadnerczy i stanów patologicznych w postaci zaburzeń różnicowaniu płciowym lub dojrzewania płciowego i przedwczesnego dojrzewania płciowego.

Istotne miejsce w tym problemie zajmują nieklasyczne warianty patologii, które następnie przejawiają się takimi zaburzeniami rozrodczymi jak poronienie i niepłodność. Całkowita częstotliwość występowania klasycznych postaci choroby jest dość wysoka. Więcej ludzi cierpi na rasy kaukaskiej.

W typowych przypadkach wśród różnych grup ludności wykrywa się VDKN u noworodków z częstotliwością 1:10 000-1: 18 000 (w Moskwie - 1:10 000). Ponadto, jeśli w przypadku monosygotycznych (oba allele w genotypie są takie same), występuje ze średnią częstością 1: 5 000-1: 10 000, a następnie z heterozygotycznym zespołem adrenogenitalnym - z częstotliwością 1:50.

W przypadku braku terminowej diagnozy i niewystarczającej terapii zastępczej możliwe są poważne komplikacje. W tych przypadkach rokowanie choroby jest z reguły niekorzystne. Stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia wszystkich pacjentów, ale zespół adrenogenezy jest szczególnie niebezpieczny u dzieci w okresie noworodkowym. W związku z tym lekarze różnych specjalizacji muszą stawić czoła problemowi CDCH oraz pomocy doradczej i medycznej - w zakresie ginekologii i położnictwa, pediatrii, endokrynologii i terapii, w chirurgii dziecięcej i dla dorosłych, w genetyce.

Zespół adrenogenitalny u dziewcząt występuje znacznie częściej niż u chłopców. W tym ostatnim przypadku towarzyszą mu jedynie niewielkie objawy kliniczne typu nadmiernie wczesnego (przedwczesnego) rozwoju fenotypowych drugorzędowych cech płciowych.

Przyczyny i patogeneza choroby

Znaczenie zasady etiologii i patogenezy jest już zawarte w definicji tej patologii. Powodem ich wystąpienia jest uszkodzony (dziedziczone) Jednym z genów, które kodują odpowiadających im enzymach uczestniczących w syntezie steroidów kory nadnerczy (steroidogenezy), w szczególności, kortyzol lub transportu białka kory nadnerczy. Gen regulujący prawidłową syntezę kortyzolu jest zlokalizowany w jednej parze szóstego autosomu, dlatego też mechanizm dziedziczenia zespołu adrenogenitalnego jest autosomalny recesywny.

Oznacza to, że istnieją nosiciele choroby, czyli grupa ludzi, których stan patologiczny jest ukryty. Dziecko, ojciec i matka (każda z nich) mają tak ukrytą patologię, że mogą się urodzić z oczywistymi oznakami choroby.

Głównym ogniwem w mechanizmie rozwoju wszystkich zaburzeń jest zaburzona biosynteza kortyzolu i jego niewystarczająca produkcja z powodu defektu enzymu 21-hydroksylazy. Niedobór kortyzolu, zgodnie z zasadą odwrotnej komunikacji neurohormonalnej, jest czynnikiem stymulującym wydzielanie przedniego płata przysadki dodatkowej ilości hormonu adrenokortykotropowego. Nadmiar ten z kolei stymuluje funkcję kory nadnerczy (steroidogenezy), co prowadzi do jej hiperplazji.

Rozrost nadnerczy powoduje aktywne wydzielanie nie tylko progesteronu i 17-hydroksyprogesteronu, czyli hormonów steroidowych, które poprzedzają blokadę enzymatyczną, ale także androgenów, które są syntetyzowane niezależnie od enzymu 21-hydroksylazy.

Tak więc wyniki wszystkich tych procesów są następujące:

  1. Brak glikokortykosteroidu kortyzolu.
  2. Wysoka zawartość kompensacyjna w organizmie hormon adrenokortykotropowy.
  3. Brak aldosteronu hormonu mineralokortykoidowego.
  4. Nadmierne wydzielanie przez nadnercze progesteronu, 17-hydroksyprogesteronu i androgenów.

Formy zespołu adrenogenitalnego

Zgodnie z rodzaju enzymu, który obejmuje defekt genu, obecnie rozróżnienie 7 chorobową warianty syndrom, z których jeden jest Lipoid (tłuszczowych), rozrost nadnerczy wskutek braku od Star białka / 20,22-desmolaza a pozostałe sześć wynikają z defektem następującymi enzymami :

  • 21-hydroksylaza;
  • Dehydrogenaza 3-beta-hydroksysteroidowa;
  • Hydroksylaza 17-alfa / 17,20-liaza;
  • 11 beta-hydroksylaza;
  • Oksydoreduktaza P450;
  • synthetaza aldosteronowa.

Średnio 95% choroby jest spowodowane zespołem adrenogenitalnym z powodu niedoboru enzymu 21-hydroksylazy, pozostałe formy są bardzo rzadkie.

W zależności od charakteru defektów powyższych enzymów i objawów klinicznych w klasyfikacji przedstawiono następujące warianty choroby.

Prosta forma virilowa

Dzieli się na klasyczną klasę wrodzoną, w której aktywność 21-hydroksylazy jest mniejsza niż 5%, a nieklasyczna lub późna dojrzałość (aktywność tego samego enzymu jest mniejsza niż 20-30%).

Solter forma (klasyczny)

Rozwija się, gdy:

  • Aktywność 21-hydroksylazy poniżej 1%;
  • niedobór enzymu dehydrogenaza 3-beta-hydroksysteroidowa występująca u osób z męskim genotypem z objawami męskiej fałszywej hermafrodytyzmu oraz u osób z żeńskim genotypem - bez oznak wirylizacji;
  • niedobór białka StAR / 20,22-desmolaza, przejawiający się u ludzi z fenotypem żeńskim, bardzo ciężką postacią przebarwień;
  • brak enzymu syntetazy aldosteronu.

Postać nadciśnieniowa

W którym są:

  1. Klasyczny lub wrodzony, wynikający z niedoboru enzymu 11-beta-hydroksylazy i rozwijający się z wirylizacją u osób z fenotypem żeńskim; niedobór enzymu 17-alfa-hydroksylaza / 17,20-liaza - z zahamowanym wzrostem, spontanicznością dojrzewania, z żeńskim genotypem - bez objawów wirylizacji, z rodzaju męskiego z fałszywym męskim hermafrodytyzmem.
  2. Nieklasycznych lub późno - niedobór enzymu 11-beta-hydroksylazy (u pacjentów z fenotypem żeńskiej - z objawami wirylizacji), brak fermenta17-alfagidroksilaza / 17,20-liazy - z opóźnieniem wzrostu i dojrzewania spontanicznie, bez wirylizacji u osób z żeński genotyp z fałszywym męskim hermafrodytyzmem - w obecności męskiego genotypu.

Objawy patologii

Objawy kliniczne i zaburzenia w ciele procesów metabolicznych charakteryzują się dużą różnorodnością. Zależą one od rodzaju enzymu, stopnia jego niedoboru, nasilenia wady genetycznej, kariotypu (mężczyzny lub kobiety) pacjenta, rodzaju jednostki syntezy hormonów itp.

  • Z nadmiarem hormonu adrenokortykotropowego

W rezultacie dużej zawartości adrenokortykotropowego hormonu w organizmie, co jak hormon stymulujący melanocyty uczestnik przyłącza się do receptorów na drugi i stymuluje skórę melaniny, co przejawia się w hiper genitaliów i fałdy skórne.

  • Brak glikokortykosteroidu kortyzolu

Prowadzi to do hipoglikemii (niskiego stężenia glukozy we krwi), która może rozwinąć się w każdym wieku z niewystarczającą terapią zastępczą. Szczególnie ciężka hipoglikemia jest przenoszona na noworodka. Jego rozwój może być łatwo wywołany niewłaściwym lub nieregularnym (przedwczesnym) karmieniem lub innymi chorobami powiązanymi.

  • Z niedoborem aldosteronu

Aldosteron hormonu steroidowego jest głównym mineralokortykoidem, który wpływa na metabolizm soli w organizmie. Zwiększa wydalanie z moczem jonów potasu i przyczynia się do zatrzymywania jonów sodu i chloru w tkankach, co powoduje zwiększenie zdolności tych ostatnich do zatrzymywania wody. Wraz z niedoborem aldosteronu rozwija się zaburzenie metabolizmu wody i elektrolitów w postaci "zespołu utraty soli". Przejawia się przez niedomykalność, powtarzające się masywne (w postaci "fontanny") wymioty, zwiększenie dziennej objętości moczu, odwodnienie organizmu i silne pragnienie, obniżenie ciśnienia krwi, zwiększenie liczby skurczów serca i arytmii.

  • Nadmierne wydzielanie androgenu

W okresie embrionalnego rozwoju płodu z żeńskim kariotypem (46XX) powoduje wirylizację zewnętrznych narządów płciowych. Natężenie tej wirylizacji może wynosić od 2 do 5 stopnia (zgodnie ze skalą Pradera).

  • Nadmierna synteza androgenów nadnerczowych

Nadmiar dehydroepiandrosteronu i androstendionu, testosteron po urodzeniu, powoduje przedwczesne dojrzewanie płciowe u chłopców, objawiające się wzrostem penisa i erekcji. Przedwczesny rozwój seksualny dziewcząt z zespołem adrenogenitalnym występuje na typie heteroseksualnym i objawia się wzrostem i napięciową łechtaczką.

U mężczyzn i kobiet w wieku 1,5-2 lat obserwuje się trądzik, owłosienie łonowe i grubość głosu. Ponadto wzrost liniowy przyspiesza, ale jednocześnie różnicowanie tkanki kostnej jest szybsze niż jej liniowy wzrost, w wyniku czego, w wieku 9-11 lat, strefy nasieniowodu są zamknięte. Ostatecznie, w wyniku tego dzieci pozostają zahamowane.

  • Solterary (klasyczna) forma

Najcięższa postać zespołu adrenogenitalnego, która u dzieci, zarówno mężczyzn jak i kobiet, objawia się już w pierwszych dniach i tygodniach po urodzeniu przez powolny wzrost masy ciała, "wylewanie" powtarzających się wymiotów, brak apetytu, ból brzucha, niedomykalność, niska zawartość jony sodu we krwi i podwyższone - jony potasu. Straty chlorku sodu (soli) prowadzą z kolei do odwodnienia organizmu i pogłębiają częstotliwość i masywność wymiotów. Zmniejsza się masa ciała, pojawiają się letarg i trudności w zasysaniu. W wyniku nieobecności lub niewystarczającej i niewystarczającej intensywnej opieki możliwe jest opracowanie stanu kolaptoidalnego, śmiertelnego wstrząsu kardiogennego.

  • W przypadku wirusów i form utraty soli

Wewnątrzczęściowy hiperandrogenizm może stymulować wirylizację zewnętrznych narządów płciowych w takim stopniu, że dziewczęta mają różny stopień zespolenia szwu mosznowego i powiększonej łechtaczki. Czasami zewnętrzne genitalia dziewczynki są nawet całkowicie podobne do męskich, w wyniku czego personel szpitala położniczego rejestruje go, a rodzice wychowują się jak chłopiec. U chłopców odpowiednie są zewnętrzne narządy płciowe, czasami rozmiar penisa może być nieco większy.

Po urodzeniu zarówno dziewczęta, jak i chłopcy odczuwają wzrost objawów klinicznych nadmiaru androgenów - zwiększenie szybkości dojrzewania kości i rozwoju fizycznego, a także zwiększenie wielkości łechtaczki i jej napięcia u dziewcząt, zwiększenie wielkości penisa i pojawienie się erekcji u chłopców.

  • Przejawy nieklasycznych postaci choroby

Zauważono to w wieku 4 - 5 lat tylko w postaci przedwczesnego porostu włosów w okolicy pachowej i łonowej. Inne objawy kliniczne tej postaci nie występują.

  • W postaci nadciśnienia

Charakterystyczną cechą postaci nadciśnienia tętniczego jest podwyższone ciśnienie krwi, które pojawia się wtórnie w wyniku kompensacyjnego zwiększenia stężenia deoksykortykosteronu, który jest niewielkim hormonem minerokortykidoidoidowym kory nadnerczy. Pod jego wpływem występuje opóźnienie w zawartości soli sodowych i, odpowiednio, wody, co prowadzi do zwiększenia objętości krwi krążącej. Czasami możliwe jest jednoczesne obniżenie poziomu soli potasu, któremu towarzyszą osłabienie mięśni, zaburzenia rytmu serca, zwiększone pragnienie na tle zwiększenia dziennej diurezy, co stanowi naruszenie statusu kwasowo-zasadowego krwi.

Diagnostyka

Obecnie istnieją opcje diagnostyczne do planowania ciąży (z zachowaną płodnością), w okresie prenatalnym i noworodkowym. Pierwsze dwa rodzaje diagnostyki przeprowadzane są w przypadku obecności anamnestycznych lub klinicznych danych laboratoryjnych, co sugeruje możliwość obecności odpowiedniej dziedzicznej patologii u rodzica lub płodu.

W celu określenia stopnia ryzyka dla przyszłości płodu na etapie planowania ciąży u mężczyzn i kobiet znajdują się próbki z hormonem adrenokortykotropowym. Pozwalają ci potwierdzić lub odrzucić obecność heterozygotycznego stanu nosiciela lub nieklasycznej formy wrodzonej dysfunkcji kory nadnerczy.

Wskazówki kliniczne dotyczące diagnostyki prenatalnej (rozwój płodu) obejmują:

  1. Analiza genetyczna zespołu adrenogenitalnego polegająca na badaniu kosmówkowych komórek kosmówkowych w pierwszym trymestrze ciąży oraz w drugim trymestrze w molekularnej analizie genetycznej komórek zawartych w płynie owodniowym, która umożliwia zdiagnozowanie niedoboru enzymu 21-hydroksylazy.
  2. Oznaczanie w pierwszym trymestrze stężeń 17-hydroksyprogesteronu i androstendionu we krwi kobiety w ciąży, a także w płynie owodniowym uzyskanym do badania kosmków kosmówkowych, aw drugim trymestrze - we krwi kobiety w ciąży oraz w wodach uzyskanych za pomocą amniopunkcji. Analizy te są okazją do zidentyfikowania niedoboru enzymu 21-hydroksylazy. Ponadto analiza płynu owodniowego pozwala na oznaczenie stężenia 11-dezoksykortyzolu w celu wykrycia niedoboru enzymu 11-beta-hydroksylazy.
  3. Określenie kariotypu płciowego i typowania genów zgodności tkankowej (HLA) przez badanie DNA uzyskanego z kosmków kosmówkowych, które są zbierane w 5-6 tygodniu ciąży zgodnie z metodą biopsji punkcji.

Badania przesiewowe noworodków (w okresie noworodkowym) w Rosji prowadzono od 2006 roku. Zgodnie z nim badanie poziomu 17-hydroksyprogesteronu we krwi wykonuje się u wszystkich dzieci piątego dnia po urodzeniu. Badania przesiewowe noworodków umożliwiają szybkie i optymalne rozwiązywanie problemów związanych z diagnozą i leczeniem choroby.

Leczenie

Wszystkim pacjentom z zespołem adrenogenitalnym przepisuje się ciągłą terapię zastępczą lekami glukokortykoidowymi, które pozwalają zrekompensować niedobór kortyzolu w organizmie i tłumić (zgodnie z mechanizmem sprzężenia zwrotnego) nadmierne wydzielanie hormonu adrenokortykotropowego. Dla dzieci z otwartymi obszarami wzrostu kości, Cortef jest środkiem z wyboru, którym są tabletki hydrokortyzonowe. W wieku dojrzewania i starszych leczenia dozwolone są leki hormonalne o przedłużonym działaniu - prednizon i deksametazon.

Kortef i Kortineff leki stosowane w leczeniu zespołu adrenogenitalnego

W przypadku postaci z utratą soli, oprócz glukokortykoidów, przepisywany jest lek Cortineff lub fludrokortyzon, który jest syntetycznym hormonem kory nadnerczy o wysokiej aktywności mineralokortykoidowej. Noworodki, z wyjątkiem fludrokortyzonu, muszą dodawać chlorek sodu w dziennej dawce 1-2 gramów w postaci słonej wody do zwykłego karmienia.

Aby zapobiec przedawkowaniu leków hormonalnych i dobraniu odpowiednich dawek, konieczne jest stałe monitorowanie rozwoju fizycznego i badań laboratoryjnych poziomu hormonów. Takie wskaźniki w odniesieniu do terapii glukokortykoidami są danymi dotyczącymi tempa zmian wzrostu, dojrzewania kości, masy ciała i klinicznych objawów zespołu wirusowego, 17-hydroksyprogesteronu w surowicy lub androstendionu i uwalniania moczu z pregnatriolu.

Adekwatność dawek Corineff można ocenić na podstawie obecności i częstotliwości niedomykalności, zwłaszcza "wylewki", przyrostu masy ciała, dermatacji skóry, apetytu i u starszych dzieci - na podstawie ciśnienia krwi. Z badań laboratoryjnych wynika, że ​​poziom jonów sodowych i potasowych we krwi, zmiany aktywności reninowej osocza są obiektywne. Ustalenie poziomu tej ostatniej jest konieczne u wszystkich pacjentów, niezależnie od obecności i nasilenia objawów utraty soli.

Oprócz leczenia zachowawczego u dziewczynek w wieku 1-2 lat z klasycznymi postaciami patologii wykonuje się jednoetapowe chirurgiczne (feminizujące) plastyczne zewnętrzne narządy płciowe. Przy znacznym nasileniu wirylizacji, 1-2 lata po pierwszym krwawieniu miesiączkowym, ale przed wystąpieniem aktywności seksualnej, podejmuje się drugi etap leczenia chirurgicznego, który składa się z konwencjonalnej lub kombinowanej plastyki śródoperacyjnej.

Najczęściej występuje zespół adrenogenitalny w liczbie dziedzicznych chorób endokrynologicznych. Jednak jego wczesne wykrycie i odpowiednia terapia, która jest szczególnie ułatwiona dzięki przesiewowi noworodków, umożliwia zapewnienie ludziom tej patologii wystarczająco wysokiej jakości życia.

Dodatkowe Artykuły O Tarczycy

W Rosji przyjęto Międzynarodową Klasyfikację Chorób 10-go wydania (ICD-10) jako jeden dokument regulacyjny, w którym uwzględniono częstość występowania, przyczyny publicznych zgłoszeń do placówek medycznych wszystkich wydziałów, przyczyny zgonów.

Testosteron, który wielu uważa za wyłącznie męski hormon, produkowany jest, choć w niewielkich ilościach, oraz u kobiet. Dopóki jego zawartość w ciele jest w normalnym zakresie - wszystko jest w porządku, a jego obecność jest niedostrzegalna.

Test progesteronowy - hormon ciążowyLekarze nazywają progesteron hormonem ciążowym. Progesteron wydziela ciałko żółte (gruczoł, który tworzy się w jajniku po owulacji - uwolnienie jaja z pęcherzyka).