Główny / Cyst

Niedoczynność i inne zaburzenia przysadki mózgowej (E23)

W Rosji przyjęto Międzynarodową Klasyfikację Chorób 10-go wydania (ICD-10) jako jeden dokument regulacyjny, w którym uwzględniono częstość występowania, przyczyny publicznych zgłoszeń do placówek medycznych wszystkich wydziałów, przyczyny zgonów.

ICD-10 został wprowadzony do praktyki opieki zdrowotnej na całym terytorium Federacji Rosyjskiej w 1999 r. Na zlecenie Ministerstwa Zdrowia Rosji z dnia 27 maja 1997 r. №170

Wydanie nowej wersji (ICD-11) jest planowane przez WHO w 2022 roku.

Łagodny nowotwór przysadki mózgowej

Nagłówek ICD-10: D35.2

Treść

Definicja i ogólne informacje (w tym epidemiologia) [edycja]

a Guzy typu adenohypophysis stanowią około 10% wszystkich nowotworów wewnątrzczaszkowych. Najczęstszymi (w 80% przypadków) łagodnymi nowotworami są gruczolaki. Pierwszą klasyfikację gruczolaków oparto na danych z badań histologicznych (barwienie hematoksyliną i eozyną). Ta klasyfikacja została porzucona, ponieważ nie daje żadnych informacji o tym, które hormony syntetyzują i wydzielają komórki nowotworowe. Opracowuje się nową nomenklaturę guzów przysadki, opartą na immunocytochemii, mikroskopii elektronowej, badaniach genetycznych molekularnych i badaniach in vitro. Niemniej jednak niektóre hormonalnie nieaktywne gruczolaki nadal nazywane są chromofobowymi.

b. Prolaktynoma są najczęstszymi nowotworami przysadki mózgowej. Hormonowo-nieaktywne gruczolaki są rzadsze (patrz Tabela 6.4).

w Chromofobowe gruczolak często wydzielają prolaktynę, hormon wzrostu, TSH lub LH i FSH. Wiele nowotworów, opracowanie bezobjawowe (bez jakichkolwiek objawów Nadmierne hormonu adenogipofizarnogo) faktycznie zawierać lub wydziela niewielkie ilości hormonu uwalniającego gonadotropinę lub podjednostek alfa i beta.

Etiologia i patogeneza [edycja]

Objawy kliniczne [edycja]

Jak i czynnych hormonalnie nowotworów hormonalnie nieaktywnych w zależności od ich lokalizacji, mogą manifestować objawy typowe objętościowego tworzenia mózgu: bóle głowy, zaburzenia (zwykle bitemporal hemianopsia w wyniku ściskania skrzyżowania nerwu), porażenie mięśni okoruchowe, wodogłowie, skurcze i wygaśnięcie płynu mózgowo-rdzeniowego z nosa. objawy te występują w dużych nowotworach intrasellyarnyh (makrogruczolaka średnica> 1 cm) i guzów ekstrasellyarnyh częściej niż w małych guzów intrasellyarnyh (średnica microadenomas 60Co lub liniowego akceleratora) i ciężkich cząstek - protonów, w Berkeley (CA) - napromieniowanie cząstki alfa. Wpływ napromieniowania występuje wolniej niż efekt interwencji chirurgicznej. Pierwsze oznaki poprawy pojawiają się po 6-24 miesiącach; w ciągu kolejnych 2-5 lat stan pacjentów stopniowo się poprawia. Po 10-20 latach 50% osób napromieniowanych rozwinęło niedoczynność przysadki.

4. Leczenie lekami. W leczeniu prolaktyny coraz częściej stosuje się stymulatory receptora dopaminy, bromokryptynę i lizuryd. Są przepisywane samodzielnie lub w połączeniu z innymi metodami leczenia (patrz rozdział 6, V.V.V.). Leki te zmniejszają poziom prolaktyny w surowicy iw wielu przypadkach powodują szybką regresję prolaktyny. Stosując bromokryptynę, czasami można uzyskać regresję nieaktywnych hormonów i guzów wydzielających GH. Bromokryptyna hamuje wydzielanie hormonu wzrostu u niektórych pacjentów z akromegalią. Syntetyczny analog somatostatyny - oktreotydu - jest z powodzeniem stosowany do tłumienia wydzielania GH i TSH u pacjentów z gruczolakami; Często oktreotyd powoduje częściową regresję guzów. W celu leczenia nowotworów wydzielających LH lub FSH z komórek gonadotropowych, próbują oni stosować syntetyczne analogi GnRH. Leki te hamują wydzielanie LH i FSH w normalnych komórkach gonadotropowych. Mechanizm działania analogów GnRH opisano szczegółowo w Rozdz. 50, str. IV.G.2.a. Wyniki leczenia analogami Gnadoliberin są sprzeczne: w niektórych przypadkach leki te zanikają, aw innych przypadkach zwiększają wydzielanie LH i FSH przez komórki nowotworowe.

5. Badanie przedoperacyjne. Przed operacją podwzgórza lub przysadki nie zaleca się przeprowadzania testów stymulacyjnych, które męczą pacjenta. Musisz zdefiniować darmową T4 lub obliczono za darmo T4 (Jak ciężki nieleczona niedoczynność tarczycy zwiększa ryzyko powikłań znieczulenia ogólnego) oraz poziomu IGF-I i prolaktyny (w celu wykrycia ukrytych nadmiernego wydzielania hormonu wzrostu i prolaktyny). Rezerwa ACTH w okresie przedoperacyjnym nie jest zazwyczaj oceniane i ogranicza wyznaczenie dodatkowych kwot glikokortykosteroidów, szczególnie w czasie procedur diagnostycznych, towarzyszy stres.

6. Badanie pooperacyjne. Po operacji, radioterapii lub leczeniu lekiem ocenia się potrzebę hormonalnej terapii zastępczej. Aby to zrobić, określ zawartość testosteronu (u mężczyzn) i wolną T4 i zbadać stan układu podwzgórze-przysadka-nadnercza za pomocą testu hipoglikemicznego za pomocą insuliny lub metyraponu. Regularne miesiączkowanie u kobiet w wieku rozrodczym zwykle wskazuje na prawidłowe wydzielanie estrogenu; Szczegółowe badanie jest wskazane tylko dla kobiet cierpiących na niepłodność. Dzieci poddają się testom stymulacji w celu oceny wydzielania hormonu wzrostu (patrz tab. 9.1 i tab. 9.2). U wszystkich pacjentów podstawowy poziom prolaktyny jest koniecznie określony (w celu wykrycia nawrotu prolactinoma).

Zapobieganie [edycja]

Obserwacja lekarska. W ciągu pierwszego roku pacjenci są obserwowani co 3-4 miesiące, następnie co 6-12 miesięcy. Za każdym razem zwracaj szczególną uwagę na dolegliwości i objawy niedoboru lub nadmiaru hormonów. Testosteron (u mężczyzn) i bezpłatny T4 określać co 1-2 lata; Rezerwa ACTH - co 2-3 lata. Po 6 miesiącach od rozpoczęcia leczenia powtarza się CT lub MRI (w celu wykrycia zmian morfologicznych); następnie powtarzaj badanie co 1-3 lata.

Inne [edytuj]

Prolaktyna gruczolaków wydzielających (prolactinoma) - jest najczęściej hormonów aktywnych guzy przysadki mózgowej. U kobiet, hiperprolaktynemia zwykle prowadzi do braku miesiączki, wydzielanie, jak to możliwe. Czasami przechowywane nieregularne miesiączki, ale albo anovulatory cykl menstruacyjny lub skróceniu fazy lutealnej. U mężczyzn zmniejsza się pożądanie seksualne i siła działania lub pojawiają się oznaki wykształcenia objętości wewnątrzczaszkowego. Mlekotoku nietypowe (bo komórki groniaste trzustki z gruczołów sutkowych u mężczyzn nie reagują na prolaktyny). Główną przyczyną hipogonadyzmu u pacjentów obu płci: hamowanie wydzielania prolaktyny GnRH w nadmiarze, a w konsekwencji zmniejszenie wydzielania LH i FSH. Niektóre kobiety mają hirsutyzm i poziom androgenów wzrost jednak stymulujący wpływ prolaktyny na produkcję androgenów nadnerczowych nie została jeszcze udowodniona.

1. Etiologia. Hiperprolaktynemię może powodować nie tylko guz przysadki, ale także wiele innych przyczyn (patrz Tabela 6.6). Aby wykluczyć niedoczynność tarczycy, ciążę i niewydolność nerek, wystarczy zbadać i zastosować najprostsze testy laboratoryjne. Szczególną uwagę przywiązuje się do historii narkotyków. Uważa się, że stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych nie zwiększa ryzyka powstania i wzrostu prolaktyny.

2. CT i MRI przeprowadzono w diagnostyce różnicowej hiperprolaktynemii, nowotwory przysadki lub wywołane podwzgórza i hiperprolaktynemią powodu zaburzeń czynnościowych w układzie podwzgórzowo-przysadki. Dzięki tomografii komputerowej i rezonansowi magnetycznemu można wykryć wykrywanie objętości w trybie intrasellarnym lub pozazawodowym.

3. Diagnostyka laboratoryjna. Zaleca się mierzenie poziomu prolaktyny w surowicy trzy razy w różnych dniach w celu wykluczenia przypadkowych lub związanych ze stresem fluktuacji poziomu hormonu. Stężenie prolaktyny> 200 ng / ml prawie zawsze wskazuje na obecność prolactinoma (u mężczyzn poziom prolaktyny jest prawidłowy

Gruczolak przysadki - opis, objawy (objawy), rozpoznanie, leczenie.

Krótki opis

Gruczolaki przysadki to grupa nowotworów wywodzących się z adenohophii.

Kod międzynarodowej klasyfikacji chorób ICD-10:

  • C75.1 Przysadka mózgowa
  • D35.2 Przysadka

Epidemiologia. Gruczolaki przysadki stanowią 10% wszystkich guzów wewnątrzczaszkowych. Najczęściej występują one w wieku 30-40 lat, równie często u mężczyzn i kobiet. U pacjentów z zespołem mnogiej gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej typu I częstotliwość występowania gruczolaków przysadki jest większa niż w populacji ogólnej. Zarejestrowano dziedziczne postacie gruczolaków wydzielających ACTH: • 139360, gen GNAI2, GNAI2B, GIP, 3p21; • 139320 (białko G, a - stymulacja polipeptydu 1), gen GNAS1, GNAS, GPSA, 20q13.2.

Klasyfikacja guzów uwzględnia wielkość, lokalizację anatomiczną, funkcje endokrynne nowotworu, mikroskopowe cechy barwienia, dane z mikroskopii elektronowej itp.

• Rozmiar guza •• Mikroteloma (mniej niż 1 cm w maksymalnym wymiarze) •• Macracenoma.

• w odniesieniu do "Sella" i otaczających struktur (na makrogruczolaków): endosellyarnaya, endosuprasellyarnaya, endosupraretrosellyarnaya etc.

• Przez hormonalnego hormonalnego •• - •• aktywne hormonalnie - aktywna ••• prolaktynomę (prolaktyny generuje manifestowane mlekotoku i brak miesiączki) ••• kortikotropinomy (hormon adrenokortykotropowy generuje [ACTH] przejawia hiperkortyzolizm [choroby Cushinga]) ••• somatotropinomy (hormon wzrostu u dorosłych pacjentów z akromegalią pojawia się w okresie przedpokwitaniowym - gigantyzm [rzadko]) ••• Tirotropinoma (bardzo rzadko guz wydziela hormon tyreotropowy [TSH] oczywisty tarczycy) ••• gonadotropinoma (vyraba yvaet hormonu luteinizującego [LH] i / lub hormonu folikulotropowego [FSH] normalnie nie wywołuje objawów klinicznych zespołu hormonalną)

• Zgodnie mikroskopii świetlnej: •• chromofobowe (najczęściej, wcześniej sądzono, że ten hormon - nieaktywny gruczolak, jednak teraz okazało się, że może to być również reprezentowane i gonadotropinoma tirotropinomoy) •• acydofilowe (eozynofilowe): prolactinoma, tirotropinoma, somatotropinoma •• Bazophilic: gonadotropinoma, kortykotropinoma.

Objawy (objawy)

Obraz kliniczny zależy od funkcji endokrynnej guza. W przypadku hormonalnie aktywnych guzów, głównymi objawami klinicznymi są określone zaburzenia endokrynologiczne (patrz klasyfikacja). W przypadku guzów nieaktywnych hormonalnie pacjenci najczęściej skarżą się na upośledzenie wzroku (najczęściej zwężenie pola i zmniejszenie ostrości wzroku) i bóle głowy, co jest spowodowane masą spowodowaną przez nowotwór. Rzadki przejaw makrogruczolaka - tzw „przysadka apopleksja” (występuje u około 3% pacjentów): ostry ból głowy, oftalmoplegia, ostre zwężenie pola i spadku ostrości wzroku, panhypopituitarism, z udziałem podwzgórza w procesie - zaburzenia świadomości. Skan MRI / CT ujawnia oznaki krwotoku w guzie, deformację dna i odcinków przednich trzeciej komory, czasem okluzyjnego wodogłowia.

Diagnostyka

Diagnoza: dokładne badania endokrynologiczne i okulistyczne oraz neuroobrazowanie. MRI, główna metoda diagnostyczna, pozwala wykryć mikroglejaki o rozmiarach mniejszych niż 5 mm, ale nawet mając to na uwadze, około 25-45% pacjentów z chorobą Cushinga nie może wyobrazić sobie mikroprzedsięgowców. CT stosuje się tylko w sytuacjach awaryjnych, gdy niemożliwe jest wykonanie MRI w celu wykluczenia poważnych powikłań (przysadka przysadki, wodogłowie zastawkowe).

Leczenie

LECZENIE

Leczenie farmakologiczne - agoniści dopaminy (bromokryptyna, kabergolina); analogi somatostatyny (oktreotyd), antagoniści serotoniny, inhibitory produkcji kortyzolu.

Leczenie chirurgiczne: warianty usunięcia guza przezklinowego (obecnie najczęściej stosowane) i przezczaszkowego (z olbrzymimi gruczolakami nadnerkowymi). Radioterapia jest przeprowadzana jako leczenie uzupełniające. Należy zauważyć, że dla każdego rodzaju guza istnieje konkretna, najbardziej optymalna strategia leczenia. Przybliżony algorytm doboru leczenia w zależności od rodzaju guza podano poniżej. Należy pamiętać, że większość pacjentów powinna być monitorowana i leczona w specjalistycznych ośrodkach medycznych pod nadzorem endokrynologa i neurochirurga.

Stężenia postępowanie kliniczne • •• prolaktynomę prolaktyny ponad 500 ng / ml, - •• przedstawia stężenie prolaktyny farmakoterapia mniej niż 500 ng / ml - stężenie leczenie operacyjne •• prolaktyny powyżej 500 ng / ml, lecz nie reaguje guza lub słabo odpowiada na terapię - przedstawiono interwencję chirurgiczną z późniejszą kontynuacją terapii lekowej • Somatotropinoma •• U pacjentów bezobjawowych jest starszy, wskazane jest leczenie lekowe (bromokryptyna, oktreotyd) •• We wszystkich innych przypadkach w przypadku braku przeciwwskazań do zabiegu chirurgicznego pokazano •• Gdy ciągła po wysokiego stężenia hormonu wzrostu, nawrotu nowotworu po radioterapii lub dalszego leczenia lekiem przedstawionym kortikotropinomy •• • metoda wyboru wszystkich „kandydat” w chirurgii - Przezklinowa microadenomas usunięcie. Lekarstwo zaobserwowano u 85% pacjentów •• Jeżeli istnieją przeciwwskazania do zabiegu przeprowadzono leku i / lub radioterapii (w tym ewentualnego utrzymywania i radiochirurgii) • hormonalne - nieczynnych gruczolaków (najbardziej makrogruczolakiem) •• metodą z wyboru dla wszystkich „kandydatów” do leczenia chirurgicznego - usunięcie guza •• Radioterapię przeprowadza się w obecności niedostępnego usunięcia resztek guza lub w nieoperacyjnym nawrocie.

Rokowanie w dużej mierze zależy od wielkości guza (możliwość jego radykalnego usunięcia) i jego funkcji endokrynnej. Zarówno wyniki chirurgiczne / oftalmologiczne, jak i odzyskiwanie endokrynologiczne są zwykle oceniane. Jeśli w pierwszym przypadku śmiertelność i wyraźny deficyt neurologiczny w nowoczesnych seriach nie przekraczają 1-2%, wówczas wyniki endokrynologiczne są znacznie skromniejsze. W przypadku makroprolaktynoma i somatotropinoma "odzyskiwanie endokrynologiczne" obserwuje się w 20-25% przypadków, z mikrokortykotropinoma - w 85% (ale znacznie rzadziej w przypadku nowotworów większych niż 1 cm). Uważa się, że makrogrucznik z nadsubtelnym rozprzestrzenianiem się ponad 2 cm nie może być radykalnie usunięty, dlatego w przypadku takich nowotworów w ciągu następnych 5 lat, w około 12% przypadków dochodzi do nawrotu.

ICD-10 • C75.1 Nowotwór złośliwy przysadki • D35.2 Łagodny nowotwór przysadki mózgowej

Kod gruczołu przysadkowego na б 10

Nadczynny zespół pęcherza moczowego oznacza nagły wzrost zapotrzebowania na oddawanie moczu, nietrzymanie moczu, niedopuszczalne i niezależne od woli danej osoby. Wśród urologów nie ma konsensusu: niektórzy przypisują to odrębnej chorobie, inni do zestawu objawów związanych z różnymi zmianami.

Nawet w klasyfikacji statystycznej ICD-10, to możliwe jest kodowanie z nadmierną pęcherza N32.8 zarówno w grupie „Inne określone zaburzenia pęcherza” lub kod N31.9, czyli „nieokreślone zaburzenia nerwowo-mięśniowe.” W przypadku obu terminów istnieje jeden wymóg - nie może być związku ze stanem zapalnym narządów moczowo-płciowych lub specyficzną patologią samego pęcherza (guz, kamica).

Według instytucji medycznych 17% osób w europejskiej części planety i 16% w Stanach Zjednoczonych zgłasza nadaktywność nadreaktywności pęcherza. Szacuje się, że mniej niż połowa pacjentów udaje się do lekarza z problemami urologicznymi.

Pod względem częstości przypadków patologia jest taka sama z nadciśnieniem, przewlekłym zapaleniem oskrzeli. To poważnie utrudnia życie pacjentom obu płci. Sytuacja z bolesnymi impulsami i nietrzymaniem moczu prowadzi człowieka do depresji.

Jak działa pęcherz normalnie?

Zadania pęcherza:

  • mocz przepływa przez moczowody z nerek;
  • zapisz i przytrzymaj;
  • wycofać się przez cewkę moczową.

Bańka może rozciągać się i przybierać sferyczny kształt. Przy akumulacji około połowy maksymalnej objętości (150 ml) pojawiają się uczucia napełniania. Informacje zwrotne wchodzą w specjalne podziały rdzenia kręgowego i mózgu. W tym celu stosuje się włókna nerwowe. Kiedy ilość moczu zajmuje ¾ przestrzeni wewnętrznej, istnieje potrzeba oddania moczu.

Proces ten wymaga skoordynowanego działania mięśni pęcherza (szyi i wypieracza), cewki moczowej i dna miednicy.

Normalna jest liczba oddawania moczu w ciągu dnia do 8, w nocy - nie więcej niż dwa.

Jak działa hiperaktywna bańka?

Gdy nadaktywność jest naruszona, właściwość koordynacyjna impulsów nerwowych. Rozporządzenie traci jeden z linków. Mięsień ściany pęcherza (wypieracz) kurczy się niezależnie i arbitralnie. Oddawanie moczu opóźnia zwieracz znajdujący się w szyi. To powoduje nagłą potrzebę u osoby.

Innymi słowy, pęcherz przechodzi w tryb autonomiczny. Niepowodzenie w łuku odruchowym na poziomie rdzenia kręgowego, nerwy miednicy nazywa się dysfunkcją neurogenną. Takie uszkodzenie wyjaśnia do 30% przypadków nadaktywności.

Ton wypieracza zwiększa się wraz ze zmianami:

  • jądra podwzgórza;
  • kompleks siatkowaty rdzenia;
  • obszar perioscarpal rdzenia kręgowego.

W rezultacie ciśnienie dopęcherzowe gwałtownie wzrośnie, pęcherz nie jest w stanie gromadzić się i trzymać nawet 250 ml moczu. Ten mechanizm naruszeń jest szczególnie charakterystyczny dla dzieci. Neurogenny rozpad procesu oddawania moczu obserwuje się u co dziesiątego dziecka w wieku poniżej pięciu lat. W tym przypadku częściej - u dziewcząt.

Uważa się, że kobiety mają większą wrażliwość receptorów ściany pęcherza moczowego. Ponieważ pod wpływem hormonów estrogenu nadczynność pęcherza u kobiet występuje wraz ze wzrostem lub spadkiem ich poziomu we krwi, brak równowagi hormonalnej.

Jakie czynniki zwiększają aktywność pęcherza?

Następujące czynniki przyczyniają się do rozwoju nadreaktywności pęcherza:

  • negatywny nawyk picia dużej ilości płynów, szczególnie w nocy, powoduje wytworzenie dużej ilości moczu;
  • użycie znacznej ilości kawy, piwa, alkoholu;
  • ostre stany zapalne dróg moczowych, zaostrzenia nieleczonego przewlekłego (zapalenie pęcherza, odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie cewki moczowej);
  • procesy zapalne w narządach miednicy w sąsiedztwie pęcherza moczowego (zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie przydatków, zapalenie okrężnicy);
  • obecność guza lub kamieni w pęcherzu zwiększa podrażnienie, zmniejsza dopuszczalną ilość kumulacji moczu;
  • wszelkie przeszkody, które mogą zakłócić przepływ moczu (zrosty po zabiegach chirurgicznych, przewlekłe zaparcia);
  • zależność od częstego stosowania leków moczopędnych (moczopędnych) lub powoduje suchość w jamie ustnej i potrzebę picia (leki przeciwhistaminowe);
  • starość i starość.

Istnieją choroby, które we wczesnym stadium (w okresie ukrytym) świadczą o nadaktywności pęcherza:

  • cukrzyca;
  • parkinsonizm;
  • stwardnienie rozsiane;
  • demencja starcza.

Jeśli przyczyn nadpobudliwości nie można ustalić, możemy mówić o idiopatycznym wariancie uszkodzenia wypieracza.

Co powoduje aktywność neurogenną?

Przyczyny neurogennego typu nadpobudliwości wypieracza są bardziej zbadane. Są one podzielone na cztery grupy.

Urazowe uszkodzenie mózgu i rdzenia kręgowego

Obejmuje to uszkodzenie włókien nerwowych i centrów, gdy:

  • uraz kręgosłupa (złamanie, stłuczenie);
  • pęknięcia narządów wewnętrznych i pęcherza, wyrażone uciskanie tkanek;
  • udar;
  • trudny poród;
  • interwencje chirurgiczne, które prowadzą do naruszenia integralności dróg nerwowych w miednicy.

Zaburzenia mózgu i ośrodków rdzenia kręgowego

Konsekwencje te prowadzą do:

  • zapalenie mózgu;
  • polineuropatia spowodowana cukrzycą, ciężkie zatrucie, reakcja na wprowadzoną szczepionkę;
  • zapalenie mózgu i rdzenia (zapalenie ośrodków i ścieżek nerwowych);
  • zapalenie korzonków nerwowych (choroby korzeni rdzenia kręgowego);
  • łagodne i złośliwe nowotwory mózgu i rdzenia kręgowego (w tym gruźlicy).

Klęska postrzegania receptorów w ścianie pęcherza

Ten rodzaj uszkodzenia nazywa się śródściennym lub intraparietalnym. Nazywa się:

  • opóźnione infekcje narządów;
  • guzy;
  • zmiany bliźniąt.

Wrodzone wady struktury

Nadczynność pęcherza u dzieci ma najczęstsze przyczyny - wrodzone anomalie. Należą do nich:

  • niedorozwój zakończeń torbielowatych w ścianie;
  • porażenie mózgowe;
  • obecność przepukliny rdzeniowej;
  • niedorozwój rdzenia kręgowego (mielodysplazji), zwłaszcza lokalny - kości krzyżowej i kości ogonowej.

U dzieci, ważnymi przyczynami mogą być:

  • opóźniony poród;
  • opóźnienie rozwojowe spowodowane zmniejszoną funkcją kompleksu podwzgórze-przysadka;
  • zaburzona praca autonomicznego układu nerwowego.

Objawy

Objawy nadreaktywnego pęcherza są określane przez stopień utraty funkcji, aw postaci neurogennej, częstość występowania patologicznych zmian w układzie nerwowym. Pacjenci zazwyczaj narzekają na następujące:

  • częste oddawanie moczu z małą objętością każdej porcji;
  • nagłe silne pragnienie połączone z nietrzymaniem moczu;
  • podstawowe oddawanie moczu w nocy (nokturia);
  • między oddawaniem moczu, wyciekiem moczu.

U jednej trzeciej pacjentów z neurogennym nadreaktywnością występują dodatkowe efekty:

  • trudności na początku i podczas odpływu moczu;
  • przerwanie strumienia podczas oddawania moczu;
  • resztkowe zatrzymanie moczu;
  • zaburzenia autonomiczne w postaci nadmiernego pocenia się, wzrostu ciśnienia krwi przed i podczas oddawania moczu.

U nastolatków obserwuje się:

  • zwiększone oddawanie moczu w ciągu dnia w pozycji pionowej;
  • nietrzymanie moczu w niepokojach, wysiłek fizyczny, kaszel, śmiech, inne stresy (bardziej typowe dla dziewcząt).

Diagnostyka

Aby zdiagnozować nadczynność pęcherza, lekarz musi zidentyfikować przyczynę dysfunkcji, sprawdzić objawy patologii narządów wewnętrznych. Dlatego lekarz, neurolog, endokrynolog, ginekolog dla kobiet, ewentualnie chirurg lub traumatolog, pediatra dziecięcy, biorą udział w procesie diagnozy, oprócz urologa. Lekarze przeprowadzają pełne badanie pacjenta.

Testy laboratoryjne mogą wskazywać na choroby zapalne, kamienie, nowotwory. Aby to zrobić:

  • analiza moczu - leukocytoza, niski lub wysoki ciężar właściwy, białko i cukier, nadmiar bakterii wymaga wyjaśnienia znaczenia każdej cechy;
  • Test Zimnitsky'ego - konieczne jest wykluczenie roli chorób zapalnych nerek;
  • badanie krwi - może ujawnić anemię w patologii nowotworu, przyspieszoną ESR i leukocytozę w chorobach zapalnych;
  • w testach biochemicznych - upośledzony skład elektrolitów, nierównowaga hormonalna, zwiększony resztkowy azot i kreatynina, niektóre enzymy.

Instrumentalne i sprzętowe metody powinny w pełniejszy sposób odzwierciedlać zmienioną strukturę nerek i kręgosłupa. Pacjent jest skierowany do:

  • Badanie rentgenowskie układu moczowego, zdjęcia kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego - naruszenie wielkości nerek i pęcherza moczowego, zmiana kształtu kanału kręgowego, przepuklina kręgosłupa, nieprawidłowości rozwojowe;
  • Urethrocystography - badanie z kontrastującym pęcherzem i cewką moczową, przedstawia uchyłki ścienne, kamienie, guzy, nieprawidłowości struktury;
  • Ultradźwięki nerek - najbardziej kompletny sposób badania wielkości i struktury tkanki nerkowej, pozycja;
  • cystoskopia - badanie ścian za pomocą aparatu endoskopowego, zapalenie, uchyłki, objętość moczu.

W diagnozie nadpobudliwości neurogennej są potrzebne:

  • Uroflowmetria - metoda pomiaru prędkości oddawania moczu i wydalania moczu;
  • Cystometria - pozwala zmierzyć objętość pęcherzyka w różnych stanach, aby określić ton mięśnia wypieracza;
  • sfinkterometria jest metodą oceny jakości kurczliwości zwieracza;
  • elektromiografia - sposób sprawdzenia koordynacji impulsów między zakończeniami nerwowymi pęcherza i zwieracza.

Jeśli podejrzewasz, że wyznaczono patologię układu nerwowego:

  • rentgenogram czaszki (według zmian w tureckim siodle ocenia się wielkość przysadki mózgowej);
  • badania rezonansu magnetycznego;
  • elektroencefalografia.

Dzieci są zawsze konsultowane z psychologiem lub psychiatrą.

Dlaczego konieczne jest leczenie nadreaktywności pęcherza?

Stan prawdziwej nadaktywności podczas potwierdzania braku innych chorób układu moczowego należy traktować jako ważną patologię ze względu na stopniowy rozwój komplikacji o charakterze ogólnym.

Znaczące naruszenia jakości życia spowodowane własną świadomością niższości prowadzą do:

  • załamania nerwowe;
  • depresja;
  • samotność;
  • wymawiane doświadczenia.

Dlatego często konieczne jest uwzględnienie specjalistycznej opieki psychiatrycznej w leczeniu. Terapia musi się rozpocząć od prawidłowego zachowania, diety.

Reżim wymogów i dieta

Aby pomóc pęcherzowi zalecić:

  • Metoda podwójnego opróżniania - po oddaniu moczu, musisz odpocząć i oddać mocz ponownie za kilka minut, możesz nacisnąć obszar nadłonowy. Nadaje się do wykrywania znacznej ilości resztkowego moczu.
  • Trzeba wyszkolić bańkę z kilkuminutowym opóźnieniem, gdy pojawia się potrzeba, a następnie stopniowo zwiększać czas.

W diecie należy zmniejszyć spożycie kawy, alkoholu, płynów. Staraj się nie pić herbaty wieczorem. Ponieważ nadaktywności często towarzyszy zaparcie, zaleca się produkty o wysokiej zawartości błonnika (warzywa, otręby). Z owoców: suszone morele, suszone śliwki.

Codzienne ćwiczenia wzmacniające mięśnie dna miednicy pomagają znormalizować napięcie mięśnia wypieracza. Najbardziej odpowiedni:

  • "Nożyczki" w pozycji leżącej;
  • skurcz pośladków (można zrobić stojąc lub siedząc na krześle twardym).

Aby zapewnić wchłanianie płynu, konieczne jest stosowanie specjalnych wkładek urologicznych. Są wybierani za pomocą odznak "od dwóch do czterech kropli". To zależy od ilości wycieku moczu. Uszczelki należy wymieniać w ciągu dnia. Zapewniają sterylność i brak zapachu.

Leki

Leki, które promują usuwanie ściany pęcherza moczowego to:

  • Detrol
  • Ditropan,
  • Oxytrol
  • Sanctora,
  • Soliferatsin,
  • Darifericin

Lekarze zalecają łączenie tabletek ze schematem, dietą, ćwiczeniami. Często występuje efekt uboczny w postaci: suchych błon śluzowych (oczu i jamy ustnej). Należy to zgłosić do lekarza. Przypisz specjalne krople do oczu, pastylki do ssania.

Nie ma zgody co do stosowania Botoxu z toksyny botulinowej. Niektórzy urologowie uważają, że możliwe jest stosowanie go w zastrzykach bezpośrednio do szyi lub ściany pęcherza i wskazują na osiągnięcie efektu półrocznego. Inni zachęcają do strzeżenia, zwłaszcza w leczeniu osób starszych.

Kiedy stosuje się neurogenną formę leczenia:

Aby poprawić troficzne przepisać:

Spośród metod fizjoterapii efekty z efektywnością są stosowane:

  • elektrostymulacja,
  • aplikacje termiczne,
  • natlenianie hiperbaryczne,
  • fonoforeza ultradźwiękowa,
  • laser

W leczeniu dzieci największą uwagę przywiązuje się do właściwej postawy w rodzinie, codziennego reżimu i wsparcia psychologicznego.

Zabiegi chirurgiczne

Interwencja chirurgiczna jest stosowana, gdy nieskuteczność środków konserwatywnych. Cele:

  • upewnić się, że pęcherz spełnia funkcję zbiornika;
  • zmniejszyć ciśnienie moczu w narządzie.
  • Stymulacja nerwów krzyżowych - głównych przewodników wzbudzenia pęcherza, zapewniających komunikację z rdzeniem kręgowym. Stosowane jest specjalne urządzenie jako stymulator.
  • Zwiększenie cystoplastyki - aby zmniejszyć napięcie i ciśnienie od wewnątrz, zwiększ objętość pęcherza za pomocą wyciętego kawałka własnego jelita. Operacja jest skomplikowana, wraz z instalacją cewnika do cewki moczowej. Być może będziesz musiał użyć go przez całe swoje życie.
  • Nacięcie lub usunięcie części szyi pęcherza.

Czy można leczyć metodami ludowymi?

Aby normalizować oddawanie moczu, uzdrowiciele zalecają terapię za pomocą następujących leków ludowych:

  • połączenie Hypericum z wywaru centaury (szczególnie z dysfunkcją neurogenną);
  • sok z babki (można gotować wywar z liści, łodyg i nasion);
  • stosowane są jagody brusznicy w herbacie, rosole i liściach;
  • koperek, przyprawa do żywności;
  • kochanie

Wywary najlepiej spożywać w ciągu dnia, a miód w nocy (codziennie łyżeczka).

Czego można się spodziewać w przyszłości?

Prognozy dotyczące leczenia u dorosłych i dzieci są korzystne. Dzieci całkowicie pozbywają się tego problemu, stając się starsze. W przypadku osób starszych leczenie podtrzymujące i reżim będzie wymagane do końca życia.

W przypadku nieleczenia pacjent znacznie zwiększa czynniki ryzyka wystąpienia przewlekłych chorób nerek i pęcherza, występowanie niewydolności nerek, kamienie w układzie moczowym.

Skuteczność procedur i przepisanego leczenia jest bardzo zależna od wsparcia bliskich. Stworzenie tolerancji rodzinnej i szacunku pozwala rozwinąć pozytywne nastawienie do uzdrowienia i osiągnąć go.

Gruczolak przysadki μB 10

Co oznacza kod ICD 10 dla gruczolaka prostaty?

Do diagnozy w medycynie stosowane są specjalne kody, które znajdują się w kolekcji ICD 10 - światowej klasyfikacji chorób. Kod jest opracowany w celu zapewnienia normalnego poziomu opieki zdrowotnej w każdym z krajów. Ta duża kolekcja zawiera dane o patologicznych zaburzeniach wszystkich ludzkich systemów i narządów i używa specjalnego kodu.

Czasami pacjent, oprócz podstawowej choroby, ma inne zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu, towarzyszące objawy i powikłania. Aby nie rejestrować pełnej nazwy wszystkich patologii, lekarze używają uniwersalnego kodu.

Klasyfikacja kodów pozwala stworzyć globalny system zakaźny. Okresowo system jest aktualizowany poprzez badanie nowych chorób. ICD 10 to klasyfikacja ukończona w 2010 roku. W kodzie N 40 patologia jest szyfrowana, która należy do klasy ICD-10 / N00-N99. Jest to gruczolak prostaty, który lekarze nazywają łagodnym rozrostem.

Kod ICD 10 N 40

Istotą choroby, która jest zaszyfrowana pod kodem N40, jest to, że w tkankach gruczołu krokowego powstaje niewielki guzek lub kilka guzków. Z biegiem czasu rosną, stając się przyczyną dysfunkcji nie tylko gruczołu krokowego, ale także narządów znajdujących się w pobliżu. Hiperplazja jest łagodna.

Gruczolak prostaty występuje u mężczyzn w wieku powyżej 50 lat. Według statystyk na planecie co sekundę spotyka się z tą nieprzyjemną patologią, istnieje tendencja do zwiększania liczby pacjentów.

Na pierwszym etapie patologią można zarządzać za pomocą terapii lekowej, której działanie uzupełniają leki ludowe. Drugi i trzeci etap przerostu gruczołu krokowego są leczone operacyjnie.

0 z 13 zakończonych zadań

Obraz kliniczny

Gruczolak prostaty ustala się w ICD 10 pod kodem N 40. Rozwija się raczej powoli, na początkowym etapie obraz kliniczny prawie się nie wyraża. Chociaż rozmiar gruczołu prostaty jest powiększony, objawy objawiają się nietrwale, ich intensywność wzrasta i maleje.

Pierwsze objawy pojawiają się, gdy nowotwór zakłóca normalny przepływ moczu. W związku z tym pacjenta mogą zakłócić następujące objawy:

  1. spontaniczne oddawanie moczu;
  2. częste potrzeby;
  3. bolesne oddawanie moczu.

Drugiemu etapowi łagodnego rozrostu gruczołu krokowego towarzyszy upośledzenie funkcjonowania pęcherza. Ciało rośnie, a mocz nie jest całkowicie z niego usunięty. W trzecim etapie pogarsza się stan nerek, w pęcherzu objętość resztkowego moczu osiąga dwa litry. Krwawe zanieczyszczenia pojawiają się w moczu, a kamienie w nerkach, co prowadzi do rozwoju niewydolności nerek.

Powody

Lekarze nie byli jeszcze w stanie dowiedzieć się, jakie czynniki powodują wystąpienie łagodnego rozrostu gruczołu krokowego. Często wiąże się to z naruszeniem tła hormonalnego, a mianowicie:

  1. konwersja testosteronu do dehydrotestosteronu;
  2. stymulacja dehydrotestosteronu zwiększa wielkość ciała;
  3. ściskanie zarośniętej cewki moczowej.

Zostało potwierdzone, że choroba nie występuje w wyniku złego trybu życia, braku składników odżywczych, niedożywienia lub złych nawyków. Czynniki te tylko pogłębiają przebieg i przyspieszają progresję gruczolaka prostaty.

Wielu naukowców i naukowców zgadza się, że wiek i normalna produkcja męskich hormonów płciowych są głównymi czynnikami ryzyka wystąpienia i późniejszego powstawania gruczolaka prostaty.

Diagnostyka

Jeśli pacjent czuje, że jego pęcherz nie działa z pełną mocą, powinien skonsultować się z urologiem, aby zbadać i ustalić przyczynę. W przypadku rozwoju łagodnej hiperplazji, która w ICD 10 jest pod kodem N 40, wymagane jest rozpoczęcie leczenia.

Wykryć gruczolaka prostaty można wykonać za pomocą takich technik:

  1. uroflowmetria;
  2. urografia wydalnicza;
  3. MRI;
  4. badanie rentgenowskie.

Ale na samym początku lekarz powinien dowiedzieć się od słów pacjenta, jakie oznaki go niepokoją, zbadać obszar, na którym guz może być zlokalizowany palcem.

Leczenie

Możliwe jest wyleczenie gruczolaka prostaty za pomocą metod leczenia zachowawczego. W warunkach pracy wymagana jest operacja.

  1. Na wczesnym etapie leczenia stosuje się leki: inhibitory, bloker alfa-adrenergiczny, ekstrakty roślinne.
  2. W tym przypadku terapia dietetyczna jest skuteczna. Przyczynia się do usuwania toksycznych substancji z organizmu, normalizacji procesów metabolicznych, poprawy układu odpornościowego. Tylko dieta powinna być zróżnicowana, obejmować produkty zawierające substancje niezbędne do normalnego funkcjonowania organizmu. Szczególną uwagę należy zwrócić na produkty bogate w żelazo, cynk, selen.
  3. Jeśli w pierwszym stadium rozwoju gruczolaka prostaty leczenie zachowawcze będzie skuteczne, to w następnym etapie może nie dać oczekiwanych rezultatów. W takim przypadku lekarze przepisują operację.

Laseroterapia jest popularna. Powoduje minimalne uszkodzenia ciała, nie wymaga obrażeń skóry, ma bardzo ograniczoną listę przeciwwskazań i skutków ubocznych.

Łagodny przerost gruczołu krokowego jest jednym z najczęstszych problemów z urologią, które dotykają starszych mężczyzn. Jej rozwój wiąże się ze związanymi z wiekiem zmianami w organizmie, zaburzeniami hormonalnymi u pacjenta. W kolekcji (ICD 10) gruczolak gruczołu krokowego jest kodowany za pomocą kodu N 40. Jest to kod choroby, który umożliwia lekarzom odczytanie diagnozy, niezależnie od znajomości języka obcego.

0 z 7 ukończonych zadań

  • Nigdy
  • Raz dziennie
  • Mniej niż 50% przypadków
  • W około 50% przypadków
  • Częściej niż przez połowę czasu
  • Prawie zawsze
    • Nigdy
    • Raz dziennie
    • Mniej niż 50% przypadków
    • W około 50% przypadków
    • Częściej niż przez połowę czasu
    • Prawie zawsze
    • Nigdy
    • Raz dziennie
    • Mniej niż 50% przypadków
    • W około 50% przypadków
    • Częściej niż przez połowę czasu
    • Prawie zawsze
    • Nigdy
    • Raz dziennie
    • Mniej niż 50% przypadków
    • W około 50% przypadków
    • Częściej niż przez połowę czasu
    • Prawie zawsze
    • Nigdy
    • Raz dziennie
    • Mniej niż 50% przypadków
    • W około 50% przypadków
    • Częściej niż przez połowę czasu
    • Prawie zawsze
    • Nigdy
    • Raz dziennie
    • Mniej niż 50% przypadków
    • W około 50% przypadków
    • Częściej niż przez połowę czasu
    • Prawie zawsze
    • Nigdy
    • Raz dziennie
    • Mniej niż 50% przypadków
    • W około 50% przypadków
    • Częściej niż przez połowę czasu
    • Prawie zawsze
  • Gruczolak przysadki (kod ICD 10)

    Guz centralnego gruczołu dokrewnego - gruczolak przysadki (kod ICD 10) występuje najczęściej u pacjentów ze zwiększonym ładunkiem czynnościowym narządu genetycznie predysponowanego do choroby, a także u kobiet.

    Ujawnienie

    Wykształcenie można wykryć podczas badania obrazowego: podczas badania MRI mózgu, tomografii komputerowej, podczas analizy tła hormonalnego pacjenta, prześwietlenia głowy (zmiana rozmiaru i kształtu "tureckiego siodła"), badanie okulistyczne. W większości przypadków guz jest wykryty przypadkowo lub podczas zabiegów profilaktycznych, ponieważ przy braku aktywności hormonalnej choroba przebiega bezobjawowo. Gruczolaków o małych rozmiarach nie można zainstalować wzrokowo, należy przeprowadzić test radioimmunologiczny w celu potwierdzenia rozpoznania.

    Klasyfikacja

    Rozmiary różnią się:

    • przysadka mózgowa (do 10 mm średnicy);
    • piszczałki (patologiczne, do 3 mm średnicy);
    • olbrzymie gruczolaki (o średnicy 40 mm lub większej);
    • gruczolakowate (średnica od 10 do 40 mm).

    Klasyfikacja histologiczna. Gruczolak przysadki to:

    • chromofobiczny (naciska na zakończenia nerwowe);
    • acidophilic (somatropinoma);
    • łagodne;
    • bazofilowy (wydzielanie, symptomatologia - zespół Itsenko-Cushinga);
    • prolactinoma;
    • gruczolakorak (agresywnie się rozwija, następuje uwolnienie przerzutów);
    • mieszane guzy;
    • tyreotropowy (rzadko występujący);
    • nieaktywna hormonalnie.

    Objawy

    Objawy kliniczne gruczolaka przysadki (kod ICD - 10) różnią się istotnie u różnych pacjentów w zależności od rodzaju nowotworu. Trudność w identyfikacji niehormonalnych formacji w przypadku braku objawów. Guzy hormonalne przejawiają się w różnych zmianach w fizycznych i mikrobiologicznych wskaźnikach pacjenta.

    Niewielki gruczolak przysadki nie wywiera nacisku na otaczające tkanki, nie ma zmian w widzeniu, ruchliwości ani bólu głowy. 20-30% nowotworów przysadki jest nieaktywnych hormonalnie, nie wydzielają się, pacjenci nie mają wyraźnego powodu, aby zobaczyć specjalistę.

    Najbardziej aktywne gruczolaki - prolactinoma powstają u kobiet. Hormon prolaktyny stymuluje laktację, zaburza owulację, wpływa na przyrost masy ciała. U mężczyzn podwyższony poziom hormonu przejawia się w atakach impotencji, wydzielinach z gruczołów sutkowych.

    Somatotropinoma przysadka mózgowa objawia się następującymi objawami:

    • gwałtowny wzrost wzrostu u dzieci;
    • akromegalia u dorosłych (wzrost stóp, dłoni, kości policzkowych, łuków brwiowych, obniżenie głosu). W rezultacie nadciśnienie tętnicze, wtórna cukrzyca, ryzyko zachorowania na raka.

    Specjaliści przypisują kod ICD do choroby gruczolaka przysadki, u dorosłych łatwiej jest określić charakter nowotworu niż u dzieci. Rozpoznanie dziecka jest utrudnione przez odpowiednią reakcję na metody badawcze, niezdolność do wyjaśnienia i opisania objawów choroby.

    Główne objawy, które wymagają uwagi:

    • pogorszenie pola widzenia;
    • ostry przyrost masy;
    • częste oddawanie moczu;
    • zawroty głowy;
    • intensywne bóle głowy;
    • sucha skóra;
    • zwiększone zmęczenie;
    • depresja;
    • ogólne osłabienie;
    • apatia.

    Konsekwencje

    Guz zdiagnozowany we wczesnych stadiach jest łatwo wyleczony natychmiast lub chirurgicznie bez żadnych konsekwencji dla pacjenta. Nieokreślony wykrywany gruczolak może wydzielać, istnieją przypadki krwotoku w nowotworze. W takim przypadku pacjent odczuwa mdłości, zawroty głowy, rozwija się podwójne widzenie, pacjent może stracić wzrok.

    Gruczolak przysadki

    Gruczolak przysadki to gruczołowy guz pochodzący z adenocytów w przedniej części narządu. Choroba nie charakteryzuje się dziedziczną predyspozycją. Należy zauważyć, że mniej więcej w jednej czwartej przypadków patologii towarzyszy nowotwór endokrynny typu II.

    Zlokalizował ten patologiczny wzrost w jamie "tureckiego siodła". Wielkość tej anatomicznej formacji z powodu obecności guza z reguły się nie zmienia. Większość gruczolaków występuje w prolactinoma, które są całkowicie bezobjawowe w organizmie u około 15% kobiet. W większości przypadków formacja ta charakteryzuje się łagodnym przebiegiem i powolnym wzrostem.

    Niezróżnicowane nowotwory mają tendencję do wzrastania w kierunku labiryntu eteroidalnego, nosogardła i oczu. Ten guz mózgu występuje stosunkowo często. Najczęściej obserwuje się tylko glejaki i oponiaki.

    Klasyfikacja

    Z histologicznego punktu widzenia zwyczajowo wyróżnia się:

    • łagodne gruczolaki przysadki mózgowej;
    • guzy kwasochłonne produkujące somatotropinę;
    • gruczolaki zasadniakowe (mogą wydzielać hormon adrenokortykosteroidowy lub gonadotropinę). Klinicznie często manifestują zespół Itsenko-Cushinga;
    • mieszane nowotwory;
    • gruczolaki chromofobowe przysadki mózgowej (niebezpieczne z powodu możliwości kompresji zakończeń nerwowych);
    • prolaktynoma (wytwarzają prolaktynę);
    • gruczolaki tyreotropowe (najrzadsza postać);
    • gruczolakoraki charakteryzujące się agresywnym wzrostem i przerzutami.

    Gruczolaki, które nie powodują zwiększonej syntezy hormonów, są powszechnie nazywane hormonalnie nieaktywnymi.

    Zgodnie z jego lokalizacją w stosunku do tureckiego siodła wyróżnia się następujące typy gruczolaków przysadki (kod ICD-10 - D35-2):

    • endosellar (nie przekraczaj granic tureckiego siodła).
    • endosuprasellar (wzrost następuje w górnym kierunku poza tureckim siodłem).
    • endoinfrasellar (poza granicami formacji anatomicznej na dolnej stronie).
    • endolatosellar (guz ma zdolność wzrastania do jamistej zatoki).

    Według wielkości udziału:

    1. picoadenomy - patologiczne nowotwory przysadki mózgowej, których wielkość w dowolnym kierunku nie przekracza 3 mm;
    2. mikrogleje - guzy o średnicy nieprzekraczającej 10 mm;
    3. makrogruczolaki - gruczolaki o średnicy powyżej 10 mm;
    4. gruczolaki olbrzymie - guzy o średnicy powyżej 40 mm.

    Etiologia

    Przyczyny pojawienia się i rozwoju gruczolaków przysadki pozostają niejasne do dnia dzisiejszego. Na szczególną uwagę zasługuje teoria porażki w regulacji podwzgórza i teoria pewnej "wewnętrznej wady" gruczołu, a niektórzy badacze wskazują na związek guzów z infekcjami wpływającymi na tkankę mózgową, urazy mózgu i patologie ciąży oraz trudny poród. Inni eksperci przypisują występowanie gruczolaków przy stosowaniu doustnych środków antykoncepcyjnych.

    Objawy gruczolaka przysadki (kod ICD-10 - D35-2)

    Obraz kliniczny jest bezpośrednio zależny od rodzaju guza. Być może brak równowagi endokrynologicznej i zaburzenia neurologiczne. U wielu pacjentów rozwija się zespół Itsenko-Cushinga, akromegalia, mlekotok, któremu towarzyszy brak miesiączki, nadczynność tarczycy, naprzemiennie z niedoczynnością tarczycy, au mężczyzn - impotencja. U wielu pacjentów objawy zespołu nadciśnieniowego z wodogłowiem nie są wykluczone. Jeśli nowotwór jest w stanie zwiększyć produkcję pewnych hormonów, to pacjent ma zaburzenia endokrynologiczne, objawiające się niewydolnością przysadki. Możliwe jest również zmniejszenie ostrości wzroku (i innych zaburzeń narządu wzroku), intensywne bóle głowy i krwotoki w "ciele" gruczolaka.

    Objawy nadmiernego wydzielania hormonów to zwiększona produkcja ACTH, hormonu wzrostu i prolaktyny (najczęściej). Zwiększone poziomy prolaktyny często powodują zmniejszenie liczby gruczołów płciowych.

    Objawy kliniczne dużego guza (> 10 mm) to niedoczynność przysadki. Rozwija się z powodu ucisku i uszkodzenia samego gruczołu. Ze względu na wzrost jego objętości. Niedoczynność przysadki przejawia się w spadku pożądania seksualnego i innych zaburzeń seksualnych. Mogą wystąpić dysfunkcje tarczycy, która charakteryzuje się zwiększonym zmęczeniem, nieprawidłową suchością skóry, zwiększoną masą ciała, ostrą nietolerancją na niskie temperatury i obniżonym nastrojem. Być może rozwój niewydolności kory nadnerczy, któremu towarzyszy spadek apetytu (przed anoreksją), zaburzenia dyspeptyczne, sporadyczne zawroty głowy i zwiększone zmęczenie przy minimalnym wysiłku fizycznym i ogólnej słabości fizycznej.

    Uszkodzenia wpływające na hormon somatotropowy mogą powodować upośledzenie rozwoju ciała w dzieciństwie i okresie dojrzewania.

    Przypadki kliniczne opisano, gdy cukrzyca nie cukrzycowa rozwija się, gdy guz znajduje się w tylnym płacie przysadki mózgowej. W rezultacie nerki nie są w stanie złapać płynu, co powoduje nadmierne oddawanie moczu.

    Najczęstszym neurologicznym klinicznym objawem makrogrucznika przysadki jest upośledzenie wzroku. Wielu pacjentów traci widzenie obwodowe i podwójne widzenie. Główną przyczyną jest ucisk nerwu i krzyż nerwu wzrokowego. Całkowita utrata wzroku jest również możliwa, ale w tym celu gruczolak musi osiągnąć 10-20 mm. Znakiem dużego nowotworu może być prawie stały ból głowy, który jest zlokalizowany w okolicy czoła i skroni.

    Diagnostyka

    Aby postawić prawidłową diagnozę, konieczne są następujące badania:

    • Badanie rentgenowskie głowy (w niektórych przypadkach parametry formacji anatomicznej, znane jako "tureckie siodło", mogą ulec zmianie);
    • badanie profilu hormonalnego pacjenta (może być znacznie upośledzone);
    • badanie okulistyczno-okulistyczne (możliwe uszkodzenie nerwu wzrokowego);
    • tomografia komputerowa;
    • rezonans magnetyczny.

    W niektórych przypadkach klinicznych nawet najbardziej zaawansowane techniki diagnostyczne mogą być bezsilne ze względu na wyjątkowo mały rozmiar guza przysadki mózgowej. Przeprowadzanie laboratoryjnego testu radioimmunologicznego pozwala nam jednak stwierdzić obecność najmniejszych odchyleń od stężenia hormonów przysadkowych w surowicy.

    Jeśli pacjent skarży się na upośledzenie wzroku, jest to bezwzględnie konieczne badanie przez okulistę, który będzie w stanie obiektywnie ocenić obwodowe pole widzenia.

    Wpływ gruczolaków przysadki

    W większości przypadków prognoza jest pozytywna. Jeśli patologię udało się złapać we wczesnych etapach rozwoju, leczenie terapeutyczne lub chirurgiczne może przejść bez śladu dla organizmu.

    Dosyć częstym powikłaniem guza przysadki jest udar, czyli krwotok do gruczolaka. Gdy u pacjenta wystąpią mdłości, wymioty, podwójne widzenie, aw niektórych przypadkach utrata wzroku. Można ustalić niezawodnie, czy komplikacja ta rozwinęła się za pomocą tomogramu. Kompleks objawów ma pewne podobieństwo do zapalenia opon mózgowych, krwotoku śródczaszkowego, a także pęknięcia tętniaka dużego naczynia krwionośnego, które odżywia mózg.

    Leczenie

    Wybór leczenia zależy od obecności zaburzeń, charakteru nowotworu i dynamiki tego procesu.

    • w niektórych przypadkach pokazana jest operacja usunięcia nowotworu (jeśli średnica przekracza 1 cm);
    • Microadenoma obejmuje radioterapię;
    • gdy zdiagnozowano prolactinoma pokazano bromokryptynę;
    • w przypadku guzów wytwarzających somatotropinę zaleca się, aby pacjent otrzymał oktreotyd.

    Chirurgia obejmuje eliminację guza metodą endoskopową (przezskórną, tj. Przez kanał nosowy). Zalety tej metody są oczywiste - nie ma potrzeby wykonywania żadnych cięć, dlatego - nie będą nawet minimalne blizny. Skuteczność metody jest niewiarygodnie wysoka - osiąga 90% przy małych guzach i 70% przy makrogruczolakach. Unikalna operacja wykonywana jest przy użyciu specjalnie zaprojektowanych miniaturowych instrumentów. Liczba niezwykle rzadkich powikłań można przypisać zakażeniu i łatwo wyeliminować niepowodzenia w krążeniu mózgowym.

    Dostęp przezczaszkowy (śródczaszkowy) jest używany do tego dnia, co naturalnie zwiększa ryzyko powikłań.

    Najbardziej innowacyjną metodą leczenia takiej patologii jak nowotwór przysadki jest radioterapia. Charakterystyczną cechą tej metody jest absolutna nieinwazyjność, t. E. Tkaniny podczas manipulacji nie są ranne. W przypadku tego typu radioterapii guz jest wystawiony na działanie słabej wiązki promieniowania jonizującego z różnych stron. Niewątpliwą zaletą tej techniki jest jej wyraźne skupienie, to znaczy minimalizacja wpływu niebezpiecznego promieniowania na tkankę otaczającą gruczolaka.

    Pojęcie "radiochirurgii" obejmuje Novalis, cyber i gamma. W tej metodzie leczenia powikłania są niezwykłe. Pacjent nie potrzebuje znieczulenia, ponieważ zabiegowi nie towarzyszy ból. Terapia w obecności odpowiedniego sprzętu w klinice może być przeprowadzana w warunkach ambulatoryjnych. Ani przygotowanie, ani odzyskanie po manipulacji nie są konieczne dla pacjenta, więc natychmiast po sesji może wrócić do domu.

    Po radioterapii można osiągnąć trwałą remisję trwającą od 3 do 15 lat.

    Zaleca się stosowanie tej metody, jeśli odległość do krzyża nerwu wzrokowego nie przekracza 5 mm, a objętość guza wynosi 30 mm3 lub mniej.

    W wielu przypadkach najlepszą metodą adiuwantu i podstawowej terapii jest leczenie. Wybór leków przeprowadza się w zależności od rodzaju homonów, których uwalnianie zwiększa gruczolak.

    • z prolactinoma są wskazani agoniści dopaminy;
    • gdy kortykotropiną są leki zalecane - pochodne aminoglutethemis i ketonosal;
    • Somatotropinoma wymaga odbioru środków - analogów somatostatyny;
    • kiedy thyrotropinom wykazał tyreostatyków.

    Po rozpoznaniu ciąży należy przepisać pacjentowi leki przeciwhormonalne, ale nawet ich stosowanie nie gwarantuje noszenia dziecka.

    Dodatkowe Artykuły O Tarczycy

    Problemy z tarczycą są dziś dość powszechne. Współczesna medycyna jest w stanie pomóc zarówno w zmniejszonej, jak i zwiększonej funkcji tego narządu.Jednak pacjenci powinni przestrzegać pewnych warunków, aby utrzymać dobry stan zdrowia i nie prowokować pogorszenia się problemu.

    Więc zwiększysz motywację i będziesz zawsze w dobrym nastroju."Dopamina jest neuroprzekaźnikiem, który pomaga kontrolować funkcjonowanie obszarów mózgu odpowiedzialnych za poczucie nagrody i przyjemności.

    Ciągłe uczucie zmęczenia, spadki w łóżku, szybka utrata masy ciała, depresja, wzrost gruczołów sutkowych u mężczyzn - te objawy są sygnałem ostrzegawczym spowodowanym niskim poziomem testosteronu - dominującego męskiego hormonu.