Główny / Cyst

Adg mechanizm działania

Impulsy nerwowe, które powodują wydzielanie ADH, są wynikiem wielu różnych czynników stymulujących. Głównym bodźcem fizjologicznym jest wzrost osmolalności osocza. W jego działaniu pośredniczą osmoreceptory zlokalizowane w podwzgórzu oraz baroreceptory zlokalizowane w sercu i innych częściach układu naczyniowego. Hemodilution (zmniejszenie osmolalności) ma przeciwny skutek. Inne bodźce obejmują stres emocjonalny i fizyczny oraz ekspozycję na środki farmakologiczne, w tym acetylocholinę, nikotynę i morfinę. W większości przypadków zwiększone wydzielanie łączy się ze wzrostem syntezy ADH i neurofizyny II, ponieważ nie zmniejsza zasobów hormonów. Adrenalina i środki powodujące wzrost objętości osocza hamują wydzielanie ADH; etanol działa podobnie.

Mechanizm działania

Fizjologicznie najważniejszymi komórkami docelowymi dla ADH u ssaków są komórki dystalnych, zwichniętych kanalików i kanalików nerkowych. Te kanały przecinają rdzeń nerkowy, gdzie gradient osmolarności rozpuszczonych substancji pozakomórkowych jest 4 razy większy niż w osoczu. Komórki tych przewodów są stosunkowo nieprzepuszczalne dla wody, więc przy braku ADH mocz nie ulega koncentracji i może być wydalany w ilości przekraczającej jeden dzień. ADH zwiększa przepuszczalność komórek do wody i pomaga utrzymać równowagę osmotyczną między moczem w kanalikach zbiorczych a hipertoniczną zawartością przestrzeni śródmiąższowej, dzięki czemu objętość moczu utrzymuje się w ciągu 24 godzin. Na śluzowych (moczowych) membranach komórek nabłonkowych tych struktur znajdują się receptory ADH, które są związane z cyklazą adenylanową; uważają, że w działaniu ADH na kanaliki nerkowe pośredniczy cAMP. Opisane działanie fizjologiczne było podstawą do nazwania hormonu "antydiuretycznym". cAMP i inhibitory fosfodiesterazy naśladują działanie ADH. In

warunki in vivo wzrost poziomu wapnia w pożywce, przemywanie powierzchni śluzówki cewki hamuje działanie przepływu wody ADH (prawdopodobnie przez hamowanie cyklazy adenylowej, ponieważ efekt cAMP nie jest zmniejszona). Opisany mechanizm może częściowo powodować zwiększoną diurezę, charakterystyczną dla pacjentów z hiperkalcemią.

Patofizjologia

Naruszenie wydzielania lub działania ADH prowadzi do moczówki prostej, która charakteryzuje się uwalnianiem dużych objętości rozcieńczonego moczu. Pierwotna moczówka prosta związana z niedoborem ADH zwykle rozwija się, gdy przewód podwzgórze-przysadka jest uszkodzony z powodu złamania podstawy czaszki, guza lub infekcji, jednak może również mieć charakter dziedziczny. W dziedzicznej nerkowej moczówki prostej wydzielanie ADH pozostaje prawidłowe, ale komórki docelowe tracą zdolność reagowania na hormon, prawdopodobnie z powodu naruszenia jego odbioru (patrz Tabela 43.2). Ta wrodzona wada różni się od nabytej nerkowej moczówki prostej, która najczęściej występuje przy terapeutycznym podawaniu litu u pacjentów z psychozą maniakalno-depresyjną. Zespół niewystarczającego wydzielania ADH jest zwykle związany z ektopowym tworzeniem się hormonu przez różne nowotwory (zwykle guzy płuc), ale można go również obserwować w chorobach mózgu, zakażeniach płucnych lub niedoczynności tarczycy. Takie wydzielanie uważa się za niewystarczające, ponieważ wytwarzanie ADH zachodzi z prawidłową lub podwyższoną szybkością w warunkach hipoosmolarności, a to powoduje utrzymującą się i postępującą hiponatremię z uwolnieniem hipertonicznego moczu.

LITERATURA

Hormony przedniego płata przysadki

Douglass J., Cive / li O., Herbert E. Ekspresja genu poliproteiny: Generacja różnorodności peptydów neuroendokrynnych, Annu. Rev. Biochem., 1984, 53, 665.

Frantz A.G. Prolactin, N. Engl. J. Med., 1978, 298, 201.

Krieger D. T. Wielokrotne oblicza pro-opiomelanokortyny, prototypowej cząsteczki prekursora, Clin. Res., 1983, 3, 342.

Krulich L. Centralne neuroprzekaźniki i selekcja prolaktyny. GH, LH i TSH, Annu. Rev. Physiol., 1979, 41, 603.

Nikolics K. et al. Czynnik hamujący prolaktynę dla ludzkiego hormonu uwalniającego gonadotropiny, Nature, 1986. 316, 511.

Pierce J.G.. Parsons T.F. Hormony glikoprotein: struktura i funkcja, Annu. Rev. Biochem, 1981, 50, 465.

Seebrowth of the chromosomal locus. Nucleic Acids Res., 1983, 11, 3939.

Hormony tylnego płata przysadki mózgowej

Chord I. T. Przysadka tylna przysadka, Clin. Endocrinol., 19,75, 4, 89.

Robertson G. L. Regulacja funkcji wazopresynowej w zdrowiu i chorobie, Resent Prog. Horm. Res.. 1977, 33, 333.

Imura, H. et al. Wpływ peptydów OUN na podwzgórzową regulację wydzielania przysadki, Adv. Biochem. Psychopharma-col, 1981. 28, 557.

Labrie F. i in. Mechanizm działania hormonów podwzgórzowych w adenohophthophysis, Annu. Rev. Physiol., 1979, 41, 555.

Reichlin S. Systemy do badania regulacji wydzielania neuropeptydu. W: Neurosecretion and Brain Peptides: Implikacje dla funkcji mózgu i choroby neurologicznej, Martin J. B., Reichlin S., Bick K. L. (red.), Raven Press, 1981.

Wazopresyna - hormon antydiuretyczny (ADH)

Wazopresyna jest jednym z hormonów podwzgórza. Powstaje w neuronach dużej komórki tego regionu mózgu. Następnie wazopresyna jest transportowana do neurohypofizy, gdzie gromadzi się.

Rola wazopresyny w ciele

Głównym efektem wazopresyny jest metabolizm wody. Inną nazwą tej substancji jest hormon antydiuretyczny (ADH). Rzeczywiście, zwiększenie stężenia wazopresyny prowadzi do zmniejszenia ilości uwolnionego moczu (diurezy).

Główne efekty biologiczne ADH:

  • zwiększyć reabsorpcję wody;
  • redukcja sodu we krwi;
  • zwiększenie objętości krwi w naczyniach;
  • wzrost całkowitej wody w tkankach ciała.

Ponadto hormon antydiuretyczny wpływa na tonację włókien mięśni gładkich. Efekt ten objawia się wzrostem napięcia naczyniowego (tętniczkami, naczyniami krwionośnymi) i ciśnieniem krwi.

Uważa się, że ADH angażuje się w procesy intelektualne (uczenie się, pamięć) i tworzy pewne formy zachowań społecznych (relacje rodzinne, ojcowskie przywiązanie do dzieci, kontrola reakcji agresywnych).

Izolacja ADH we krwi

Hormon antydiuretyczny nagromadzony w neurohypofizy uwalnia się do krwi pod wpływem dwóch głównych czynników: wzrostu stężenia sodu i innych jonów we krwi oraz zmniejszenia objętości krążącej krwi.

Oba te stany są przejawem odwodnienia. W celu wczesnego wykrycia zagrażającej życiu utraty płynu istnieją specjalne wrażliwe komórki receptora. Wzrost stężenia sodu w osoczu jest ustalany przez osmoreceptory w mózgu i innych narządach. Niska objętość krwi w naczyniach znajduje się w żyłach przedsionka i klatce piersiowej.

Zwykle wazopresyna hormonu antydiuretycznego jest wydzielana w wystarczających ilościach, aby utrzymać stałość wewnętrznego ciekłego ośrodka w ciele.

Szczególnie dużo wazopresyny dostaje się do krwiobiegu w przypadku urazów, zespołu bólowego, wstrząsu, masywnej utraty krwi. Ponadto niektóre leki i zaburzenia psychiczne mogą powodować wzrost ADH.

Brak wazopresyny

Niedostateczny poziom ADH we krwi prowadzi do rozwoju centralnej postaci moczówki prostej. W tej chorobie hamowana jest funkcja wychwytu zwrotnego wody w kanalikach nerkowych. Mocz bardzo się wyróżnia. W ciągu dnia diureza może osiągnąć 10-20 litrów. Charakterystyczną cechą jest niski ciężar właściwy moczu, który jest prawie równy gęstości właściwej osocza krwi.

Pacjenci z cukrzycą cierpią z powodu silnego pragnienia, ciągłej suchości w jamie ustnej, suchej skóry i błon śluzowych. Jeśli pacjent zostanie pozbawiony możliwości picia wody z jakiegokolwiek powodu, szybko rozwinie odwodnienie. Przejawem tego stanu jest gwałtowna utrata masy ciała, spadek ciśnienia krwi (poniżej 90/60 mm Hg. Art.), Naruszenie funkcji centralnego układu nerwowego.

Cukrzyca jest diagnozowana przy użyciu próbek moczu, krwi, Zimnitsky. W niektórych przypadkach konieczne jest ograniczenie przyjmowania płynów przez krótki okres czasu, kontrolując skład krwi i gęstość moczu. Analiza wazopresyny nie ma charakteru informacyjnego.

Przyczyną zmniejszania wydzielania wazopresyny mogą być predyspozycje genetyczne, urazowe uszkodzenie mózgu, zapalenie opon mózgowych, zapalenie mózgu, udar w funkcjonalnej tkanki lub nowotworu przysadki podwzgórza. Choroba ta często rozwija się po chirurgicznym lub radiacyjnym leczeniu nowotworów mózgu.

Dość często nie można ustalić przyczyny moczówki prostej. Takie zmniejszenie wydzielania ADH nazywa się idiopatyczną.

Leczenie centralnej postaci moczówki prostej wykonuje endokrynolog. Do terapii stosuje się syntetyczny hormon antydiuretyczny.

Nadmierne wydzielanie wazopresyny

Nadmierne uwalnianie hormonu podwzgórza wazopresyny znajduje się w zespole Parhona. Jest to dość rzadka patologia.

Zespół niewystarczającego wydzielania hormonu antydiuretycznego (zespół Parkhona) objawia się niską gęstością osocza, hiponatremią i wydalaniem stężonego moczu.

Tak więc nadmiar ADH powoduje utratę elektrolitów i zatrucia wodą. Pod wpływem wazopresyny woda jest zatrzymywana w ciele, a pierwiastki śladowe opuszczają krew.

Pacjenci martwią się niewielką ilością diurezy, przyrostem masy ciała, poważnym osłabieniem, skurczami, nudnościami, utratą apetytu, bólem głowy.

W ciężkich przypadkach śpiączka i śmierć występują w wyniku obrzęku mózgu i tłumienia funkcji życiowych.

Przyczyną niedostatecznego wydzielania hormonu antydiuretycznego są niektóre formy raka (w szczególności drobnokomórkowy guz płuc), mukowiscydoza, patologia oskrzelowo-płucna i choroby mózgu. Zespół Parhona może być przejawem indywidualnej nietolerancji niektórych leków. Na przykład, opiaty, barbiturany, niesteroidowe leki, leki psychotropowe itp. Mogą go sprowokować.

Leczenie nadmiaru hormonów antydiuretycznych prowadzi się za pomocą antagonistów wazopresyny (waptanów). Ważne jest ograniczenie ilości wypijanego płynu do 500-1000 ml dziennie.

Adg mechanizm działania

Zablokuj wejście sodu do komórki

Hamowanie Na K 2Cl współtransportera

Hamowanie NaCl Cotransporter

Blokada kanału sodowego

Zablokuj uwalnianie sodu z komórki

Zablokuj dopływ energii do pomp jonowych i pracę samych pomp

(Glikozydy nasercowe, kwas etakrynowy)

Konkurencyjne hamowanie działania aldosteronu

Blokowanie wszystkich etapów transferu sodu przez komórkę

Wzrost stężenia osmotycznego płynu rurowego spowodowany substancjami, które nie są ponownie wchłonięte.

Wazopresynowy hormon antydiuretyczny: mechanizm jego działania i funkcji

Hormon antydiuretyczny lub wazopresyna są pierwiastkiem śladowym, który reguluje usuwanie wody z organizmu. Jeśli w organizmie dojdzie do niewydolności hormonalnej, a hormon antydiuretyczny z jakiegoś powodu nie spełnia swoich funkcji, osoba może stracić do 20 litrów wody z moczem. W tym przypadku norma jest uważana za 1-2 litry. Tak więc hormon antydiuretyczny chroni człowieka przed śmiercią spowodowaną odwodnieniem. Niestety w organizmie nie ma analogów hormonu antydiuretycznego. Ten element biochemicznego metabolizmu jest wyjątkowy.

Funkcje wazopresynowe

Hormon antydiuretyczny syntetyzowany przez podwzgórze, które jest częścią układu hormonalnego. Wraz z przysadką, nadnerczem i tarczycy. Wazopresyna jest hormonem, który nie przedostaje się natychmiast do krwioobiegu, ale gromadzi się wcześniej w przysadce mózgowej. Wchodzi on do krwiobiegu dopiero po osiągnięciu krytycznego poziomu.

Hormon antydiuretyczny lub wazopresyna nie tylko usuwają wodę przez nerki, ale także regulują ilość krwi, rozcieńczając osocze. Działanie hormonu antydiuretycznego jest dość proste - zwiększa ono przepuszczalność ścianek probówek w miąższu nerki. Podczas filtracji płyn powraca do krwioobiegu, a żużel i ciężkie pierwiastki trafiają do moczu.

Jeśli w ciele nie ma hormonu antydiuretycznego, pierwotny mocz po prostu wychodzi przez nerki, wraz z białkami i minerałami. W ciągu dnia nerki mogą same przepuścić do 150 litrów pierwotnego moczu. Brak wazopresyny może prowadzić do bardzo szybkiej i bolesnej śmierci osoby.

Istnieją pewne funkcje niezwiązane z wypływem płynu, ale nie mniej ważne dla ludzi:

  1. ADH ma pozytywny wpływ na napięcie mięśni gładkich. Wpływa to na pracę przewodu żołądkowo-jelitowego.
  2. Pod wpływem ADH, serce i duże naczynia działają lepiej.
  3. Wazopresyna i oksytocyna regulują ciśnienie krwi, szczególnie na obrzeżach układu krążenia.
  4. Poprzez wywołanie skurczu małych naczyń w uszkodzonych obszarach, wazopresory szybko zatrzymują krwawienie. W związku z tym substancje te są wytwarzane przez organizm w wyniku stresu, fizycznego uszkodzenia lub bólu.
  5. Wazopresory atakujące naczynia krwionośne, z którymi kończą się tętnice, są w stanie podnosić ciśnienie krwi. To samo w sobie nie jest niebezpieczne, chyba że osoba jest przewlekłym nadciśnieniem.
  6. Formuła hormonalna wazopresyna umożliwia jej wpływ na centralny układ nerwowy. Tak więc vazopressory wywołują męskie instynkty, tłumią wybuchy agresji i pomagają osobie wybrać partnera życiowego. Do tej ostatniej funkcji nazywam mikroelement - hormon lojalności.

Diagnozowanie naruszeń poziomu ADH

Szeroki mechanizm działania ADH pozwala dokładnie określić jego poziom we krwi, a co najważniejsze, znaleźć w jak najkrótszym czasie przyczyny jego zwiększenia lub zmniejszenia. Aby to zrobić, nie wystarczy po prostu wykonać badanie krwi na zawartość hormonu antydiuretycznego w nim.

Ponadto, pacjent musi oddać krew i mocz do analizy biochemicznej, w wyniku czego określa się ilość potasu, sodu, chloru i innych pierwiastków śladowych. Należy przeprowadzić analizę aldosteronu, hormonu wydzielanego przez nadnercza i regulującego metabolizm soli wodnej. Jakość krwi zależy od poziomu cholesterolu, kreatyniny, białka i wapnia w nim zawartego. Jeśli istnieje podejrzenie wadliwego działania przysadki lub podwzgórza, pacjent jest wysyłany do badania CT. W trakcie którego lekarze próbują ustalić obecność nowotworów w mózgu.

Nieprawidłowość wazopresyny

Podwyższone lub obniżone poziomy wazopresyny we krwi są równie niebezpieczne dla zdrowia. Przy ustalaniu nadmiaru mikroelementu we krwi zakłada się szereg chorób:

  1. Syndrom Parkhona. Ta patologia jest wywoływana przez ciężką utratę krwi, działanie moczopędne, obniżenie ciśnienia krwi. Ogólnie rzecz biorąc, wszystkie przyczyny mogą zaburzyć równowagę wody i soli w ciele.
  2. Wzrost poziomu hormonu może nastąpić pod wpływem przysadki dotkniętej guzem. Nowotwór może nie występować nawet w przysadce mózgowej, ale obok niej, ale jednocześnie wyciskać ją, powodując zaburzenia w poziomie wydzielanych przez nią mikroelementów.
  3. Naruszenie poziomu hormonów we krwi może powodować choroby ogólnoustrojowe - zapalenie płuc, astmę, gruźlicę.

Rola wazopresyny w organizmie jest trudna do przeszacowania. Jego brak nadwyżki natychmiast objawia się zewnętrznymi objawami - nudnościami, wymiotami, konwulsjami, utratą przytomności przez daną osobę. W ciężkich przypadkach pojawia się obrzęk mózgu, temperatura ciała spada, pacjent zapada w śpiączkę. W tym samym czasie bicie serca zwalnia, oddech ustaje i następuje śmierć.

Jeśli dana osoba ma zmniejszoną zawartość wazopresyny, najprawdopodobniej rozwinęła taką patologię;

  1. Nie cukrzyca.
  2. Guz w przysadce lub podwzgórzu.
  3. Nerki straciły swoją wrażliwość na hormon antydiuretyczny.

W wyniku niedoboru ADH u człowieka, zaczyna się silne pragnienie, pojawia się silny ból głowy, skóra staje się cienka i sucha, temperatura ciała wzrasta, a wymioty mogą się otwierać. Pacjent szybko traci masę ciała. Ale główną manifestacją choroby jest zwiększony wydatek moczu. Czym jest ATG? Pierwiastek śladowy, który reguluje przepływ moczu, a jeśli jest go mało we krwi, mocz jest wydalany w niekontrolowanym strumieniu.

Zasady leczenia

Jak zwiększyć lub zmniejszyć poziom hormonu antydiuretycznego - decyduje lekarz. Na podstawie kompleksowego badania przyczyn odchylenia od nomy.

W trakcie terapii organizm działa wspomagająco przy pomocy leków zatrzymujących mocz, lub, jeśli to konieczne, pomaga wydalać. "Demeklocyklina", jako główny bloker ADH, normalizuje pracę nerek dotkniętych wazopresyną. W tym celu są inne leki moczopędne, ale wszystkie są przepisywane przez lekarza. Oblicza również prawidłową dawkę i schemat, w oparciu o wyniki analiz.

Najważniejszą rzeczą, którą należy zrozumieć, jest terapia hormonalna, jest to jedynie środek tymczasowy. Aby wyeliminować naruszenie normy mikroelementu we krwi, czasami konieczne jest poddanie się długiemu leczeniu, a nawet zabiegowi chirurgicznemu. Wszakże taka sytuacja z naruszeniem poziomu ADH może powodować kiłę, choroby naczyniowe, łagodny lub złośliwy nowotwór w przysadce mózgowej lub w innej części mózgu. Każde leczenie powinno być przepisywane wyłącznie przez specjalistę. W sytuacjach, gdy chodzi o leki hormonalne, wszelkie samoleczenie może spowodować poważne powikłanie, a nawet śmierć osoby.

Hormon antydiuretyczny

Hormon antydiuretyczny (ADH) lub wazopresyna to peptyd o masie cząsteczkowej około 1100 D, zawierający 9 aminokwasów połączonych pojedynczym mostkiem dwusiarczkowym.

Synteza i wydzielanie hormonu antydiuretycznego. ADH jest syntetyzowany w neuronach podwzgórza jako prekursor preprohormonu, który wchodzi do aparatu Golgiego i zamienia się w prohormon. Jako część granulek neurosekrecyjnych prohormon przenosi się do zakończeń nerwowych tylnego płata przysadki (neurohypofizy). Podczas transportu granulek przetwarzany jest prohormon, w wyniku którego zostaje podzielony na dojrzały hormon i białko transportowe - neurofizynę. Peletki zawierające dojrzały hormon antydiuretyczny i neurophysin są przechowywane w terminalnych przedłużeniach aksonalnych w tylnym płacie przysadki mózgowej, z których są wydzielane do krwioobiegu przy odpowiedniej stymulacji. Bodziec, który powoduje wydzielanie ADH, polega na zwiększeniu stężenia jonów sodu i zwiększeniu ciśnienia osmotycznego płynu pozakomórkowego. Z niedostatecznego spożycia wody, ciężkiego potu lub po zażyciu dużej ilości osmoreceptor sól wrażliwy podwzgórza Drgania osmolarność nagranego wzrost ciśnienia osmotycznego krwi. Istnieją impulsy nerwowe, które są przekazywane do tylnego płata przysadki mózgowej i powodują uwolnienie ADH. Wydzielanie ADH występuje również w odpowiedzi na sygnały z baroreceptorów przedsionkowych. Zmiana osmolarności tylko o 1% prowadzi do zauważalnych zmian w wydzielaniu ADH.

Mechanizm działania.W przypadku ADH istnieją 2 typy receptorów: V1 i V2. Receptory V2, pośredniczeniu głównego fizjologicznego wpływu hormonu znaleźć w bocznopodstawnej błonie komórek przewodów zbiorczych i dystalnych kanalików - najważniejsze komórek docelowych dla ADH, które są stosunkowo nieprzepuszczalna dla cząsteczek wody. W przypadku braku ADH mocz nie jest skoncentrowany i może być wydalany w ilości przekraczającej 20 litrów dziennie (norma to 1,0-1,5 litra na dzień). Wiązanie ADH z V2 stymuluje układ cyklazy adenylanowej i aktywację kinazy białkowej A. Z kolei kinaza białkowa A fosforyluje białka, które stymulują ekspresję genu białka błonowego, akwaporyny-2. Akwaporyna-2 przemieszcza się do wierzchołkowej błony kanałów zbiorczych i jest w niej osadzona, tworząc kanały wodne. Zapewnia to selektywną przepuszczalność błony komórkowej do wody, która swobodnie dyfunduje do komórek kanalików nerkowych, a następnie wchodzi do przestrzeni śródmiąższowej. Ponieważ powoduje to reabsorpcję wody z kanalików nerkowych i wydzielanie niewielkiej objętości silnie stężonego moczu (antidiurez), hormon ten nazywany jest hormonem antydiuretycznym.

Wpisz receptory V1 zlokalizowane w błonach naczyń MMC. Interakcja ADH z receptorem V1 prowadzi do aktywacji fosfolipazy C, która hydrolizuje 4,5-bisfosforan fosfatydyloinozytolu z wytworzeniem trifosforanu inozytolu i diacyloglicerolu. Trójfosforan inozytolu powoduje uwolnienie Ca 2+ z ER. Wynik działania hormonu przez receptory V1 jest skurczem warstwy mięśni gładkich naczyń krwionośnych. Działanie ADH na zwężanie naczyń objawia się przy wysokich stężeniach hormonu. Ponieważ powinowactwo ADH do receptora V2 wyższy niż receptor V1, kiedy fizjologiczne stężenie hormonu przejawia się głównie w jego działaniu antydiuretycznym.

Funkcje hormonów antydiuretycznych

Antydiuretyczny hormon znany jako wazopresyna jest uważany za jedyny hormon regulujący wydalanie wody z organizmu przez nerki. Jeśli nie poradzi sobie z tym zadaniem, na przykład z moczówką prostą, około 20 litrów moczu może wydostać się z ludzkiego ciała, podczas gdy norma waha się od półtora do dwóch litrów.

Charakterystyka hormonalna

Hormon antydiuretyczny (ADH) jest syntetyzowany w podwzgórzu. Tak zwany jeden z mózgu, który poprzez przysadkę mózgową (przywiązaną do gruczołu) kieruje pracą całego układu hormonalnego organizmu.

W podwzgórzu wazopresyna nie zatrzymuje się i przechodzi do płata tylnego przysadki, gdzie gromadzi się przez pewien czas, a po osiągnięciu określonego poziomu koncentracji zostaje uwolniona do krwi. W przysadce mózgowej stymuluje produkcję hormonu adrenokortykotropowego (ACTH), który kieruje syntezą hormonów w korze nadnerczy.

Jeśli krótko mówimy o wpływie wazopresyny na organizm, możemy powiedzieć, że w końcu jej działania prowadzą do zwiększenia ilości krążącej krwi, ilości wody w organizmie i rozcieńczenia osocza krwi. Cechą ADH jest zdolność kontrolowania wydalania wody z organizmu przez nerki.

Pod jej wpływem zwiększa się przenikalność ścianek rur zbiorczych nerek do wody, co powoduje wzrost jej reabsorpcji, gdy składniki odżywcze powracają z pierwotnego moczu z powrotem do krwi, podczas gdy produkty rozpadu i nadmiar substancji pozostają w kanalikach.

W związku z tym nerki nie usuwają całego moczu, a jedynie część, której organizm nie potrzebuje. Warto zauważyć, że dziennie przechodzą one przez siebie około 150 litrów pierwotnego moczu, w których nie ma białek i glukozy, ale zawiera wiele produktów metabolicznych. Pierwotny mocz jest wynikiem przetwarzania krwi i jest uwalniany po przejściu krwi w nerkach i oczyszczeniu z nadmiaru pierwiastków.

Wpływa na hormon antydiuretyczny oraz pracę serca i naczyń krwionośnych. Przede wszystkim pomaga zwiększyć napięcie mięśni gładkich narządów wewnętrznych (zwłaszcza przewodu pokarmowego), napięcie naczyniowe, powodując wzrost ciśnienia obwodowego. Powoduje to zwiększenie objętości krwi krążącej, co prowadzi do wzrostu ciśnienia krwi. Biorąc pod uwagę, że jego ilość w organizmie jest zwykle niska, efekt naczynioruchowy jest niewielki.

Wazopresyna ma również działanie hemostatyczne, które osiąga się dzięki skurczowi małych naczyń, a także stymuluje produkcję białek w wątrobie, które są odpowiedzialne za krzepnięcie krwi. Dlatego jego produkcja wzrasta podczas stresu, w stanie szoku, utraty krwi, bólu, psychozy.

Wysokie stężenie hormonu wpływa na zwężenie tętniczek (naczyń krwionośnych, z których wypływają tętnice), co powoduje wzrost ciśnienia krwi. Wraz z rozwojem nadciśnienia tętniczego (utrzymujący się wzrost ciśnienia krwi) obserwuje się wpływ wazopresyny na zwiększenie wrażliwości ściany naczynia na działanie zwężające katecholamin.

Na poziomie ośrodkowego układu nerwowego hormon antydiuretyczny reguluje zachowania agresywne. Uważa się, że pomaga osobie podczas wyboru partnera (niektórzy uważają go za "hormon wierności), a także stymuluje rozwój ojcowskiej miłości u mężczyzn.

Diagnostyka

Jeśli podejrzewasz problem z nerkami, lekarz przepisze ogólną analizę moczu i krwi. Konieczne będzie także określenie osmolalności krwi i moczu, przeprowadzenie biochemicznego badania krwi w celu określenia zawartości sodu, potasu, chloru. Wśród wyznaczonych testów laboratoryjnych konieczne będzie również oddanie krwi na hormony tarczycy i aldosteron (syntetyzowany przez kory nadnerczy, aktywnie uczestniczy w metabolizmie soli wodnej). Konieczne jest określenie poziomu białka całkowitego, wapnia w surowicy, kreatyniny, cholesterolu.

Jeśli testy ostrzegają lekarza, należy wykonać komputerowe i rezonans magnetyczny mózgu, aby potwierdzić diagnozę. Jeśli nie można wykonać prześwietlenia czaszki w projekcji bocznej. Wymagane badanie ultrasonograficzne nerek i elektrokardiogramu. Dalsze działania w dużej mierze zależą od uzyskanych danych.

Powyżej normy

Jeśli transkrypt testów wykazał ilość wazopresyny powyżej normy, może to wskazywać na zespół Parhona (pełna nazwa choroby: zespół niedostatecznego wydzielania hormonu antydiuretycznego). Ta patologia jest rzadka, może być wywołana przez dużą utratę krwi, przyjmowanie leków moczopędnych, obniżenie ciśnienia krwi i innych dolegliwości, dzięki czemu wzrost syntezy hormonów ma na celu utrzymanie równowagi wody i soli.

Gorzej, jeśli choroba jest spowodowana zaburzeniami w przysadce mózgowej, które są odpowiedzią na raka, choroby płuc (gruźlica, zapalenie płuc, astma), uszkodzenie centralnego układu nerwowego.

Objawy choroby to uczucie osłabienia, nudności, wymioty, migreny, drgawki, splątanie, z powodu zatrzymywania wody w organizmie, obrzęk, przyrost masy ciała i obniżenie temperatury. Mocz jest mniejszy niż normalnie, jest ciemny, stężony, ilość sodu w nim przekracza normę (odpowiednio we krwi - niska). W ciężkich przypadkach z powodu zbyt małej ilości sodu może wystąpić obrzęk mózgu, arytmia, zatrzymanie oddechu, śpiączka lub zgon.

W domu choroba nie jest wyleczona, konieczna jest hospitalizacja, reżim leczenia w dużej mierze zależy od przyczyny, która spowodowała dolegliwość. W celu leczenia choroby, pacjent musi przestrzegać diety o niskiej zawartości soli, spożycie płynów jest ograniczone (nie więcej niż litr na dzień).

Aby zablokować wpływ wazopresyny na nerki, przepisać leki zawierające węglan litu, demeklocyklinę, jako główny bloker ADH - fenytoinę. W ciężkich przypadkach hipertoniczne roztwory podaje się dożylnie w połączeniu z lekami moczopędnymi.

Poniżej normy

Obniżony poziom wazopresyny może być wywołany moczówką prostą. Problemy z przysadką lub podwzgórzem, zmniejszona wrażliwość receptorów nerek na działanie hormonu antydiuretycznego mogą wpływać na pojawienie się choroby. Objawy choroby to silne pragnienie, migreny, suchość skóry, utrata masy ciała, zmniejszenie ilości śliny, niewyjaśnione wymioty, podwyższona temperatura ciała.

Głównym objawem choroby jest zwiększone oddawanie moczu, woda występuje głównie w moczu, zmniejsza się ilość soli i minerałów. W zaniedbanym przypadku wydalanie moczu może wzrosnąć do 20 litrów na dobę.

Schemat leczenia w dużej mierze zależy od przyczyny, która spowodowała rozwój moczówki prostej. Mogą to być dolegliwości naczyniowe, infekcje, nowotwory złośliwe, choroby autoimmunologiczne, kiła, operacje mózgu. Przy cukrzycy pochodzenia infekcyjnego możliwe jest leczenie, to samo można powiedzieć o skutecznym usunięciu guza. Ale często pacjent jest zmuszany do przyjmowania leków hormonalnych przez całe życie, aby ratować swoje życie i zdolność do pracy.

Hormon antydiuretyczny (wazopresyna)

Struktura

Jest to peptyd zawierający 9 aminokwasów, o okresie półtrwania wynoszącym 2-4 minuty.

Synteza

Jest on wykonywany w jądrach nadoczodołowych i przykomorowych podwzgórza. Odtąd do punktu wydzielania (tylny płat przysadki) wazopresyna jest wysyłana w postaci prohormonu, składającego się z dwóch części - rzeczywistego ADH i neurofizyny. Podczas transportu zachodzi przetwarzanie - hydroliza proAHD do dojrzałego hormonu i białka neurofizyny.

Regulacja syntezy i wydzielania

Redukcja: etanol, glukokortykoidy.

Aktywuj:

  • stymulacja osmoreceptorów w podwzgórzu i żyle wrotnej wątroby ze względu na wzrost osmolarności osocza podczas odwodnienia, niewydolności nerek lub wątroby oraz nagromadzenie osmotycznie czynnych substancji (glukozy),
  • aktywacja baroreceptorów serca i zatoki tętnicy szyjnej przy spadku objętości krwi w krwiobiegu (utrata krwi, odwodnienie),
  • stres emocjonalny i fizyczny
  • nikotyna, angiotensyna II, interleukina 6, morfina, acetylocholina,
Regulacja wydzielania i działania hormonu antydiuretycznego

Mechanizm działania

Zależy od receptorów:

1. Mechanizm fosfolipidowy wapnia sprzężony

  • z v1-receptory mięśni gładkich tętniczek, wątroby, płytek krwi,
  • z v3-receptory adenohypofizy i struktury mózgu.

2. Mechanizm cyklazy adenylanowej - z V2-nerkowe receptory rurkowe.

Cele i efekty

Nerka

Zwiększa reabsorpcję wody w komórkach nabłonkowych dystalnych kanalików i kanalików zbiorczych, dzięki "umieszczeniu" na membranie białek transportowych dla wody - akwaporyn:

  • poprzez mechanizm cyklazy adenylanowej powoduje fosforylację cząsteczek akwaporyny (tylko typ 2, AQP2), ich interakcję z białkami mikrotubuli i wstawianie akwaporyn do błony wierzchołkowej przez egzocytozę,
  • tym samym mechanizmem stymuluje syntezę akwaporyn de novo.
Układ naczyniowy

Utrzymuje stabilne ciśnienie krwi poprzez stymulację napięcia naczyniowego:

  • zwiększa napięcie mięśni gładkich naczyń krwionośnych skóry, mięśni szkieletowych i mięśnia sercowego (w mniejszym stopniu),
  • zwiększa wrażliwość mechanoreceptorów w tętnicach szyjnych na zmiany ciśnienia krwi,

Inne efekty

Efekty metaboliczne

Nadmierna ilość wazopresyny we krwi:

  • u głodnych zwierząt w wątrobie aktywuje się glikogenoliza, która powoduje uwalnianie glukozy we krwi,
  • u karmionych zwierząt w wątrobie stymuluje glikolizę, która jest tutaj początkiem syntezy TAG i cholesterolu,
  • wzmaga wydzielanie glukagonu,
  • obniża lipolityczne działanie katecholamin w tkance tłuszczowej,
  • wzmaga wydzielanie ACTH, a zatem syntezę glukokortykoidów.

Na ogół wpływ wazopresyny na hormonalny i metaboliczny stan organizmu zmniejsza się do hiperglikemii i akumulacji lipidów.

Mózg
  • bierze udział w mechanizmach pamięci i behawioralnych aspektach stresu,
  • w V3-receptory w kortykotropach stymulują wydzielanie ACTH i prolaktyny,
  • zwiększa próg bólu wrażliwości,
  • Wzrost stężenia wazopresyny i brak równowagi wazopresyny / oksytocyny obserwuje się w depresji, lęku, schizofrenii, autyzmie i zaburzeniach osobowości. W doświadczeniu wazopresyna powoduje agresywne zachowanie i niepokój u szczurów.
Tkanka kości

Wspiera odnowę struktur i mineralizację kości, wzmacniając aktywność zarówno osteoblastów, jak i osteoklastów.

Układ naczyniowy

Wpływa na hemostazę, ogólnie, zwiększenie lepkości krwi:

  • w śródbłonku powoduje tworzenie się czynnika von Willebranda, antyhemofilnej globuliny A (czynnik krzepnięcia VIII) i tkankowego aktywatora plazminogenu (t-PA),
  • w wątrobie zwiększa również syntezę czynnika krzepnięcia VIII,
  • wzmaga agregację płytek i degranulację.

Patologia

Hipofunkcja

Przejawia się w postaci moczówki prostej (moczówki prostej - cukrzyca bez smaku), częstość około 0,5% wszystkich chorób endokrynologicznych. Objawia się dużą objętością moczu do 8 l / dobę, pragnieniem i polidypsją, suchą skórą i błonami śluzowymi, letargiem, drażliwością.

Istnieją różne przyczyny niedoczynności:

1. Pierwotna moczówka prosta - niedobór ADH z naruszeniem syntezy lub uszkodzenia układu podwzgórzowo-przysadkowego (złamania, infekcje, nowotwory);

2. Nefrologiczna moczówka prosta:

  • dziedziczna - naruszenie odbioru ADH w kanalikach nerek,
  • nabyte - choroba nerek, uszkodzenie kanalików z solami litu w leczeniu pacjentów z psychozą.

3. Progestyna (w czasie ciąży) - zwiększony rozpad łożyska argininowo-aminopeptydazowego wazopresyny.

4. Funkcjonalny - tymczasowy (u dzieci poniżej jednego roku życia) wzrost aktywności fosfodiesterazy w nerkach, prowadzący do naruszenia działania wazopresyny.

Hyperfunction

Zespół niedostatecznej sekrecji - w powstawaniu hormonu przez dowolne nowotwory, z chorobami mózgu. Istnieje ryzyko zatrucia wodą i hiponatremia rozcieńczająca.

Funkcje i mechanizm działania hormonu podwzgórza wazopresyny

Hormon antydiuretyczny (lub wazopresyna) jest syntetyzowany przez jądra podwzgórza. Chemicznie jest to oligopeptyd.

Wazopresyna jest hormonem, który wpływa na zatrzymanie płynów w organizmie i utrzymuje ciśnienie krwi.

Wraz z naruszeniem jego wydzielania i transportu rozwijają się różne stany patologiczne.

Rola hormonu antydiuretycznego w organizmie

Hormon wazopresyny jest wytwarzany przez jądra podwzgórza (nadprzewodnikowe i przykomorowe), następnie połączony z białkiem nośnikowym i przeniesiony do przysadki mózgowej. Tam substancja gromadzi się w pęcherzykach tylnego płata.

Wydzielanie hormonu antydiuretycznego (w skrócie ADH) do neurohygofii jest określane przez osmotyczne właściwości osocza krwi: gdy ta wartość wzrasta, zwiększa się wydajność wazopresyny.

Układ hormonalny reaguje wrażliwie na drobne wahania tych parametrów krwi.

Cząsteczka wazopresyny składa się z 9 aminokwasów. Substancja w swoim składzie nieznacznie różni się od oksytocyny.

Działanie antydiuretyczne tego hormonu jest związane z receptorem V2, jest ono realizowane poprzez ekspozycję bezpośrednio na kanaliki nerkowe.

Wazopresyna aktywuje enzym odpowiedzialny za rozkład hydrolityczny kwasu hialuronowego. Wiele porów tworzy się w komórkach nabłonka kanalików.

Cząsteczki wody wzdłuż gradientu stężenia przemieszczają się z pierwotnego moczu o niskim ciśnieniu osmotycznym do tkanki nerkowej, a następnie do krwioobiegu.

To działanie zmniejsza produkcję moczu.

Cały proces trwa kilka minut. Prowadzi to do spadku osmolalności osocza i zgodnie z prawem sprzężenia zwrotnego blokuje wytwarzanie ADH. Mechanizm ten zapobiega wydalaniu wody z organizmu przez nerki.

Drugie imię substancji - wazopresyna w wyniku działania w ekstremalnych warunkach dla organizmu. Przy znaczącym spadku objętości krwi mózg otrzymuje sygnał od baroreceptorów strefy tętnicy szyjnej serca, łuku aorty i płuc.

Hormon antydiuretyczny jest produkowany w dużych ilościach, wchodzi w interakcje z receptorami V1 naczyń krwionośnych i powoduje ich skurcz. Prowadzi to do:

  • wzrost ciśnienia krwi;
  • zatrzymanie krwawienia;
  • zachowanie objętości krwi krążącej.

Produkcja wazopresyny aktywuje również:

  1. Substancje: nikotyna, acetylocholina, angiotensyna;
  2. Stan stresu fizycznego lub emocjonalnego;
  3. Sygnały z receptorów osmotycznych mózgu, wątroby (z odwodnieniem, objawami niewydolności wątroby).

Wydzielanie wazopresyny jest hamowane przez glukokortykoidy, etanol, niektóre leki cytostatyczne, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwdepresyjne.

Należy wspomnieć o dodatkowych efektach ADH:

ADH we krwi

Tak więc produkcja wazopresyny zależy od wielu czynników:

Sekrecja ADH spełnia codzienne rytmy - szczyt wydzielania przypada na godziny nocne. Ten wzór powstaje w drugim roku życia.

Prawidłowe wartości, które można przyjmować jako hormon antydiuretyczny, w zależności od osmolalności osocza.

Remolarność lub osmolarność jest określona przez ilość rozpuszczonych substancji w objętości lub masie roztworu. W związku z tym mierzy się je w mosmol / l i mosmol / kg wody.

Na parametr wpływa zawartość jonów sodu, chloru, potasu, glukozy i mocznika.

Normalne wartości osmolalności krwi mieszczą się w zakresie od 280 do 299 mosmol / kg wody, mocz - od 600 do 800.

Na stężenie wazopresyny we krwi wpływa szereg czynników, dlatego nie ma wyraźnych liczb.

Lekarze kierują się wartością w zakresie 1 - 5 mg / ml, jednak w diagnozie stanów patologicznych bardziej zależą od parametrów osmolalności krwi i moczu.

Skutki braku hormonu

Klęska podwzgórza lub połączenia z przysadką prowadzi do niedoczynności ADH i powstania moczówki prostej pierwotnej. Stopień niewydolności wazopresyny określa nasilenie objawów klinicznych.

Choroba rozwija się w następujący sposób: występuje częste oddawanie moczu, początkowo pacjent może uwolnić do 6-7 litrów moczu.

Utrata płynu powoduje nieprzezwyciężone pragnienie i potrzebę wchłaniania dużych objętości wody. Prowadzi to do zwiększenia diurezy, także w nocy. Sen jest zakłócony, pojawia się zmęczenie.

Stopniowo dzienna objętość moczu wzrasta do 15-20 litrów, stan pogarsza się:

  • pacjent traci na wadze;
  • występują bóle głowy;
  • zmniejszenie wydzielania śliny;
  • skóra staje się sucha;
  • zaparcia występują;
  • Zaniepokojony poważną słabością, zmęczeniem.

Od obfitego picia występuje rozciąganie żołądka, od dużych objętości diurezy, rozciąganie pęcherza.

Z powodu zaburzeń elektrolitowych i odwodnienia, mdłości, wymioty i zaburzenia w termoregulacji rozwijają się, objawy neurologiczne łączą się.

Układ sercowo-naczyniowy reaguje na obniżenie ciśnienia krwi i zwiększenie częstości akcji serca. Najpoważniejsza choroba występuje u dzieci poniżej jednego roku.

Podobne objawy mogą wystąpić w przypadku innych chorób:

  • psychogenne zaburzenia picia;
  • niewrażliwość nerek na ADH.

W diagnostyce różnicowej przeprowadza się test ograniczający dostęp do wody pitnej. Pacjenci z pierwotną moczówką prostą reagują na test przez zwiększenie osmolalności osocza krwi, podczas gdy osmolalność moczu w nich pozostaje niewielka i tylko zwiększa się w odpowiedzi na sztuczne podawanie wazopresyny.

Jego nadmiar

Nadmierne uwalnianie hormonu prowadzi do rozwoju zespołu niewystarczającego wydzielania ADH (inną nazwą tej choroby jest zespół Parhona).

Ten stan występuje z powodu uszkodzenia przysadki mózgowej lub jest związany z chorobami innych narządów, leków.

Nadprodukcja wazopresyny objawia się następująco:

  • dzienna diureza zmniejsza się na tle wystarczającego zużycia wody;
  • masa ciała wzrasta bez widocznego zewnętrznego obrzęku;
  • pojawiają się bóle głowy;
  • zwiększają się objawy asteniczne.
  • dotyczyło skurczów mięśni;
  • sen jest zaburzony;
  • bez apetytu;
  • nudności, wymioty występują.
  • pojawiają się symptomy oszołomienia.

Pojawienie się objawów zespołu Parkhona wiąże się ze spadkiem sodu w osoczu i wzrostem zatrucia wodą z obrzękiem zewnątrzkomórkowym.

Objawy mogą być przejściowe, jeśli pojawiają się natychmiast po interwencji neurochirurgicznej.

Pogorszenie występuje po wprowadzeniu płynu i poprawy - w wyniku ograniczeń picia.

Nadmiar hormonu antydiuretycznego prowadzi do spadku stężenia sodu w osoczu poniżej krytycznego poziomu 135 mmol / l, w wyniku czego zmniejsza się jego osmolalność.

Mocz staje się bardziej skoncentrowany. Pomiar zawartości wazopresyny nie ma wartości diagnostycznej.

W leczeniu hiponatremii zaleca się stosowanie antagonistów wazopresyny w warunkach szpitalnych (leki tolwaptanu i konivaptanu).

Jakie choroby zmieniają wydzielanie wazopresyny

Przyczyny zwiększenia lub zmniejszenia wydzielania wazopresyny są różne:

  • zmiany podwzgórza;
  • patologia neurohypofizy;
  • utrata komunikacji między przysadką i podwzgórzem;
  • pojawienie się ektopowych ognisk syntezy ADH.

Upośledzona produkcja wazopresyny przez podwzgórze jest spowodowana różnymi infekcjami, nowotworami, urazami czaszkowo-mózgowymi, stanami przewlekłego stresu, toksycznym działaniem niektórych leków (cytostatyki, leki przeciwpsychotyczne, przeciwdrgawkowe).

Przeniesienie hormonu do neurohypofizy cierpi na mechaniczną niedrożność w drogach. Najczęściej jest to spowodowane guza.

Rozwój zespołu niewystarczającego wydzielania hormonu antydiuretycznego jest spowodowany następującymi przyczynami:

  • nieprawidłowości w pracy neurohypofizy;
  • występowanie ektopowych (poza podwzgórzem) ognisk wazopresyny;
  • ciężkie choroby płuc - ropień, mukowiscydoza, gruźlica, przewlekła choroba obturacyjna;
  • nowotwory złośliwe wytwarzające wazopresynę (najczęstszą przyczyną jest drobnokomórkowy rak płuca);
  • choroby mózgu.

Działanie farmakologiczne

Hormon antydiuretyczny ma działanie wazopresyjne i antyidurytyczne. Stosuje się preparaty o działaniu podobnym do wazopresyny:

  • zwalczać krwawienie;
  • leczenie mimowolnego i nocnego wielomoczu;
  • terapia moczówki prostej.

Metody aplikacji

Syntetyczny hormon antydiuretyczny ma 4 drogi podawania:

  • domięśniowo;
  • dożylnie;
  • doustny;
  • donosowy

Aby zatrzymać masywne krwawienie różnych miejsc (z przewodu pokarmowego, po porodzie, aborcji, zabiegu chirurgicznym, hemofilii, chorobie von Willebranda) w szpitalu, lek jest dostarczany przez kroplówkę przez centralny dostęp żylny lub obwodowy.

Zmiany stanu wymagają natychmiastowego dostosowania dawki wazopresyny. W leczeniu centralnej moczówki prostej leki ADH przyjmuje się w postaci tabletek lub donosowo.

Syntetyczne analogi

Do celów terapeutycznych stosuje się syntetyczne analogi wazopresyny. Aby zatrzymać krwawienie za pomocą następujących narzędzi:

Leczenie cukrzycy, stosowanie leków moczopędnych:

Funkcje hormonów antydiuretycznych

Antydiuretyczny hormon znany jako wazopresyna jest uważany za jedyny hormon regulujący wydalanie wody z organizmu przez nerki. Jeśli nie poradzi sobie z tym zadaniem, na przykład z moczówką prostą, około 20 litrów moczu może wydostać się z ludzkiego ciała, podczas gdy norma waha się od półtora do dwóch litrów.

Charakterystyka hormonalna

Hormon antydiuretyczny (ADH) jest syntetyzowany w podwzgórzu. Tak zwany jeden z mózgu, który poprzez przysadkę mózgową (przywiązaną do gruczołu) kieruje pracą całego układu hormonalnego organizmu.

W podwzgórzu wazopresyna nie zatrzymuje się i przechodzi do płata tylnego przysadki, gdzie gromadzi się przez pewien czas, a po osiągnięciu określonego poziomu koncentracji zostaje uwolniona do krwi. W przysadce mózgowej stymuluje produkcję hormonu adrenokortykotropowego (ACTH), który kieruje syntezą hormonów w korze nadnerczy.

Jeśli krótko mówimy o wpływie wazopresyny na organizm, możemy powiedzieć, że w końcu jej działania prowadzą do zwiększenia ilości krążącej krwi, ilości wody w organizmie i rozcieńczenia osocza krwi. Cechą ADH jest zdolność kontrolowania wydalania wody z organizmu przez nerki.

Pod jej wpływem zwiększa się przenikalność ścianek rur zbiorczych nerek do wody, co powoduje wzrost jej reabsorpcji, gdy składniki odżywcze powracają z pierwotnego moczu z powrotem do krwi, podczas gdy produkty rozpadu i nadmiar substancji pozostają w kanalikach.

W związku z tym nerki nie usuwają całego moczu, a jedynie część, której organizm nie potrzebuje. Warto zauważyć, że dziennie przechodzą one przez siebie około 150 litrów pierwotnego moczu, w których nie ma białek i glukozy, ale zawiera wiele produktów metabolicznych. Pierwotny mocz jest wynikiem przetwarzania krwi i jest uwalniany po przejściu krwi w nerkach i oczyszczeniu z nadmiaru pierwiastków.

Wpływa na hormon antydiuretyczny oraz pracę serca i naczyń krwionośnych. Przede wszystkim pomaga zwiększyć napięcie mięśni gładkich narządów wewnętrznych (zwłaszcza przewodu pokarmowego), napięcie naczyniowe, powodując wzrost ciśnienia obwodowego. Powoduje to zwiększenie objętości krwi krążącej, co prowadzi do wzrostu ciśnienia krwi. Biorąc pod uwagę, że jego ilość w organizmie jest zwykle niska, efekt naczynioruchowy jest niewielki.

Wazopresyna ma również działanie hemostatyczne, które osiąga się dzięki skurczowi małych naczyń, a także stymuluje produkcję białek w wątrobie, które są odpowiedzialne za krzepnięcie krwi. Dlatego jego produkcja wzrasta podczas stresu, w stanie szoku, utraty krwi, bólu, psychozy.

Wysokie stężenie hormonu wpływa na zwężenie tętniczek (naczyń krwionośnych, z których wypływają tętnice), co powoduje wzrost ciśnienia krwi. Wraz z rozwojem nadciśnienia tętniczego (utrzymujący się wzrost ciśnienia krwi) obserwuje się wpływ wazopresyny na zwiększenie wrażliwości ściany naczynia na działanie zwężające katecholamin.

Na poziomie ośrodkowego układu nerwowego hormon antydiuretyczny reguluje zachowania agresywne. Uważa się, że pomaga osobie podczas wyboru partnera (niektórzy uważają go za "hormon wierności), a także stymuluje rozwój ojcowskiej miłości u mężczyzn.

Diagnostyka

Jeśli podejrzewasz problem z nerkami, lekarz przepisze ogólną analizę moczu i krwi. Konieczne będzie także określenie osmolalności krwi i moczu, przeprowadzenie biochemicznego badania krwi w celu określenia zawartości sodu, potasu, chloru. Wśród wyznaczonych testów laboratoryjnych konieczne będzie również oddanie krwi na hormony tarczycy i aldosteron (syntetyzowany przez kory nadnerczy, aktywnie uczestniczy w metabolizmie soli wodnej). Konieczne jest określenie poziomu białka całkowitego, wapnia w surowicy, kreatyniny, cholesterolu.

Jeśli testy ostrzegają lekarza, należy wykonać komputerowe i rezonans magnetyczny mózgu, aby potwierdzić diagnozę. Jeśli nie można wykonać prześwietlenia czaszki w projekcji bocznej. Wymagane badanie ultrasonograficzne nerek i elektrokardiogramu. Dalsze działania w dużej mierze zależą od uzyskanych danych.

Powyżej normy

Jeśli transkrypt testów wykazał ilość wazopresyny powyżej normy, może to wskazywać na zespół Parhona (pełna nazwa choroby: zespół niedostatecznego wydzielania hormonu antydiuretycznego). Ta patologia jest rzadka, może być wywołana przez dużą utratę krwi, przyjmowanie leków moczopędnych, obniżenie ciśnienia krwi i innych dolegliwości, dzięki czemu wzrost syntezy hormonów ma na celu utrzymanie równowagi wody i soli.

Gorzej, jeśli choroba jest spowodowana zaburzeniami w przysadce mózgowej, które są odpowiedzią na raka, choroby płuc (gruźlica, zapalenie płuc, astma), uszkodzenie centralnego układu nerwowego.

Objawy choroby to uczucie osłabienia, nudności, wymioty, migreny, drgawki, splątanie, z powodu zatrzymywania wody w organizmie, obrzęk, przyrost masy ciała i obniżenie temperatury. Mocz jest mniejszy niż normalnie, jest ciemny, stężony, ilość sodu w nim przekracza normę (odpowiednio we krwi - niska). W ciężkich przypadkach z powodu zbyt małej ilości sodu może wystąpić obrzęk mózgu, arytmia, zatrzymanie oddechu, śpiączka lub zgon.

W domu choroba nie jest wyleczona, konieczna jest hospitalizacja, reżim leczenia w dużej mierze zależy od przyczyny, która spowodowała dolegliwość. W celu leczenia choroby, pacjent musi przestrzegać diety o niskiej zawartości soli, spożycie płynów jest ograniczone (nie więcej niż litr na dzień).

Aby zablokować wpływ wazopresyny na nerki, przepisać leki zawierające węglan litu, demeklocyklinę, jako główny bloker ADH - fenytoinę. W ciężkich przypadkach hipertoniczne roztwory podaje się dożylnie w połączeniu z lekami moczopędnymi.

Poniżej normy

Obniżony poziom wazopresyny może być wywołany moczówką prostą. Problemy z przysadką lub podwzgórzem, zmniejszona wrażliwość receptorów nerek na działanie hormonu antydiuretycznego mogą wpływać na pojawienie się choroby. Objawy choroby to silne pragnienie, migreny, suchość skóry, utrata masy ciała, zmniejszenie ilości śliny, niewyjaśnione wymioty, podwyższona temperatura ciała.

Głównym objawem choroby jest zwiększone oddawanie moczu, woda występuje głównie w moczu, zmniejsza się ilość soli i minerałów. W zaniedbanym przypadku wydalanie moczu może wzrosnąć do 20 litrów na dobę.

Schemat leczenia w dużej mierze zależy od przyczyny, która spowodowała rozwój moczówki prostej. Mogą to być dolegliwości naczyniowe, infekcje, nowotwory złośliwe, choroby autoimmunologiczne, kiła, operacje mózgu. Przy cukrzycy pochodzenia infekcyjnego możliwe jest leczenie, to samo można powiedzieć o skutecznym usunięciu guza. Ale często pacjent jest zmuszany do przyjmowania leków hormonalnych przez całe życie, aby ratować swoje życie i zdolność do pracy.

Dodatkowe Artykuły O Tarczycy

Hormonalne tabletki do powiększania piersi mogą przyczynić się do tego procesu. Nie wszystkie leki mają podobny efekt. Musisz postępować ściśle według instrukcji i tylko po konsultacji z ginekologiem, aby nie zaszkodzić ciału.

Analiza hormonów jest niezastąpioną metodą diagnostyczną. Dziś bez poważnego badania nie można obejść się bez kobiety, która przychodzi do lekarza z reklamacjami wszelkich problemów ginekologicznych.

Czym jest densytometria kości?Densytometria kości lub absorpcjometria rentgenowska o podwójnej energii (DEDA) to forma badania rentgenowskiego do pomiaru utraty kości. Densytometria mierzy gęstość mineralną kości.